แสงเคลื่อนย้ายวูบวาบขึ้นกลางอากาศอีกครั้ง จางเหวินและิหยวนไม่สามารถหยุดเคลื่อนที่ได้แม้แต่วินาทีเดียว ทันทีที่ร่างทั้งสองหายไป พื้นดินด้านล่างก็ะเิเพลิงสีดำออกมา ราวกับโลกทั้งใบกำลังคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว
การหลบหนียังไม่จบ
รูปแบบเคลื่อนย้ายถูกเปิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่ทั้งสองปรากฏตัวขึ้นในพื้นที่ใหม่ โชคร้ายก็จะตามติดมาราวกับเงาตามตัว บางครั้งเป็พายุสายฟ้าที่ก่อตัวขึ้นอย่างไร้สาเหตุ บางครั้งเป็ูเาที่ถล่มลงมาทั้งลูก บางครั้งคือสัตว์อสูรที่คลุ้มคลั่งราวกับถูกบังคับให้ไล่ล่า
มีครั้งหนึ่งที่ทั้งสองเพิ่งเหยียบลงบนผืนดิน รอยแยกก็ฉีกเปิดใต้เท้าในทันที ลาวาสีแดงเดือดพล่านพุ่งขึ้นจากใต้พิภพ บางครั้งท้องฟ้ากลับแปรปรวน คลื่นลมหมุนวนก่อตัวพายุหมุนขนาดั์
แต่ไม่ว่าจะรุนแรงเพียงใด จางเหวินก็ยังพาิหยวนหนีรอดมาได้ทุกครั้ง าแบนร่างของจางเหวินเพิ่มขึ้นทีละน้อย เสื้อผ้าที่สร้างจากน้ำของเขาขาดวิ่น เืเปื้อนตามมุมปาก แต่โชคร้ายเ่าั้กลับค่อย ๆ เบาบางลง เหมือน์เริ่มลังเล ไม่รู้ว่ามันไม่สามารถฆ่าิหยวนได้จริง หรือเพราะมันเริ่มหมดความอดทน
ในที่สุด เสียงคำรามของฟ้าดินก็ค่อย ๆ เงียบลง
พายุสลาย เมฆแตกกระจาย แรงกดดันที่เคยปกคลุมทั่วฟ้าดินค่อย ๆ เลือนหายไป โลกทั้งใบเหมือนตัดสินใจถอยกลับอย่างไม่เต็มใจ
บนท้องฟ้าสูง ัวารีทะยานผ่านชั้นเมฆ ลำตัวยาวหลายสิบเมตรสร้างขึ้นจากน้ำบริสุทธิ์ จางเหวินยืนอยู่บนศีรษะั ใบหน้าซีดเล็กน้อย แขนข้างหนึ่งไหม้เกรียมจนไม่อาจขยับได้ สายฟ้าที่ไม่รู้มาจากไหนฟาดลงใส่เขาโดยตรงก่อนหน้านี้ เขาใช้แขนข้างนั้นรับไว้เต็ม ๆ เพื่อปกป้องิหยวน
เืสีแดงสดหยดลงจากปลายนิ้ว ลมพัดพาไอควันไหม้จาง ๆ ลอยออกไป
เขาพ่นเืออกมาเล็กน้อยก่อนจะใช้พลังวารีฟื้นฟูร่างกายเบื้องต้น เส้นพลังปราณกลับมาไหลเวียน แต่แขนข้างนั้นยังไม่อาจใช้งานได้ชั่วคราว แต่ก็ไม่เกินความสามารถรักษาตัวเองของเขา
ิหยวนยืนอยู่ด้านหลัง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล เขามีเพียงาแเล็กน้อยเท่านั้น เทียบกับสิ่งที่จางเหวินรับแทนเขาแล้วแทบไม่อาจเทียบกันได้
“เ้า… เป็อะไรหรือเปล่า”
จางเหวินหัวเราะเบาๆ
“สบาย”
ิหยวนกำมือแน่น หัวใจสั่นไหว เขาไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าหากไม่มีจางเหวิน เขาคงตายไปแล้วนับครั้งไม่ถ้วนในเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
จางเหวินเงยหน้ามองฟ้า ก่อนจะเอ่ยถามในใจ
“นี่คือผลของการที่ข้าลงทุนกับคนที่มีโชคสีดำงั้นเหรอ”
เสียงระบบดังขึ้นทันที
[ใช่เลย โฮสต์ ์จะทำทุกวิถีทางเพื่อฆ่าคนที่มีโชคสีดำ ท่านก็น่าจะเห็นแล้วว่าเื่ที่เกิดขึ้นแต่ละครั้งมันไม่มีเหตุผลเลยแม้แต่น้อย ตามกลไกแล้ว ์จะลงโทษเฉพาะผู้ที่มีโชคสีดำเป็หลัก ท่านสามารถลงทุนเสร็จแล้วหนีไป ปล่อยให้ผู้มีโชคสีดำรับบทลงโทษจาก์ตามลำพังก็ได้]
ระบบหยุดไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ
[แต่ถ้าข้าเป็ท่าน ข้าก็ทำแบบเดียวกัน ิหยวน… ค่อนข้างคุ้มค่าที่จะช่วยเหลือ ทั้งในด้านความตัวตนและด้านคุณค่าในอนาคตสำหรับร่างกายแห่งดวงดาวของเขา]
จางเหวินไม่ได้ฟังที่ระบบพูดแม้แต่น้อย เขาเพียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สายตามองไปยังท้องฟ้าเวิ้งว้างเบื้องหน้า ก่อนจะพึมพำในใจอย่างจริงจัง
“ถ้าอย่างนั้น… ถ้าข้าหาคนที่มีโชคสีดำสักร้อยคน แล้วก็สะสมการลงทุนให้ครบหนึ่งร้อยครั้ง แล้วแอบเข้าไปในตระกูลกู่ จากนั้นก็ลงทุนกับพวกเขาทั้งหมดพร้อมกัน…”
“คงเป็ภาพที่อลังการน่าดูไม่น้อย”
ระบบเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเสียงจะดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงแฝงความปวดหัวอย่างชัดเจน
[ถ้าเป็ข้า โดน์ไล่ฆ่าขนาดนี้ คงไม่กล้าคิดที่จะลงทุนในคนที่มีโชคสีดำไปอีกหลายวัน …แต่โฮสต์ของข้าค่อนข้างผิดปกติเล็กน้อย เขาน่าจะโดนฟ้าผ่ามากเกินไปเมื่อครู่]
[เขาจะเอาคนที่ถูก์เกลียดไปใช้เป็ะเิเวลาเพื่อแก้แค้น…แต่เงื่อนไขมันก็ค่อนข้างทำยากแต่ถ้าทำได้จริงมันคงเป็ภาพที่ออกมาอลังการน่าดู… ข้าชักเริ่มอยากเห็นเหมือนกันแล้วสิ]
หลังจากหนีรอดจากการไล่ล่าของ์มาได้ ทั้งสองก็เลือกหยุดพักชั่วคราวบนแผ่นเมฆหนา จางเหวินสร้างแท่นวารีขึ้นมาเป็ที่นั่ง พลังออร่ารอบตัวค่อย ๆ สงบลง
ทั้งสองนั่งสนทนากันอยู่นาน ท่ามกลางความเงียบที่ไม่ได้อึดอัด หากแต่หนักแน่นด้วยสิ่งที่ผ่านมาร่วมกัน ในที่สุด จางเหวินก็เอ่ยขึ้นตรง ๆ
“ข้าอยากสร้างหอการค้าขึ้นมา”
สำหรับจางเหวิน การมีหอการค้าหมายถึงเส้นทางการไหลเวียนของสมบัติจำนวนมหาศาล และนั่นคือรากฐานสำคัญที่สุดของการลงทุน ไม่ว่าจะเป็โอสถ สมบัติ์ แร่หายาก หรือแม้แต่ข่าวสาร ล้วนไหลผ่านหอการค้า มันคือจุดกำเนิดของความมั่งคั่ง… และอำนาจ
ิหยวนชะงักเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้ามอง ดวงตาฉายแววประหลาดใจ แต่เขาก็ไม่ได้มีคำถามอะไร ก่อนที่ิหยวนจะพยักหน้าเบา ๆ
“ข้าช่วยได้” เขาพูดอย่างมั่นคง “เื่พวกนี้ข้าเคยคลุกคลีกับมันมาั้แ่เด็ก”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแ่ลง
“หอการค้าใบเมเปิ้ลของพ่อข้า… ยังมีสาขาเหลืออยู่แห่งหนึ่ง อยู่ที่เมืองดาบ์”
จางเหวินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดขึ้น
“เมืองดาบ์?”
ิหยวนพยักหน้าก่อนที่เขาจะพูดต่อ
“มันตั้งอยู่ในภาคใต้ของทวีปลมดำนี้แหละอยู่ใกล้ๆ ภาคกลางของทวีปลมดำ ที่นั่นคือจุดศูนย์กลางเส้นทางการค้า เชื่อมภาคใต้กับภาคกลาง แต่ข้าไม่แน่ใจว่าหอการค้ายังอยู่ไหมแต่หากจะเริ่มสร้างใหม่ ที่นั่นเหมาะที่สุด”
“ที่สำคัญมันอยู่ใกล้กับดินแดนศักดิ์สิทธิ์สระหยก กองกำลังที่ไม่ได้อ่อนแอไปกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล และพวกเขายังเป็ศัตรูกับพวกตระกูลกู่และตระกูลหวังด้วย”
จางเหวินเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่เขาจะนึกใน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สระหยกนั้นเป็กองกำลังที่มาจากโลกใบใหญ่ มันแข็งแกร่งพอๆ กับดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหล แต่ก็เป็กองกำลังที่แทบไม่เป็มิตรกับกองกำลังใดๆ ภายในโลกนี้เลยด้วยซ้ำ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งจางเหวินก็พยักหน้า
“เ้าช่วยนำทางไปที่เมืองดาบ์หน่อย”
ิหยวนพยักหน้าตอบรับ จางเหวินจึงสร้างัวารีขึ้นมาแล้วพุ่งทะยานไปตามเส้นทางที่อีกฝ่ายชี้นำ ท้องฟ้าเบื้องหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนสี เมฆหนาแน่นขึ้น พลังิญญาเริ่มเข้มข้นกว่าเขตชายขอบอย่างเห็นได้ชัด
ระหว่างการเดินทาง จางเหวินเอ่ยขึ้นอย่างตรงไปตรงมา
“แล้วเื่ของเ้า… มันเกิดอะไรขึ้นกัน แต่ถ้าตอนนี้เ้ายังไม่พร้อมเล่าก็ถือซะว่าเมื่อกี้ข้าไม่เคยถาม”
ิหยวนกำมือแน่น สายตาหม่นลง ความทรงจำที่ฝังลึกเริ่มไหลย้อนกลับมา เขาเงียบอยู่นาน ก่อนจะเริ่มเล่า
“ในตอนนั้น หอการค้าใบเมเปิ้ลของพ่อข้าอยู่ใน่รุ่งเรืองที่สุด ทั้งเงินทอง อิทธิพล และความแข็งแกร่ง พ่อของข้ากำลังก้าวเข้าสู่ระดับนักบุญ ทุกอย่างกำลังไปได้สวย…”
น้ำเสียงของเขาสั่นเล็กน้อย
“แต่เหตุการณ์ทั้งหมดมันพังจากข้า ในตอนนั้นข้ามีคนรักในวัยเด็ก ที่พ่อของข้ารับนางมาเลี้ยงดู นางเติบโตมาพร้อมกับข้า จนกระทั่งวันหนึ่ง ข้าจึงรู้ว่านางมาจากตระกูลหวัง”
ลมบนท้องฟ้าพัดแรงขึ้นเล็กน้อย
“ข้ารักนางหมดหัวใจของข้าในเวลานั้น ก่อนที่พวกเราจะได้รับคำเชิญให้ไปทดสอบเพื่อเข้าร่วมดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลด้วยกัน และที่นั่น… ข้าได้พบกับชายคนหนึ่ง”
“มันคือนายน้อยของตระกูลหวัง เขาแย่งนางไปจากข้า… และนางก็เลือกเขาโดยสมัครใจ… หลังจากทราบเื่ทั้งหมดข้าเสียใจเป็อย่างมาก”
“ข้าเคยคิดว่านางถูกบังคับ เคยคิดว่านางอาจกำลังรอความช่วยเหลือจากข้า แต่ไม่ใช่เลย นางรักเขาอย่างแท้จริง”
“ข้าสติแตก ความโกรธเข้าครอบงำหัวใจ ก่อนที่ข้าจะไปท้านายน้อยของตระกูลหวังต่อสู้… และแน่นอน ข้าแพ้อย่างหมดรูป”
ิหยวนกำหมัดแน่น
“ก่อนที่ข้าจะถูกพาตัวไปคุมขังที่คุกของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และในคืนนั้น นายน้อยของตระกูลหวังก็ได้มาหาข้าในคุกก่อนที่เขาจะใช้พลังปีศาจ ดูดกลืนการบ่มเพาะ ทำลายร่างกายและต้นกำเนิดของข้า”
“แต่ข้าก็รอดมาได้เพราะบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งความโกลาหลคนปัจจุบันผ่านมาเห็น แล้วทั้งสองคนก็ปะทะกันก่อนที่บุตรศักดิ์สิทธิ์จะชนะแล้วเขาก็ให้คนส่งข้ากลับบ้าน… แต่ตอนนั้นข้าพิการ ขยับไม่ได้ ทำได้เพียงนอนฟังเสียงร้องไห้ของพ่อแม่ ในตอนนั้นพวกเขาบอกว่าจะไปเรียกร้องความยุติธรรมให้ข้า แต่จากวันนั้นพวกเขาก็ไม่กลับมาอีกเลย”
เสียงของเขาแ่เบาลง
“แต่ข้าก็ได้ยินคนรับใช้ในเวลานั้นพูดว่าพ่อแม่ของข้านั้นถูกสังหารไปแล้ว หลังจากนั้นผู้คนมากมายก็ออกจากหอการค้าใบเมเปิ้ลไป ทิ้งข้าไว้คนเดียว สิ่งสุดท้ายที่ข้าได้ยิน มีเพียงเสียงหัวเราะของคนรับใช้เก่าที่ได้เอาสมบัติของหอการค้าไป”
ความเงียบปกคลุมอีกครั้ง จางเหวินหันมามองที่ิหยวนอย่างนิ่งสงบ ก่อนจะเอ่ยถามช้า ๆ
“ถ้าข้าสั่งให้เ้าสังหารหญิงสาวที่เป็อดีตคนรักของเ้า เ้าจะทำหรือเปล่า หากนางเข้ามาขวางทางของเ้า”
ิหยวนไม่ตอบในทันที ลมหายใจของเขาสั่นไหว แต่มันก็แค่ชั่วพริบตาก่อนที่เขาจะกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ข้าจะทำ”
“แล้วหลังจากนั้นล่ะ” จางเหวินถามต่อ “หลังจากที่แก้แค้นแล้ว เ้าจะทำอะไรต่อ”
ิหยวนมองหัวเราะก่อนจะตอบออกมาตรง ๆ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“ข้าจะเดินตามเ้า ไม่ว่าเ้าจะไปที่ใด ข้าจะร่วมทางไปพร้อมกับเ้า”
จางเหวินหัวเราะเบา ๆ ร่างกายของเขาในตอนนี้ฟื้นคืนสมบูรณ์ ออร่านิพพานไหลเวียนมั่นคง ดวงตาลึกสงบนิ่งดั่งผืนน้ำที่ซ่อนคลื่นมหาศาลเอาไว้ภายใน
“อย่าลืมคำพูดของเ้า”
ิหยวนยิ้มออกมา เป็รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข หากแต่หนักแน่นราวกับคำสาบาน ัวารีคำรามต่ำ ๆ ก่อนจะพุ่งทะยานต่อไปยังทิศทางของเมืองดาบ์
11K
