หลังจากเงาร่างบอบบางของไป๋ลั่วลับสายตาไป บรรยากาศภายในห้องหอกลับมาเงียบสงัดและวังเวงอีกครั้ง หลี่หยางทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่และเปรอะเปื้อนคราบคาว ฝ่ามือหนายกขึ้นลูบหน้าแรงๆ เพื่อเรียกสติ แม้ไฟราคะจะมอดลงแล้ว แต่ความร้อนรุ่มแปลกประหลาดบางอย่างยังคงหลงเหลืออยู่ในกระแสเืและไขกระดูก มันไม่ได้หายไปสนิทอย่างที่ควรจะเป็
"ท่านแม่ทัพ! ท่านหมอหลวงกูมาถึงแล้วขอรับ!" เสียงทหารคนสนิทรายงานจากหน้าประตู
"ให้เข้ามา" หลี่หยางเอ่ยอนุญาต พลางจัดแจงเสื้อคลุมให้เข้าที่ ปั้นหน้านิ่งขรึมอำพรางความอ่อนล้า
'หมอกู' ชายชราเคราขาวผู้เป็หมอประจำตระกูลหลี่มาสามชั่วอายุคน รีบก้าวเข้ามาพร้อมล่วมยา ทว่าทันทีที่เท้าเหยียบย่างเข้ามาถึงข้างเตียง สายตาฝ้าฟางของผู้เจนจัดโลกก็เหลือบไปเห็นร่องรอยสมรภูมิรักอันดุเดือด...
เศษเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น กลิ่นคาวโลกีย์ที่คละคลุ้ง และที่สะดุดตาที่สุดคือรอยเืสีชาดวงใหญ่บนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาด
หมอกูชะงักไปครู่หนึ่ง หันไปมองหน้าแม่ทัพหนุ่มด้วยความตกตะลึงระคนเวทนา
"ท่านแม่ทัพ..." ชายชราเอ่ยเสียงเบา "ฮูหยิน... นี่เป็ครั้งแรกของนางหรือขอรับ?"
หลี่หยางปรายตามองคราบเืนั้นด้วยสายตาเ็า แวบหนึ่งในอกเขารู้สึกวูบไหว แต่ทิฐิที่มีมากเกินไปทำให้เขาเลือกที่จะเมินเฉย
"จะเป็ครั้งแรกหรือครั้งที่ร้อยก็ช่างนางเถอะ รีบมาตรวจข้าได้แล้ว" เขาตัดบทเสียงห้วน "ข้ารู้สึกว่าพิษมันเบาบางลงแล้ว เพียงแต่ยังเพลียอยู่บ้าง ขอกินยาขับพิษอีกสักเทียบก็น่าจะหายขาดกระมัง"
หมอกูถอนหายใจยาว รีบวางมือตรวจจับชีพจรที่ข้อมือแกร่ง สีหน้าของผู้เป็หมอเคร่งเครียดลงเรื่อยๆ คิ้วขาวโพลนขมวดมุ่นจนแทบชนกัน
"เป็อย่างไร?" หลี่หยางถามย้ำเมื่อเห็นท่าทีอึกอักของหมอชรา
"ท่านแม่ทัพ... เกรงว่าเื่นี้จะไม่ง่ายดายเช่นนั้นขอรับ"
หมอกูปล่อยมือแล้วส่ายหน้าช้าๆ ด้วยแววตาหนักใจ
"พิษที่ท่านโดนคือพิษเหมันต์รัญจวนชนิดรุนแรงที่สุด พิษนี้มิใช่เพียงยาปลุกกำหนัดทั่วไป แต่มันฝังรากลึกเข้าสู่ไขกระดูกและเส้นลมปราณ ทำลายการควบคุมสติสัมปชัญญะ"
"หมายความว่าอย่างไร?" หลี่หยางเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
"การร่วมอภิรมย์เมื่อคืน เป็เพียงการระบายพิษส่วนเกินออกมาเท่านั้นขอรับ" หมอกูอธิบายเสียงเครียด "แต่พิษที่ฝังในกระดูกยังคงอยู่ หากจะถอนรากถอนโคนให้สิ้นซาก ท่านจำเป็ต้องอาศัยหยินจากสตรีมาช่วยปรับสมดุลหยางที่เดือดพล่านในกายท่าน …และต้องทำต่อเนื่องกัน"
หลี่หยางทุบกำปั้นลงบนโต๊ะข้างเตียงเสียงดัง ปัง! จนถ้วยชาะเื
"ต้องทำอีกกี่ครั้ง!"
หมอกูสบตาแม่ทัพหนุ่มอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะชูนิ้วขึ้นมาเจ็ดนิ้ว
"เจ็ดราตรี ...ท่านต้องร่วมหลับนอนกับสตรีผู้นั้นต่อเนื่องกันเจ็ดราตรี ห้ามขาดแม้แต่วันเดียว มิเช่นนั้นพิษจะตีกลับเข้าสู่หัวใจ เืลมจะแตกซ่าน ถึงเวลานั้นแม้แต่เทวดาก็ไม่อาจยื้อชีวิตท่านได้"
คำว่า เจ็ดราตรี เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางแสกหน้าหลี่หยาง
ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเย่อหยิ่งพลันซีดเผือดสลับแดงก่ำด้วยความอับอายระคนเดือดดาล เขาเพิ่งจะตะเพิดนางออกไป เพิ่งจะด่าทอว่านางน่ารังเกียจและขยะแขยงที่จะร่วมเตียงด้วย แต่นี่์กลับเล่นตลก บีบให้เขาต้องกลืนน้ำลายตัวเอง กลับไปเกลือกกลั้วกับสตรีแพศยาผู้นั้นอีกถึงเจ็ดคืน!
"ไม่มีทางอื่นแล้วหรือ? ยาต้ม? การฝังเข็ม?" หลี่หยางกัดฟันถาม ความหวังริบหรี่
"ไม่มีขอรับ" หมอกูยืนยันหนักแน่น "และต้องเป็สตรีคนเดิมด้วยขอรับ เพราะร่างกายของท่านเริ่มจดจำและปรับสมดุลเข้ากับไอหยินของนางแล้ว หากเปลี่ยนคนกลางคัน พิษอาจปะทุรุนแรงกว่าเดิม"
ชายชรามองร่องรอยความยับเยินในห้องอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"และอีกประการหนึ่ง... ท่านแม่ทัพต้องระวังเื่สติให้มากนะขอรับ พิษชนิดนี้จะกระตุ้นสัญชาตญาณดิบเถื่อน ทำให้ท่านควบคุมอารมณ์ไม่ได้ ดูจากสภาพห้องและรอยเืบนเตียง ฮูหยินคงบอบช้ำสาหัสไม่น้อย หากท่านยังรุนแรงเช่นนี้ทุกคืน เกรงว่าร่างกายของนางอาจทนรับไม่ไหวจนสิ้นใจไปเสียก่อนจะครบเจ็ดวัน"
คำเตือนของหมอกูเหมือนน้ำเย็นจัดสาดเข้าหน้า หลี่หยางนิ่งงันไป กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ ความเกลียดชังที่มีต่อไป๋ลั่วยิ่งทวีคูณ นางเป็ดั่งดาวหายนะในชีวิตเขาอย่างแท้จริง แม้แต่ตอนจะตาย นางก็ยังตามมาหลอกหลอนให้เขาต้องพึ่งพาร่างกายสกปรกของนาง
"ออกไป... ออกไปให้หมด!" เขาตวาดไล่หมอและบ่าวไพร่เสียงก้อง
เมื่ออยู่เพียงลำพังแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ก็นั่งกุมขมับด้วยความอัดอั้นตันใจ เขาเกลียดนาง เกลียดที่ต้องผูกติดกับนาง แต่เขาก็ยังตายไม่ได้ ภาระหน้าที่ต่อบ้านเมืองและกองทัพยังค้ำคอ
สุดท้ายหลี่หยางก็ต้องจำนนต่อโชคชะตาด้วยความเคียดแค้น เขาะโเรียกพ่อบ้านเข้ามาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยโทสะ
"พ่อบ้าน! ไปที่เรือนท้ายจวน"
เขาหยุดเว้นจังหวะ ราวกับคำพูดนั้นยากที่จะเอื้อนเอ่ยออกมา ลำคอหนาขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก
"ไปบอกไป๋ลั่ว ...กินยาให้หายดี คืนนี้ให้เตรียมตัวปรนนิบัติข้าอีกครั้ง! และกำชับนางด้วยว่า... ให้ล้างตัวให้สะอาด อย่าให้มีกลิ่นสาบสางมารบกวนจมูกข้า!"
802
