ท่านประธานกับเลขาลับ: รักต้องห้ามในห้องทำงาน

ตอนที่ 36: การเลือกเส้นทาง

กฎข้อสามสิบหก: เมื่อการคุ้มครองกลายเป็นการปกปิด ความรักแท้อาจกลายเป็นพิษ... เพราะความเชื่อใจที่แตกสลายซ่อมแซมยากกว่าความรักที่สูญเสีย

ตึกวรเวช - ห้องทำงานส่วนตัวของภพ
คืนวันที่ 16 ตุลาคม 2024 - เวลา 21.15 น.

แสงไฟในห้องสลัว ภพนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับแล้ว ใบหน้าแสดงความขัดแย้งอย่างชัดเจน ข้อความในโทรศัพท์ที่เพิ่งได้รับยังคงลอยอยู่ต่อหน้าต่อตา:

"500 ล้านบาทและเดนมาร์ก แลกกับการหยุด... หรือไม่ก็คุกสำหรับลักษณ์"

เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังมาจากห้องข้างๆ ลักษณ์กำลังเตรียมเปิดเผยเรื่องพ่อต่อสาธารณะ

ภพลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังแสงไฟของกรุงเทพฯ ที่ระยิบระยับ เขารู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบเหว โดยมีมือสองข้างดึงเขาไปคนละทาง

ข้างหนึ่ง: ความปลอดภัยของลักษณ์ ชีวิตที่สุขสบายในต่างประเทศ

อีกข้าง: ความยุติธรรม ความจริง แต่เสี่ยงให้ลักษณ์ติดคุก

ถ้าเขารู้... เขาจะเข้าใจไหม? ภพถามตัวเอง หรือเขาจะรู้สึกว่าผมไม่เคารพการตัดสินใจของเขา?

เวลา 21.45 น. - ห้องทำงานของลักษณ์

ลักษณ์กำลังพิมพ์ข้อความเปิดเผยเรื่องพ่อ เขาเขียนด้วยน้ำตาไหลบนแก้ม แต่มือยังคงมั่นคง

พ่อ... ถ้าเรื่องนี้จริง... ผมจะทำให้พ่อได้รับความยุติธรรม

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เข้ามา" ลักษณ์พูด

ภพเดินเข้ามา ใบหน้าดูเคร่งขรึมกว่าปกติ

"มีเรื่องต้องคุย" ภพพูดเสียงต่ำ

ลักษณ์หันมาจากรองคอมพิวเตอร์ "อะไร?"

ภพนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้าม "ก่อนที่คุณจะเปิดเผยเรื่องพ่อ... ผมมีข้อเสนอ"

ลักษณ์คิ้วขมวด "ข้อเสนอ?"

"ข้อเสนอจากอีกฝ่าย" ภพพูดตรงไปตรงมา "ผ่านทางโทรศัพท์เมื่อสักครู่"

???? ฉากการเปิดเผยความจริง:

ภพเล่าทุกอย่างให้ลักษณ์ฟัง โดยไม่ปิดบังอะไร ทั้งข้อเสนอ 500 ล้านบาท การไปเดนมาร์ก และการขู่จะเอาลักษณ์ติดคุก

ลักษณ์ฟังด้วยใบหน้าที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากความประหลาดใจ เป็นความโกรธ แล้วเป็นความเจ็บปวด

"แล้วคุณคิดยังไง?" ลักษณ์ถามหลังภพเล่าจบ

"ผม..." ภพเริ่ม แต่แล้วก็หยุด "ผมไม่รู้ว่าจะคิดยังไง เพราะไม่ใช่เรื่องของผมคนเดียว"

ลักษณ์ลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง "คุณบอกผม... เพราะคุณอยากให้ผมเป็นคนตัดสินใจ?"

"ใช่" ภพตอบ "เพราะชีวิตคุณ คุณต้องเป็นคนเลือก"

"แต่ถ้าผมเลือกสู้ต่อ และติดคุก?" ลักษณ์หันกลับมา

"ผมจะต่อสู้เพื่อคุณจนถึงที่สุด" ภพพูด

"และถ้าผมเลือกไปเดนมาร์ก?"

ภพเงียบนานหลายวินาที "...ผมจะไปกับคุณ"

ลักษณ์เดินกลับมาหน้ากระจก "พ่อผม... อาจตายเพราะพวกนี้"

"ผมรู้" ภพพูด

"และพวกเขาอาจทำร้ายคนอื่นต่อไป"

"ก็รู้"

ลักษณ์หันมา มองตาภพ "แล้วทำไมคุณถึงยังให้ผมเลือก? ทำไมไม่บอกให้ผมไปเดนมาร์กเพื่อความปลอดภัย?"

"เพราะ..." ภพหายใจลึก "เพราะถ้าผมบอกให้คุณไป คุณอาจไปด้วยความเสียใจ และวันหนึ่งคุณอาจโทษผมที่ทำให้คุณหนี"

"แต่ถ้าผมเลือกไปเอง?"

"อย่างน้อยคุณรู้ว่าคุณเลือกทางนั้นเอง"

น้ำตาคลอเบ้าตาลักษณ์ "คุณ... ยอมเสี่ยงให้ผมติดคุก?"

ภพยิ้มเศร้า "ผมไม่อยากเสี่ยงเลย แต่ผมก็ไม่อยากตัดสินใจแทนคุณ"

 Romantic Tension Scene: การเผชิญหน้าความจริง

ลักษณ์เดินเข้ามาหาภพ จับมือเขาไว้ "คุณคือคนที่ซื่อสัตย์ที่สุดที่ผมเคยรู้จัก"

"ผมแค่รักคุณมาก" ภพตอบ "และรักใครอย่างแท้จริงคือการให้เขามีสิทธิ์เลือก แม้ทางนั้นอาจไม่ใช่ทางที่เราอยากให้เขาเลือก"

ลักษณ์ก้มหน้าลงบนมือที่จับกันอยู่ "ผมเลือกสู้"

"คุณแน่ใจ?" ภพถาม

"แน่ใจ" ลักษณ์เงยหน้าขึ้น "เพราะถ้าผมหนีไปเดนมาร์ก ทุกคืนผมจะนอนมองเพดานแล้วนึกถึงพ่อ และนึกถึงคนอื่นที่อาจตายเพราะพวกนี้ต่อไป"

เขาจับมือภพแน่นขึ้น "และผมเชื่อว่า... เราไม่มีทางชนะได้ถ้าเราไม่เชื่อในกระบวนการยุติธรรมของประเทศนี้"

ภพกอดเขาไว้ "งั้นเราก็สู้ด้วยกัน"

"ด้วยกัน" ลักษณ์ตอบ

เวลา 23.00 น. - การประชุมทีม

ทั้งคู่เรียกทีมงานมาประชุมด่วนอีกครั้ง

"เราตัดสินใจแล้ว" ภพประกาศ "เราจะสู้ต่อ และจะเปิดเผยเรื่องพ่อของลักษณ์พรุ่งนี้"

รพีถาม "แล้วเรื่องการขู่ว่าจะเอาลักษณ์ติดคุกล่ะ?"

"เราจะเผชิญหน้า" ลักษณ์ตอบ "และเรามีหลักฐานที่พิสูจน์ได้ว่า ผมได้ข้อมูลมาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย"

ทนายสุรศักดิ์พยักหน้า "ผมตรวจสอบแล้ว วิธีการได้มาของหลักฐานถูกต้องตาม พ.ร.บ. คอมพิวเตอร์ รายละเอียดอาจยุ่งยาก แต่เราชนะได้"

"แต่กระบวนการยุติธรรมใช้เวลา" ภรณีเตือน "ลักษณ์อาจต้องเข้าเรือนจำชั่วคราวระหว่างการพิจารณาคดี"

ลักษณ์มองภพ แล้วหันกลับมา "ผมยอมรับความเสี่ยงนั้น"

ธิดาพูดขึ้น "แต่เรามีแผนสำรอง"

"อะไร?" ภพถาม

"ถ้าลักษณ์ถูกจับ" ธิดาพูด "เราจะเปิดเผยหลักฐานทั้งหมดทันทีผ่านช่องทางระหว่างประเทศ ทำให้เรื่องนี้เป็นสากล และกดดันให้ปล่อยตัวเขา"

"เสี่ยง" รพีพูด

"แต่คุ้มค่า" ลักษณ์ตัดสินใจ

วันที่ 17 ตุลาคม - เวลา 08.00 น.
การเตรียมการเปิดเผยครั้งใหญ่

ลักษณ์จะเปิดเผยเรื่องพ่อผ่านการไลฟ์สดเวลา 10.00 น. โดยมีทีมกฎหมายและที่ปรึกษาด้านสื่ออยู่เคียงข้าง

"เราจะควบคุม narrative ให้ได้" ที่ปรึกษาด้านสื่ออธิบาย "โดยเน้นว่า นี่คือการตามหาความยุติธรรมให้พ่อ ไม่ใช่การโจมตีทางการเมือง"

ลักษณ์พยักหน้า "ผมเข้าใจ"

ภพอยู่กับเขาตลอดเวลา "คุณไม่ต้องพูดทั้งหมด ถ้ารู้สึกไม่ไหว ผมจะพูดแทน"

"ผมพูดได้" ลักษณ์ยืนยัน

เวลา 09.30 น. - นาทีสุดท้ายก่อนการเผชิญหน้า

ทั้งคู่อยู่ตามลำพังในห้องเตรียมตัว

"ผมกลัว" ลักษณ์ยอมรับ

"ผมก็กลัว" ภพพูด "แต่เรากลัวด้วยกัน"

ลักษณ์จับมือภพ "ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับผม..."

"อย่าพูด" ภพตัดบท "ไม่มีอะไรจะเกิดขึ้น เพราะผมจะไม่ยอม"

"แต่ถ้า..." ลักษณ์ยืนยัน

"ไม่มีแต่ถ้า" ภพจูบเขาที่หน้าผาก "เราจะผ่านไปด้วยกัน"

 ฉากก่อนการต่อสู้:

ลักษณ์กอดภพแน่น นานกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

"ผมรักคุณ" เขากระซิบ

"ผมก็รักคุณ" ภพตอบ "มากพอที่จะยืนหยัดเคียงข้างคุณในวันที่ยากที่สุด"

เวลา 10.00 น. - การเปิดเผยครั้งประวัติศาสตร์

ลักษณ์นั่งหน้าเว็บแคม ผู้ชมออนไลน์ทะลุหนึ่งล้านคนในห้านาทีแรก

"สวัสดีอีกครั้ง" เขาเริ่มต้น "วันนี้ผมมีเรื่องที่ใกล้ตัวมากที่จะเล่า"

เขาหยุดชั่วครู่ "เรื่องของพ่อผม... เจ้าสัววิเชียร วิเชียรชัย"

ภาพพ่อลักษณ์ตอนยังมีชีวิตปรากฏบนจอ

"สิบปีก่อน พ่อผมฆ่าตัวตายหลังจากบริษัทล้มละลาย เราคิดเสมอว่าท่านเสียใจเพราะถูกโกงและล้มละลาย"

ลักษณ์กดเปลี่ยนภาพ "...แต่หลักฐานใหม่บอกเล่าเรื่องราวที่ต่างออกไป"

เอกสารหลายฉบับปรากฏขึ้น

"พ่อผมถูกเครือข่ายวารีกดดันให้เข้าร่วมโครงการพัฒนาที่ดินผิดกฎหมาย ท่านปฏิเสธ และไม่กี่วันต่อมา..."

เขาหยุดเพื่อควบคุมอารมณ์ "...ท่านถูกธนาคารทุกแห่งเรียกเก็บหนี้พร้อมกัน จนล้มละลายภายในสัปดาห์เดียว"

เสียงฮือฮาดังขึ้นในห้องแชท

"ผมไม่ต้องการเงินชดเชย" ลักษณ์พูดต่อ "ผมแค่อยากให้ความจริงถูกเปิดเผย และอยากให้ผู้ที่เกี่ยวข้องรับผิดชอบ"

เขามองตรงเข้าไปในกล้อง "และผมพร้อมรับผลของการเปิดเผยเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นอะไร"

เวลา 10.45 น. - ผลกระทบทันที

ภายในสิบนาทีหลังการไลฟ์จบ หน่วยงานต่างๆ ออกแถลงการณ์:

ก.ล.ต. ประกาศจะตรวจสอบบริษัทในเครือข่ายวารีทั้งหมด

ธนาคารแห่งประเทศไทยแจ้งจะตรวจสอบกรณีเรียกเก็บหนี้พร้อมกัน

สำนักงานป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) รับเรื่องจะตรวจสอบ

แต่สิ่งที่ตามมาคือ...

เวลา 11.30 น. - การตอบโต้

สำนักงานอัยการสูงสุดออกแถลงการณ์ว่า "จะพิจารณาดำเนินคดีคุณลักษณ์ในข้อหานำข้อมูลอันเป็นความลับมาเปิดเผย"

ลักษณ์อ่านข่าวด้วยความสงบ "มาละ"

ภพจับมือเขา "เรามีแผน"

"ผมรู้" ลักษณ์ตอบ

เวลา 13.00 น. - การเตรียมตัวหากถูกจับ

ทนายสุรศักดิ์อธิบายขั้นตอน "ถ้ามีหมายเรียกหรือหมายจับ คุณต้องไปตามกระบวนการ อย่าต่อต้าน"

"แล้วถ้าไม่ปล่อยตัวชั่วคราว?" ลักษณ์ถาม

"เราจะยื่นคำร้องทุกทาง" ทนายตอบ "และมีหลักฐานใหม่ที่พิสูจน์ว่าคุณทำเพื่อประโยชน์สาธารณะ"

ภพถาม "โอกาสได้ปล่อยตัวชั่วคราวมีเท่าไหร่?"

"50-50" ทนายตอบตรงไปตรงมา "ขึ้นอยู่กับผู้พิพากษาและแรงกดดันทางการเมือง"

เวลา 15.00 น. - การโทรศัพท์ครั้งสุดท้าย

โทรศัพท์ของภพดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์เดิม

"นี่คือโอกาสสุดท้าย" เสียงเดิมพูด "หยุดทุกอย่างเดี๋ยวนี้ หรือไม่ก็เตรียมตัวบอกลาคุณลักษณ์"

"เราไม่หยุด" ภพตอบเสียงแข็ง

"งั้นก็ตามใจ"

สายตัด

เวลา 16.00 น. - การมาถึงของตำรวจ

ตำรวจสี่นายมาถึงตึกวรเวช พร้อมหมายเรียกลักษณ์ให้ไปให้ปากคำ

"คุณลักษณ์ วิเชียรชัย" ผู้กำกับการพูด "คุณถูกกล่าวหาในข้อหานำข้อมูลอันเป็นความลับของราชการมาเปิดเผยโดยมิชอบ ตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 326"

ลักษณ์พยักหน้า "ผมเข้าใจ"

"คุณต้องไปกับเรา" ตำรวจพูด

ภพเดินเข้ามา "ผมเป็นทนายของเขาในขั้นนี้"

"ท่านรัฐมนตรี..."

"ไม่ใช่รัฐมนตรีแล้ว" ภพตัดบท "ผมเป็นแค่ทนายคนหนึ่ง"

ตำรวจจำนวนมากมายอมตาม

“Breathless Farewell”:

ก่อนขึ้นรถตำรวจ ลักษณ์หันมากอดภพ

"ผมจะกลับมา" เขากระซิบ

"ผมรู้" ภพตอบ แต่มือที่กอดสั่นเล็กน้อย

"ดูแลแม่ผมด้วย"

"สัญญา"

ทั้งคู่แยกจากกัน ลักษณ์ขึ้นรถตำรวจโดยไม่หันหลังมอง

ภพยืนมองรถหายไปจนมุมตึก

เวลา 18.00 น. - สถานีตำรวจ

ลักษณ์ถูกนำตัวไปสอบปากคำ ทนายสุรศักดิ์และภพอยู่ด้วยตลอด

"คุณได้ข้อมูลเหล่านี้มาจากไหน?" พนักงานสอบสวนถาม

"ผมขอไม่เปิดเผยแหล่งที่มา เพื่อปกป้องบุคคลที่สาม" ลักษณ์ตอบ

"แต่ถ้าคุณไม่ตอบ คุณอาจถูกคุมขังระหว่างการสอบสวน"

"ผมเข้าใจ"

การสอบสวนดำเนินไปสองชั่วโมง จนในที่สุด...

"เราต้องขอควบคุมตัวคุณไว้ก่อน" พนักงานสอบสวนประกาศ

ภพลุกขึ้น "ขอให้ยื่นคำร้องขอปล่อยตัวชั่วคราว"

"ได้ แต่ต้องรอผู้พิพากษาพิจารณาพรุ่งนี้"

ลักษณ์มองภพ "ไม่เป็นไร"

"ผมจะไม่ยอมให้คุณนอนคุก" ภพพูดเสียงต่ำ

เวลา 20.00 น. - ห้องขังชั่วคราว

ลักษณ์ถูกนำไปห้องขังเล็กๆ ที่มีเตียงและโถส้วมอย่างง่าย

เขานั่งบนเตียง มองผนังสีขาว ใจนึกถึงทุกสิ่งที่เกิดขึ้น

พ่อ... ผมทำถูกไหม?

แต่ถ้าไม่ทำ... ผมจะอยู่กับตัวเองได้ไหม?

เสียงกุญแจดังขึ้น ประตูเปิดออก

ภพยืนอยู่ตรงนั้น!

"คุณ..." ลักษณ์พูดไม่ออก

"ผมใช้สิทธิ์เยี่ยม" ภพพูด พร้อมกับคนเฝ้าห้องขังที่ยืนอยู่ห่างๆ

เขานั่งลงข้างๆ ลักษณ์ "คุณโอเคไหม?"

"โอเค" ลักษณ์ตอบ "แค่... เหงา"

ภพจับมือเขา "ผมจะไม่ทิ้งคุณ"

"คุณควรไปพักผ่อน"

"ไม่ถ้าคุณอยู่นี่"

ทั้งคู่นั่งเงียบๆ กันสักพัก

"ผมกลัว" ลักษณ์ยอมรับในที่สุด

"กลัวอะไร?"

"กลัวว่าผมจะอ่อนแอลงเรื่อยๆ ในที่แบบนี้" ลักษณ์พูด "กลัวว่าวันหนึ่งผมจะยอมแพ้"

ภพกุมมือเขาแน่น "คุณไม่ใช่คนอ่อนแอ คุณคือคนที่กล้าหาญที่สุดที่ผมรู้จัก"

 Romantic Tension Scene: ในห้องขัง:

ในแสงสลัวของห้องขัง ทั้งคู่จ้องตากัน

"ผมสัญญาว่า" ภพพูดเสียงต่ำแต่หนักแน่น "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะไม่ทิ้งคุณ ไม่ว่าคุณจะถูกตัดสินยังไง ผมจะอยู่กับคุณ"

"แม้ว่าผมติดคุก?"

"แม้ว่าคุณติดคุก" ภพยืนยัน "ผมจะรอคุณ และเมื่อคุณออกมา เราจะใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกัน"

น้ำตาลักษณ์ไหล "คุณไม่ต้อง..."

"ผมต้อง" ภพตัดบท "เพราะคุณคือความหมายของชีวิตผม"

เขาจูบลักษณ์ที่หน้าผากเบาๆ "และความรักที่แท้จริงคือการยืนหยัดเคียงข้างกันในวันที่มืดมนที่สุด"

วันที่ 18 ตุลาคม - เวลา 09.00 น.
ศาลแพ่ง

การพิจารณาคำร้องขอปล่อยตัวชั่วคราวของลักษณ์เต็มไปด้วยสื่อและผู้สนใจ

ทนายสุรศักดิ์ยื่นคำร้องพร้อมหลักฐานว่า ลักษณ์ทำไปเพื่อประโยชน์สาธารณะ และไม่มีแนวโน้มจะหลบหนี

แต่พนักงานอัยการคัดค้าน "จำเลยกระทำความผิดร้ายแรง และอาจมีอิทธิพลต่อพยานหลักฐานหากได้รับการปล่อยตัว"

ผู้พิพากษาฟังทั้งสองฝ่ายเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมง

ลักษณ์นั่งในคอกจำเลย มองไปที่ภพที่อยู่แถวหน้า ตาเต็มไปด้วยความหวังแต่ก็กลัว

 ฉากในศาล:

ระหว่างพักการพิจารณา ภพเดินมาหาลักษณ์

"ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง" เขากระซิบ "เรารักกัน และไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงได้"

ลักษณ์พยักหน้า แต่พูดไม่ออกเพราะอารมณ์อัดอั้น

เวลา 10.30 น. - คำตัดสิน

ผู้พิพากษากลับมาบนแท่น

"ศาลพิจารณาแล้วเห็นว่า ถึงแม้การกระทำของจำเลยอาจมีเจตนาดีเพื่อสังคม แต่กระบวนการได้มาของข้อมูลยังต้องถูกตรวจสอบ"

ลักษณ์กลืนน้ำลาย

"อย่างไรก็ตาม จำเลยไม่มีประวัติกระทำผิดมาก่อน และมีที่อยู่แน่นอน จึงมีเงื่อนไขให้ปล่อยตัวชั่วคราวได้"

ภพหลุดปาก "ใช่!"

"แต่" ผู้พิพากษาพูดต่อ "ต้องมีเงื่อนไขดังนี้ หนึ่ง ห้ามเดินทางออกนอกประเทศ สอง ต้องมารายงานตัวทุกสัปดาห์ สาม ห้ามเปิดเผยข้อมูลเพิ่มเติมจนกว่าคดีจะสิ้นสุด"

"ศาลจะอนุญาตตามคำร้อง" ผู้พิพากษาตัดสิน "ปล่อยตัวชั่วคราวด้วยประกัน 500,000 บาท"

ลักษณ์หมดแรงล้มลงนั่ง ภพวิ่งเข้ามากอดเขา

"เราชนะแล้วรอบหนึ่ง" ภพกระซิบ

"แต่สงครามยังไม่จบ" ลักษณ์ตอบ

เวลา 12.00 น. - ออกมาสู่แสงสว่าง

เมื่อลักษณ์ออกมาจากศาล แสงแดดยามเที่ยงทำให้เขาต้องหลับตาชั่วครู่

มีสื่อมากมายล้อมรอบ แต่คราวนี้หลายคนปรบมือให้

"คุณลักษณ์! มีอะไรอยากพูดไหม?"

ลักษณ์มองภพ แล้วหันไปหากล้อง "ผมแค่ทำตามสิ่งที่ใจผมบอกให้ทำ และผมเชื่อในกระบวนการยุติธรรม"

"แล้วแผนต่อไป?"

ลักษณ์ยิ้ม "รอให้คดีดำเนินไปตามกระบวนการ และดูแลครอบครัวให้ดีที่สุด"

เวลา 14.00 น. - กลับถึงตึกวรเวช

แม่ลักษณ์และแม่ภพรออยู่ที่ล็อบบี้ด้วยความกังวล

"ลูก!" แม่ลักษณ์วิ่งมากอด

"แม่ ผมไม่เป็นไร" ลักษณ์ปลอบ

แม่ภพกอดภพ "แม่กังวลมาก"

"ตอนนี้ปลอดภัยแล้วแม่" ภพตอบ

เวลา 16.00 น. - การพัฒนาที่คาดไม่ถึง

รพีวิ่งเข้ามาพร้อมข่าวใหม่ "พวกเราชนะแล้ว!"

"อะไร?" ทุกคนถามพร้อมกัน

"หลังลักษณ์ถูกปล่อยตัว" รพีอธิบาย "มีสมาชิกสภาจากกลุ่มวารีสองคนลาออก!"

ธิดาเสริม "และบริษัท 'พัฒนาไทยยั่งยืน' ถูกก.ล.ต. สั่งระงับการซื้อขายหุ้น!"

"หมายความว่า..." ลักษณ์พูดไม่จบ

"หมายความว่าแรงกดดันทางการเมืองและสังคมเริ่มได้ผลแล้ว" รพีตอบ

ภพถาม "แล้วนายกฯ ล่ะ?"

"ท่านออกแถลงการณ์ว่า จะตั้งคณะกรรมการอิสระตรวจสอบเรื่องทั้งหมด" รพีอ่านจากแท็บเล็ต "และจะไม่เข้าแทรกแซงกระบวนการยุติธรรม"

นี่อาจเป็นการยอมแพ้อย่างหนึ่ง!

เวลา 18.00 น. - การตัดสินใจของนายกฯ

สายตรงจากทำเนียบฯ มาถึงภพ

"ภพ" เสียงนายกฯ ดังขึ้น "ผมขอคุยด้วยคนเดียว"

ภพยักหน้ารับรู้ แล้วเดินไปที่ห้องส่วนตัว

"ผมฟังอยู่" เขาพูด

"เรื่องทั้งหมด... เกินกว่าที่ผมควบคุมได้แล้ว" นายกฯ พูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

"ท่านหมายความว่า?"

"หมายความว่าผมจะประกาศยุบสภาในอีกไม่กี่วัน" เสียงตอบ "และจะไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งอีก"

ภพเงียบไปชั่วครู่ "ทำไม?"

"เพราะบางครั้งการยอมแพ้คือชัยชนะอีกแบบ" นายกฯ ตอบ "และผมแก่เกินไปที่จะสู้กับคลื่นยักษ์ที่คุณกับคุณลักษณ์สร้างขึ้นแล้ว"

เขาหยุด "แต่ก่อนจากไป ผมจะทำสิ่งหนึ่งให้คุณ"

"อะไร?"

"ผมจะถอนข้อเสนอตำแหน่งทูตเดนมาร์ก" เสียงพูด "และเสนอตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงพัฒนาสังคมให้คุณแทน"

ภพตกใจ "ผม..."

"ไม่ต้องตอบตอนนี้" นายกฯ ตัดบท "คิดให้ดี เพราะตำแหน่งนี้หมายถึงอำนาจที่จะเปลี่ยนแปลงประเทศ แต่ก็หมายถึงความรับผิดชอบที่มากขึ้นด้วย"

สายตัด

เวลา 20.00 น. - การตัดสินใจอีกครั้ง

ภพเล่าเรื่องทั้งหมดให้ลักษณ์ฟัง

"คุณคิดยังไง?" ภพถาม

ลักษณ์คิดนาน "ถ้าคุณรับตำแหน่ง คุณจะสามารถเปลี่ยนแปลงระบบได้จากภายใน"

"แต่ถ้าผมรับ" ภพพูด "มันอาจดูเหมือนผมได้ประโยชน์จากความวุ่นวาย"

"ไม่ใช่" ลักษณ์ยืนยัน "คุณทำงานเพื่อตำแหน่งนี้มาตลอด และนี่คือโอกาสที่จะทำตามความฝันของคุณ"

"แต่ความฝันของผมเปลี่ยนแล้ว" ภพพูด "ตอนนี้ความฝันของผมคือการใช้ชีวิตอย่างสงบกับคุณ"

ลักษณ์ยิ้ม "และเราก็ทำได้ หลังจากคุณเปลี่ยนแปลงระบบเสียก่อน"

ทั้งคู่หัวเราะ

"คุณต้องการให้ผมรับตำแหน่ง?" ภพถามตรงๆ

ลักษณ์พยักหน้า "เพราะประเทศนี้ต้องการคนอย่างคุณ และผม... ภูมิใจที่จะได้อยู่ข้างๆ คุณ"

ต้องลุ้นต่อ ลุ้นระทึก ตอนที่ 36:

ค่ำนั้น ขณะทั้งคู่กำลังวางแผนอนาคต โทรศัพท์ของลักษณ์ดังขึ้น

เป็นเบอร์ที่ไม่รู้จัก แต่เมื่อลักษณ์รับสาย...

"คุณลักษณ์" เสียงชายพูด "ผมคืออดีตลูกน้องของท่านนายกฯ และผมมีข้อมูลที่จะทำให้กลุ่มวารีล่มสลายทั้งหมด"

"อะไร?" ลักษณ์ถาม

"แต่มีเงื่อนไข" เสียงพูดต่อ "ผมต้องได้รับความคุ้มครอง และต้องพาครอบครัวผมออกนอกประเทศปลอดภัย"

ลักษณ์มองภพ "ผมต้องคุยกับทีมก่อน"

"คุณมีเวลา 24 ชั่วโมง" เสียงพูด "ถ้าเกินกว่านั้น ข้อมูลนี้จะหายไปตลอดกาล"

สายตัด

ลักษณ์เล่าให้ภพฟัง

"นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายที่จะพิชิตกลุ่มวารี" ภพพูด

"แต่มันก็อาจเป็นกับดัก" ลักษณ์เตือน

"เราต้องตัดสินใจอีกครั้ง" ภพพูด "และคราวนี้... อาจเป็นการตัดสินใจที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างจริงๆ"

คำโปรยสำหรับตอนที่ 37:
 "เมื่อผู้แจ้งเบาะแสจากภายในเสนอข้อมูลทำลายล้าง ภพและลักษณ์ต้องตัดสินใจว่า จะเสี่ยงพบกับเขาด้วยตนเองหรือไม่... และการพบปะครั้งนี้อาจนำไปสู่การเปิดโปงครั้งใหญ่ที่สุด หรือกับดักอันตรายที่สุด!" 

จบตอนที่ 36
ความยาว: ประมาณ 3,700 คำ
อารมณ์ตอน: การถูกจับและปล่อยตัว + การยอมแพ้ของศัตรู + ข้อเสนอตำแหน่งใหม่
เตรียมพร้อมสำหรับตอนที่ 37: การพบกับผู้แจ้งเบาะแสและการเปิดโปงครั้งสุดท้าย