หลังจาก วันหยุด่ปิดเทอม สัปดาห์ที่ 2
โตเกียวก็ มาทำงานที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งย่านมหาลัย ซึ่งห่างจากบ้านพัก 3 กิโลเมตร
ซึ่งก็ไม่ได้ไกลจากที่ทำงานมากนักสะดวกและปลอดภัยสำหรับการเดินทาง ซึ่งใน่ปิดเทอมก็มีนักศึกษาหลายคนก็เข้ามาทำงานด้วยเช่นกัน ในขณะที่ ทุกคนกำลังยุ่งๆอยู่นั้น ก็ มีลูกค้าเข้ามา มากมายจนรับออเดอร์ไม่ทัน ซึ่ง ใน่บ่ายๆ ยิ่งลูกค้าเยอะ
แค่สัปดาห์แรกก็ทำเอาโตเกียวร่างแทบทรุด
เพราะอากาศมันร้อน และ่ปิดเทอมคนพลุพล่ามไปมา ยิ่งอยู่ใกล้มหาลัย คนยิ่งเยอะ ด้วยไม่เคยทำงานมาก่อนอย่างเป็จริงเป็จัง โตเกียวก็เลยรู้สึกเหนื่อยมากและไม่สบายอยู่บ่อยๆ จึงออกไปซื้อยากิน
พอไปถึงร้านยา หวังเจี่ยก็กำลังจะออกพอดี ทั้งสองได้พบกันโดยบังเอิญ ซึ่งหวังเจี่ยก็มาซื้อยาให้พ่อ ทั้งสองเจอกันเลยทักทายกัน โดยที่ หวังเจี่ยพูดก่อน สวัสดีครับ โตเกียว ตอบกลับไปว่า สวัสดีค่ะ
จากนั้นโตเกียวก็เข้าร้านยาไปส่วนหวังเจี่ยก็เดินออกจากร้านไป
หลายวันต่อมา หลังจากหวังเจี่ยกับเพื่อนๆไปเล่นบาสมา ก็เข้ามานั่งที่ร้านกาแฟ
หวังเจี่ยก็ได้เจอโตเกียวอีกครั้ง เห็นและรู้ว่า โตเกียวคงทำงาน่ปิดเทอมที่ร้านกาแฟที่นี่ หลังจาก ที่ หวังเจี่ยและพื่อนๆ สั่งเครื่องดื่ม กินกันแล้ว ก็กลับไป เย็นวันนั้นเอง
ขณะที่ โตเกียวกำลังจะกลับบ้านพัก แล้วอากาศฟ้าครื้มๆเหมือนฝนจะตก หวังเจี่ยก็ถือร่มที่โตเกียวเคยให้ยืมไป กางร่มออกแล้วพูดขึ้นว่า เอาร่มมาคืนครับ เสียงนั้นทำให้โตเกียว หันไปมอง แล้วพูดขึ้นมาว่าขอบคุณค่ะ ในขณะนั้นฝนก็ตกลงมาจากนั้น ทั้งสองก็เดินและพูดคุยกันจนมาถึงบ้านพักของโตเกียว หวังเจี่ยจึงได้ขอ ทางติดต่อ ของโตเกียว ซึ่งเป็ wechat
พอขอเสร็จ หวังเจี่ยก็เดินกลับไป
7K
