แสงจันทร์ทอดส่องผ่านม่านเมฆ สะท้อนลงบนซากวิหารโบราณ ร่างของ หลี่เฉิน นอนหอบอยู่บนพื้นหยาดเหงื่อไหลอาบใบหน้า ทว่าดวงตาของเขากลับเปล่งประกาย
เขาไม่เคยได้ััถึงพลังเช่นนี้มาก่อน ลมปราณที่อุ่นร้อนค่อย ๆ ไหลเวียนอยู่ในร่างกาย คล้ายกับกระแสน้ำไหลเชี่ยว มันไม่ใช่พลังที่แข็งแกร่งนัก แต่มันคือจุดเรอ่มต้นของสิ่งที่เขาเฝ้าฝันมาตลอด
"พลังลมปราณ… ข้า… มีพลังลมปราณแล้ว…"
เสียงของเขาแ่เบา แต่มันเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หลี่เฉินค่อย ๆ ลุกขึ้น มองไปที่แท่นหินตรงหน้าซึ่งครั้งหนึ่งเคยวางคัมภีร์ลึกลับ บัดนี้มันได้สลายกลายเป็แสงและรวมเข้ากับร่างกายของเขาแล้ว
ทันใดนั้น—
ข้อมูลบางอย่างก็พรรั่งพรูเข้าสู่จิตใต้สำนึกของเขา ราวกับว่ามันถูกสลักลงในสมองโดยตรง
"ข้าคือ เซียนกระบี่วายุคลั่ง ผู้เคยสั่นะเืใต้หล้า แม้เวลาจะผ่านไปนับพันปี แต่เจตจำนงของข้าไม่ได้ดับสูญ.."
"ผู้ที่ได้รับมรดกของข้า จงฟังให้ดี—พลังของข้าจะช่วยให้เ้าก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกใบนี้!"
หลี่เฉินตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น
เซียนกระบี่วายุคลั่ง… ตำนานของมหาเซียนที่สามารถเหินไปกลางอากาศ ใช้กระบี่ตวัดสายลมและทำลายศัตรูนับพันในพริบตา
เขาเคยได้ยินเื่ราวของเซียนผู้นี้จากคำบอกเล่าของผู้าุโในหมู่บ้าน แต่ไม่เคยคิดว่าิญญาของเซียนในตำนานจะยังคงทิ้งมรดกไว้ และยิ่งไปกว่านั้น—ผู้ที่ได้รับมันคือเขาเอง
ข้อมูลเกี่ยวกับวิชายุทธ์เริ่มไหลเข้ามาในหัวของเขา
"เคล็ดวิชากระบี่วายุคลั่ง"
วิชาลึกลับที่เคยทำให้เซียนกระบี่วายุคลั่งเป็หนึ่งในยอดยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดของยุค!
หลี่เฉินไม่ลังเล เขารีบเข้าสู่สมาธิ นั้งขัดสมาธิบนพื้นหินที่เย็นเยียบ และเริ่มทำตามวิธีบ่มเพาะที่ได้รับมา
"จงควบคุมลมหายใจ หลอมรวมลมปราณเข้ากับร่างกาย.."
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามััถึงพลังลมปราณที่เพิ่งได้รับ กระแสพลังบางอย่างค่อย ๆ ไหลเวียนไปตามเส้นชีพจรของเขา
แต่เพียงพริบตาเดียว—
"อ๊ากกก!!!"
ร่างของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ความเ็ปแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง เหมือนกับว่ามีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงไปตามเส้นชีพจรของเขา
เขารู้ดีว่านี่คือกระบวนการ เปิดเส้นชีพจร
ผู้ฝึกยุทธ์ทุกคนต้องเปิดเส้นชีพจรเพื่อให้พลังลมปราณไหลเวียนได้อย่างอิสระ แต่เขาแตกต่างจากคนทั่วไป—เขาเกิดมาไร้พลัง ดังนั้นเส้นชีพจรของเขาจึงปิดตาย และการเปิดมันออกมาตอนนี้… ไม่ต่างจากการฉีกเนื้อหนังของตัวเอง!
"อึก.. เจ็บ… แต่ข้าจะไม่หยุด!"
หลี่เฉินกัดฟันแน่น เขาจะไม่ยอมแพ้ต่อความเ็ป!
เขาพยายามควบคุมลมหายใจให้มั่นคง ทำตามขั้นตอนของเคล็ดวิชากระบี่วายุคลั่งอย่างเคร่งครัด
เวลาผ่านไปอย่างเชื่อช้า ร่างของเขาเปีกโชกไปด้วยเหงื่อ แต่แล้ว…
"ตูม!"
พลังงานบางอย่างะเิออกจากร่างกายของเขา เส้นชีพจรมี่เคยปิดตายได้ถูกเปิดออก!
"สำเร็จแล้ว…"
เขารู้สึกได้ถึงพลังใหม่ที่หลั่งไลหอยู่ในร่างกาย
เขากำหมัดแน่น ทดลองหมุนเวียนลมปราณไปทั่วร่างและพบว่าตอนนี้เขาสามารถควบคุมพลังได้แล้ว!
"ข้า… กลายเป็ผู้ฝึกยุทธ์แล้ว!"
หลังจากตัเงสติได้ หลี่เฉินลุกขึ้นยืน เขา้าทดสอบพลังที่ได้รับมา
สายตาของเขาจับจ้องไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ใกล้ ๆ
"ลองดูสักหน่อย…"
เขาตั้งสมาธิ ใช้พลังลมปราณหมุนเวียนไปตามเส้นชีพจร ก่อนจะเหวี่ยงหมัดออกไปสุดแรง!
"ปัง!!!"
หินก้อนใหญ่แตกออกเป็รอยร้าว!
ก่อนหน้านี้ แม้แต่ยกหินหนัก ๆ เขายังทำไม่ได้ แต่ตอนนี้ หมัดของเขามีพลังมากขึ้นหลายเท่าตัว!
"เหลือเชื่อ"
ขณะที่หลี่เฉินกำลังดีใจ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
"หึ… ไม่คิดเลยว่าจะเจอเ้าอยู่ที่นี่"
หลี่เฉินหันไปมอง และพบว่าเป็ หลี่เฟิง!
"ไอ้ขยะ เ้ามาทำอะไรในที่แบบนี้?"
หลี่เฟิงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าดูถูก เขาไม่รู้เลยว่า หลี่เฉินที่เขาเคยรังแก… ตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว!
3K
