ความเข้มแข็งของผู้หญิงคนหนึ่ง ถูกทดสอบด้วยความเ็ปที่ต้องแลกมาเพื่อปกป้องสิ่งที่รักที่สุด
เมื่อเสียงรถของไนท์ลับตาไป คุณแม่พายรีบพาร่างที่อ่อนแรงขึ้นไปยังห้องน้ำ เธอเปิดฝักบัวให้น้ำเย็นจัดรดชโลมร่างกายเพื่อหวังจะล้างคราบคาวและความอัปยศออกไป แต่ภายใต้สายน้ำนั้น ร่องสวาทของเธอยังคงสั่นระริกจากแรงกระแทกกระทั้นที่ไนท์ถาโถมใส่ รอยกัดและรอยดูดที่ยอดอกจนเป็สีแดงจัดยังคงเด่นชัด เช่นเดียวกับกลีบแคมที่บวมช้ำจากการโดนรุกรานอย่างหนัก เธออาบน้ำไปพร้อมกับเสียงสะอื้นและน้ำตาที่ไหลปนไปกับสายน้ำ ทว่าในความเ็ปนั้นกลับมีความกระสันที่ปฏิเสธไม่ได้หลงเหลืออยู่ เธอพยายามสะบัดมันทิ้งและบอกตัวเองให้เข้มแข็ง เพื่อที่จะกลับไปเป็ "แม่" ที่แสนดีของพายให้ได้อีกครั้ง
พายและพัทเตอร์กลับมาถึงบ้านพร้อมข้าวของพะรุงพะรัง พายเดินเข้าบ้านด้วยความสดใสแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าในห้องครัวมีเครื่องปรุงและผักที่เตรียมค้างไว้ แต่กลับไม่มีคนอยู่
"แปลกจัง ปกติแม่ไม่เคยทิ้งของค้างไว้แบบนี้นี่นา" พายพึมพำด้วยความสงสัย ก่อนจะะโเรียกแม่และวิ่งขึ้นไปดูบนชั้นสองด้วยความเป็ห่วง
คุณแม่พายในชุดลำลองที่มิดชิดกว่าปกติเดินเปิดประตูห้องนอนออกมาพอดี เธอส่งยิ้มที่พยายามทำให้ดูเป็ธรรมชาติที่สุดให้ลูกสาว
"แม่ไปอาบน้ำมาจ้ะพาย เลยลืมของในครัวไว้ พายก็ไปอาบน้ำสิลูก เดี๋ยวลงมาทานข้าวกันนะ" พายพยักหน้าไม่ติดใจอะไรและเดินเข้าห้องน้ำไป ทิ้งให้บรรยากาศบนชั้นสองตกอยู่ในความเงียบที่มีเพียงคุณแม่และพัทเตอร์
แม่ของพายเดินนำลงมายังห้องครัว พัทเตอร์สบโอกาสที่พายไม่อยู่ เขาเดินเข้าไปโอบเอวคุณแม่จากทางด้านหลังอย่างคุ้นเคยตามความลับที่มีต่อกัน เขาฝังจมูกลงที่ซอกคอขาวเนียนที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำมา
"หอมสบู่จังครับแม่... ให้พัทช่วยล้างผักนะครับ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ทว่าเขากลับรู้สึกถึงความแข็งทื่อของร่างกายคุณแม่ เธอไม่ตอบอะไรและไม่หันมาสบตา แม้จะไม่ได้ปัดป้องแต่ท่าทีที่นิ่งเฉยและแววตาที่หม่นแสงทำให้พัทเตอร์เริ่มขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
บนโต๊ะอาหารค่ำวันนั้น บรรยากาศกลับไม่ร่าเริงเหมือนเมื่อเช้า พายคุยจ้อเื่การจัดห้องใหม่ แต่คุณแม่กลับพูดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด เธอเขี่ยข้าวในจานและเหม่อลอยเป็พักๆ แววตาที่เคยมองพัทเตอร์ด้วยความเสน่หาในค่ำคืนก่อน บัดนี้กลับดูหวาดระแวงและกังวลใจ พัทเตอร์ลอบสังเกตทุกอากัปกิริยา เขาััได้แม้จะเป็เพียงเวลาสั้น ๆ และเขาจะต้องหาคำตอบให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ของพาย