ทะลุมิติมาเป็นแพทย์หญิงตัวร้ายพร้อมลูกชายอัจฉริยะ【จบ】

        โม่อวี้เฉินสงสัยมานานแล้วว่ารอยแผลเป็นบนใบหน้าของกู้ชิงเฉิงมีบางอย่างผิดปกติเมื่อก่อนนางแกล้งทำตัวอัปลักษณ์เพื่อทำให้เขาคลายความสงสัยโดยลบรอยแผลไฟไหม้เหล่านั้นออกไป หากเป็นเช่นนั้นความสงสัยของเขาก็ยิ่งเป็นไปได้

        ในยามนี้เมื่อกู้จิ่งเซวียนเอ่ยเช่นนั้นโม่อวี้เฉินก็เข้าใจทุกสิ่งในทันที จึงอาศัยจังหวะนั้นสารภาพความในใจว่า"ชิงเฉิง ไม่ว่าเจ้าจะเปลี่ยนไปเป็นเช่นไรข้าก็ยังคงรักเจ้าอยู่ดี"

        คำพูดเหล่านั้นกล่าวออกไปอย่างจริงจังยิ่งดวงตาคู่นั้นดำสนิทราวหมึกที่แต้มลงไป ภายในดวงตาปรากฏเพียงเงาของกู้ชิงเฉิงไม่มีสิ่งอื่นใด

        กู้ชิงเฉิงยังคงไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งนางอยากจะบีบคอกู้จิ่งเซวียนให้ตายเสียนางไปให้กำเนิดบุตรชายที่โง่เง่าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน คนเจ้าเล่ห์อย่างโม่อวี้เฉินย่อมต้องเดาเรื่องราวทั้งหมดได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียวในยามนี้นางรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่ง จึงไม่อยากจะใส่ใจสองพ่อลูกคู่นี้

        ทว่ากู้จิ่งเซวียนกลับยิ้มเล็กน้อยพลางใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้า "ท่านแม่ท่านพ่อกล่าวเช่นนี้ ท่านคงจะดีใจมากแล้วใช่หรือไม่"

        "ดีใจตายล่ะ" กู้ชิงเฉิงเหลือบมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์

        นางไม่เพียงแต่รู้ประมาณตนเท่านั้นหากแต่นางยังมีภูมิคุ้มกันต่อบุรุษผู้นี้ ในเมื่อนางรู้ว่าเขาเป็นของสตรีอื่นและยังเป็นบุรุษที่เหี้ยมโหดและยากจะเข้าถึงแล้วนางจะยอมให้ตนเองตกอยู่ในหลุมพรางได้อย่างไรดังนั้นนางจึงพยายามทำให้ตนเองมีสติอยู่เสมอ รู้ว่าสิ่งใดเป็นของตนเอง

        กู้จิ่งเซวียนทำหน้าทะเล้นไม่เหมือนเมื่อครู่ที่เต็มไปด้วยความกังวล ทว่าในขณะที่เขายิ้มเขากลับยกมือขึ้นลูบจมูกที่รู้สึกคันยุบยิบ สร้างความอึดอัดให้ไม่น้อย

        "เซวียนเอ๋อร์..." กู้ชิงเฉิงพลันตกใจเสียงของนางสั่นเครือและรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเลือดที่ไหลออกจากจมูกของกู้จิ่งเซวียนมือของนางสั่นเทา เสียงของนางแหบแห้ง ฟังแล้วทำให้หัวใจผู้คนพลันบีบรัด

        เดิมทีโม่อวี้เฉินไม่ได้ใส่ใจทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของกู้ชิงเฉิง เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่นพลางมองดูสองแม่ลูกคู่นั้น เนิ่นนานกว่าเลือดที่จมูกของกู้จิ่งเซวียนจะหยุดไหลเด็กน้อยดูเหมือนจะชินชาแล้ว จึงไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่นัก

        ทว่าสีหน้าของกู้ชิงเฉิงกลับขาวซีดราวกับถูกสูบฉีดเรี่ยวแรงออกไปจนหมดสิ้น ดูแล้วไม่มีชีวิตชีวาทำให้ใจของโม่อวี้เฉินพลันไร้ซึ่งความมั่นคง

        เมื่อกลับมาถึงตำหนักบูรพากู้ชิงเฉิงก็รีบให้กู้จิ่งเซวียนกินยา นางยังคงมีท่าทีหนักใจอยู่ตลอดเวลา

        ตั้งแต่ต้นจนจบโม่อวี้เฉินได้อยู่เป็นเพื่อนสองแม่ลูกเงียบๆ ไม่ได้ถามสิ่งใดเขาดูเหมือนจะเดาจุดประสงค์ที่กู้ชิงเฉิงกลับมาอยู่ข้างกายตนได้แล้วแต่สิ่งเหล่านี้กลับทำให้หัวใจของเขาพลันอึดอัดยิ่ง อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก

        "เซวียนเอ๋อร์หลับแล้ว เรามาคุยกันเถอะ" โม่อวี้เฉินเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยปากพูดในที่สุด เขาได้ลุกขึ้นออกจากห้องไปก่อน ยืนรออยู่ในลาน

        เฟิงเจ๋อและเฟิงฮ่วนย่อมรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในตระกูลกู้แต่กลับไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในรถม้า จึงอดสงสัยไม่ได้ทว่านายท่านทั้งสองนั้นมักจะทำตัวแปลกแยกมาโดยตลอด พวกเขาจึงคุ้นชินแล้ว

        "เด็กคนนี้...เป็นอะไรไปหรือ?" โม่อวี้เฉินเห็นกู้ชิงเฉิงที่เดินตามออกมาดวงตาของนางแดงก่ำ จึงรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง

        น้ำตาของกู้ชิงเฉิงพลันไหลรินลงมาในทันทีหลายปีมานี้ ไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด นางก็ไม่เคยเสียน้ำตาสักหยด แต่ในยามนี้นางกลับอดกลั้นเอาไว้ไม่ไหวจริงๆ

        โม่อวี้เฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นโอบนางไว้ในอ้อมแขน พลางลูบไหล่ของนางเบาๆกู้ชิงเฉิงอยากจะผลักเขาออกไป ทว่าในยามนี้นางกลับต้านทานเอาไว้ไม่ไหวเสียแล้ว

        ดูเหมือนว่าการแก้ไขเรื่องนี้อย่างเงียบๆ คงเป็นไปไม่ได้แล้วด้วยความเงียบและความเฉลียวฉลาดของโม่อวี้เฉินนางคงไม่อาจตรวจดูไขกระดูกของเขาว่าตรงกันหรือไม่โดยที่เขาไม่รู้ตัวได้

        "มีเพียงท่านเท่านั้นที่สามารถ...ช่วยชีวิตเด็กคนนี้ได้" กู้ชิงเฉิงร้องไห้อยู่พักหนึ่งจึงรู้สึกว่าความรู้สึกหนักอึ้งในใจลดน้อยลง ก่อนจะเอ่ยอย่างแผ่วเบา "เขาคือบุตรชายของท่าน... ท่านจะช่วยเขาใช่หรือไม่"

        “แน่นอนว่าข้าจะช่วย หรือเจ้าคิดว่าข้าจะไม่ช่วยเซวียนเอ๋อร์อย่างนั้นหรือ?”โม่อวี้เฉินรู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาในใจทว่าเขาก็เก็บงำไว้ไม่แสดงออกมา เมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้ของกู้ชิงเฉิงในใจเขายิ่งรู้สึกสับสน

        เขาเลิกมือขึ้นจับไหล่ของนางเบาๆก่อนจะออกแรงเล็กน้อย บังคับให้นางเผชิญหน้ากับตนเอง“เหตุใดจึงไม่บอกข้าก่อนหน้านี้ ในใจเจ้า ข้าเป็นคนเช่นใดกันแน่?”

        เมื่อได้ยินคำถามนั้นกู้ชิงเฉิงก็หลบสายตาเขาโดยไม่รู้ตัว เขาเป็นคนเช่นไรน่ะหรือเรื่องนั้น...นางรู้ดีกว่าผู้อื่นนัก บางสิ่งที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้นางก็ยังรู้แจ้งเห็นจริงได้ ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูง น้ำหนัก หมู่เลือด อารมณ์นิสัยหรือแม้แต่บุคลิกที่ซ่อนเร้น นางล้วนรู้ดีถึงแก่นแท้

        เพราะนิยายได้กำหนดไว้เช่นนั้นทั้งที่เพิ่งอ่านจบไปไม่นาน นางก็ทะลุมิติเข้ามาในเล่มนี้แล้วจึงจำรายละเอียดได้แม่นยำทุกประการ

        “มองข้าแล้วพูดมา” โม่อวี้เฉินไม่พอใจจึงเลิกมือขึ้นเชยคางของนาง เขารู้สึกไม่พอใจเป็นยิ่งนัก

        กู้ชิงเฉิงยังคงหัวเราะเยาะหยัน“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าก็ไม่คิดจะอ้อมค้อมแล้วหากไม่ใช่เพราะข้ามีประโยชน์ต่อท่านท่านจะรับพวกเราแม่ลูกเข้ามาในตำหนักบูรพาอย่างนั้นหรือ?”

        บุรุษผู้นี้ช่างเป็นคนเจ้าเล่ห์นักเห็นแก่ประโยชน์ส่วนตนอย่างถึงที่สุด วางแผนการอย่างแยบคายและยังเป็นผู้ที่ใช้จิตใจและความรู้สึกของผู้อื่นได้อย่างดีเยี่ยม

        นอกจากนางเอกแล้วในสายตาของเขาทุกคนล้วนเป็นเพียงหมากบนกระดาน ทว่ากู้ชิงเฉิงไม่ใช่นางเอกนางไม่กล้าที่จะมอบใจให้เขา และย่อมต้องระแวดระวังถึงร้อยส่วน

        โม่อวี้เฉินชะงักไปครู่หนึ่งแววตาของเขาลึกล้ำยิ่งขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ตอบในทันที

        “ที่จริงแล้วการมีอยู่ของเซวียนเอ๋อร์ไม่ได้สำคัญเลย” กู้ชิงเฉิงกล่าวต่อไป

        “ในใจท่าน เซวียนเอ๋อร์ยังไม่อาจเทียบกับต้าฉิน ประชาชนต้าฉินและราชบัลลังก์ต้าฉินได้” นางไม่อาจปล่อยให้กู้จิ่งเซวียนเป็นอะไรไปได้ดังนั้น ในยามนี้ นางจึงจำต้องยอมสละทุกสิ่งนี่ก็นับเป็นวิธีการยั่วยุอย่างหนึ่งกระมัง

        “เซวียนเอ๋อร์เพียงคนเดียวแต่ทั่วหล้านี้มีสตรีมากมายที่จะสามารถให้กำเนิดบุตรแก่องค์รัชทายาทได้นี่เพคะ”กู้ชิงเฉิงกล่าวอย่างแผ่วเบาและยังคงจ้องมองโม่อวี้เฉินอย่างไม่ลดละ

        โม่อวี้เฉินไม่ได้หลบสายตาแม้แต่น้อยเขามองตอบนางอย่างไม่ไหวติง เขาฟังคำพูดของนางอย่างเงียบงันไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย แม้กระทั่งสีหน้าก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแต่ในใจเขากลับปั่นป่วนราวกับคลื่นทะเลโหมกระหน่ำ

        เขาไม่คาดคิดเลยว่ากู้ชิงเฉิงจะเข้าใจตนเองได้ถึงเพียงนี้จึงไม่อาจบอกได้ว่ารู้สึกยินดีหรือกังวลกันแน่

        “เจ้า... ยังคงชอบข้าเช่นเดิม” จู่ๆโม่อวี้เฉินก็เอ่ยขึ้น

        “ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่ข้าชอบ ดอกไม้ที่ข้าโปรดปราน สีที่ข้าถูกใจอาภรณ์ที่ข้าสวมใส่ ผลไม้ที่ข้าชอบ...เจ้าล้วนรู้แจ้งแก่ใจและจดจำได้อย่างชัดเจนใช่หรือไม่?” สำหรับเขาแล้วนี่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง

        กู้ชิงเฉิงพยักหน้าเล็กน้อยนางรู้ทุกอย่างจริงๆ นั่นแหละ ตอนอ่านหนังสือก็ไม่ได้ตั้งใจจดจำขนาดนั้นหรอก

        แต่หลังจากที่ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบนางร้ายนางกลับจดจำได้อย่างแม่นยำทุกสิ่ง แม้อยากจะลืมก็ยังทำไม่ได้เพราะร่างเดิมนั้นมีใจปฏิพัทธ์ต่อโม่อวี้เฉินอย่างลึกซึ้งจริงๆ

        ไม่ว่าบุรุษผู้นี้จะเมินเฉยต่อนางเพียงใดเปลวเพลิงแห่งรักของนางก็ไม่เคยมอดดับลงเลย คิดๆ ดูแล้วนางก็รู้สึกว่าตนเองช่างโง่งมเสียจริง

        โม่อวี้เฉินยิ้มออกมาแววตาของเขามีประกายแสงดุจดวงดาว รอยยิ้มนั้นช่างจริงใจนักและยังแฝงไปด้วยความรู้สึกพึงพอใจเล็กๆ น้อยๆ

        จากนั้นก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้“เจ้าต้องการให้ข้าช่วยเซวียนเอ๋อร์อย่างไร?”

        เขารู้ว่านางไม่ใช่กู้ชิงเฉิงแต่ในขณะเดียวกันก็คือกู้ชิงเฉิง แม้จะฟังดูขัดแย้งกัน แต่เขาก็ยอมรับได้

        และกู้ชิงเฉิงในตอนนี้ก็ทำให้เขาสนใจเป็นอย่างมากจริงๆเขาอยากจะค้นหา อยากจะทำความเข้าใจ กู้ชิงเฉิงคนก่อนหน้าเป็นเช่นไรเขาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ไม่ใช่นางในตอนนี้อย่างแน่นอน แม้จะกลับมามีสติไม่โง่งมอีกต่อไปแล้ว แต่บุคลิกและนิสัยก็ไม่น่าจะเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้พวกนางแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

        เมื่อได้ยินคำพูดนั้นกู้ชิงเฉิงก็ตกอยู่ในห้วงภวังค์ชั่วครู่

        “ท่านเต็มใจที่จะช่วยหรือ?” กู้ชิงเฉิงถามกลับโดยไม่รู้ตัว

        “บุตรชายของข้า หากข้าไม่ช่วยแล้วผู้ใดเล่าจะช่วย?” โม่อวี้เฉินพยักหน้าแม้เขาจะไม่ทราบว่ากู้จิ่งเซวียนเป็นอะไรแต่ด้วยความสามารถทางการแพทย์อันน่าทึ่งของกู้ชิงเฉิงยังไม่อาจแก้ไขได้คิดว่าคงจะเป็นเรื่องที่ยากลำบากอย่างยิ่ง