สะใภ้มือใหม่ในบ้านวิปริต
ตอน ทายาททั้งหก
หกเดือนต่อมา ลมหนาวโบกโชย ใบไม้ร่วงโรยดาษเดื่อนเกลื่อนพื้น
หิมะแรกโปรยลงบนหลังคาคฤหาสน์ทรงปราสาทโบราณ
หญิงสาวท้องโตนั่งแช่อยู่ในอ่างน้ำอุ่น มีบุรุษถึงสามคนกำลังลูบล้างฟอกถูเรือนกายที่เคยไร้ที่ติ
ทว่าบัดนี้หน้าท้องโตกลับมีรอยแตกแยกของิัที่ขาวโพลน ต้นขาที่เคยเรียวเล็กก็มีริ้วรอยแตกลาย
ใบหน้าสวยอิ่มอูมขึ้นผิดตา ริมฝีปากที่เรียวบางก็อมยิ้มตลอดเวลา นั่นแสดงให้เห็นว่าหญิงสาวมีความสุขที่กำลังจะเป็แม่คน
การเสียสละเืเนื้อและความสดสวยช่างน่ายินดียิ่งเมื่อสิ่งที่จะได้รับกลับมาคืออีกหนึ่งชีวิตใหม่
"ยกขาขึ้นมาพาดบ่าผมเลย" เรวตะเอ่ยขณะนั่งที่ปลายเท้า มือใหญ่ค่อยๆบรรจงจับขาคุณแม่ยังสาวพาดบ่าตัวเองทีละข้าง จากนั้นก็ลูบถูฟองสบู่กับฝ่าเท้าชมพู
"ลูกคนแรกเป็ลูกชายก็ดีนะ จะได้ปกป้องน้องคนอื่นๆที่จะตามมา" ภารตะเอ่ยขณะนั่งถูแผ่นหลังขาวๆ
"ต้องมีกี่คนถึงจะพอใจหรือว่าพอกับแผนการคะ" ภริดาถามและกวาดสายตามองสามหนุ่ม
"สามสี่คนได้ไหมครับ" นักฆ่าชิงถามกลับขณะนั่งลูบหว่างขาและเต้าน้อยๆด้วยมือสองข้าง
"บ้า หาเมียให้น้องๆคุณเพิ่มเถอะ นะ นะคะ" คนสวยเหลียวหลังไปอ้อนสามี
"มันไม่มีใครที่ยีนส์ในตัวดีเป๊ะเท่าคุณแล้ว ถ้าเจอก็ให้พวกมันแต่งเลย" สามีรักตอบ
"เมียพวกเราก็สาวใช้ไง อยากก็เอาได้ตลอด" นักฆ่า
"แต่คนที่จะเป็แม่ของลูกๆเราทั้งหมดได้มีแต่คุณนะ" นักดาบ
"เห้อ ได้บานตายกันพอดี" คุณแม่บ่น
ห้าปีต่อมา
เด็กแฝดชายหญิงนั่งอยู่หน้าทีวี ต่างก็ถือถ้วยไอศกรีมคนละใบ มือน้อยจ้วงช้อนตักไอศกรีมเข้าปากทั้งเลอะติดเต็มแก้ม หยดย้อยลงมายังคางและตัก
จ๊วบ! จ๊าบ! ปากคาบช้อนดูด ตากลมแป๋วมองจอทีวีที่กำลังเสนอข่าว
เด็กแฝดชายหญิงเป็แฝดคนละฝาที่เกิดจากพ่อภารตะกับพ่อเทวทัต ทั้งคู่ฉลาดและไอคิวสูง
คนพี่หน้าเหมือนภารตะ น้องสาวหน้าเหมือนเทวทัต แต่ก็ไม่ต่างกันมากเพราะพ่อๆทั้งสองก็หน้าคล้ายกันอยู่แล้ว
"แล้วชีก็จะพูดว่า" เด็กหญิงเอ่ยขณะมองหญิงสาวที่ถือป้ายประท้วงในข่าวสด
ปึ่ก! ๆ เด็กชายเอากำปั้นเล็กจิ๋วทุบอกแล้วกล่าว
"ั้แ่ที่ฉันเป็แม่คน วินาทีนั้นก็รู้เลยว่าดิฉันไม่อาจแตกสลายได้อีกต่อไป"
"แล้วฉันก็จะอยู่จงนี้ เอ๊ยตรงนี้" เด็กหญิงพูดต่อจากพี่ชาย
"จะยืนกรานอย่างยิ่งว่าพวกท่านต้องแก้กฏหมายเื่เงินสงเคราะห์บุตร" เด็กหญิงพูดจบก็แลบลิ้นเลียไอศกรีม
"ครอบครัวใดก็ตามที่รายได้ต่อปีต่ำกว่าแสนต้องได้ค่านม และของใช้เด็กอ่อนโดยเท่าเทียม" เด็กชายพูดต่อ
ปรากฏว่าสิบวินาทีต่อมาหญิงสาวในจอทีวีก็พูดตามเด็กแฝดตรงเผง
"แม่เราตีบทแตกจริงๆ ฮี่ๆ" เด็กชาย
"ยังไม่แตก ต้องร้องไห้ด้วย" เด็กหญิง
ฮือ! ๆ ๆ สาวใหญ่ในจอถือป้ายสองมือเหนือหัวและปล่อยให้น้ำตาหยาดพาดแก้ม
"ติ๋ง! ๆ" เด็กหญิงเอ่ยขณะมองน้ำตาหยดใสร่วงกราวลงพื้นหิมะ ขณะที่กล้องกำลังถ่ายภาพ ปรากฏร่างเด็กๆนับร้อยวิ่งมารุมกอดสตรีร่างบางที่ยืนท้าความหนาว
"จ้างมาเยอะแท้" เด็กชายหน้าทีวีเอ่ย
เด็กๆในจอแบมือรับน้ำตาที่หยาดหยดลงมาจากใบหน้าสวย แปะ! ๆ ๆ ฝ่ามือน้อยๆทั้งหลายแหล่กำลังเก็บน้ำตาราวกับของอันมีค่ามหาศาลเอาไว้ในกำมือน้อย มิอาจให้ร่วงหล่นลงพื้นดิน
ผู้คนโดยรอบจตุรัสเริ่มหันมาอ้าปากค้างกับเื่ที่เห็น บ้างก็ทรุดลงไปนั่งร้องไห้ บ้างก็วิ่งมาร่วมชุมนุมประท้วง สุดท้ายจตุรัสก็อัดแน่นไปด้วยผู้คนนับพันจนรถราสัญจรไม่ได้
"อีกอันค่ะ ดิฉันมีอีกป้ายนึง" ภริดาโบกมือชูใส่กล้องให้ซูมมาที่เธอ
"ร่วมบริจาคให้มูลนิธิเพื่อเด็กกำพร้าด้วยนะคะ เลขปัญชีในป้ายค่ะ"
"โอโห แม่เราดังใหญ่แล้ว" สองพี่น้องตาโต
"เกินคาดแฮะ หลานรู้ได้ยังไงว่าแม่จะพูดแบบนั้น" คุณปู่ที่นั่งบนโซฟาข้างหลังเด็กๆเอ่ย
"ก็พวกเราสอนชีเอง" เด็กชาย
"แต่ชีทำได้ดีกว่าที่พวกหนูสอนอีกนะคะ" เด็กหญิง
"เข้" ปู่อุทานลั่น
อีกปีต่อมาในบ้านหลังใหญ่ก็มีเด็กหญิงกำเนิดขึ้น ทว่าเธอหน้าเหมือนเรวตะไม่มีผิด
ปีถัดมาก็มีเด็กหญิงถือกำเนิดอีกคน เธอมีใบหน้าเรียวสวยเหมือนภริดา แต่แววตาคมดุราวกับนักฆ่า
เก้าปีต่อมา ณ.จตุรัสที่เดิม
ชายสูทดำเดินหาเสียงโดยมีเด็กชายฝาแฝดหน้าตาคล้ายลูกเสี้ยวไทยฝรั่งนั่งบนบ่าสองข้าง ทั้งคู่ยังเป็เด็กอมมือและพูดไม่ได้ ตอนอยู่บนบ่าของภารตะจึงคล้ายกับตุ๊กตาเด็กผู้ชายที่สวมสูทดำน่ารักน่าชัง
ข้างกายผู้ชิงตำแหน่งประธานาธิบดีมีหนุ่มแฝดหน้าอินเตอร์ยืนประกบ ทั้งคู่หน้าเหมือนเด็กที่นั่งบนบ่า
"เลือกพ่อเรานะค๊า พวกเราเอ๊ยพ่อเราจะปราบนักการเมืองชั่วค่ะ" เด็กหญิงหน้าทีวียืนบนหลังคารถ เอาสองมือป้องปากะโลั่น
"งบประมาณทุกอย่างจะใสซื่อเพราะเราทำเป็ออนไลน์โชว์หน้าเว็บไซต์แบบเรียลไทม์" เด็กชายหน้าทีวียืนข้างน้องและะโต่อ
"เรียลไทม์ยังไงพ่อหนุ่ม ตัวเลขมันเมคกันได้" ยายแก่ๆะโเถียง
"เราเก็บข้อมูลรายรับรายจ่ายของรัฐสภาไว้ในบล็อคเชน เป็การเก็บข้อมูลแบบกระจายศูนย์ แฮคไม่ได้" เด็กชายตอบ
แปะ! ๆ ๆ ๆ ผู้คนปรบมือเกรียวกราว จากนั้นทุกคนสงบลงเมื่อชายสูทดำขึ้นกล่าวสุนทรพจน์บนเวที
ที่บ้านหลังใหญ่
เด็กหญิงกำลังถือดาบไม้ไล่ฟันพ่อ ย๊าก! ๆ
ฮ่า! ๆ ๆ เรวตะตีลังกากลับหลังหลบลูกสาวตัวน้อยๆที่ถือดาบสูงกว่าหัวตัวเอง
"อ่อนให้บ้างจิ" เด็กหญิงเอ่ย
"ลูกอย่าใช้ตาสิ ใช้ความรู้สึก" เรวตะ
"ยางงาย" เด็กหญิงงง
"ก็หากรู้สึกว่าพ่อจะไปอยู่ตรงไหนก็ฟันไปตรงนั้นเลย"
ป่าบบบ! พูดไม่ทันจบลูกสาวก็ะโฟาดดาบกลางแสกหน้า
โอ๊ย! ๆ ๆ หนุ่มนักดาบหงายหลังลงไปนอนดิ้น
"ช่วยดูหน่อยสิ คนไหนที่ปาไข่ขึ้นเวทีน่ะ" ภริดานั่งอยู่ในห้องนอนบนเตียงชั้นบนสุดของยอดปราสาท มีโน้ตบุ๊ควางอยู่บนตัก ข้างกายมีเด็กหญิงแววตาดุกำลังนั่งวาดรูป
"ผมก็ดูอยู่" นักฆ่าตอบสายผ่านวีดีโอคอล เค้ากำลังยืนอยู่บนตึกที่จตุรัสและถือปืนไรเฟิลส่องลงมายังเวทีกล่าวสุนทรพจน์
"นั่น ๆ ระวัง มีคนวิ่งเข้ามา" ภริดาเอ่ยสาย
"มันแค่ะโด่า อีกคนแค่ปาข้าวของ ไม่อันตราย"
"ยังไงก็มีเจฟกับเจสอยู่ข้างล่าง" เอสตอบ
ปึ่ก! เด็กหญิงวางดินสอในมือแล้วยื่นหน้ามาเคียงข้างแก้มคุณแม่ที่กำลังก้มจ้องจอโน้ตบุ๊ค
"พวกมันชื่ออะไรบ้าง"
"จดชื่อไว้"
"ถ้าโตไปหนูจะฆ่าให้"
1K
