มหาศาสตรากู้แผ่นดิน

ตอนที่70 สังหารไอ้ลาย

เพลงดาบคู่คชสารที่กล้วยพึ่งใช้ออกไปนี้เป็นทักษะระดับนักรบขั้นสูง มีด้วยกับทั้งหมดสี่กระบวนท่าและกระบวนท่าที่กล้วยใช้ออกไปนั้นเป็นกระบวนท่าที่หนึ่งส่วนอีกสามกระบวนท่านั้นกล้วยยังไม่ชำนาญนักอีกอย่างมันก็ทรงพลังและฝึกได้ยากอย่างมาก ต่างจากทักษะระดับทั่วไปที่กล้วยสามารถฝึกฝนจนสำเร็จได้อย่างง่ายดาย......

ที่กล้วยเลือกใช้ทักษะดาบคู่คชสารนี้ก็เพราะว่ากล้วยอยากจะฝึกมันให้ชำนาญยิ่งขึ้นจากการต่อสู้จริงๆอีกอย่างเขาก็อยากจะทดสอบอานุภาพการโจมตีของมันด้วยซึ่งผลที่ออกมาก็ไม่ได้ทำให้กล้วยผิดหวังเลย เพราะแค่การโจมตีดีดาบคู่นี้ก็แทงเข้าไปที่ข้าคู่หน้าของทั้งสองข้างของไอ้ลายอย่างจังจนทำให้ขาหน้าของมันถึงกับหมดสภาพไปเลย.....

เพราะไม่เพียงแต่ดาบจะเจาลึกเข้าไปสร้างเป็นบาดแผลขนาดใหญ่เท่านั้นแต่มันยังไปทำลายกระดูกและเส้นประสาทของขาคู่หนึ่งอีกด้วย ซึ่งสิ่งที่เกิดขึ้นนี้มันได้ทำให้ไอ้ลายในตอนนี้ต้องล้มนอนลงไปกับพื้นอย่างช่วยไม่ได้........

โฮกกกกกก!!

แก.......แก............แก...........

ไอ้ลายพยายามที่จะพูดบางอย่างออกมาแต่เพราะความเจ็บปวดที่มันได้รับจากทักษะการโจมตีเมื่อครู่นี้ของกล้วยมันจึงทำได้เพียงแค่สบถออกมาได้แค่คำเดียว ก่อนที่กลืนคำพูดต่างๆไปเพื่อให้ตัวเองอดทนกับบาดแผลที่เกิดขึ้น........

แฮะ!แฮะ! แฮะ!

ส่วนกล้วยเขาเองก็รู้สึกเหมือนหมดสภาพเช่นกันเพราะกระบวนท่าเมื่อครู่นี้ใช้พลังชาญพอสมควรเลยตัวเขายังไม่ได้ฟื้นคืนพลังชาญที่เสียไปกับการอัญเชิญยักษ์วิรุฬกัณฐ์ก่อนหน้านี้ให้กลับมาเต็มทีเลยตอนนี้ยังมาเสียพลังไปกับกระบวนท่าประสานงาคชสารอีกโชคยังดีที่เขายังพอเหลือพลังอยู่บ้างไม่เช่นนั้นเขาคงจะล้มลงไปเหมือนกับไอ้ลายแล้ว.......

แน่นอนว่าถ้าเกิดในช่วงเวลานี้มีศัตรูเพิ่มขึ้นมาอีก กล้วยอาจจะตกอยู่ในอันตรายได้ และเพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นกล้วยจึงไม่ลังเลที่จะใช้พลังส่วนที่เหลือของเขานี้จัดการกับไอ้ลายที่ไม่อาจจะต่อต้านใดๆ เขาได้อีก.......

“เอ็งอย่าได้โทษข้าเลยไอ้ลาย ถือซะว่าวันนี้เป็นวันซวยของเอ็งก็แล้วกัน”

ตาย!!

เอ้ย!!

“ใจเย็นก่อน นี่เป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น ข้าก็แค่........”

ฉึบ!!

อั๊ก!!

ไอ้ลายพยายามที่จะพูดเพื่อขอร้องกล้วยมันอุตส่าห์เรียกใช้พลังทั้งหมดของมันเพื่อจะพูดแต่สุดท้ายแล้วมันก็ไม่สามารถที่จะพูดจนจบได้เพราะดาบคู่ของกล้วยได้เสียบผ่านทะลุลำคอของมันไปแล้วซึ่งดาบคู่นี้ได้ตัดผ่านหลอดลมของมันไปอย่างพอดิบพอดี ดังนั้น ไม่นานไอ้ลายจึงได้ตายตกไปเพราะไม่สามารถหายใจได้อย่างสะดวกบวกกับบาดแผลที่ร้ายแรงจากขาคู่หน้าด้วย.......

จบสักที!

ฟู่ว!

กล้วยถอนหายใจยาวออกมาอย่างเหนื่อยใจและโล่งใจไปพร้อมๆกัน ตั้งแต่ที่เขากลายเป็นนักรบระดับนายพันขั้นต้นแล้วนอกจากซ้อมต่อสู้กับไอ้จ๋อและทดสอบใช้พลังกับพวกเครื่องมือฝึกซ้อมเขาก็ไม่เคยได้ใช้พลังที่เต็มที่เลยสักครั้ง จนกระทั่งวันนี้วันที่ไอ้ลายได้บุกเข้ามาเพื่อโจมตีม่านอาคมป้องกันกล้วยจึงได้ใช้พลังของเขาออกไปทั้งหมด......

“แม้ว่าเราจะสามารถเอาชนะไอ้ลายได้ไม่ยากเย็นนักด้วยพลังของเราแค่ประสบการณ์ในการต่อสู้จริงของเรายังคงมีน้อยมากเกินไป ดูท่าแล้วเราคงต้องใช้เวลาที่เหลือก่อนที่จะครบสองปีนี้กับการออกเดินทางเพื่อฝึกฝนต่อสู้เสียแล้ว!”

เมื่อกล้วยได้คิดทบทวนอีกครั้งเขาก็รู้ตัวเองเลยว่า ถึงจะมีพลังสูงมากแค่ไหนแต่ประสบการณ์ในการต่อสู้ของเขานั้นยังมีน้อยเกินไปเพราะหากคู่ต่อสู้ของเขาเป็นมนุษย์หรือคนจากเผ่าพันธุ์ที่มีสติปัญญาสูงมากด้วยเล่ห์และกล กล้วยอาจจะพ่ายแพ้อีกฝ่ายได้แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีพลังที่อ่อนแอกว่าตัวเขา ดังนั้น เพื่อที่จะกลบจุดด้อยนี้กล้วยจึงคิดว่าเขาควรที่จะออกเดินทางไปฝึกหาประสบการณ์ต่อสู้จริงๆให้มากกว่านี้......

พึ่บ!พึ่บ! พึ่บ!

หือ?

ในขณะนั้นเองจู่ๆ บนร่างกายของไอ้ลายก็พลันมีก้อนพลังงานลอยขึ้นมาซึ่งกลุ่มก้อนพลังงานนี้กล้วยเคยเห็นมันมาก่อนแล้วครั้งหนึ่งเมื่อยามที่เขากับกลุ่มล่าสัตว์ของหมู่บ้านท่าเสด็จออกไปล่าสัตว์กันและสามารถล้มพญาหมูป่าลงได้ จึงทำให้เกิดเป็นก้อนพลังงานเช่นนี้และเพราะก้อนพลังงานในครั้งนั้น กล้วยจึงมีความสามารถเพิ่มขึ้นสูงกว่าคนทั่วๆไป.......

ดูดซับ!

เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วกล้วยจึงไม่รอช้าที่จะดูดซับพลังก้อนพลังงานของไอ้ลายในทันที......

วืดดดดดดดดดดดดดดด!!

ปุ!ปุ! พลั่ก!!!

อ้า!!!

ทันทีที่กล้วยดูดซับก้อนพลังงานของไอ้ลายเข้าไปกล้ามเนื้อและกระดูกของกล้วยก็พลันเกิดเสียงขึ้นราวกับพวกมันกำลังแตกออกซึ่งขั้นตอนเหล่านี้มันเจ็บปวดอย่างมากมากเสียจนกล้วยไม่อาจที่จะทนได้จนต้องส่งเสียงร้องออกมาเลย.......

บู้มมมมมมมมม!!

ฟู่วววววววววว!!

แต่ไม่กี่นาทีต่อมาเสียงปริแตกของกล้ามเนื้อและกระดูกภายในร่างกายของกล้วยก็หายไปก่อนที่มันจะมีเสียงระเบิดดังขึ้นจากภายในแทนทีกล้ามเนื้อที่เคยหดตัวในเวลานี้ได้ถูกดันออกมาและทำให้มันดูเปล่งประกายจนกล้วยกลายเป็นชายที่สมชายมากยิ่งขึ้นก่อนหน้านี้กล้วยก็พอที่จะมีกล้ามเนื้อและกล้ามหน้าท้องอยู่บ้างแต่มันก็ยังไม่เห็นเด่นชัดเท่าไหร่ ทว่าในเวลานี้ ทั้งกล้ามแขนกล้ามขาและกล้ามหน้าท้องล้วนแล้วแต่เห็นเด่นชัดทั้งหมด.......

“มิคิดเลยว่าพลังงานของไอ้ลายจักช่วยเสริมร่างกายของเราได้ถึงเพียงนี้ด้วยพลังกายในเวลานี้ของเรา ต่อให้ต้องพบเจอกับไอ้ลายพร้อมๆกันสามตัวเราก็มั่นใจว่าเราจักชนะพวกมันได้!”

เมื่อกล้วยได้สติกลับมาเขาก็พบว่าพละกำลังของเขาในเวลานี้เพิ่มขึ้นสูงมากแค่พลังที่มาจากร่างกายของเขาอย่างเดียวก็สามารถเอาชนะนักรบระดับนายพันขั้นกลางได้แล้วและถ้ารวมเข้ากับพลังชาญและพลังพิเศษอื่นๆ ของเขาด้วยแม้แต่นักรบระดับนายพันขั้นสูงกล้วยก็สามารถเอาชนะได้ถึงจะไม่ง่ายดายนักแต่ก็ไม่มีปัญหาถ้ามีเวลาให้สู้มากพอและไม่มีใครเข้ามาแทรกกลาง........

ตู้มมมมมมมมมมมม!!

หือ?!

ไอ้จ๋อ!

เพราะสิ่งดีๆต่างๆ ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้กล้วยจึงลืมไปเลยว่าเขาไว้วานให้ไอ้จ๋อไปดูอีกทิศทางหนึ่งของเขตที่อยู่อาศัยแต่เมื่อมีเสียงระเบิดดังขึ้นในทิศทางที่ไอ้จ๋อไป กล้วยก็พลันนึกขึ้นได้ก่อนที่จะรีบมุ่งหน้าไปหาไอ้จ๋อในทันที.......

..................................

กลับมาที่ไอ้จ๋อ.........

ฟ่อ!ฟ่อ! ฟ่อ!!

บัดซบเอ้ย!

“พวกเอ็งกล้าดีเยี่ยงไรถึงได้บุกมาที่นี่? พวกเอ็งลืมไปแล้วกระนั้นรึว่าครั้งก่อนพวกเอ็งโดดกระไรกันไปบ้าง?”

ฮึ!

“หุบปากของเอ็งไปเสียไอ้ลิงกัง ครั้งก่อนเป็นเพราะพวกข้ามิทันได้ระวังตัวถึงได้ถูกพวกเอ็งเล่นงานเอาได้ แต่ในครั้งนี้ พวกข้าได้เตรียมตัวมาเป็นอย่างดีแล้วและในตอนนี้ ไอ้เด็กนั่นก็คงจักตายตกไปเสียแล้วด้วยน้ำมือของพี่ลาย จริงไหมทุกคน!”

จริงๆ!

ฮ่าฮ่า ฮ่า!

พวกเอ็ง!

ย้อนก่อนไปก่อนหน้านี้ที่ไอ้จ๋อได้รับไว้วานให้มาตรวจสอบอีกฝั่งของม่านคุ้มกันเมื่อมันมาถึงมันก็พบว่าที่ข้างนอกม่านคุ้มกันนั้นมีฝูงสัตว์หลากหลายชนิดมารวมตัวกันอยู่ซึ่งหากนับด้วยตาแล้วมีสัตว์น้อยใหญ่มากกว่ายี่สิบตัวเลยและสี่ในยี่สิบตัวนั้นก็มีความสามารถในการพูดเช่นเดียวกันกับไอ้จ๋อด้วยแถมพวกมันยังเป็นคู่แค้นของไอ้จ๋อกับกล้วยอีกต่างหาก......

เพื่อไม่ให้สัตว์เหล่านี้ไอ้จ๋อจึงพยายามที่จะสร้างความปั่นป่วนให้กับพวกมันโดยการฆ่าพวกที่อ่อนแอที่สุดในกลุ่มก่อน แน่นอนว่าในช่วงแรกนั้นไอ้จ๋อทำผลงานได้ดีทีเดียวแต่พอผ่านไปได้สักพัก ผลงานที่มันทำได้ก็เริ่มที่จะน้อยลงน้อยลงจนเป็นตัวมันเสียเองที่เสียเปรียบและเริ่มที่จะได้รับบาดเจ็บเพราะสัตว์ร้ายทั้งสี่ที่พูดได้เป็นคนลงมือเอง.........

“ไอ้ลิงกัง! ข้าว่าเอ็งยอมแพ้เสียเถอะ เพราะหากว่าพี่ลายกลับมาที่นี่เมื่อไหร่มันจักมิมีทางเลือกให้เอ็งอีกแล้วนะ?” สัตว์ร้ายที่มีรูปร่างเป็นงูสีเขียวขนาดใหญ่เท่ากับเสาบ้านและมีความยาวสี่ถึงห้าเมตรได้พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่หยิ่งผยองและดูถูกใส่ไอ้จ๋อใจจริงมันไม่ได้ต้องการที่จะให้ไอ้จ๋อยอมจำนนมันแค่ต้องการที่จะทำร้ายจิตใจของไอ้จ๋อก็เท่านั้น.......

ถุ้ย!

“ฝันไปเถอะ! พวกเอ็งคิดกระนั้นรึว่าไอ้ลายจักสามารถเอาชนะไอ้กล้วยได้?ถ้าพวกเอ็งคิดเช่นนั้นก็จงเตรียมตัวและเตรียมใจเอาไว้เสียเถอะเพราะในเวลานี้ไอ้กล้วยมันแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก เทียบกับกาลก่อนมิได้ดอกหนา”

ถึงแม้ว่าไอ้จ๋อจะรู้สึกไม่มั่นใจว่ากล้วยจะชนะไอ้ลายได้หรือเปล่าแต่มันเชื่อว่าไอ้ลายก็จะไม่สามารถทำอะไรกล้วยได้ง่ายๆ แน่ ดังนั้นเพื่อที่จะเปลี่ยนสถานการณ์ตรงนี้ให้ดีขึ้นไอ้จ๋อจึงต้องพยายามที่จะพูดข่มศัตรูของมันเอาไว้ อย่างไรอีกฝ่ายก็เข้ามาในเขตอาศรมไม่ได้.......

ฮึ!

“ถ้าไอ้เด็กมนุษย์นั่นไม่ถูกพี่ลายฆ่าตายจริงๆข้าจักยอมเป็นข้ารับใช้มันตลอดกาลจวบจนชีวิตของข้าจะหาไม่เลย!”

“เอ็งพูดจริงกระนั้นรึไอ้งูเขียวหางดาบ?”

หือ?

กล้วย!!

ทว่าในเวลานั้นเองหลังจากที่สัตว์ร้ายงูเขียวหางดาบพูดจบ เสียงพูดแทรกของกล้วยก็ดังขึ้น......

ตุบ!

อะ.......อะ.....เอ็งยังมิตายอีกรึ?!

งูเขียวหางดาบถึงกับพูดติดอ่างเลยเมื่อมันเห็นกล้วยยังคงปลอดภัยอยู่ ไม่เพียงแค่ปลอดภัยเท่านั้นแต่บนร่างกายของกล้วยยังไม่มีแม้แต่รอยแผลใดๆ ด้วย.....

“เอ็งนี่ปากเสียจริงๆ เลยนะ ถ้าข้าตายแล้วข้าจักมาอยู่ตรงนี้กระนั้นรึ?ว่าแต่ที่เอ็งพูดมาก่อนหน้านี้ว่าจะยอมรับใช้ข้าไปจนชีวิตของเอ็งจะหาไม่นั้นเอ็งควรที่จะทำตามคำพูดของเอ็งได้แล้วนะ!”

อ๊ะ!

คำพูดของกล้วยทำให้งูเขียวหางดาบได้สติกลับมาและทำให้มันรู้ว่ากล้วยยังไม่ตายจริงๆแถมยังบอกให้มันทำตามที่ตัวมันได้พูดเอาไว้ก่อนหน้านี้อีก.......

ไม่จริง!

“มันจักเป็นเช่นนี้ได้เยี่ยงไร? ทำไมเอ็งถึงยังไม่ตาย?แล้วพี่ลายละ? พี่ลายอยู่ที่ไหน?!”

เฮ้อ.......

“เอ็งจักถามมากให้ได้กระไรวะ? ในเมื่อตัวข้าอยู่ที่นี่แล้วมันก็บอกได้แล้วมิใช่รึว่าไอ้ลูกพี่ลายของเอ็งถูกข้าจัดการได้แล้วและถ้าหากว่าพวกเอ็งมิยอมสยบให้กับข้าข้าก็ยินดีนะที่จะส่งพวกเอ็งทั้งหมดตามไอ้ลายมันไป!”

ซ่าซ่า ซ่า!!

อึก!!

เมื่อกล้วยพูดจบเขาก็พลันปลดปล่อยจิตสังหารของเขาออกมาซึ่งจิตสังหารที่กล้วยปล่อยออกมานั้นมันรุนแรงกว่าของไอ้ลายเสียอีกส่วนเหตุผลที่กล้วยมีจิตสังหารที่รุนแรงเช่นนี้ก็เพราะว่า กลุ่มก้อนพลังที่เขาดูดซับไปจากไอ้ลายนั้นช่วยเพิ่มจิตสังหารให้เขาด้วยนั่นเองและเพราะจิตสังหารที่รุนแรงนี้มันได้ทำให้สัตว์ร้ายที่ยังเหลืออยู่พากันกลืนน้ำลายลงคือและถอยหลังกลับไปโดยไม่รู้ตัวเลย......

ว่าเยี่ยงไร?!

อ้า!

พวกเรายอมแพ้แล้ว!!

ตุบตุบ ตุบ!!

แม้ว่าในใจของพวกมันจะไม่ยอมแต่ร่างกายและสมองกลับสั่งการให้พวกมันยอมแพ้และยอมจำนนให้กับกล้วยไปแล้วเพราะถึงอย่างไรพวกมันก็เป็นเพียงแค่สัตว์ร้ายที่มีพลังเพียงนักรบระดับหัวหมู่ขั้นกลางไปจนถึงขั้นสูงเท่านั้นไหนเลยจะสู้กับกล้วยที่เป็นนักรบระดับนายพันขั้นต้นได้.......

ดี!

“ในเมื่อพวกเอ็งยอมแพ้แล้ว งั้นก็จงกระจายตัวกันกลับออกไปจากที่นี่ซะและอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีกเป็นครั้งที่สองนะ ไม่เช่นนั้นข้ารับรองได้เลยว่าครั้งต่อไปที่พบกันพวกเอ็งจะกลายเป็นหนึ่งในมื้ออาหารของข้าในวันนั้นอย่างแน่นอน!”

อ๊ะ!

ไปซะ!!

เหว๋อ!

ไปแล้วจ้า!ไม่อยู่แล้วจ้า!

วิ่งดิเอ๋!เอ๋วิ่งดิ!!

ไม่นานฝูงสัตว์ร้ายทั้งหมดก็พากันแยกย้ายหายไปในพริบตาเหลือทิ้งไว้ก็แค่ฝุ่นควันที่ตลบอบอวลก็เท่านั้นแต่ไม่นานมันก็หายไปแล้วกลับมาเป็นเช่นเดิม......

ตุบ!!

ฟู่ววววววววววว!!

“จบเสียที! ถ้าเอ็งมาช้ากว่านี้เอ็งคงมิได้เห็นข้าแล้วรู้ไหมกล้วย?”

ไอ้จ๋อถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งที่พื้นเลยเมื่อเห็นว่าฝูงสัตว์ร้ายไปกันหมดแล้วก่อนที่จะมันจะพูดขึ้นด้วยเสียที่เหนื่อยๆ ในขณะที่หันไปมองที่กล้วย......

“เอ็งนี่ก็พูดเกินจริงไปเสียได้ ถ้าเอ็งมิออกไปข้างนอกมีหรือที่เอ็งจักเป็นอันตราย? ต่อให้ข้าไม่มาที่นี่เอ็งก็รอดอยู่ดีนั่นแหละวะ!”

กล้วยทำหน้ากวนๆในขณะที่พูดตอบกลับไอ้จ๋อเพราะเขารู้ว่าไอ้จ๋อไม่มีทางเป็นอะไรแน่นอนหากว่าม่านอาคมคุ้มกันยังคงดีอยู่.......

เอ็งนี่มัน..........ใจร้ายนัก!