"ฮัลโหล" ไวโอลินรับสาย
[นี่ฉันเองนะ]
“!!!” ไวโอลิน รู้สึกประหลาดใจมากที่เสียงจากปลายสายซึ่งโทรเข้ามานั้น ไม่ใช่เสียงของฟานอย่างที่เธอเข้าใจ
มือบางดึงโทรศัพท์เครื่องนั้นออกจากการแนบหู แล้วก้มลงมองไปที่เบอร์โทรศัพท์ซึ่งดูคล้ายคลึงกับเบอร์ที่ฟานโทรเข้ามาอยู่เป็ประจำ แม้จะไม่เคยบันทึกเบอร์โทรศัพท์ของเขาเอาไว้
"นายสบายดีใช่ไหม" ไวโอลินเอ่ยถามทันทีที่รู้แล้วว่าไม่ใช่ฟาน แต่คือฮอร์นที่เป็ฝ่ายโทรเข้ามาหา เธอยังจดจำเสียงของเขาได้เสมอ แม้ว่าจะไม่ได้คุยกันมาสักพักใหญ่ ๆ แล้วก็ตาม
[ฉัน...ขอเจอเธอหน่อยได้ไหม] เสียงอีกฝ่ายเอ่ยถาม
"ได้สิ ที่ไหน เมื่อไหร่บอกมาได้เลย" ไวโอลินตอบตกลงโดยไม่ต้องคิด เพราะเธอเองก็อยากจะเจอกับเขามาก ๆ อยู่เหมือนกัน เธอรอเวลาที่จะได้พบเขามาตั้งนานแล้ว
[ฉันจะไปรอเธอ ที่ร้านไอศกรีมเ้าประจำของเรานะ]
"ได้สิ...ฮอร์น แต่ว่าฉัน...ขอกลับไปเอาของที่บ้านก่อนแล้วจะรีบตามไปนะ"
ไวโอลินวางสาย แล้วรีบกลับบ้าน เพื่อนำสิ่งของบางอย่างติดมือไปด้วย
เวลาต่อมา
ไวโอลินไปที่ร้านไอศกรีม ตามที่นัดไว้กับฮอร์น เธอเดินตรงเข้าไปภายในร้าน ซึ่งเป็โต๊ะประจำของทั้งเขาและเธอ
"ฮอร์น" ไวโอลินเอ่ยทัก เ้าของใบหน้าหล่อเหลาเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวที่เพิ่งจะเดินเข้ามา
"นั่งก่อนสิ" ฮอร์นพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมกับรอยยิ้ม สีหน้าท่าทางที่ดูเป็ปกติของเขา ไม่ต่างจากไปทุกครั้งที่ได้เจอกัน
"นาย...รอนานหรือเปล่า" ไวโอลินเอ่ยถามหลังจากที่นั่งลง
"สำหรับเธอ นานแค่ไหนฉันก็รอได้...ยัยบ๊อง!" ฮอร์นตอบพลางยิ้มอ่อน ๆ ไวโอลินได้เห็นอย่างนั้นก็แทบที่จะละลายลงไปกองกับพื้น
คำพูด สีหน้า และ ท่าทางของเขา ยังคงเหมือนเดิม ทุกอย่างที่เป็เขาไม่เปลี่ยนไปเลย ไวโอลิน พยายามเก็บอาการ ไม่ให้ชายหนุ่มล่วงรู้ความคิดของเธอ
"เอ่อจริงสิ! นายสั่งอะไรมาหรือยัง" ไวโอลินถามเพื่อหาเื่ชวนคุย ฮอร์นยิ้มพลางสบตากับเธอ
"ทรอปิคัลบีช ซอร์เบทเสาวรส" คำพูดนุ่ม ๆ ของฮอร์นทำให้ดวงตาของไวโอลินเป็ประกาย เขายังคงจำเมนูโปรดของเธอได้เป็อย่างดี และ เขามักจะเป็ฝ่ายที่มานั่งรอเธอทุกครั้งที่นัดเจอกันที่นี่ และ ต้องเป็คนสั่งเมนูนี้เพื่อรอการมาของเธออยู่เสมอ ๆ ในขณะที่เขาเองมักจะสั่งเพียงแค่ โซดาเย็นเท่านั้น
สิ้นสุดการสนทนาเมื่อครู่ อยู่ ๆ ความเงียบก็เข้ามาครองงำคนทั้งคู่ บรรยากาศเริ่มอึดอัด ไวโอลินก้มหน้า ในขณะที่ฮอร์นเองนั้นนั่งนิ่ง ทว่าไวโอลินกลับไม่ยอมให้ความอึดอัดเกิดขึ้นเนิ่นนานไปกว่านี้
มือบางเอื้อมไปหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าถือเป็กล่องของขวัญสีเขียวอ่อนลายจุด ด้านในเป็เสื้อไหมพรมคอเต่าแขนยาวสีขาว สำหรับใส่กันหนาวใน่หน้าหนาวที่กำลังจะมาถึง ซึ่งเธอเคยตั้งใจที่จะถักมันให้กับเขาเพื่อเป็ของขวัญวันเกิดสำหรับปีนี้
"อ่ะนี่ของนาย"
"ของฉัน?” ไวโอลินส่งกล่องของขวัญชิ้นนั้นให้ ฮอร์นจ้องหน้าสบตากับเธอ แล้วเอื้อมมือออกไปรับ ฮอร์นทำสีหน้างุนงงเล็กน้อย ในขณะที่ไวโอลินยิ้มอ่อน ๆ แล้วบอกออกไปว่า
"ของขวัญวันเกิดของนาย ที่ฉันเตรียมไว้ให้ไง"
"วันเกิดฉันเหรอ!" ฮอร์นถามเสียงอ่อน ๆ
"จริง ๆ นายควรจะได้มันไปั้แ่วันเกิดของนายแล้ว แต่เผอิญว่าตอนนั้น ฉันยังทำมันไม่เสร็จ ก็เลยกลายเป็ว่า ฉันต้องไปซื้อถุงมือให้นายแทน" ไวโอลินพูดเสียงสั่น
"แล้วหลังจากนั้น ฉันกับนายก็..." (เลิกกัน) ไวโอลินไม่พูดต่อ เพราะรู้ว่าถ้าพูดออกมานั้น เธอคงต้องร้องไห้ออกมาแน่ ๆ ฮอร์นได้แต่นิ่งเงียบ เพราะเขาเองก็รับถึงความภายรู้สึกในใจของเธอเช่นกัน เพียงแต่เขาไม่้าที่จะแสดงมันออกมาให้เธอได้เห็น ไวโอลินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วฝืนยิ้มออกไปแล้วถามเขาว่า
"นายมีธุระอะไรกับฉันเหรอ ถึงได้โทรตามฉันออกมาที่นี่" ฮอร์นยังคงนิ่งเงียบ ไวโอลินตั้งตา รอฟังคำตอบจากเขา
"ฉันก็แค่อยากพบเธอ" ฮอร์นตอบ
"เอ่อนาย..." คำตอบของเขา ทำให้ไวโอลินรู้สึกสับสน ทั้ง ๆ ที่เวลานี้ เขาเองก็มีบราวนี่อยู่แล้ว ทำไมถึงพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้
ไวโอลินมองหน้าเขา คิดถึงวันเก่า ๆ และ่เวลาดี ๆ ที่มีให้กัน ฮอร์นเองก็เช่นกัน เขาดูไม่เปลี่ยนไปเลย ยังคงมีเสน่ห์ และดูอบอุ่นอยู่เสมอ ถึงแม้ว่า...ไวโอลินอยากที่จะกลับไปหาเขาแค่ไหนก็ตาม แต่มันคงจะเป็ไปไม่ได้อีกแล้ว
"นายกับบราวนี่...เอ่อ! หมายถึง นายสองคนคบกันนานแล้วหรือยัง" ไวโอลินตัดสินใจถามถึงสิ่งที่เธออยากรู้มาตลอด ฮอร์นจ้องหน้าเธอพักใหญ่ แต่ไม่ยอมตอบกลับไป กระทั่งพนักงานเสิร์ฟ เดินถือไอศกรีมเข้ามาเสิร์ฟให้กับคนทั้งคู่ การสนทนาในขณะนั้นจึงถูกตัดบทไป
ไวโอลินได้แต่เขี่ยไอศกรีมไปมา ใจลอยไม่สนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า เพราะในหัวของเธอนั้น มันว้าวุ่นอยู่กับสิ่งที่เธอคาดหวังจากเขา เธอคิดว่าฮอร์นจะนัดเธอมาเจอ เพราะว่าเขาจดจำวันเกิดที่กำลังจะมาถึงในวันพรุ่งนี้ของเธอได้ แต่เขากลับไม่ได้เอ่ยถึงมันเลยด้วยซ้ำ
ไวโอลินได้แต่น้อยใจออกมาเล็ก ๆ ที่แม้แต่ฮอร์น ผู้ชายที่ดีที่สุดรองจากเลิฟ พี่ชายของเธอนั้น ก็ยังจดจำวันพิเศษของเธอไม่ได้ แต่เธอกลับไม่โทษเขาเลยสักนิด และพยายามที่จะเข้าใจด้วยว่า เื่ระหว่างเธอกับเขามันจบลงไปแล้ว ต่อให้เขาจำวันเกิดของเธอได้ มันก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอและเขากลับคืนมาได้อยู่ดี
"ฉันต้องกลับแล้วล่ะ" ไวโอลินตัดสินใจกล่าวคำร่ำลา เพราะเธออยากจบเื่ราวต่าง ๆ ลงที่นี่
"จะกลับเลยเหรอ ให้ฉันไปส่งนะ" ฮอร์นเงยหน้าสบตากับเธอ
"ไม่เป็ไรหรอก ฉันมาเองและก็กลับเองได้ นายอย่าห่วงเลย" ไวโอลิน พูดแกมประชดประชัน แต่ก็ต้องรีบกลับลำ เพราะไม่อยากที่จะสร้างความลำบากใจให้แก่เขา
"ฉันหมายถึง นายควรจะเป็ห่วงบราวนี่ เพราะฉันเอง...ก็มีพันเจียที่คอยเป็ห่วงอยู่แล้ว" ไวโอลินแสร้งพูดออกไปแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่ความเป็จริงเธอเองก็ไม่ได้พบกับพันเจียมาสักพักแล้ว
"ขอตัวก่อนนะ" ไวโอลินลุกพรวดออกไปหลังจากที่พูดจบ ฮอร์นได้แต่มองตามแผ่นหลังเธอไปห่าง ๆ แล้วก้มลงมองกล่องของขวัญที่วางอยู่บนโต๊ะ ในขณะที่หัวใจแกร่งของเขาเป็ห่วงเธอ ทุกครั้งที่ไม่ได้เห็นหน้า เขาเ็ปทุกครั้งที่ต้องตัดสินใจทำในสิ่งที่เฉยชากับเธอไปแบบนั้น แต่เพราะบางอย่างที่เขาไม่สามารถบอกกับใครได้ และแม้ว่าหัวใจของเขานั้นจะกำลังร้องไห้อยู่ก็ตาม
ไวโอลินก้มหน้าคอตกเดินกลับบ้านเพียงลำพังด้วยจิตใจที่หมองเศร้า เธอไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูก หรือคิดผิดที่ออกไปเจอกับฮอร์นแบบนั้น เธอพยายามจะลืมเขา แต่การไปพบกับเขา ทั้ง ๆ ที่เธอไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองจะตัดใจไปจากเขาแบบจริง ๆ ได้แล้วหรือยัง มันทำให้เธอว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ทั้ง ๆ ที่เธอควรจะลืมเขาไปได้แล้วด้วยซ้ำ แต่เมื่อทุกอย่าง ล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ เธอบอกกับตัวเองว่า เธอจะต้องลืมเขาให้ได้
ไวโอลินเดินไปถึงหน้าประตูบ้านก็ต้องใ เมื่อเห็นฟานยืนพิงกำแพงรอเธออยู่ สีหน้าของเขาเอาเื่น่าดู
"นายมาได้ไง" ไวโอลินถามสีหน้างุนงงที่เห็นว่าเขามาถึงที่นี่ เธอแสร้งยิ้มกลบเกลื่อน ไม่อยากให้เขาซักถามว่าทำไมเธอถึงได้กลับมาเอาป่านนี้
"จะไม่ให้มาถึงนี่ได้ไง โทรไปก็ไม่ติด ไปไหนมาเนี่ย" ฟานถามเสียงเข้ม ไวโอลินก้มมองโทรศัพท์ ในใจก็คิดว่า ตัวเองเดาไม่ผิดจริง ๆ
"โทษทีนะ พอดีแบตหมดไปตอนไหนก็ไม่รู้สิ"
"อือ ๆ เธอมาก็ดีและ ถ้าไม่เจอเธอ เ้านั่นเล่นงานฉันแย่เลย" ฟานกำลังหมายถึงพันเจีย
"มีอะไรเหรอ" ไวโอลินถามกลับไป
"พันเจีย ให้ฉันมาตามเธอไปที่สนามแข่งพรุ่งนี้"
"มีแข่งเหรอ"
"เปล่า...เราซ้อมกันเฉย ๆ แต่เ้านั่นเห็นว่าไม่ได้เจอเธอหลายวันแล้ว คงคิดถึงด้วยล่ะมั้ง!!!" ฟานลากเสียงยาว ๆ
"พวกนายซ้อมกัน ตอนไหนล่ะ"
"เอาเป็ว่าบ่าย ๆ ฉันจะมารับ"
"เอางั้นเหรอ" ไวโอลินถามย้ำ
"ก็ถ้ายังไง เดี๋ยวฉันจะโทรบอกอีกที แต่อย่าให้มือถือแบตหมดอีกล่ะ" ฟานบอก ก่อนจะเดินกลับไปที่รถสปอร์ตคันสีเขียวของเขา
ไวโอลินมองเข้าไปในบ้านเห็นไฟปิดสนิท แสดงว่าป้าไม่อยู่ เลยไม่แปลกใจว่า ทำไมฟานถึงได้กล้ามารออยู่ที่บ้านแบบนี้ได้ ทั้ง ๆ ที่เธอเคยขอว่า อย่ามาที่นี่เด็ดขาด ถ้าไม่ได้นัดกันก่อน เพราะเธอยังไม่อยากจะให้ป้ารู้เื่ที่เธอไม่ได้ติดต่อกับฮอร์นแล้วและฮอร์นเองก็เป็ผู้ชายคนเดียวที่ป้าของเธอไว้ใจ
1K
