หลายวันก่อนเผิงเซิ่งอี้กลับจากตำหนักของเสวี่ยอ๋องเพิ่งลงจาก เกี้ยวสี่คานหามหน้าจวน ก็พบนางถังจิ่วหยินออกมารับหน้า ผู้เป็มารดาคล้ายระแวดระวังรอบด้านแล้วเอ่ยถามว่าระหว่างทางพบเจอหญิงอัปลักษณ์ท่าทางสติไม่ดีเข้ามาพูดจาไร้สาระกับเขาบ้างหรือไม่
ชายหนุ่มตอบตามจริงหลังออกจากตำหนักเหมันต์พิศุทธิ์ไม่ได้แวะที่ใด สนทนาอยู่สองสามประโยคนางก็ดึงเขาเข้าจวนแม่ทัพหนุ่มไม่รู้เลยว่าระหว่างที่เขาเดินเข้าประตูหน้าหนึ่งเค่อที่แล้วฟังเยว่ฉิวเพิ่งถูกคนในจวนขับไล่ไสส่งออกทางประตูหลังของจวนนั่นเอง
สองคืนถัดมาเหตุการณ์ซ่อนเร้นภายในจวนแม่ทัพเผิงถูกเปิดเผยดั่งคำกระดาษห่อไฟไม่มิด เมื่อหัวหน้าครอบครัวปิดห้องหนังสือพูดคุยเป็การส่วนตัวระหว่างเขาเผิงฟูเหริน และบุตรชาย เพื่อแจ้งเื่สำคัญ
“จะมีคนเข้ามาพักในจวนนางคือคนที่เคยช่วยชีวิตเผิงเอ้อร์ไว้เมื่อครั้งถูกลอบทำร้ายที่เมืองไท่ซา”
เมื่อรับรู้ว่ากำลังจะได้พบผู้มีพระคุณเผิงเซิ่งอี้ก็รู้สึกยินดียิ่ง ในขณะที่ใจของมารดาเขานั้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวง
นาง...ผู้หญิงจากเมืองไท่ซา!
ดวงตาซึ่งฉายแววพิรุธอย่างคนมีชนักติดหลังของนางถังจิ่วหยินอยู่ในสายตาจับจ้องของเผิงฉานตันและเขาก็ส่งสายตาตำหนิกลายๆ ให้กับนางที่กระทำการบุ่มบ่ามเช่นนั้น แต่แม่ทัพสูงวัยยังมิทันเอ่ยความต่อว่าต่อขานภรรยาคู่ชีวิตก็สวนขึ้นมา
“ท่านพี่อย่าได้เชื่อคำที่นางพล่ามเชียวนะ!”
“สามีเ้ามิได้เชื่อคำนางพล่ามเขาเพียง้าพิสูจน์ข้อเท็จจริง”
“ข้อเท็จจริงอะไรนางมันพวกเสกสรรปั้นเท็จต่างหากเล่า”
“ท่านแม่พูดราวกับว่าเคยพบนางกระนั้น”
“ก็...”
“หากไม่รับนางไว้จะตั้งใจก็ดี หรือไม่ตั้งใจก็ดี คนที่เราล่วงเกินก็จะมีถึงสองคนด้วยกัน” แม้อีกฝ่ายพอจะมีเหตุผลอยู่บ้างแต่เขาก็ยังไม่อยากเอาชีวิตครอบครัวเข้าไปเสี่ยงและเป็หนึ่งในหมากบนกระดานของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งคงได้แต่ไหลตามสถานการณ์ก่อน
หากฟังเยว่ฉิวตกเป็ภรรยาของบุตรชายจริงลูกผู้ชายกล้าทำย่อมต้องกล้ารับนั่นถึงจะไม่ผิดหลักการที่เขาเพียรยึดถือสั่งสอนบุตรชายไม่ผิดต่อศีลธรรมอันดีและกฎหมายบ้านเมือง
“นางให้ใครมาขู่ท่านรึท่านพี่ถึงได้หวั่นเกรงนัก บุญคุณนั่นทดแทนด้วยตัวเงินยังมิพอหรอกหรือ” เห็นหงิมเงียบ ท่าทางซื่อเซ่อ นางวาดหวังจะจัดการง่ายดายตัวนางโง่แท้ที่คิดว่าเงินสองตำลึงจะปิดปากหญิงอัปลักษณ์นั่นได้นี่คงไม่ได้ไปโป้ปดร้องเรียนที่ใดหรอกนะ!
“ไม่มีใครขู่ข้าทั้งนั้นข้าเพียงอยากทำในสิ่งที่ถูกต้อง หากนางมีบุญคุณกับสกุลเผิงจริงเราก็ควรมีน้ำใจคอยต้อนรับนาง ไม่ใช่ขับไล่ไปให้พ้นทาง”
นางเคยมาที่นี่แล้วอย่างนั้นหรือ...เผิงเซิ่งอี้ใช้สายตาถามมารดา
“อย่ามองแม่เ้าด้วยสายตาแบบนั้นเทียวก็ใครจะเชื่อล่ะว่าที่นางพูดน่ะเื่จริง จู่ๆก็เข้ามาพล่ามพูดเข้าข้างตัวเองไปเสียมาก เ้าเป็ถึงแม่ทัพระดับสูงของราชสำนัก ผิดด้วยหรือที่แม่ของเ้าพยายามป้องกันพวกแอบอ้างประสงค์ร้ายให้มากทุกสิ่งที่ทำลงไปก็เพื่อเ้า...เพื่อเ้าเท่านั้นนะ” น้ำเสียงของมารดาแฝงความกรุ่นโกรธไม่น้อยเลย
เผิงเซิ่งอี้จึงหันไปทางบิดา“ลูกเรียนถาม อีกคนที่เราไม่ควรล่วงเกินคือผู้ใดกัน”
หญิงสาวที่ช่วยชีวิตเขาเป็พวกมีอิทธิพลอย่างนั้นหรือจึงสามารถใช้วิธียืมมือคนบีบบังคับเพื่อเข้ามาอยู่ในจวนให้เขาและครอบครัวต้องตอบแทนบุญคุณของนาง นางไม่จำเป็ต้องใช้วิธีนี้ด้วยซ้ำหากเขารู้ตัวว่าเคยติดหนี้บุญคุณ เขาก็พร้อมตอบแทนด้วยใจมิมีบิดพลิ้ว
“นางหาใช่ผู้มีอิทธิพล”
“ไยท่านกล้ารับประกันเช่นนั้นเฮอะ! ถ้านังคนอัปลักษณ์นั่นไม่มีอิทธิพลหนุนหลังจริงนางจะกล้ามาแอบอ้างเป็เมียของเผิงเอ้อร์หรือ”
บุตรชายนางกำลังจะเข้าพิธีสมรสกับราชนิกุลสูงศักดิ์ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้วไยต้องมีเื่วุ่นวายเข้ามาแทรก หากทำเื่ระคายเบื้องสูงโทษหนักปะาทั้งตระกูล หากโดนโทษเบาก็อาจถูกเนรเทศ แม้นไม่มีศึกคนในกำแพงสูงนั่นก็ต้องหาเื่ให้ออกล่าตีเมืองไกลบ้านนางจะไม่ยินยอมเป็ผมขาวส่งผมดำอีกแล้ว!
เผิงเซิ่งอี้อุทานด้วยความประหลาดใจออกมาคำหนึ่งเขาน่ะหรือมีภรรยา!
โพล่งออกมาแล้วนางถังจิ่วหยินจึ่งได้คิด สถานะของฉงอวี้หลิงท่าจะคลอนแคลนหนักแล้วหากรับฟังเยว่ฉิวเข้ามาอยู่ในจวน
“นั่นก็แค่คำแอบอ้างใช่เื่ที่เ้าต้องมาใส่ใจ ถ้านางอยากจะอยู่ในจวนนัก แม่ก็จะต้อนรับแต่แม่มั่นใจนักว่า ถ้าเ้าเห็นหน้านาง เ้าคงกลืนไม่ลง” อัปลักษณ์ออกปานนั้นยังมีหน้ามาเป็สะใภ้จวนแม่ทัพใหญ่อีกหรือ
นางถังจิ่วหยินพูดจบก็หุนหันออกจากห้องไปนอกห้องนั้น จ้าวนียืนรอท่าอยู่ไม่ไกลอีกคนซึ่งต้องร้อนใจที่สุดหลังรู้เื่ในห้องหนังสือ คงไม่พ้นฉงอวี้หลิงนั่นเอง
“ข้าไม่เข้าใจเหตุใดท่านแม่ต้องรังเกียจนางนัก ในเมื่อนางเป็กุญแจสำคัญที่จะทำให้ข้าฟื้นความจำที่ขาดหาย่สองเดือนนั่นได้”
เผิงฉานตันถอนหายใจใช้มือลูบพุ่มเคราขาว ก่อนได้ข้อสรุปแก่บุตรชาย “เพราะนางรักเ้ามากจึงห่วงเ้ามากอย่างไรเล่า เ้าคือทายาทคนเดียวของสกุลเผิงแม่เ้าจึงคาดหวังว่าเ้าจะให้ทายาทที่สมบูรณ์พร้อม องค์หญิงหงหญ่าก็ดีอวี้เอ๋อร์ก็ดี ล้วนแต่เป็คนที่นางถูกใจ”
“หากสตรีนางนั้นเกี่ยวข้องกับข้าจริงมิใช่แอบอ้าง อย่างไรเสียข้าก็ต้องรับผิดชอบและเลี้ยงดูนางอีกทั้งบุญคุณใหญ่หลวงที่ส่งข้ารอดกลับมาบ้าน อย่างไรก็ปิดตามองข้ามไปไม่ได้มันไร้คุณธรรมเกินไป”
และที่สำคัญที่สุดนั้นเขาอยากจะรู้ว่าเพราะเหตุใด ระยะเวลาเพียงสองเดือนเขาถึงเลือกนางเป็คู่ชีวิต
คำเรียก‘พี่ต้าเผิง’ ใช่เป็นางหรือไม่
18K
