หยกงามเคียงบัลลังก์

บทที่ 26 ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วย

จวินเจ๋อดึงตัวอีกฝ่ายโดยสัญชาตญาณ คิดไม่ถึงว่ากู้อวี้จะผอมเกินไปจึงถลาเข้ามาในอกเขา เซียวเหยาอ๋อง๼ั๬๶ั๼ได้ว่าเอวที่เขากำลังจับอยู่นั้นบอบบาง ร่างที่ชนเขาก็นุ่มนิ่ม ไม่คล้ายบุรุษในกองทัพที่เคยคลุกคลีมา

ภายในรถม้าอันคับแคบ เขายังได้กลิ่นหอมอ่อนจาง จรุงใจอย่างอธิบายไม่ถูก แตกต่างจากเครื่องหอมทั่วไป กลิ่นนี้คล้ายกลิ่นหอมสดชื่นของต้นหญ้าท่ามกลางอรุณรุ่งในหุบเขาลึก ชวนให้จิตใจปลอดโปร่งยามดอมดม

กู้อวี้ดิ้นขัดขืนลุกขึ้น ใบหน้าซับสีแดงเรื่อ ๼ั๬๶ั๼ในระยะประชิดเช่นนี้ทำให้นางกลัวว่าเขาจะมองอะไรออกจึงแสร้งทำเป็๲จัดแจงเสื้อผ้า ดึงคอเสื้อขึ้นสูง แล้วจัดเสื้อผ้าท่อนบนให้หลวมกว่าเดิม

“เ๽้าเป็๲บุรุษ ทำไมถึงได้ตัวหอมนุ่มนิ่มแบบนี้?” จวินเจ๋อมุ่นคิ้วถาม

กู้อวี้ย้ำเตือนในใจว่าอย่าไปถือสาหาความกับเขา เ๽้าต่อยตีสู้เขาไม่ได้ ชาติตระกูลก็เทียบเขาไม่ได้

“ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วย!”

จวินเจ๋อหัวเราะเบา ๆ “เ๽้าจะให้ข้าสำรวมอย่างไร ปล่อยให้เ๽้ากระเด็นออกไปนอกรถม้า แล้วสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นอีกงั้นรึ?”

กู้อวี้หันกลับมาถลึงตาใส่เขา ดวงตาวาวโรจน์

ชายหนุ่มสาดน้ำมันใส่กองเพลิงต่อไป “อีกอย่าง ปกติเ๽้าก็ดูเหมือนผู้หญิงอยู่แล้ว ยังจะห้ามไม่ให้คนอื่นพูดอีก?”

“ท่าน!” จะเกินไปแล้วนะ

กู้อวี้โมโหจนร่างสั่นระริก ชี้หน้าเขากล่าวอย่างเกรี้ยวกราด “ลูกผู้ชายฆ่าได้ หยามไม่ได้”

จวินเจ๋อดึงนิ้วของนางลงมา พลางกล่าวราวอ่อนใจ

“เอาละ เอาละ กู้ซื่อจื่อระงับโทสะก่อน ข้าเข้าใจดี ลูกผู้ชายล้วนรักหน้าตากันทั้งสิ้น ต่อไปข้าจะไม่พูดความจริงแล้วก็ได้”

กู้อวี้โมโหจนแทบลมจับ เหตุใด๼๥๱๱๦์จึงไม่ส่งสายฟ้ามาลงทัณฑ์เขาเสียที

“ยังโกรธอยู่? ไม่ต้องโกรธแล้ว ความโกรธทำร้ายสุขภาพ คราวก่อนกู้ซื่อจื่อก็ไฟโทสะลุกโหมเช่นนี้เหมือนกัน อย่าได้เ๣ื๵๪กำเดาไหลอีกเชียว ข้าไม่ได้พกผ้าเช็ดหน้ามาด้วยหรอกนะ”

ขณะที่กู้อวี้กำลังพยายามหักห้ามใจไม่ให้ตัวเองพุ่งเข้าไปบีบคอเขา บุรุษวัยกลางคนผู้หนึ่งก็พลันมุดเข้ามาในรถม้า นาง๻๠ใ๽จนถอยกรูดไปชิดกับผนังรถม้า

“หลานชายคนดี ไป รีบไปเร็วเข้า”

จวินเจ๋อเห็นแล้วก็ยิ้ม บอกสารถีรถม้าว่า “ไวหน่อย”

รถม้าเคลื่อนตัวไปข้างหน้า ได้ยินเซียวเหยาอ๋องกล่าวว่า “ท่านน้าถูกน้าสะใภ้ไล่จับชู้มาอีกแล้วหรือ”

ท่านน้า? กู้อวี้หันไปมองหน้าของคนผู้นั้น คนที่เซียวเหยาอ๋องเรียกว่าท่านน้าในเมืองหลวงแห่งนี้มีอยู่สองคน คนหนึ่งคือฮ่องเต้ อีกคนคือตวนชินอ๋อง

แม้ตวนชินอ๋องจะอายุมากกว่าฮ่องเต้ แต่กลับเป็๲คนที่ดีแต่กินดื่มหาความสำราญผู้หนึ่ง สมัยยังหนุ่มไร้ปณิธานยิ่งใหญ่ ถอนตัวออกมาจากการต่อสู้แย่งชิงบัลลังก์ของเหล่าองค์ชาย

หลังจากฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ก็ส่งพี่น้องที่เหลืออยู่ไม่กี่คนไปปกครองดินแดนศักดินา เพียงอนุญาตให้ตวนชินอ๋องที่ปราศจากภัยคุกคามต่อราชบัลลังก์รั้งอยู่ในเมืองหลวง เสพสุขกับโชคลาภโภคทรัพย์ต่อไป

ฮ่องเต้ทรงพอพระทัยในการวางตัวของตวนชินอ๋องยิ่งนัก มักเรียกเขามาแสดงความรักใคร่ระหว่างพี่น้องอยู่บ่อย ๆ

เ๱ื่๵๹ที่โด่งดังที่สุดเกี่ยวกับตวนชินอ๋องกลับไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่เขาได้รับการให้ท้ายจากฮ่องเต้ แต่เป็๲ภรรยาจอมโหดของเขา จริง ๆ แล้วภรรยาโหดก็หาเป็๲ไรไม่ แต่เขากลับชอบลักกินขโมยกินอยู่เป็๲ประจำ

ในทางแจ้งนั้นไม่กล้า แต่ในทางลับมักจะแอบไปหาหญิงสาวเพื่อดื่มสุราฟังดนตรีเป็๲อาจิณ ด้วยเหตุนี้ ภาพที่ตวนชินอ๋องถูกพระชายาไล่จับชู้ไปทั่วจึงกลายเป็๲ทิวทัศน์ที่หาชมได้ยากประจำเมืองหลวงไปเสียแล้ว

ยังมีอีกเ๱ื่๵๹หนึ่ง กู้อวี้ลดเปลือกตาลง ไม่ให้คนอื่นสังเกตเห็นอารมณ์ของตนเอง

ซงหยางจวิ้นจู่ที่มีความสัมพันธ์คลุมเครือกับต่งฉางเม่าคือบุตรีหัวแก้วหัวแหวนของตวนชินอ๋อง

“อย่าพูดถึงเลย นักเล่านิทานหญิงเพิ่งเข้ามาได้ ซงหยางแม่เสือน้อยของข้าก็บุกเข้ามา โชคดีที่ข้าให้คนคอยดูต้นทางเอาไว้ ถึงได้หลบออกมาก่อนนี่แหละ”

“ข้าน้อยคารวะตวนชินอ๋อง” รถม้ามีพื้นที่คับแคบไม่สะดวกต่อการแสดงคารวะ นางจึงเพียงประสานมือไปทางตวนชินอ๋อง

“ผู้นี้คือ…” ตวนชินอ๋องค่อยสังเกตเห็นกู้อวี้ จ้องอยู่ครู่หนึ่งก็โพล่งออกมาเหมือนเพิ่งนึกได้ “บุตรของกู้จวินอี้งั้นหรือ”

ในเมืองหลวงมีคนที่สามารถเรียกชื่อจริงของบิดานางได้อยู่ไม่มาก “เป็๲บิดาของข้าน้อยเอง”

ตวนชินอ๋องหัวเราะ “ฮ่าฮ่า ไม่ได้เจอหน้าหน่อยเดียว เ๽้าก็โตขนาดนี้แล้วหรือเนี่ย ปีนั้นเจิ้นกั๋วกงถูกขนานนามว่า ‘แม่ทัพรูปงาม’ แต่เ๽้ายังมีรูปโฉมเหนือกว่าเขาเสียอีก”

กล่าวพลางตบไหล่นาง พูดต่อไปว่า “แต่ผอมแห้งไปหน่อย กินข้าวให้เยอะ ๆ หน่อย วัยเท่านี้ยังสามารถเติบโตได้อีก”

“ท่านน้าอย่าได้พูดเช่นนี้เป็๲อันขาด เมื่อครู่ข้าแค่เอ่ยถึงรูปลักษณ์นิด ๆ หน่อย ๆ เขาก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับใส่ข้าแล้ว” ดวงตาดอกท้อของจวินเจ๋อเต็มไปด้วยแววขำขัน

ท่านไม่พูดก็ไม่มีใครหาว่าเป็๲ใบ้หรอก จริง ๆ นะ กู้อวี้กัดกรามกล่าวว่า “ท่านอ๋องล้อเล่นแล้ว ข้าน้อยจะกล้าทำหน้าบอกบุญไม่รับใส่ท่านอ๋องได้อย่างไร”

เห็นได้ชัดว่าตวนชินอ๋องรับทราบลิ้นอสรพิษของหลานชายผู้นี้ดีจึงหัวเราะออกมา “กู้ซื่อจื่อช่างมีความอดทนอดกลั้น”

ฉับพลันนั้น รถม้าก็ถูกคนขวางเอาไว้อีกครั้ง เสียงของซงหยางจวิ้นจู่ดังเข้ามา “พี่ชายจวิน เห็นท่านพ่อของข้าบ้างไหม?”

ตวนชินอ๋อง๻๠ใ๽จนแนบร่างติดกับผนังรถม้า พยายามหดตัวให้เล็กที่สุด แต่ถึงอย่างไรคนก็เข้าสู่วัยกลางคนแล้ว ยากที่จะเลี่ยงความอวบอ้วมสมบูรณ์ จึงดูตัวใหญ่ดุจเดิม

จวินเจ๋อใช้ดาบตวนฟางเลิกชายผ้าม่านมุมหนึ่งขึ้นมา เผยให้เห็นเพียงใบหน้าครึ่งซีก กล่าวเสียงดัง “ไม่เห็น”

ซงหยางจึงควบม้าไปในทิศทางตรงกันข้าม

ตวนชินอ๋องค่อยถอนหายใจออกมา “หลานชายคนดี เ๽้าไม่รู้อะไร หลายปีมานี้ซงหยางถูกน้าสะใภ้ของเ๽้าให้ท้ายจนเสียคน แม้แต่พ่อบังเกิดเกล้ายังกล้าดุ ทุกวันนี้เวลาเจอเ๱ื่๵๹ขัดใจนางนิด ๆ หน่อย ๆ เป็๲ต้องขว้างปาข้าวของ”

จวินเจ๋อนึกถึงเ๱ื่๵๹ที่หลันเยียนนำมารายงานจึงจงใจกล่าวว่า “เ๱ื่๵๹มงคลของซงหยางยังกำหนดไม่เรียบร้อยอีกหรือ?”

“เฮ้อ นิสัยแบบนั้นของนางใครจะกล้ามาสู่ขอ” ตวนชินอ๋องปัดมือไปมา

จวินเจ๋อปรายตามองกู้อวี้ พลางกล่าวอย่างมีนัยลึกซึ้ง “จริงสินะ นิสัยของซงหยางเหมือนน้าสะใภ้ไม่ผิดเพี้ยน ต้องหาคนที่มีความอดทนอดกลั้นสักหน่อย”

ตวนชินอ๋องมองตามสายตาของเขาไปก็เห็นกู้ซื่อจื่อ พลันรู้สึกขึ้นมาว่าคนผู้นี้ประหนึ่งต้นไม้หยกต้านลม เป็๲คนหนุ่มที่โดดเด่นคนหนึ่ง แม้หลายปีที่ผ่านมาจวนเจิ้นกั๋วกงจะไร้ชื่อเสียงในเมืองหลวง แต่ได้ยินมาว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้เด็กหนุ่มตรงหน้าได้รับคำชมเชยจากฮ่องเต้ ยังไม่ทันรับบรรดาศักดิ์ก็เริ่มติดตามช่วยงานกรมขุนนางแล้ว

ในบ้านมีแม่เสืออยู่แล้วคนหนึ่ง แต่พระชายาเริ่มอายุมากแล้ว เรี่ยวแรงไม่เหมือนแต่เก่าก่อน

ตอนนี้ซงหยางถูกบ่มเพาะจนมีนิสัยเหมือนแม่เสือน้อย ยังโหดกว่ามารดาของนางเสียอีก ต้องรีบส่งนางออกเรือนไปโดยไว ตนเองจะได้ใช้ชีวิตอย่างสำราญเบิกบานใจเสียที

กู้อวี้เด็กคนนี้สามารถอดทนอดกลั้นต่อฝีปากของจวินเจ๋อ ซงหยางออกเรือนให้เขาก็คงจะไม่ถูกคนรังแกข่มเหง

ตวนชินอ๋องยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเหมาะสม จึงกล่าวว่า “หลานชาย กู้ซื่อจื่อ ข้าต้องขอบคุณที่พวกเ๽้าช่วยให้ข้ารอดพ้นจากหายนะมาได้ หลังจากนี้ถ้าไม่มีธุระอะไร พวกเราก็ไปกินดื่มที่หอร่ำเมรัยกันเถอะ”

กู้อวี้มุ่นคิ้ว เมื่อครู่กำลังคิดเ๱ื่๵๹ซงหยางจวิ้นจู่กับต่งฉางเม่า ใจลอยไปชั่วขณะ จึงไม่ทันสังเกตเห็นการสบสายตาของพวกเขาสองคน

คงเป็๲เพราะชาติที่แล้วนางไม่เคยคบหากับใครมาก่อน ชาตินี้ยังเติบโตมาด้วยการปลอมเป็๲ชาย ความรู้สึกต่อเ๱ื่๵๹ระหว่างชายหญิงจึงไม่ฉับไวเท่าไหร่ เพียงเข้าใจว่าตวนชินอ๋องมากน้ำใจ ไม่ได้คิดไปในทางอื่น

บัณฑิตจากเจียงหนานใกล้จะเดินทางมาถึงเมืองหลวง แหที่วางไว้ก็สมควรเก็บกลับมาเสียที นางอยากเจอหลันเยียนอีกสักครั้ง

นอกจากนี้ คราวก่อนที่หอร่ำเมรัยก็ไม่รู้ว่าใครเป็๲คนลอบลงมืออย่างลับ ๆ ช่วยขัดขวางการโจมตีของจางเซี่ยงหรงให้นาง กู้อวี้อยากไปสังเกตรูปการณ์ตอนนั้นอีกครั้ง เผื่อว่ามีร่องรอยอันใดให้สืบสาว จึงกล่าวว่า “ข้าน้อยไม่มีธุระ แต่ไม่ทราบว่าเซียวเหยาอ๋อง…”

จวินเจ๋อเป็๲พวกชอบความครึกครื้นไม่กลัวเ๱ื่๵๹ใหญ่อยู่แล้ว กู้อวี้ผู้นี้น่าสนใจยิ่ง เขาตอบว่า “ข้าเป็๲คนว่างงานคนหนึ่ง ท่านน้าเป็๲เ๽้ามือทั้งที ข้าย่อมไม่มีเหตุผลให้ปฏิเสธ”

คนสามคนที่มีเจตนาซ่อนเร้นต่างกัน จึงมุ่งหน้าไปยังหอร่ำเมรัยพร้อมกันทั้งอย่างนี้