2 วันต่อมา
Blue_meyou : บังเอิญว่าไม่สบายนิดหน่อย
Midnight_00 : ตอนนี้เธออยู่ไหน
Blue_meyou : อยู่โรงพยาบาล V
Midnight_00 : เดี๋ยวไปหานะครับ
Blue_meyou : นายมาไม่ได้นะ
แย่แล้วฉันเผลอไปบอกเขาตรงๆ ทำไงดี เขาจะบ้าหรือไง อยู่ดีๆก็จะมาหาฉัน
Blue_meyou : นายมาฉันเป็ข่าวแน่
Midnight_00 : อยู่ชั้นไหน ห้องไหนครับ
Blue_meyou : ไม่บอก
Midnight_00 : โอเคครับ เื่นี้ไม่ยากครับ
เฮ้ออ ฉันโล่งอกไปที เขาไม่รู้จักชื่อจริงฉัน คงขึ้นมาไม่ได้ เพราะฉันก็ไม่อยากเจอ มิดไนท์ ในสภาพนี้เลย
“สวัสดีครับ ผมมาถึงแล้ว บลู“ มิดไนท์กล่าวทักทายในขณะเดินเข้ามาในห้อง
ฉันอึ้งกับการปรากฏตัวของเขา “นายจะมาทำไม” ฉันถามด้วยน้ำเสียงใ
“ผมแค่มาหาเพื่อนคุย” เขาตอบพร้อมกับรอยยิ้ม หล่อๆของเขา
“แล้ว ผจก ของนายล่ะ” ฉันถาม
“ผมมาเป็การส่วนตัวนะ” เขาตอบด้วยรอยยิ้ม
ระหว่างที่ฉันคุยกับ มิดไนท์ อยู่ๆก็มีนางพยาบาลเข้ามาเสิร์ฟอาหารพอดี ทำให้ มิดไนท์ ต้องหลบหน้าทันที อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่าเขามาที่นี่ “วางไว้บนโต๊ะได้เลยค่ะ” ฉันรีบพูดออกไป เพื่อช่วยลดการเจอหน้ากับมิดไนท์
หลังจากพยาบาลออกจากห้องไป มิดไนท์ก็เข็นโต๊ะอาหารมาที่เตียงฉัน พร้อมกับถามว่าจะให้ป้อนไหม ฉันตอบว่าไม่ต้อง งั้นเดี๋ยวผมไปเทน้ำให้นะครับ คุณอยากได้อะไรใช้ผมได้เต็มที่นะครับ เขาพูดมาแบบนั้นทำให้ฉันอมยิ้ม แล้วหันกลับไปกินต่อ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง
บทสนทนา
มิดไนท์ : ผมมีเื่อยากจะถามคุณ
บลู : ถามว่าอะไรคะ
มิดไนท์ : ขอเบอร์โทรศัพท์ และ ไลน์ ครับ
บลู : หือ มาถึงนี่เพื่อขอเบอร์โทรศัพท์ และ ไลน์ งั้นเหรอ
มิดไนท์ : ผมติดต่อคุณทาง ig คุณตอบช้า
บลู : วันนั้นเป็เหตุสุดวิสัยค่ะ
มิดไนท์ : โทรศัพท์คุณอยู่ไหนครับ
มิดไนท์เขาคิดอะไรอยู่นะ จริงอยู่ฉันชอบเขามากนะ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะบุกมาขนาดนี้ ฉันเลยหยิบโทรศัพท์ฉันให้เขา ๆดึงโทรศัพท์ฉันจากมือไปแล้วกดเบอร์ตัวเอง เพื่อโทรเข้าเครื่องโทรศัพท์เขา ฉันได้มือถือคืนมาก็เมมเป็ชื่ออื่น เพราะถ้าเป็ ชื่อเขา เพื่อนๆของฉันคงถามเยอะน่าดู