ตอนที่ 18 ความ้านี้มากเกินไปงั้นเหรอ
ถังอวี่ถือโอกาสทำเื่เข้าเรียนกับรองผู้อำนวยการจนเสร็จสิ้นแล้วรับกุญแจห้องหอพักของตัวเองจากมืออีกฝ่าย เขายืนอยู่หน้าประตูจับจ้องกุญแจในมืออยู่เป็เวลานาน สุดท้ายก็ยังคงเดินออกจากโรงเรียนอย่างว่องไวเหมือนนกกระจอกเทศ
แน่นอนว่าเขาไม่ได้หนี เขาแค่ไปที่ร้านสะดวกซื้อเพื่อพาเบลล่ากลับมาเท่านั้น! ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากอยู่ห้องเดียวกับรุ่นพี่หมวกทหาร...เอ๊ย ไม่สิ รุ่นพี่ป๋ายจิ่นที่ดูเหมือนจะเข้ากันยากคนนั้นแน่นอน
ไม่ใช่แน่นอน...
ไม่ใช่แน่นอนบ้าอะไร!
ดูแลเด็กโควตาเป็พิเศษบ้าอะไร! ตอนนี้เขาไม่ใช่เด็กโควตาแล้วนะ!
ความสงบภายในจิตใจของถังอวี่แทบจะคลุ้มคลั่งแล้ว ทันทีที่คิดว่าต้องใช้เวลาอยู่ในห้องพักเดียวกันกับรุ่นพี่ที่สวมหมวกทหาร...เอ๊ย ไม่ใช่ รุ่นพี่ป๋ายจิ่นที่มีความเ็าแผ่รอบตัวอีกไม่รู้กี่ปี ขนบนตัวของถังอวี่ก็แย่งกันลุกชันเหมือนของฟรี
อายุขั้นต่ำสำหรับการรับสมัครนักเรียนใหม่ของโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งคือสิบเจ็ดปี แต่ต้องสำเร็จการศึกษาก่อนอายุสามสิบ ดังนั้นตราบใดที่ไม่โง่เกินไปก็น่าจะเรียนจบได้และคนที่สอบเข้าโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งได้โดยทั่วไปแล้วไม่ใช่คนโง่ ส่วนคนที่อายุสามสิบแล้วยังเรียนไม่จบอาจเป็ประเภที้เีไม่อยากไป
แม้ไม่รู้ว่ารุ่นพี่คนนี้เป็คนประเภทไหน จู่ๆ ถังอวี่ก็รู้สึกว่าอนาคตของเขาช่างมืดมน
ถังอวี่ขึ้นนั่งบนโฮเวอร์คาร์ฟรีสำหรับนักศึกษาใหม่ย้อนกลับไปรับเบลล่ามาจากร้านสะดวกซื้อ เมื่อกลับถึงโรงเรียนอีกครั้งก็เป็เวลาสามทุ่มกว่าแล้ว
เขตหอพักสำหรับเด็กโควตาอยู่ในทิศทางตรงกันข้ามกับนักเรียนธรรมดา ถังอวี่กลับรู้สึกว่าสิ่งนี้เพิ่มความเกลียดชังที่นักเรียนธรรมดามีต่อเด็กโควตา!
เมื่อครู่เขาได้ไปดูหอพักธรรมดามา เป็ห้องสำหรับสี่คนและมีเตียงทั้งหมดสี่เตียง โครงเตียงยกสูง ตำแหน่งที่ว่างด้านล่างคือตู้เสื้อผ้าและโต๊ะหนังสือของตัวเอง พื้นที่ด้านล่างเตียงก็คือพื้นที่ส่วนตัว
ธรรมดามาก ธรรมดาจนธรรมดากว่านี้ไม่ได้อีกแล้วจริง ๆ
ส่วนอาคารที่อยู่ตรงหน้า...
เป็วิลล่าใช่ไหม
มุมปากของถังอวี่กระตุกยิ้ม เด็กโควตาพักอยู่วิลล่า แถมยังเป็วิลล่าขนาดใหญ่ ไม่ได้มาผิดที่ใช่ไหมเนี่ย เพราะวิลล่าครอบคลุมพื้นที่ไปแล้วห้าพันตารางเมตร นี่ไม่ใช่ปราสาทจริงๆ ใช่ไหม
ยิ่งกว่านั้นยังมีวิลล่าเพียงหลังเดียว คงไม่ใช่...ว่าให้ชายหญิงอยู่ร่วมกันหรอกนะ ผู้หญิงที่แสนเลอค่าหายากอยู่ท่ามกลางกลุ่มผู้ชาย มันไม่มีปัญหาจริงเหรอ บางคนทั้งชีวิตไม่เคยเห็นผู้หญิงเลยก็มีนะ!
“เฮ้! นี่ถังอวี่ไม่ใช่เหรอ”
น้ำเสียงคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลังถังอวี่ จริงสิ นอกจากป๋ายจิ่น คนที่นี่แทบไม่สวมหมวกเลย ถ้าสวมก็สวมหมวกทหารที่โรงเรียนกำหนดเป็แบบเดียวกัน ส่วนการปลอมตัวของถังอวี่ที่อยากทำให้ตัวเองไม่เป็จุดสนใจกลับให้ผลลัพธ์ที่แย่ลง
ถังอวี่หันไปก็พบว่าเป็ไอวี่ คนที่อยู่รอบตัวเขาถังอวี่เคยเห็นบ้างแต่บางคนไม่เคยเห็น
“สวัสดีครับรุ่นพี่” เรียกทุกคนว่ารุ่นพี่ไม่ผิดเสมอ
“ที่แท้นายก็เป็เด็กโควตาเหมือนกันเหรอ ถ้ารู้แต่แรกว่านายเป็เด็กโควตาก็ไม่ต้องไปวิ่งกับคนพวกนั้นหรอก! พวกเรามีการดูแลพิเศษสำหรับเด็กโควตาคือพาพวกนายมาส่งที่โรงเรียนเลย!” ไอวี่พูดด้วยความประหลาดใจ เขาไม่รู้เลยว่าถังอวี่เป็เด็กโควตา ข้อมูลของถังอวี่ที่เขาเคยอ่านก็อยู่แค่ระดับธรรมดาเท่านั้นนี่นา!
ถังอวี่พูดไม่ออก เขาไม่ใช่เด็กโควตา แต่ตอนนี้เมื่อเขาปรากฏตัวที่นี่ อธิบายไปก็รังแต่จะเพิ่มปัญหา
ไอวี่นึกว่าถังอวี่ขี้อายจึงตบไหล่เขาอย่างไม่ใส่ใจ “มา บอกพี่สิว่านายพักหอไหน พี่พานายไปเอง”
ถังอวี่ “...” รุ่นพี่ไอวี่ยังคงเป็มิตรเหมือนเคย เพิ่งเจอหน้าเขาแค่สามครั้งก็เรียกพี่เรียกน้องแล้ว
เมื่อเห็นว่าเลี่ยงไม่พ้น ถังอวี่จึงหยิบเอากุญแจออกมาเงียบๆ บนกุญแจมีหมายเลขประตูห้อยอยู่
ไอวี่เห็นป้ายหมายเลขประตูก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง สีหน้าราวกับเห็นผี
เกิดอะไรขึ้น ถังอวี่เก็บกุญแจกลับคืนอย่างงุนงง ต่อให้รุ่นพี่ป๋ายจิ่นจะเ็าแค่ไหน แต่คงไม่ถึงขนาดต้องแสดงสีหน้านี้หรอกมั้ง
เมื่อปราดมองคนอื่นผ่านๆ ถังอวี่พบว่าสีหน้าของคนเ่าั้คล้ายกับไอวี่
แต่ก็มีคนที่อิจฉาด้วย
พวกที่อิจฉาล้วนเป็คนที่เขาไม่เคยเห็น
อารมณ์ดังกล่าวทำให้ถังอวี่อดไม่ได้ที่จะทำตัวให้ใจเย็นลง หรือว่าเื่นี้จะมีเบื้องลึกเื้ั รองผู้อำนวยการจัดสรรหอพักเช่นนี้ให้ตนหมายความว่ายังไง
ผ่านไปไม่นาน ไอวี่ตบๆ ถังอวี่ด้วยสีหน้าเห็นใจ “ลำบากนายแล้ว! คาดไม่ถึงว่าจะอยู่วิลล่าเดียวกันกับพี่ใหญ่!”
วิลล่าเดียวกัน หมายความว่าอะไร
“เราไม่ได้อยู่ด้วยกันเหรอ” ถังอวี่เอ่ยถาม เขาเห็นวิลล่าเพียงหลังเดียว
“หอพักของนายอยู่ด้านหลังหอพักของเรา!”
ด้านหลัง...ด้านหลัง...
ด้านหลัง...
เมื่อถังอวี่ถูกพามาถึงหน้าหอพักของตัวเอง เขาก็พูดไม่ออกไปพักหนึ่ง
บ้านเดี่ยวชั้นเดียวที่ลักษณะภายนอกดูดีมากตั้งตระหง่านอยู่ด้านหลังวิลล่าหลังใหญ่อย่างเงียบสงบ
รองผู้อำนวยการมีความแค้นกับเขาใช่ไหม
แค่เขากับรุ่นพี่ป๋ายจิ่นสองคนเนี่ยนะ!
เป็อีกครั้งที่ถังอวี่รู้สึกถึงความอาฆาตพยาบาทอย่างล้ำลึกของรองผู้อำนวยการและอนาคตอันมืดมนไร้สิ้นสุดของตัวเอง!
เขาแค่อยากมาที่นี่เพื่อเรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเองอยากเรียน ถัดจากนั้นก็ค้นหาความลับของชาติกำเนิดตัวเองแล้วค่อยแก้แค้นคนแซ่โจวกับน้องชาย! ความ้านี้มากเกินไปงั้นเหรอ ห้ะ!
เมื่อมองบ้านเดี่ยวหลังเล็กที่อยู่ตรงหน้า ถังอวี่มักรู้สึกเสมอว่าการใช้ชีวิตในอนาคตอย่างที่เขา้าห่างไกลจากเขามากขึ้นรื่อยๆ
รองผู้อำนวยการที่อยู่ในห้องทำงานเห็นถังอวี่เข้าไปในบ้านเดี่ยวหลังเล็กนั่นแล้วก็ยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นจึงต่อสายโทรออก “เหล่าป๋าย ผมจัดคนเข้าไปอยู่แล้ว คุณอย่ามาพูดอีกนะว่าผมทิ้งหลานของคุณให้อยู่โดดเดี่ยวอย่างลำพัง!”
ต้องรู้ด้วยว่าเป็ป๋ายจิ่นที่ขออยู่คนเดียวเอง ไม่มีใครรู้เลยว่าครั้งนี้เขาต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนเพื่อให้อีกฝ่ายตกลงให้ถังอวี่เข้าไปอยู่
และเป็โชคดีของถังอวี่เองด้วยที่เข้าตาป๋ายจิ่นได้อย่างเหลือเชื่อ
ถ้าถังอวี่รู้ความคิดของรองผู้อำนวยการจะต้องะโลั่นว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว! เขารังเกียจผมต่างหาก! แน่นอน
177
