แสงยามเย็นสีส้มจัดลอดผ่านม่านโปร่งของห้องเพนต์เฮาส์ มันเป็แสงที่ดูสวยงามและน่าเศร้าในเวลาเดียวกัน ฟ้าเดินออกจากห้องน้ำ ผ้าเช็ดตัวผืนหนาพันรอบตัว เธอมองดูความว่างเปล่าของห้องนอนที่ยังคงอบอวลด้วยกลิ่นกายและกลิ่นน้ำรักของธีร์เมื่อหลายชั่วโมงก่อน
คำว่า ‘การตัดสินใจสุดท้าย’ ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ มันเป็คำที่ชัดเจนพอๆ กับข้อตกลงที่พวกเขาไม่เคยพูดออกมา: ความสัมพันธ์นี้มีวันหมดอายุ และเวลานั้นอาจจะใกล้กว่าที่เธอคิด
เธอพรูลมหายใจยาว ความเ็ปจากการคาดเดาอนาคตกัดกินหัวใจ แต่เมื่อนึกย้อนไปถึง่เวลาที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน—ทั้งความเร่าร้อน ความอ่อนโยนยามเช้า และรอยยิ้มที่มอบให้—ฟ้าก็ต้องยอมรับว่า เธอติดมันไปแล้ว ติดความสุขที่ได้รับจากเขาแม้จะรู้ว่ามันเป็การยืมมา
โทรศัพท์มือถือของเธอสั่นบนโต๊ะข้างเตียง เธอคว้ามันมาดู ชื่อของธีร์ปรากฏขึ้นพร้อมกับข้อความสั้นๆ:
[ธีร์]: ฉันขอโทษ ฉันเพิ่งเคลียร์เื่วุ่นๆ เสร็จ คงกลับไปถึงก็ดึกหน่อย แต่ฉันจะกลับไปหาเธอแน่นอน
ฟ้าพิมพ์ตอบกลับไปเพียงสั้นๆ ว่า ‘ค่ะ’
เธอรู้ว่าเขาจะไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้ ธีร์เป็คนแบบนั้นเสมอ เื่ส่วนตัวของเขายิ่งใหญ่และเป็ส่วนตัวจนเกินกว่าที่เธอจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ หน้าที่ของเธอคือการเป็ ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ที่ไม่มีคำถาม เป็ที่พักพิงทางกายที่เขา้าเมื่อโลกภายนอกบีบคั้น
กว่าที่เสียงคีย์การ์ดจะดังขึ้นบ่งบอกถึงการกลับมาของเ้าของห้อง นาฬิกาบนผนังก็ชี้ไปที่เลขสาม ท่ามกลางความมืดที่ปกคลุม ฟ้าไม่ได้หลับ เธอแค่นอนรออย่างเงียบๆ
ธีร์เดินเข้ามาในห้อง เขาดูเหนื่อยล้า เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขายับยู่ยี่เล็กน้อยและมีร่องรอยของการประชุมเครียดติดอยู่บนใบหน้า เขาไม่ได้เปิดไฟ แค่อาศัยแสงสลัวจากตึกระฟ้าภายนอก
เขาเดินมานั่งขอบเตียงข้างๆ เธอ ยื่นมือมาััแก้มของฟ้าเบาๆ นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบไล้ผิวเธออย่างแ่เบา เหมือนกำลังตรวจสอบว่าเธอเป็ของจริงและยังคงอยู่ที่นี่
“ฉันขอโทษที่มาช้า” เสียงของธีร์ทุ้มและแหบพร่า “เื่จบลงด้วยดีไหมคะ” ฟ้าถามเสียงเบา ความอยากรู้อยากเห็นถูกระงับไว้ใต้ชั้นของความเข้าใจ ธีร์นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “มันเป็การตัดสินใจที่ยากลำบาก...แต่ยังไม่เสร็จสิ้นทั้งหมด”
เขาถอนหายใจหนักหน่วง ก่อนจะเลื่อนตัวลงมานอนข้างๆ เธอโดยที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า
“ฟ้า” เขาเรียกชื่อเธออย่างเชื่องช้า “ฉันอาจจะ...มีเื่ที่ต้องจัดการอีกมากในอนาคตอันใกล้” “ฉันรู้ค่ะ” เธอตอบอย่างเรียบง่าย “เธอ...ไม่ควรรอฉันนะ” เขาพูดในสิ่งที่เขาควรพูดมานานแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับเ็ปอย่างประหลาด “ใครบอกว่าฉันกำลังรออนาคตของพี่คะ” ฟ้าหันไปเผชิญหน้ากับเขาในความมืด ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่าประหลาดใจ
“ฉัน้าแค่ตอนนี้เท่านั้นค่ะ ธีร์”
เธอยื่นมือออกไปััแผงอกของเขาจากด้านนอกเสื้อเชิ้ต ความร้อนจากิัของเขาแผ่ซ่านมาถึงปลายนิ้วเธอ
“ฉันจะไม่ถามถึงสิ่งที่พี่เจอข้างนอก ฉันจะไม่ถามถึงผู้หญิงคนนั้น หรือการตัดสินใจที่พี่ต้องทำ ฉันขอแค่…เวลาที่เราอยู่ด้วยกัน”
ธีร์มองเธอเงียบๆ ในแววตาของเขามีทั้งความซาบซึ้ง ความหนักใจ และความปรารถนาที่ไม่อาจปฏิเสธได้
“เธอแน่ใจเหรอว่านี่คือสิ่งที่เธอ้า” “แน่ใจค่ะ” ฟ้าพยักหน้าหนักแน่น
คำตอบนั้นเป็เหมือนใบอนุญาต พวกเขาทั้งคู่ยอมรับข้อตกลงที่เ็ปนี้—ความสุขระยะสั้นที่ไม่มีคำว่าวันพรุ่งนี้
ธีร์ยื่นมือมาดึงผ้าเช็ดตัวออกจากตัวฟ้าอย่างแ่เบา เผยให้เห็นเรือนร่างที่เปลือยเปล่าภายใต้แสงไฟสลัว
“ถ้าอย่างนั้น…” ธีร์กระซิบ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความหิวโหยที่ถูกสะสมมาจากความเครียดทั้งวัน “เรามาหยุดคิดถึงวันพรุ่งนี้กันเถอะ”
เขาก้มลงจูบเธอทันที การจูบครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ มันเต็มไปด้วยความ้า การปลอบโยน และความสิ้นหวังเล็กน้อยที่พวกเขาต่างมีร่วมกัน ลิ้นของเขาแทรกเข้ามาสำรวจอย่างเร่งรีบ ความหอมหวานของเธอยังคงเป็สิ่งเดียวที่ทำให้เขาลืมความวุ่นวายภายนอกได้
ธีร์ถอดเสื้อเชิ้ตที่ยับยู่ยี่ของตัวเองออกอย่างไม่สนใจ แล้วหันมาจัดการกับกางเกงที่รัดแน่นของเขาเอง เขาผลักมันลงไปที่ข้อเท้าอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นท่อนเนื้อที่แข็งขืนและตื่นตัวอย่างเต็มที่
ฟ้าใช้มือลูบไล้แผงอกของธีร์ที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากเหงื่อและความเหนื่อยล้าของเขา เธอพยายามถ่ายทอดความรู้สึกทั้งหมดของเธอผ่านัั—ความรัก ความเข้าใจ และความปรารถนาที่จะทำให้เขารู้สึกดีที่สุดในตอนนี้
ธีร์ผละจูบออกไปอย่างเชื่องช้า ดวงตาจับจ้องไปที่อกอวบอิ่มของฟ้าที่กำลังหายใจถี่รัวจากฤทธิ์จูบของเขา เขาก้มลงไปใช้ริมฝีปากยอดอกสีสวยที่กำลังชูชันแข็งสู้
จ๊วบ... จ๊วบ...
เสียงดูดดึงดังไปทั่วห้อง ธีร์ดูดเม้มอย่างเอาเป็เอาตาย มืออีกข้างก็บีบเคล้นทรวงอกนุ่มอีกข้างอย่างแรง เขา้าความดิบ ความจริงจัง ที่จะฉุดเขาออกจากโลกแห่งความเป็จริงไปได้ชั่วขณะ
“อ๊า... ธีร์...” ฟ้าครางเสียงหวาน มือเธอขยำเส้นผมด้านหลังศีรษะของเขาไว้แน่น ความรู้สึกที่แล่นวาบไปทั่วร่างทำให้เธอแอ่นอกเข้าหาเขาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อธีร์ผละจากยอดอกที่บวมแดง เขาไม่ได้รีบร้อนไปต่อ เขาส่งสายตาที่เต็มไปด้วยไฟปรารถนาให้เธอ ก่อนจะลูบไล้จากหน้าท้องแบนราบลงไปเรื่อยๆ จนถึงเนินเนื้อด้านล่าง
ฟ้าเผยอขาออกเล็กน้อยด้วยความคาดหวัง ััจากปลายนิ้วของธีร์ที่กำลังไล้เบาๆ รอบขอบทางเข้าทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ธีร์ใช้สองนิ้วแหวกกลีบกุหลาบที่ชุ่มฉ่ำอยู่แล้วออกเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงไปใช้ลิ้นเลียชิมความหอมหวานนั้นอย่างไม่รังเกียจ
แจ๊ะๆ...
ลิ้นร้อนๆ ของธีร์แตะลงที่แกนกลางของความอ่อนไหวอย่างแม่นยำ มันเป็ััที่ทำให้ฟ้าถึงกับสะดุ้งตัวลอย เธอจิกมือลงบนผ้าปูที่นอนด้วยความทรมานที่แสนหวาน
รสชาติของความใคร่ผสมกับความหอมหวานของเธอทำให้ธีร์แทบจะคลั่ง เขาดูดดึงอย่างรุนแรงและเร่งจังหวะลิ้นให้เร็วขึ้นราวกับนักดนตรีที่กำลังบรรเลงบทเพลงเร้าอารมณ์
“ซี๊ดดดด... ธีร์... พอ... มันมากไปแล้ว” ฟ้ากระซิบเสียงขาดห้วง ร่างกายเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้
แต่ธีร์ไม่สนใจ เขายังคงมอบความสุขทางปากให้เธออย่างต่อเนื่อง เขารู้ว่านี่คือการแสดงความรักในแบบที่เขาให้ได้—การทำให้เธอรู้สึกดีจนลืมทุกสิ่งทุกอย่าง
ไม่นานนักร่างของฟ้าก็เกร็งกระตุก มือเท้าเย็นเฉียบ เธอเรียกชื่อเขาซ้ำๆ ก่อนที่น้ำหวานจะทะลักออกมาเปรอะเปื้อนใบหน้าของเขาอย่างห้ามไม่ได้
ธีร์เงยหน้าขึ้นมา มองเธอด้วยรอยยิ้มที่พอใจ ก่อนจะเช็ดคราบของเธอออกด้วยผ้าปูที่นอนอย่างลวกๆ
“ถึงตาฉันแล้ว” เขาพูดเสียงแหบพร่า
เขาพลิกร่างของฟ้าให้เธออยู่ใต้เขา จัดท่าทางให้เรียบร้อย เขายืดท่อนลำแข็งขืนที่ถูกปลุกเร้าจนแดงก่ำของเขาจ่ออยู่ที่ทางเข้าที่บวมเป่งของเธอ
“มองฉัน ฟ้า” เขาขอ
ฟ้ามองตอบอย่างไม่หลบเลี่ยง ดวงตาของธีร์เต็มไปด้วยความลุ่มหลงอย่างแท้จริง ซึ่งเป็สิ่งที่เธอ้าเห็นที่สุดในตอนนี้
สวบ!
ธีร์กดตัวเองลงไปอย่างช้าๆ แต่หนักแน่น ความรู้สึกแ่าั้แ่โคนจรดปลายทำให้ฟ้าหลับตาลงด้วยความสุขปนจุก
“โอ้... แน่นเหลือเกิน...” ธีร์คำราม การตอดรัดที่ลึกซึ้งของเธอทำให้เขาลืมความเหนื่อยล้าไปจนหมดสิ้น
เขาเริ่มขยับสะโพกช้าๆ เน้นน้ำหนักไปที่การเข้าออกแต่ละครั้ง ราวกับกำลังบอกว่าเขาอยู่ที่นี่ เขาจะไม่ไปไหนในตอนนี้ และเธอเป็ของเขา
ตับ... ตับ... แฉะ...
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานเป็จังหวะ ธีร์เริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นและลึกขึ้น เขาจับเอวฟ้าไว้มั่น และยกสะโพกเธอให้ลอยขึ้นเล็กน้อยเพื่อเพิ่มมุมในการสอดใส่
ฟ้าส่ายหน้าไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอกอดเขาไว้แน่น การที่ธีร์แสดงความ้าในตัวเธออย่างรุนแรงขนาดนี้ทำให้เธอรู้สึกถึงคุณค่าของตัวเองในโลกที่เต็มไปด้วยเงื่อนไขของเขา
“พี่ธีร์... แรงอีกค่ะ... ฉันอยากได้อีก” เธอขออย่างตรงไปตรงมา
ธีร์รับคำขอของเธอด้วยการพลิกตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ฟ้าต้องเปลี่ยนจากท่านอนหงายไปเป็ท่าคลานเข่าอย่างกะทันหัน
ปึ้ก!
เขาดึงแก่นกายออกจากตัวเธอเพียงครู่เดียว ก่อนจะกดมันเข้าสู่ความอบอุ่นจากด้านหลังอย่างรวดเร็วและลึกกว่าเดิม
การเปลี่ยนท่าทางทำให้ความลึกของการสอดใส่เพิ่มขึ้นเป็ทวีคูณ ช่องทางของฟ้าตอดรัดแก่นกายของเขาจนเส้นเืปูดโปน ธีร์ใช้มือข้างหนึ่งจับบ่าของฟ้าไว้มั่น ส่วนอีกข้างก็บีบเคล้นสะโพกนุ่มของเธอ
ตับๆๆๆ! แคว๊ก! แคว๊ก!
ธีร์กระแทกกระทั้นอย่างบ้าคลั่ง จังหวะที่เร่งเร็วดุดันเข้ากันกับความเครียดที่เขาสะสมมาทั้งวัน ทุกจังหวะเหมือนเป็การปลดปล่อยความกดดันที่ถาโถมเข้ามาในชีวิตจริง
“อ๊าาา... ซี๊ดดด... ฟ้า... เธอทำให้ฉันบ้า”
เขาพูดพลางเร่งสะโพกให้ถี่ขึ้นจนแทบจะเป็จังหวะเดียว ร่างกายของทั้งคู่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ความร้อนระอุของิัที่เสียดสีกันทำให้ห้องนี้กลายเป็เตาหลอมความปรารถนา
ฟ้าจิกเล็บลงบนที่นอนจนรู้สึกเจ็บ ความสุขที่ได้รับจากด้านหลังทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยไปในอากาศ เธอยอมรับความสุขที่แลกมาด้วยความไม่แน่นอนนี้อย่างเต็มใจ
“ฉัน...รัก...อ๊าาา... รักรสชาตินี้ของพี่ค่ะ!”
คำว่า ‘รัก’ ที่เธอไม่ได้ตั้งใจพูดหลุดออกมาพร้อมกับการกระแทกที่รุนแรงที่สุดของธีร์ มันเป็คำสารภาพรักที่ถูกกลบด้วยเสียงแห่งความใคร่
ธีร์ได้ยินมัน แต่เขาเลือกที่จะตอบกลับด้วยการกระทำแทนคำพูด
เขาคำรามเสียงดังอย่างบ้าคลั่ง สองมือบีบสะโพกของฟ้าไว้แน่น ก่อนจะกระแทกถี่ๆ เป็ชุดสุดท้าย ความร้อนทะลักออกมาจากแก่นกายของเขาอย่างรุนแรงและมากมายเต็มช่องทางของเธอ
ร่างของฟ้าอ่อนยวบลงบนเตียง ธีร์ล้มตัวลงนอนทับด้านหลังของเธออย่างอ่อนแรง เขายังคงฝังตัวเองอยู่ในกายของเธอ ปล่อยให้ความอบอุ่นและของเหลวของเขายังคงเชื่อมต่อทั้งคู่ไว้
“ตอนนี้...แค่นี้พอแล้ว” ธีร์กระซิบที่ข้างหูของเธอ เสียงของเขาอ่อนลงอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
ฟ้าพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา เธอจูบที่หน้าผากของเขาเบาๆ และยิ้ม
“ค่ะ... แค่นี้ก็พอแล้ว”
คำว่า ‘แค่นี้’ กลายเป็ข้อสรุปที่พวกเขาตกลงร่วมกันอย่างชัดเจนที่สุด มันคือความสุขที่แลกมาด้วยการยอมรับว่าไม่มีอนาคต ไม่ต้องถามถึงวันพรุ่งนี้ และความเ็ปที่อาจจะตามมาเมื่อข้อตกลงนี้สิ้นสุดลง...
ชอบเื่นี้ฝาก กดหัวใจ ❤️ กดติดตาม ➕ และ เก็บเข้าคลัง ???? เพื่อเป็กำลังใจให้นักเขียนด้วยนะครับ
756
