ไม่รู้ว่าอาหารจานไหนมีปัญหา ถึงทำให้นางปวดท้อง ท้องเสีย แล้วอาเจียนไม่หยุด จนต้องนั่งอยู่ในห้องน้ำเป็ชั่วโมงแบบนี้
หลันหลันพยายามส่งข้อความหาซุยฟงผู้ช่วย แต่ไม่ว่าเรียกเท่าไหร่ก็ไม่มีใครมา นางใช้แรงฮึดเฮือกสุดท้าย ยันกายลุกขึ้น ติดกระดุมกางเกง เปิดประตูห้องน้ำ พาร่างโซซัด โซเซออกมา
ออกมาจากห้องน้ำได้แล้ว ก็มองซ้ายมองขวา ตรงทางเดินไม่มีใครเลยสักคน เสียงดังกระหึ่มออกมาจากในฮอลล์ ทุกคนคงไปอยู่ที่นั่นกันหมด แต่หลันหลันไม่ไหวแล้ว นางหมดแรงเซล้มลงกับพื้น ไม่มีแรงแม้แต่จะะโร้องให้ใครช่วย
หลันหลันคิดว่าหากสลบไป มีคนมาเจอ โชคดีก็ไม่ตาย อาจจะอับอายเป็ข่าวนิดหน่อยเดี๋ยวคนคงลืมกันไปเอง หรือหากต้องตายจริงๆ ตรงนี้ก็ดีกว่าโถส้วมเป็ไหน ๆ แต่ไม่คิดว่าตอนที่กำลังนอนคว่ำหน้าแผ่ไปกับพื้น จะรู้สึกว่ามีคนเดินมาหยุดอยู่ใกล้ ๆ
หลันหลันเงยหน้าขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก็พบปลายรองเท้าหนังคู่หนึ่ง พยายามมองขึ้นไปพอเห็นว่าเป็ใคร นางก็ดีใจเป็อย่างมาก
ฟุยซง! ผู้ช่วยหนุ่มของนาง
แต่ขณะที่คิดว่าอีกฝ่ายจะเข้ามาประคองนางให้ลุกขึ้น แสงแฟลชจากกล้องมือถือก็สว่างวาบขึ้นเสียก่อน หลันหลันจึงเห็นว่าด้านหลังของฟุยซงมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย นางเห็นรองเท้าส้นสูงคู่นั้นเดินเข้ามาใกล้
มารดามันเถอะ! ถึงกับเป็หนิงชิง
หนิงชิงเป็ศัตรูคู่แข่งของหลันหลันทั้งเื่อาชีพ และเื่หัวใจ ใบหน้าที่สวยกว่านางไม่เท่าไหร่นั่น กำลังแสยะยิ้มอย่างเหยียดหยาม แล้วพูดใส่นางอย่างสะใจว่า
“ฉันนึกว่าเธอจะกอดโถส้วมตายไปแล้ว”
ตอนนี้หลันหลันไม่มีแม้แต่แรงจะพูด ได้แต่กัดฟันกรอดอย่างแค้นเคือง
หลันหลันรู้สึกว่าร่างกายขาดน้ำอย่างหนัก ริมฝีปากก็แห้งแตกจนเจ็บ ถึงตอนนี้หลันหลันมั่นใจว่าจะต้องมีใครวางยาถ่ายรุนแรง ในอาหารที่นางกินอย่างแน่นอน แล้วก็ได้คำตอบ...
เพราะทันทีที่คิดถึงเื่นี้ นางก็เห็นหนิงซิงยกขวดเล็ก ๆ ขึ้นมาโบกไปมา แล้วลดตัวนั่งยอง ๆ ตรงหน้า พูดด้วยน้ำเสียงเกือบจะกระซิบ แต่หลันหลันได้ยินอย่างชัดเจน
“หลันหลัน อย่างเธอน่ะอีกสิบชาติก็สู้ฉันไม่ได้หรอก ตอนนี้ด้านในการแข่งขันรอบสองจบลงแล้ว และก็เป็ฉันเองแหละที่ขึ้นเป็กรรมการตัดสินแทนเธอ ไม่ต้องห่วงนะการแข่งขันรอบที่เหลือ ฉันจะทำหน้าที่อย่างดีเชียวล่ะ ทีนี้ชื่อเสียงที่ควรจะเป็ของเธอก็จะตกอยู่ที่ฉัน ฉันจะมีชื่อเสียงมากกว่าเธอ กลายเป็อันดับหนึ่งในวงการ
เฮ้อ...แต่ถ้าฉัน้าเพียงแค่อันดับหนึ่ง คงไม่ต้องใช้ยาถ่ายแรงขนาดนี้กับเธอหรอก ใครใช้ให้อี้หยางชอบเธอล่ะ ถ้าไม่มีเธออี้หยางก็จะเป็ของฉัน ดังนั้นหลันหลัน เธออย่าโทษฉันเลยนะ นับจากนี้ไปเธอก็อยู่อย่างสงบ ๆ ไปเถอะ หลับ...ให้สบาย”
น้ำเสียงหนิงซีอ่อนโยน ราวกับกำลังกล่อมเด็กนอน หลันหลันกำมือแน่นอย่างแค้นเคือง คิดไม่ถึงว่าจะเป็หนิงซี
หนิงซีเป็นักแสดงตัวประกอบที่ไม่ค่อยดังนัก แต่เพราะมีครอบครัวอยู่ในวงการอาหาร ก็เลยใช้อาหารเป็ใบเบิกทางสร้างชื่อเสียงอีกด้านหนึ่ง หนิงซีเข้าวงการอาหารมาก่อนหลันหลัน แต่หลันหลันกลับประสบความสำเร็จมากกว่า
แม้ว่าหลันหลันจะเป็สาวโสดสนิท ชนิดที่ไม่เคยมีแฟนหนุ่ม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเื่กุ๊กกิ๊กแบบจับมือหรือจุมพิตกับใคร เรียกว่าแม้ประสบการณ์ด้านอาหารเป็ร้อย ด้านความรักกลับเป็ศูนย์ก็ตาม แต่อะ แฮ่ม ไม่อยากจะคุยว่าเสน่ห์นางในชาติก่อนก็ไม่ใช่เล่น!
ดูอย่างหลี่อี้หลางสิ เป็พระเอกหนุ่มดาวรุ่ง แถมยังอายุน้อยกว่านางตั้งห้าปี ยังมาตามตื้ออยู่ตั้งนาน จนหลันหลันใจอ่อนยอมตกลงเป็แฟนกับเขา คบกันได้ไม่ถึงสัปดาห์ดี นางก็โดนหนิงซีเล่นงานซะอ่อมไปหมดนี่แหละ
หลันหลันคิดว่ายัยนักแสดงโนเนมตรงนี้นี่ ้าแข่งขันด้านอาชีพเท่านั้น ชิงดีชิงเด่นกันด้วยความสามารถ นางไม่เคยมีปัญหาอะไรหรอก แต่หนิงซียัง้าแฟนหนุ่มของนางอีก!
บ้าชะมัด นี่คงเป็แรงผลักดันทำให้นางต้องตกที่นั่งลำบาก โดนวางยาแบบนั้น คิดแล้วหลันหลันแค้นแทบกระอักเื
ตอนนั้นหลันหลันมองไปทางผู้ช่วยหนุ่ม ทีแรกเห็นว่าเขาเป็ความหวังหนึ่งเดียวที่จะมาช่วยชีวิต แต่เมื่อฟุยซงยังยืนนิ่งดูหนิงซีอยู่อย่างนั้น นางก็เดาได้ทันทีว่าเื่ราวที่เหลือมันเป็ยังไง นางโดนหักหลัง...
“อีกครึ่งชั่วโมง ค่อยเรียกรถพยาบาลมานะ อย่าให้มีพิรุธ เื่นี้เรียบร้อยแล้ว ค่าจ้างอีกครึ่งฉันจะโอนให้ แล้วไม่ต้องห่วงอาการป่วยของน้องสาวแล้วนะ ฉันจะดูแลอย่างดี” หนิงซีสั่งฟุยซงหลังจากลุกขึ้น และกำลังจะเดินจากไป
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมรู้ว่าควรทำยังไง” ซุยฟงตอบ
หลันหลันกำมือแน่นอย่างแค้นเคือง ซุยฟงกับหนิงชิงถึงกันร่วมมือกัน แต่เื่หลังจากนั้นนางไม่รู้แล้ว หลันหลันอยากจะอาละวาดยิ่งนัก แต่นางไม่ไหวแล้ว
สุดท้ายก่อนที่นางจะหมดสติแล้วิญญาออกจากร่างไป ได้ยินเสียงฟุยซงกระซิบข้างหูว่า
“ขอโทษนะหลันหลัน”
บิดามันเถอะ! ขอโทษแล้วจะหายหรือไง ไม่ต้องห่วง
หากมีโอกาสกลับไปได้ แม่จะตบให้กลิ้งเป็อย่างแรกเลย!
ใช่! ตบก่อนแล้วค่อยคิดบัญชีอย่างอื่นทีหลัง
หลันหลันหมายมั่นปั้นมือ ละเมอเพ้อพกว่าจะได้กลับไปโลกเก่า แล้วพบว่าตัวเองยังไม่อยากตายมาก ๆ
แต่ความจริงมักจะรันทด...
ผัวะ!หลันหลันร้องโอ๊ย ตื่นจากการวาดฝันในทันที
ในขณะที่นางกำลังคิดว่าจะได้ตีคนอื่น ไม้อันใหญ่ก็ปลิวฟาดหัวนางเฉียด ๆ ไป ดูจากขนาดของมัน ถ้าโดนเต็ม ๆ คงได้ตายอีกรอบ แต่มันก็ทำให้นางได้สติว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน
ตอนนี้นางไม่ใช่ “หลันหลัน จะกละ” สุดยอดนักชิมเลื่องชื่อ วัยเฉียดสามสิบ ที่ประสบความสำเร็จมาก ๆ แล้ว แต่กลับเป็ซุนหลันหลัน อายุสิบสองมีชีวิตอาภัพยิ่ง
“เฮ้อ...” หลันหลันเดินออกจากประตูห้องครัว ไปยังทิศทางที่ไม้อันใหญ่ถูกโยนเข้ามา
ภาพที่นางเห็นตรงหน้านี้คือ สามีภรรยาวัยต้นสี่สิบ กำลังทะเลาะกันอย่างเอาเป็เอาตาย ชายวัยกลางคนวิ่งวนอยู่ในลานบ้าน ก่อนจะวิ่งเตลิดหนีไป ส่วนหญิงวัยกลางคนหมดแรง ตั้งท่าจะร้องห่มร้องไห้ แต่พอเห็นนางก็ตวาดเสียงดัง
“เ้ายืนเซ่ออยู่ทำไม ทำอาหารเสร็จแล้วเหรอ ถ้าเสร็จแล้ว ทำไมไม่ไปดูคุณชาย อย่าคิดว่าเป็สาวใช้ขั้นหนึ่งของคุณชายเพียงคนเดียวแล้วจะี้เีได้นะ ระวังเอาเถอะ ถ้าเ้าปรนนิบัติคุณชายไม่ดี ข้าจะให้คุณชายขายเ้าทิ้ง”
“เ้าค่ะ หลี่มามา” นางยอบกายแบบที่ได้รับการสั่งสอนมาไม่นาน ในขณะที่กัดฟันกรอด
ปู่ย่าตาทวดมันเถอะ!
…นางถึงกลับมาเกิดใหม่เป็สาวใช้!
2K
