แอนยืนดูแปลนการก่อสร้างกับสเมล งานก่อสร้างดำเนินไปได้ไวมากด้วยช่างฝีมือดีจากเมืองใหญ่ๆและอุปกรณ์ที่ทันสมัยของอาณาจักร ทำให้งานก่อสร้างเป็ไปได้ไว ตามจริงๆ อุปกรณ์โบราณยุคกลางแบบนี้การจะสร้างป้อมขึ้นมาใหม่ หรือขยายกำแพงเมือง ขุดคลองลำธาร ขุดท่อระบายน้ำและสร้างสะพานนั้น ต้องใช้เวลาแรมปี แต่การที่คนมีการฝึกออร่าสร้างเสริมทักษะ และสายควบคุมมาเป็ช่างนั้น ทำให้การก่อสร้างทำได้ไวและง่ายขึ้นด้วยการไสหินขึ้นรูปก็ทำได้ด้วยพลังสายโจมตี แต่ค่าจ้างช่างที่มีออร่าจะแพงมากถ้าไม่ได้งบสนับสนุนจากองค์ชายก็คงจ้างไม่ได้
อลันเคยมาดูแบบการสร้างห้องน้ำและระบบระบายน้ำของที่โลกนี้ดีกว่าที่คิดไว้จากการดูสารคดีของพวกยุคกลางที่โลกของตน เมื่อดูแล้วสบายใจนัดหารือกับสเมลและแอนอีกที
“ท่านแอน ... ชุดเครื่องแบบ...อืม..ตัดใหม่เหรอครับ?”...สเมลถาม
“ค่ะ ... อลันเขาตัดให้ค่ะ”..แอนยิ้มแล้วเอามือลูบๆจับๆ ชุดใหม่ของนางเอง
“อืม ช่างเป็คนที่ละเอียดอ่อน และมากความสามารถจริงๆ คุ้มจริงๆ ที่ให้ท่านแอนจ้างเขาไว้”
“นี่ยังมีชุดลำลองปกติ กับชุดราตรีด้วยนะคะ ตื่นเต้นจังเลย แต่เราจ้างเขาถูกไปมั้ยนะ เดือนละ 7,000 เกลเอง”
“สำหรับพ่อบ้านซึ่งที่พักและอาหารกินกับบ้านเ้านายก็ไม่แพง”
“แต่ไม่ใช่ราคาสำหรับความสามารถของเขาเลยนะคะ คนครัวก็ไม่มี เขาเองก็เป็พ่อครัวแถมสอนเมดทำอาหารด้วย นี่ยังไม่นับฝีมือการต่อสู้เขาอีกนะ”
“อืม...แล้ว...อยากขึ้นให้เขาเป็เท่าไหร่ล่ะ?”
“สัก 16,000 เกล ...ดีมั้ยคะ?”
“มากไป”
“หา?..มากไปได้ยังไง ความสามารถเขาน่าจะเกิน 20,000 เกลต่อเดือนด้วยซ้ำ”
“มากไป เพราะเขาตัดรายจ่ายฟุ่มเฟือยที่ไร้สาระออกจากรายการไป และทั้งเสริมทั้งอุดการเงินของบ้านท่านอย่างดี คิดว่าเขาจะยอมให้ท่านขึ้นเงินเดือนตัวเองเยอะเหรอครับ?...ยิ่งเขาเป็คนต่างโลก คงไม่คิดจะอยู่กับเราตลอด ดังนั้นเงินเดือนที่มากมายก็ไม่จำเป็สำหรับเขา”
พอสเมลพูดถึงว่าเขาจะไปสักวัน แอนก็ซึมขึ้นมาทันที
“นั่นสิเนาะ สักวันเขาก็ต้องไป”
“เอาน่า ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน แต่ตอนนี้เขายังอยู่กับเรา และขยันขันแข็งมากด้วย”...สเมลปลอบแอน
“ขยันเพราะเขาจะรีบทำไว้ให้พวกเราเท่าที่ทำได้ แล้วจากไปแบบไม่ต้องคอยห่วงสินะคะ”...แอนยังซึมๆ
“อ่า...”
[รู้สึกว่าหัวใจของท่านแอนจะโดนเล่นงานซะแล้ว]…สเมลยิ้มแล้วถอนหายใจ
หลังพักเที่ยง ในห้องเต้นท์ประชุมงานก่อสร้างชั่วคราว
อลันนัดหมายมาประชุม แล้วเล่าเื่ที่องค์ชายทาบทามไป
คนที่ใกว่าใครเพื่อนคือแอน นางดีใจที่องค์ชายกำลังจะให้การสนับสนุนซเปลเพิ่มเติม แต่การให้ปะทะขุนนางใหญ่ในราชสำนักและเชื้อพระวงศ์ที่เป็ 2ขั้วอำนาจใหญ่นั้น ดูท่าจะไกลเกินตัวและน่ากลัวไปสำหรับนาง
ส่วนสเมลมองว่า การที่รอดจากศึกกองทัพปีศาจมาได้นั้น ก็ไม่มีอะไรน่ากลัวอีกแล้ว แค่ต้องคิดการให้รอบคอบแค่นั้น
อลันรอแอนตัดสินใจ
“อลันจะไปช่วยองค์ชายก็ทำได้เลยนะคะ อย่าห่วงทางนี้เลย”...แอนไม่อยากถ่วงอลันไว้ นางมองว่าถ้าอลันใช้ความสามารถไปช่วยองค์ชาย น่าจะเป็ประโยชน์แก่บ้านเมืองกว่ามาช่วยขุนนางบ้านนอกแบบนาง
“ระหว่างที่ข้ายังอยู่ที่นี่ ข้าคือพ่อบ้านของท่าน สิ่งที่ข้าจะตัดสินใจทำครั้งใหญ่ต้องได้รับอนุญาตจากท่านเป็คำขาด และข้าคือพ่อบ้านที่รับใช้ท่านคนเดียวนายหญิงของข้า”...อลันถอดถุงมือ จับมือแอนยกขึ้นมาแล้วจูบที่หลังมือ
จุ๊บส์
“อ๊าห์....”...เสียงแอนใและครางออกมาเบาๆ
แอนหน้าแดงเป็การใหญ่แล้ววิ่งหนีออกไปด้วยความเขินอาย
“ที่บ้านเมืองท่าน นี่คือการแสดงความภักดีสินะ?”...สเมลถาม
“เอ่อ ... ข้าเผลอไป ใช่ ..ไม่ๆ...หมายถึงที่โลกของข้ามีอาณาจักรที่เคยแสดงท่าทีแบบนี้เวลาทักทายหรือเคารพ แต่ไม่ใช่อาณาจักรที่ข้าโตมาหรอก”
“แล้วท่านเอามาใช้ทำไม?”...สเมลยิ้มถาม
“คือ..ก็แบบ แหม ... อะไรๆ มันคล้ายๆกันทั้งตำแหน่งขุนนาง อาคารบ้านช่องเอ่อ...นึกว่ามันใช้ด้วยกันได้”....อลันเกาหัว
“การจุมพิต หรือการจูบ สำหรับที่นี่แล้วคือเื่บัดสีน่าอาย มันจะสวยงามก็ต่อเมื่อเป็คนที่ตัดสินใจครองคู่กัน หรือหมั้นหมายกันไว้ ทว่าชายหนุ่มหญิงสาวที่แบบคบชู้มีรักกันก็แอบทำบ่อยๆ ไม่ใช่การประทับปากทักทายหรือทำความเคารพหรอกนะ”....สเมลยิ้มเยาะอลัน
“ถ้าไม่ใช่คนรักกันแล้วทำก็ไม่ต่างจากล่วงเกิน....ตายล่ะ...ท่านแอน!!...”...อลันรีบวิ่งไปหาแอน
ในเขตก่อสร้างที่อันตราย ช่างจะรู้ตำแหน่งที่ไม่ควรยืนหรือเดินผ่าน ดังนั้นคนทั่วไปที่ไม่รู้ถ้าเข้ามามักจะโดน
แอนวิ่งมาเตะเข้ากับหินที่ร่วงและแตกกระเด็นมาโดนจนล้มลง คนงานพากันมาดู
“ท่านแอน!!”....อลันเข้ามาอุ้มไปเต้นท์พยาบาล หมอทำแผละให้ และประคบยาแก้ฟกช้ำพันทับไว้โดยห้ามใช้ขาข้างนี้เดิน1 สัปดาห์
“ท่านแอน เพราะข้าไม่ดีเอง ข้าไม่รู้ว่าการจูบมือใช้กับที่นี่ไม่ได้ โปรดลงโทษข้าด้วย!!”
“พูดอะไรอย่างนั้นคะ ข้าผิดเองแหล่ะ ข้าน่าจะรู้ถึงข้อนี้แต่แรกจะได้ไม่ต้องวิ่งหนีออกมา ... และ.. และข้าไม่ได้โกรธท่านเลยแม้แต่น้อย...ข้าแค่....แค่..ไม่เคยถูกใครจุมพิตเลยไม่ว่าจะจุดไหน”....แอนพูดแบบก้มหน้าแล้วหันออกไปทางอื่น
อลันยิ้มแล้วโอบประคองแอนขึ้นจากเตียง
“มาเถอะ ข้าจะพาท่านที่เดินไม่ได้ไปเที่ยวในเมือง เมืองที่ท่านเอาชีวิตปกป้องไว้ไง ไปดูกันว่าบำรุงกันไปถึงไหนแล้ว”...อลันอุ้มแอนขึ้นมาแล้วพาเดิน
นี่ยิ่งทำให้แอนเขินอาย แต่นางก็ไม่ได้สั่งให้อลันวางนางลง
อลันพาแอนเดินในเมือง ผู้คนทั้งชายหญิงเห็นแอน ต่างพากันโค้งคอและย่อตัวบ้างก็ถอดหมวกลงมาทาบอกเป็การทำความเคารพ
“ท่านแอน”
“เลดี้แอน”
“ไวเคานเตสแอน”
ทุกคนทักทายแอน ก่อนหน้านี้...ผู้คนไม่ค่อยจะสนใจอะไรมากมายกับเด็กสาวที่ขึ้นมาปกครองที่แถบนี้ ทว่าพอมีศึก แอนกลับไม่หนีแล้วตั้งป้อมสวมเกราะขึ้นกำแพงปกป้องเมือง ทั้งยังเจียดเงินส่วนตัวดูแลชาวบ้าน หลังจบศึกจนตอนนี้ผู้คนเห็นนางเดินทางไปกลับคฤหาสน์ตระกูลฟีลด์และจุดซ่อมบำรุงเมืองบ่อยๆ ชาวบ้านต่างพากันรักนางและเอ็นดูสาวน้อยผู้ปกครองดินแดนของพวกเขา
แอนยิ้มทักผู้คนขณะอยู่บนอกของอลันที่อุ้มนางอยู่ ขากางเกงข้างซ้ายที่พับขึ้นแล้วพันประคบยา ทำให้ชาวเมืองรู้ว่าทำไมอลันต้องอุ้มแอน
“ว้าย ท่านแอนนี่..”
“ท่านแอนน่ารักจัง”
“สงสารเลดี้แอนจริงๆ ต้องรับภาระเยอะขนาดนี้”
“ท่านแอนนนน”
เลดี้แอนนนนน
“ว้าย..ข้าอยากขาเจ็บแบบท่านแอนจัง”
“อิจฉาท่านแอนอ่า ท่านอลันอุ้มท่านแอนด้วย”
“ตายแล้วเลดี้แอนโดนอะไรมา”
“อะไรนะ ท่านแอนาเ็”
แอนได้ยินเสียงะโทักทายนาง บ้างก็อิจฉาแบบชื่นชอบ บ้างก็มองแบบสงสารแอนจับใจ บ้างก็เป้นห่วงอาการาเ็ บ้างก็เอาขนมของหวานที่อบเสร็จออกมาให้
“ไง...นี่ล่ะเมืองของท่าน ...นายหญิงของข้า”...อลันอุ้มแอนเดินรอบเมือง
“ขอบคุณนะ อลัน...”
“ท่านขอบคุณข้าเยอะแล้ว”
“ข้าขอบคุณแทนชาวเมือง ไม่มีท่าน ข้าและชาวเมืองคนเป็ซากนอนทุ่งและเกลื่อนเมืองให้แร้งกามันมาจิกกินไปแล้ว”...แอนเผลอซบพิงที่อกอลัน
อลันพามาถึงโรงแรมกลางเมือง
“เชิญค่ะ...อ้าว..ท่านอลัน”...เรอาทักทายแขก
“ไง... ..ขอเครื่องดื่มอะไรก็ได้ที่ชื่นใจมา 2ที่นะเรอา”
“ค่ะ”....เรอารับออร์เดอร์แล้วหันมามองอลันที่อุ้มแอนมา แต่พอมองที่ไปขาแอนพบว่าาเ็จึงถอนหายใจ แล้วหันไปสั่งพ่อครัวทำเครื่องดื่ม
“นางดูสนิทกับท่าน”...แอนมองไปที่เรอา
“ใช่ เราสนิทกัน นางช่วยข้าไว้หลายเื่เลย ทำให้งานในบ้านสะดวกขึ้นมาก”
“เหรอคะ ดีจังเลย แต่ข้านี่สิทำอะไรไม่ได้เลย ยังสร้างแต่ภาระให้อลัน”
“พูดอะไรแบบนั้น คนเราต่างมีบทบาทหน้าที่ตนเอง ท่านก็มีงานของท่าน ต้องมาทำทั้งที่ไม่ใช่สิ่งที่อยากทำ ทั้งหมดก็เพื่อชาวบ้าน ก่อนจะน้อยใจรบกวนนายหญิงย้อนกลับไปนึกถึงชาวบ้านที่ร้องเรียกท่านเมื่อสักครู่ด้วย”...อลันพูดแบบเชิงดุ
“ข..ข้า...ข้าขอโทษ ข้าไม่ตัดพ้อแล้ว อลันอย่าโกรธข้าเลยนะ”...แอนจับมืออลันไว้กลัวจะโกรธ
“ครับ นายหญิง”...อลันยิ้ม
“เครื่องดื่มค่ะ”...เรอาเดินมาเสิร์ฟเอง
“ขอบคุณค่ะ”....แอนหันไปขอบคุณเรอา
“ท่านแอน.... ..พอเห็นใกล้ๆ แล้วดูน่ารักจังเลยนะคะ”...เรอายิ้ม
แอนยิ้มเขินๆ พยักหน้าแล้วยกชาแอปเปิ้ลมาดื่ม
[น่ารักอ่ะ]…เรอามองแอนแล้วยิ้มชอบใจ
แต่พอแอนซดของร้อนต่อไม่ได้ มือก็จับแก้วร้อนๆ ไม่ค่อยได้ อลันเดินอ้อมมานั่งข้างๆ ถือแก้วแล้วเป่าให้ จากนั้นก็จับป้อนให้แอนค่อยๆ จิบ...... เห็นแบบนั้นรอยยิ้มของเรอาก็หายไป
“ขอตัวไปทำงานก่อนะคะ”..เรอาเดินสะบัดไป
“อ้าว ไม่นั่งด้วยกันก่อนเหรอ?”...อลันถาม
เรอาไม่ตอบเดินเข้าหลังโรงแรมไป
อลันเองไม่ใช่คนโง่ เขาพอรู้ว่าเรอาไม่พอใจเื่อะไร แต่เขาต้องดูแลนายหญิงที่เหมือนเด็กๆ คนนี้นี่นะ
[เฮ้อ...ผู้หญิง...ไม่สิ ชอบแบบนี้ผู้ชายก็เป็ได้ทั้งนั้นนี่]
497
