ลูกธนูจำนวนมากยังคงระดมยิงใส่ผู้เข้าร่วมงานอย่างต่อเนื่อง ต่อมาชายชุดดำปิดหน้าจำนวนหนึ่งก็ออกมาจากที่ซ่อนพร้อมอาวุธสังหารในมือ เหล่าทหารติดตามและองครักษ์เองต่างก็ออกมาทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ เวลานี้เสียงกรีดร้องขอความช่วยเหลือและเสียงอาวุธกระทบกันดังก้องผืนป่า
ฟิ้วววว ฉึก!
“องค์หญิง!”
อู๋ิตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวหลังลูกธนูดอกหนึ่งปักฉึกห่างจากใบหน้าไม่ถึงคืบ โชคดีได้รองแม่ทัพฉีช่วยไว้ทัน หาไม่มันคงปักลงกลางหน้าผากของนางไปแล้ว หากนางตายจะได้กลับไปยังโลกของนางหรือไม่ หรือตายแล้วตายเลย หากเป็อย่างหลังเล่า ไม่ดีกว่าอู๋ิไม่อยากเสี่ยง
“เหมยฮวา” อู๋ิพึมพำชื่อของสหายรักด้วยจู่ ๆ รู้สึกผิดต่ออีกฝ่าย ในอดีตนางส่งคนร้ายไปกำจัดเหมยฮวาครั้งแล้วครั้งเล่า ตอนนั้นเหมยฮวาก็คงรู้สึกหวาดกลัวไม่ต่างกันสินะ
“องค์หญิง! องค์หญิงอู๋ิพ่ะย่ะค่ะ!”
อู๋ิสะบัดศีรษะไปมาเพื่อเรียกสติและสาบานกับตนเองว่าหากรอดชีวิตไปได้ นางจะต้องไปคุกเข่าขอโทษเหมยฮวาอย่างจริงจังสักครั้ง
“รองแม่ทัพฉี ฟังข้าให้ดี” อู๋ิดึงรองแม่ทัพฉีเข้ามาใกล้ก่อนกระซิบบอกบางอย่างสีหน้าจริงจัง
“แต่...”
“ไม่มีแต่ ระวัง!” อู๋ิชี้มือไปที่คนร้ายด้านหลังแต่ยังไม่ทันขาดคำศรเพชฌฆาตก็ถูกปล่อยออกมาและพุ่งตรงมายังทั้งสองด้วยความเร็ว
รองแม่ทัพฉีหมุนตัวหมายจะหยุดอาวุธร้ายทว่าลูกศรกลับยังพุ่งทะลวงไปด้านหลัง
อู๋ิสะดุ้งเฮือกหลังลูกศรปักเข้ากลางอกอย่างจังก่อนร่างของนางจะทรุดลงไปกองกับพื้นก่อนจะแน่นิ่งไปในทันที
“องค์หญิง! องค์หญิง!” รองแม่ทัพฉีเขย่าร่างไร้สติทว่าไร่ปฏิกิริยาตอบรับ เขารีบอุ้มหญิงสาวและนำร่างไปวางไว้หลังต้นไม้ เขาหันไปมองคนลงมือแววตาเหี้ยมเกรียมต่างจากยามปกติ เขาหยิบธนูขึ้นมาและเล็งไปที่คนร้าย ปลิดชีวิตของอีกฝ่ายในชั่วพริบตา จากนั้นก็หันไปจัดการคนร้ายที่เหลืออย่างไม่ปรานี
องค์รัชทายาทหรงซิ่งหันไปมองด้านหลังทว่ากลับไม่พบเงาของหญิงสาวที่สั่งนักหนาให้อยู่ใกล้เขาตลอดเวลา
“องค์หญิงอยู่ที่ใด”
“องค์หญิงมีรองแม่ทัพฉีคอยดูแลจะต้องปลอดภัยแน่นอนพ่ะย่ะค่ะ”
คำตอบขององครักษ์ไม่ได้ทำให้องค์รัชทายาทหรงซิ่งคลายกังวล จนกว่าจะได้เห็นว่านางปลอดภัยกับตาตนเอง
“ไม่ต้องห่วงข้า พวกเ้ารีบไปตามหานาง”
“แต่องค์รัชทายาท...” พวกเขามีหน้าที่อารักขาความปลอดภัยขององค์รัชทายาทหรงซิ่งจะให้ละทิ้งไปได้อย่างไร พวกเขาไม่กลัวตายแต่เป็ห่วงความปลอดภัยขององค์รัชทายาทมากกว่า
“หานางให้พบ! ไป!”
สององครักษ์มองหน้ากันก่อนจะแยกย้ายไปตามหาองค์หญิงอู๋ิส่วนองค์รัชทายาทหรงซิ่งก็แยกไปตามหาอีกทาง
“อู๋ิ!”
ในที่สุดองค์รัชทายาทหรงซิ่งก็เจอคนที่ตามหาทว่าดวงตาที่ปิดสนิทกับอาวุธร้ายที่ปักอยู่บนอกของนางทำให้เขาต้องเร่งฝีเท้า
“อู๋ิ เ้าเป็อย่างไรบ้าง”
ไร้การตอบรับจากร่างแน่นิ่ง ไม่ว่าองค์รัชทายาทหรงซิ่งจะส่งเสียงเรียกกี่ครั้งก็ตาม เขามองตามมือชุ่มเืที่กุมอาวุธสังหารอีกครั้งก่อนจะร่างของนางขึ้นมาในอ้อมแขน เขาเกลียดพระสนมเหยาฉีและบอกตนเองว่าควรเกลียดอู๋ิบุตรสาวคนเดียวของนางด้วยอีกคน เช่นนั้นทำไมตอนนี้เขาต้องรู้สึกเสียใจจนต้องกลั้นน้ำตาด้วย
“ข้าบอกแล้วมิใช่หรือว่าห้ามอยู่ห่างข้า ลืมตาสิ ลืมตา!” มือสั่นเทาประคองใบหน้าขาวซีดพยายามปลุกให้ตื่นอีกครั้งอย่างสิ้นหวัง
“หากเ้าตื่น ข้าให้สัญญา ต่อไปจะดีกับเ้าให้มาก จะไม่นำความผิดในอดีตมาโยนใส่เ้าอีก นางก็คือนาง เ้าก็คือเ้า ดีหรือไม่”
แม้ทราบดีว่าเป็ไปไม่ได้แต่องค์รัชทายาทหรงซิ่งก็ไม่ละความพยายาม เขามีพี่น้องร่วมบิดามากมายแต่พวกเขาเ่าั้มีก็เหมือนไม่มี ต่างหวังแทนที่ตำแหน่งของเขาทั้งนั้น มีเพียงอู๋ิที่เขาััได้ว่านางจริงใจและไม่คิดร้ายกับเขาเหมือนคนอื่น ๆ
“หมอ ข้าจะรีบพาเ้าออกไปเดี๋ยวนี้” องค์รัชทายาทหรงซิ่งพูดแต่ยังมิทันได้ลงมือก็ถูกล้อมด้วยคนร้ายจำนวนหนึ่ง
“ถ้าไม่อยากตาย จงถอยไป!”
“ตรงนี้คนที่จะต้องตาย มีแค่ท่านผู้เดียวเท่านั้น! ลงมือ!”
องค์รัชทายาทหรงซิ่งไม่ได้หวาดกลัวศัตรูตรงหน้า สิ่งที่หวาดกลัวกว่าคือการพาอู๋ิไปถึงมือหมอช้า ลดโอกาสรอดของนาง
ฉัวะ!
องค์รัชทายาทหรงซิ่งถอยหลังหลายก้าวหลังถูกฟันเข้าที่แขนเพราะไม่ระวัง เขาหันไปมองอู๋ิอีกครั้งอย่างร้อนใจ ครุ่นคิดเพียงว่าจะพานางฝ่าออกไปอย่างไรให้ได้เร็วที่สุด แม้ทราบยิ่งร้อนใจเขาก็ยิ่งขาดความรอบคอบทว่าในสถานการณ์วิกฤติเช่นนี้เขาไม่อาจใจเย็นลงได้จริง ๆ เขาก็แค่ต้องสังหารคนพวกนี้ให้หมดจะได้พานางไปรักษาโดยเร็ว
“ถอยไปซะ!” เขาคำรามและคว้าดาบเข้าห้ำหั่นกับศัตรู เน้นจุดตายในดาบเดียว
“ตายซะเถอะองค์รัชทายาท!”
ฉึก!
ชายชุดดำกุมท้องด้านขวาที่ถูกมีดสั้นแทงจนมิดจากทางด้านหลังก่อนจะหันไปมองตัวการด้วยดวงตาวาวโรจน์
“อู๋ิ” องค์รัชทายาทหรงซิ่งตกตะลึงทว่าเขาเองก็ตึงมือเกินกว่าจะสืบหาความจริงในตอนนี้ได้
“สมควรตาย!” คนร้ายเงื้อดาบขึ้นหมายจะจัดการหญิงสาวที่ทำให้พลาดโอกาสสร้างผลงานใหญ่ หากวันนี้เขาสามารถสังหารองค์รัชทายาทหรงซิ่งได้ล่ะก็ จะต้องได้รับรางวัลตอบแทนอย่างมหาศาลเลยทีเดียว
“พี่ชาย ใจเย็นก่อน มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากันดีหรือไม่” อู๋ิต่อรองขณะหาทางหนี อาวุธที่รองแม่ทัพฉีให้มา นางใช้ไปแล้ว มันปักอยู่นั่น คราวนี้จะเอาสิ่งใดไปต่อกรกับคนร้ายต่อ ตอนแรกว่าจะแกล้งตายรอจนทุกอย่างจบแต่สุดท้ายก็ทนไม่ได้เมื่อพบว่าองค์รัชทายาทหรงซิ่งเกือบถูกคนร้ายจัดการ
“นี่! ท่านเป็ลูกผู้ชายหรือเปล่า ข้าเป็สตรีอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงนะ ขณะที่ท่านถือดาบยาวสองศอกแต่ในมือข้ากลับไม่มีสิ่งใดเลย อย่างน้อย... อย่างน้อยท่านก็ควรให้อาวุธข้าสักชิ้น เช่นนี้ถึงจะเรียกว่ายุติธรรม”
คนร้ายชะงัก ไม่พอใจหลังถูกหยามเกียรติแต่ใครจะโง่ส่งอาวุธไปให้ศัตรูเพื่อคร่าชีวิตของตนเองกัน ในเมื่อนางอยากได้อาวุธ เขาก็จะคืนอาวุธของนางให้ มือหนาดึงมีดสั้นที่ปักด้านหลังออกและโยนไปให้เ้าของอีกครั้ง
อู๋ิอ้าปากค้าง มองเืที่พุ่งออกจากาแก่อนจะก้มมองมีดสั้นที่ถูกโยนมาตรงหน้า เขาเสียสติไปแล้วหรืออย่างไร ต่อให้สังหารนางได้ เขาเองก็ไม่รอดเพราะคงเสียเืจนหมดตัว
“หยิบมันขึ้นมา!”
อู๋ิสะดุ้งก่อนจะก้มเก็บมีดสั้นมาถือไว้ตามคำสั่ง
“าแของท่าน...” อู๋ิชี้ไปที่าแและเมื่อคนร้ายหลงกลก็รีบออกวิ่งให้พ้นรัศมีดาบของศัตรูทันที
“หนอย เ้ากล้าหลอกข้า!”
โชคดีด้านหลังเป็ต้นไม้ใหญ่อู๋ิจึงสามารถหลบหลีกเขาได้สักระยะ นางพาเขาวิ่งวนไปมาอยู่หลายรอบจนกระทั่งเขาล้มลงไปเอง
“แฮ่ก ๆ ๆ เหนื่อยแล้วเหรอ แน่จริงก็ลุกขึ้นมาสิ” อันที่จริงอู๋ิก็เหนื่อยแต่เพราะไม่ได้มีาแฉกรรจ์จึงยังสบายดีอยู่ เมื่อแน่ใจว่ามือสังหารแน่นิ่งไปแล้วก็รีบไปหลบหลังต้นไม้อีกครั้งเพื่อเฝ้ามองสถานการณ์
“เมื่อไหร่จะมาเสียที”
จบประโยคก็มีเสียงครึกโครมมาจากอีกด้าน เสียงฝีเท้าม้าและคนจำนวนมากกำลังตรงมาที่นี่ อู๋ิยกมือขึ้นสวดภาวนาขอให้กองกำลังนี้เป็ของแม่ทัพใหญ่หลี่ไท่หยู อย่าได้เป็ของศัตรูเลย
“จับเป็หากทำได้ ขัดขืนฆ่าให้หมด!”
อู๋ิยิ้มกว้างเพราะจำเสียงของตัวร้ายได้ ในที่สุดพวกเขาก็มาเสียที อู๋ิถอนหายใจอย่างโล่งอกก่อนจะรีบวิ่งไปหาองค์รัชทายาทหรงซิ่ง ตอนแกล้งตายนางได้ยินที่เขาพูดทั้งหมด นึกไม่ถึงว่าเขาจะห่วงใยนางถึงขั้นยอมเอาชีวิตเข้าแลก เขาบอกว่าเกลียดนางเพราะความผิดในอดีตของใครบางคน นางว่านางรู้ว่าคนผู้นั้นคือใคร
“อู๋ิ เ้าไม่ได้รับาเ็ใช่หรือไม่” องค์รัชทายาทหรงซิ่งจับตัวน้องสาวหมุนไปมาก่อนจะวกกลับมาที่แผลบนหน้าอกด้านซ้ายที่เพิ่งเห็นก่อนหน้าอีกครั้ง
“ไม่มีเพคะ พระองค์ต่างหากที่าเ็ นี่ นี่ และก็นี่ด้วย” อู๋ิชี้มือไปที่าแจำนวนมากบนตัวขององค์รัชทายาทหรงซิ่ง
“ข้านึกว่าเ้า...”
“อ๋อ นั่นก็แค่... คือหม่อมฉันไม่อยากเป็ภาระของใครก็เลยแกล้งตาย เนียนใช่หรือไม่เพคะ แหะ ๆ”
องค์รัชทายาทหรงซิ่งอยากจับคนตรงหน้ามาตีสักทีให้หายโมโหแต่ก็พยายามยั้งไว้
“แเีมาก”
“ใช่ไหมล่ะเพคะ หาไม่ หม่อมฉันคงไม่รู้เลยว่าใครบางคนเป็ห่วงหม่อมฉันมากเพียงใด” อู๋ิเหล่มององค์รัชทายาทขณะพูด
“นั่นเพราะ...”
“อ๊ะ ๆ ๆ ไม่ต้องพูดแล้ว แก้ตัวไปก็เท่านั้น” อู๋ิยกมือห้ามไม่ให้เขาพูดเื่ที่ทำลายความรู้สึกดี ๆ ระหว่างพี่น้องที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น
“ข้าไม่ได้...”
“ต่อไปเรียกเสด็จพี่ได้แล้วใช่ไหมเพคะ” อู๋ิโพล่งถามโดยไม่รอให้เขาตั้งตัว
องค์รัชทายาทหรงซิ่งสบตาสุกใสขี้เล่นของอีกฝ่ายก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น
“เรียกอย่างไรก็ตามใจเ้า”
อู๋ิยิ้มกว้างก่อนจะสะดุ้งเมื่อใครบางคนกำลังะโเรียกชื่อนางเสียงดังลั่น
“องค์หญิงอู๋ิ! องค์หญิง!” เขาจำได้ว่าซ่อนองค์หญิงอู๋ิไว้ตรงนี้ แล้วตอนนี้ทรงไปอยู่ที่ใด คงไม่เกิดเื่ร้ายกับพระองค์ใช่หรือไม่
“ทางนี้! ข้าอยู่...” อู๋ิพูดไม่ทันจบจู่ ๆ ก็ถูกใครไม่ทราบดึงตัวไปทั้งจับตัวนางหมุนไปมาจนรู้สึกมึนหัวไปหมด
“องค์หญิงอู๋ิ ไม่ได้รับาเ็ใช่หรือไม่”
อู๋ิมองการกระทำขององค์รัชทายาทซิ่งเฉิงที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าห่วงใยอย่างจนลืมดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา ดวงตาเป็หน้าต่างของหัวใจและถูกต้องเขาไม่ได้มีแววตารักใคร่ชอบพอนางอย่างแน่นอน อู๋ิเป็เพียงองค์หญิงไร้ชื่อและไร้บรรดาศักดิ์ ทำไมเขาจึงเอาแต่พุ่งเป้ามาที่นางอยู่ได้ เพราะเหตุใดกัน
“ปล่อยมือจากน้องสาวข้า” ไม่พูดเปล่าองค์รัชทายาทหรงซิ่งยังลงมือดึงตัวน้องสาวให้ขยับออกห่างองค์รัชทายาทต่างแคว้นและจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ไว้ใจ
“องค์หญิงอู๋ิ ไม่ได้รับาเ็ใช่หรือไม่”
อู๋ิต้องมึนหัวอีกครั้งเมื่อถูกจับหมุนไปมาโดยฝีมือรองแม่ทัพฉี แต่ที่ไม่บ่นออกมาเพราะทราบดีว่าเขาเป็ห่วง
“พอแล้ว ๆ ข้าไม่ได้รับาเ็แม้แต่น้อย”
“ทรงบอกว่าจะแกล้งตาย สัญญาจะไม่ขยับไปไหนอย่างไรล่ะพ่ะย่ะค่ะ” เขาโกรธจึงอดตำหนิไม่ได้ องค์หญิงไม่ทราบหรอกว่าเขาใมากเพียงใดที่ไม่พบพระองค์ที่นั่น
“ชู่ววววว” อู๋ิรีบห้ามเพราะอายที่ถูกเปิดเผยแผนการน่าอายต่อหน้าทุกคน โชคดีที่เจียวมี่เข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน
“ข้าออกตามหาท่านไปทั่ว ในที่สุดก็ได้พบ องค์รัชทายาทซิ่งเฉิงไม่ได้รับาเ็ใช่หรือไม่”
“ข้าปลอดภัยดี” องค์รัชทายาทซิ่งเฉิงตอบกลับประโยคสั้น ๆ และไม่กล่าวสิ่งใดต่อ
อู๋ิมองสีหน้าจืดเจื่อนขององค์หญิงเจียวมี่อย่างเห็นใจแต่ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะสู้ไม่ถอย
“ดียิ่ง ดีเหลือเกิน ข้าเองก็ไม่ได้รับาเ็เช่นกัน ทั้งท่านและข้าปลอดภัยดี นับว่า์มีตา คนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้”
ไม่มีปฏิกิริยาใดจากผู้คนตรงนั้น องค์หญิงเจียวมี่รีบก้มหน้าหลบสายตาผู้คนก่อนจะเดินไปหลบหลังพี่ชายอย่างเงียบ ๆ หากเป็ไปได้ นางอยากมุดดินหนีไปเสียเดี๋ยวนี้
“รายงานองค์รัชทายาทหรงซิ่ง เวลานี้คนร้ายได้ถูกจับกุมไว้ได้ทั้งหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ” หลี่ไท่หยูรายงานและสบตาผู้ที่ส่งข่าวให้เขาครู่หนึ่ง หากไม่ใช่เพราะเหมยฮวาขอร้อง เขาคงไม่นำกำลังคนมาที่นี่เพียงเพราะจดหมายฉบับเดียวขององค์หญิงอู๋ิเป็แน่
”ฝ่ายเราเป็เช่นไรบ้าง”
“มีองครักษ์และทหารหลวงเสียชีวิตและได้รับาเ็จำนวนหนึ่ง ส่วนผู้เข้าร่วมงานไม่มีใครเป็อันตรายถึงชีวิต ส่วนใหญ่าเ็ไม่มาก มีเพียงองค์ชายสามเจียงเฉียงเท่านั้นที่าเ็หนักกว่าผู้อื่น”
ปฏิกิริยาของทุกคนเปลี่ยนไปทันทีหลังได้ยินรายงานเื่คนที่ได้รับาเ็จนอู๋ิจับสังเกตได้ สักครู่ก็นึกออกว่าเพราะเหตุใด องค์ชายสามเจียงเฉียงเป็บุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของฮองเฮาคนปัจจุบัน เขาได้รับาเ็ดังนั้นฮองเฮาต้องไม่ยอมอยู่เฉยแน่
“แย่แล้ว เกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับท่านแม่ทัพ!”
“มีเื่อะไร” หลี่ไท่หยูรีบเอ่ยอนุญาตเพราะคิดว่าเป็เื่สำคัญ หาไม่ทหารของเขาคงไม่ไร้มารยาทต่อหน้าเชื้อพระวงศ์แน่
“คนร้ายเสียชีวิตหมดแล้วขอรับ”
“ได้อย่างไร”
“เรียนท่านแม่ทัพ พวกเขาซ่อนยาพิษไว้ในปากขอรับ”
หลังได้รับรายงานหลี่ไท่หยูรีบไปตรวจสอบทันที ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ตามไปดูด้วยเช่นกัน
“ท่านแม่ทัพ! ตรวจสอบตัวคนร้ายอย่างละเอียดแล้วพวกเขามี... เอ่อ...” บีสองหยุดรายงานขณะเหล่มององค์รัชทายาทหรงซิ่งอย่างไม่แน่ใจ
หลี่ไท่หยูเองก็สังเกตเห็นถึงความลำบากใจของบีสองทว่าต่อหน้าทุกคนอย่างไรก็ไม่อาจปกปิด
“มีสิ่งใด”
“พวกเขาทุกคนมีรอยสักรูปนกอัคคีที่หลังคอพ่ะย่ะค่ะ”
หลังจบรายงานทุกคนต่างหันไปมององค์รัชทายาทหรงซิ่งเป็ตาเดียว อู๋ิมองตามอย่างไม่เข้าใจจึงกระซิบถามรองแม่ทัพฉี
“ทำไมทุกคนถึงเอาแต่จ้ององค์รัชทายาทหรงซิ่งล่ะ”
“นกเพลิงคือสัญลักษณ์ประจำตัวขององค์รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ”
"ว้อททททท!!!”
49K
