ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 91 ลุย

เย่จื่อเฉินพูดพร้อมกับกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นมา

เจ้านี่เลือกที่จะมาเอาเวลานี้ แถมยังพาลูกน้องมาเป็นโขยงเห็นได้ชัดว่าไม่ได้มาเล่นๆ แน่

“ปากเก่งดีนี่”

ไป๋หยางหรี่ตาลง ดวงตาแฝงไว้ด้วยความสมเพชจางๆ

เย่จื่อเฉินที่ได้ยินจึงเลิกคิ้วขึ้น พร้อมกับแสดงสีหน้าตื่นตกใจออกมา

“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันปากเก่งหรือว่าพี่สาวนายจะบอกนายเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับเธอแล้ว?”

ทันทีที่พูดออกไป ไป๋หยางก็อึ้งทันที

เขามีพี่สาวจริงๆ แต่หมอนี่เป็นอะไรกับพี่สาวเขา

แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเยาะเย้ยตรงมุมปากของเย่จื่อเฉินเขาถึงได้รู้ตัว จากนั้นหน้าตาก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึง

“แกรนหาที่ตายสินะ”

“ไม่ๆ ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบเองนะ ฉันยังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลยจะไปหาที่ตายได้ยังไงกันเล่า”

เย่จื่อเฉินส่ายนิ้วไปมา พอเห็นสีหน้าของไป๋หยางบึ้งตึงมากขึ้นเขาก็ไหวไหล่พูดพลางหัวเราะ

“อย่ามัวมาห่วงฉันอยู่เลย รีบไปเข้าห้องน้ำเถอะแต่ขอเตือนด้วยความหวังดีนะ ข้างในมีอยู่แค่สี่โถดูเหมือนว่าพวกนายจะต้องต่อแถวกันแล้วล่ะ หรือจะเป่ายิ้งฉุบกันตรงนี้ดีฉันเป็นกรรมการตัดสินความยุติธรรมให้พวกนายได้นะ”

“เจ้าหนู มาพูดกับคุณชายไป๋แบบนี้ได้ยังไง?”

คนที่พูดขึ้นมาคือชายที่มีผักติดฟันคนนั้น พอเห็นเขารอยยิ้มที่มีอยู่บนใบหน้าของเย่จื่อเฉินก็หุบลงทันที

“ฉันคุยกับลูกพี่นาย สุนัขรับใช้อย่างนายจะมาเห่าหาอะไร?”

ใบหน้าของชายหนุ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที เย่จื่อเฉินแสยะยิ้มความเยือกเย็นสว่างวาบขึ้นในดวงตา

“ดูท่าว่าพวกนายจะไม่ต้องการให้ฉันเป็นกรรมการ งั้นก็หลีกทางด้วย”

“จะตีหมาก็ต้องดูเจ้าของ ประโยคนี้ นายไม่เคยได้ยินเหรอ?”

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเจ้าเล่ห์ของไป๋หยางเย่จื่อเฉินแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร

“อันที่จริง เจ้าของหมาอย่างนายก็ไม่ได้อยู่ในสายตาฉันเลยด้วยซ้ำรีบพาหมานายไปฉี่ซะ หมาที่ดีต้องไม่ขวางทางคนเดิน ประโยคนี้นายน่าจะเคยได้ยินนะ”

“เย่จื่อเฉิน นายอย่ามาทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย”

น้ำเสียงของไป๋หยางเยือกเย็นพร้อมกับกลุ่มสุนัขรับใช้ข้างหลังเขาก็ได้ก้าวเท้าออกมา

“ไป๋หยาง นายจะทำอะไร?”

ในตอนนี้อู๋ฮ่าวอวี่ผู้ใสซื่อก็ได้ก้าวออกมาเช่นเดียวกันไป๋หยางที่เห็นเขาสายตาก็ฉายแววสมเพชออกมา

“ไอ้น้อง ไม่มีอะไรเกี่ยวกับแก ถอยไปยืนทางนู้นไปแกนี่โชคดีใช้ได้นะ ที่ปีนขึ้นไปสอยดอกฟ้าได้ ฉันทำอะไรแกไม่ได้ก็จริง แต่แกอย่าคิดที่จะเสนอหน้ามายุ่งแมงดาอย่างแก…”

ยกนิ้วขึ้นชี้หน้าพร้อมกับค่อยๆ แค่นยิ่มสมเพช ทันใดนั้นสีหน้าโกรธจัดก็ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าใสซื่อของอู๋ฮ่าวอวี่เป็นครั้งแรก

เขาขมวดคิ้วมุ่นจะเดินเข้าไปต่อว่าแต่กลับโดนเย่จื่อเฉินคว้าไหล่เอาไว้ แล้วกระชากกลับมา

เย่จื่อเฉินเดินไปหยุดอยู่ข้างไป๋หยาง แล้วเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขาก่อนจะสบถออกมาชัดถ้อยชัดคำ

“ไส หัว ไป”

...

“ซูซู เธอไปหาแฟนที่มีอารมณ์ขันแบบนี้มาจากไหน ตลกชะมัดเลย”

เสียงหัวเราะของหลินหรูมันต่ำและน่ากลัวจริงๆจนถึงตอนนี้เธอก็ยังอดนึกถึงเรื่องเมื่อครู่ไม่ได้

ซูเหยียนก้มหน้าหัวเราะเสียงแผ่ว โดยไม่พูดอะไร หลินหรูที่อยู่ข้างกายถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วจึงพูดขึ้น

“ถ้าอู๋ฮ่าวอวี่มีอารมณ์ขันได้สักครึ่งหนึ่งของแฟนเธอก็คงดีแต่ละวันน่าเบื่ออย่างกับอะไร โง่เง่าซื่อบื้อ”

“ที่จริงผู้ชายคนนั้นก็ไม่เลวเลยนะ ดูออกเลยว่าเขาชอบเธอมากจริงๆ”

ซูเหยียนยิ้ม จู่ๆ หลินหรูก็หน้าแดงขึ้นมาแต่ปากกลับยังพยายามฝืนพูด

“ใครใช้ให้เขามาชอบล่ะ ทึ่มอย่างกับท่อนไม้”

ปากไม่ตรงกับใจเป็นปัญหาที่พบบ่อยในผู้หญิงซูเหยียนรู้สึกได้ว่าที่จริงแล้วในใจของหลินหรูก็แคร์ผู้ชายใสซื่อคนนั้นอยู่เหมือนกัน

ยิ้มออกมาเล็กน้อย แล้วก็ไม่ได้คุยถึงเรื่องนี้กันอีก ทันใดนั้นเกาซ่างก็เดินถือแก้วไวน์ทรงสูงมาจากอีกทาง

“หลินหรู ซูเหยียน”

ในตอนที่ทักทายหลินหรู ท่าทางของเกาซ่างดูระวังอย่างเห็นได้ชัด พอเป็นซูเหยียนถึงได้ดูปกติขึ้นมาก

“เธอมาทำไม?”

หลินหรูเลิกคิ้ว ถ้าเธอจำไม่ผิด ตอนที่ไป๋หยางมาหาเรื่องผู้หญิงคนนี้ก็ยืนอยู่ข้างเขาด้วย

เธอไม่ได้อคติอะไรกับเกาซ่าง แต่แค่อยู่กับไป๋หยาง เธอก็ไม่ชอบแล้ว

“หลินหรู ฉันอยากมาคุยกับซูเหยียนนิดหน่อยน่ะ”

บนใบหน้าของเกาซ่างประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม หลินหรูเลิกคิ้วมองซูเหยียน

ในตอนนี้ซูเหยียนก็เก็บความอ่อนโยนบนใบหน้าเอาไว้เช่นกันก่อนจะพูดขึ้น

“ถ้าเธอยังคิดจะจับคู่ฉันกับไป๋หยางอีก ฉันบอกเลยว่าไม่ต้องเปลืองน้ำลายพูดหรอก”

“ซูเหยียน ถ้าเทียบกันระหว่างคุณชายไป๋กับผู้ชายคนนั้นมีตรงไหนที่คุณชายไป๋เทียบเขาไม่ได้เหรอ?”

“ตรงไหนก็เทียบเขาไม่ได้ทั้งนั้น” ความเยือกเย็นยิ่งฉายชัดขึ้นบนใบหน้าของซูเหยียน “เกาซ่าง ถึงยังไงตอนมอปลายเราก็อยู่โรงเรียนเดียวกันฉันไม่อยากให้สุดท้ายเราต้องมาพลอยไม่มีความสุขกันเพราะเรื่องนี้”

เกาซ่างที่ได้ยินก็มีสีหน้าหนักใจ คุณชายไป๋รับปากเธอไว้แล้วว่าถ้าเธอสามารถจับคู่ซูเหยียนกับเขาได้เขาก็จะให้รถสปอร์ตเธอหนึ่งคัน

รถสปอร์ตเลยนะ

ถ้าเธอมีรถสปอร์ต ต่อไปเธอก็จะสามารถหาแฟนรวยๆ ได้

“ฉันว่าเธอโง่มากจริงๆ ซูเหยียน…”

“อ้าวๆ เดี๋ยวนะ” หลินหรูเดินออกมาจากทางด้านข้างก่อนพูดอย่างแฝงความนัย “แล้วแฟนซูเหยียนไม่ดียังไงมีอารมณ์ขันจะตาย เธอไม่เห็นเหรอ?”

ในช่วงที่หลินหรูอยู่มัธยมปลายครูประจำชั้นเผลอหลุดปากเกี่ยวกับฐานะของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ

สายเลือดตระกูลหงรุ่นที่สาม

ด้วยสถานะนี้ทำให้ตอนมัธยมปลายหลินหรูนั้นอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าคนอื่นมาตลอดมีไม่กี่คนที่กล้าทะเลาะกับเธอ

ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธอไม่กล้าต่อปากต่อคำกับหลินหรูแน่นอนแต่เพื่อรถสปอร์ตถึงได้กล้าพูดออกมา

“อารมณ์ขันมันกินได้เหรอ?”

สายตาดูแคลนฉายขึ้นในดวงตาของเกาซ่างวูบหนึ่ง

“เป็นผู้หญิงก็ต้องรักตัวเองหน่อยสิต้องหาต้นไม้ใหญ่ที่สามารถพึ่งพิงได้ ไม่ใช่ไปหาคนที่ดีแต่ปากจัดพวกนั้นคุณชายไป๋อายุยังน้อย หน้าตาก็ดี ยังหนุ่มยังแน่น แถมยังมีเงินอีก ซูเหยียนทำไมเธอถึงไม่เข้าใจ”

“ก็ถ้าไป๋หยางดีขนาดนั้น ทำไมเธอไม่คบกับเขาล่ะ?”

หลินหรูที่อยู่ข้างๆ เบ้ปาก เกาซ่างอดมองค้อนไม่ได้หลังจากที่ได้ยิน

ถ้าคุณชายไป๋ชอบเธอ มีหรือที่เธอจะไม่ชอบ

ถ้ามีโอกาส เธอก็อยากส่งตัวเองไปให้ถึงเตียงของคุณชายไป๋เลยล่ะ

โครม!

ทันใดนั้น เสียงโครมครามก็ดังมาจากทางห้องน้ำ

หลินหรูกับซูเหยียน หลังจากที่สบตากันก็วิ่งไปทางนั้นทันที

“ฉันไม่พอใจนายมาตั้งนานแล้ว นายรู้ไหม?”

เย่จื่อเฉินขมวดคิ้วมุ่นมองดูไป๋หยางที่นอนอยู่กับพื้นห้องน้ำโดยที่มุมปากมีเลือดไหลออกมา

“ขอบอกนายไว้เลยนะ ซูเหยียนคือผู้หญิงของฉัน ผู้หญิงของฉันนายรู้ไหมว่ามันหมายความว่ายังไง?”

ตุบ

ยกเท้าขึ้นเตะอัดลำตัวไป๋หยางอีกที จนเขาไถลออกไปไกลถึงเจ็ดแปดเมตร