บทที่ 10
บารัสเล่าให้ผมฟัง…ว่าเสียงระเบิดรอบแรกเกิดขึ้นจากการที่ปีศาจหนอนยักษ์เข้ามาแทรกแซง มันมุดดินขึ้นมาทำให้ระเบิดบางส่วนและที่จุดชนวนระเบิดเสียหาย ระเบิดจึงไม่ทำงาน.. นั่นเป็นสถานการณ์ที่คับขันที่สุด.. นอกจากปีศาจหนอนยักษ์ที่พวกเขาต้องสู้แล้ว ยังมีปีศาจโครงกระดูกที่คอยล้อมหน้าล้อมหลัง ในช่วงแรก พวกเขาและเหล่าทหารสามารถรับมือไหว จนกระทั้ง Buff ที่ผมให้ไว้หมดเวลา โครมจึงตัดสินใจใช้หินเวทมนตร์เป็นตัวจุดชนวนระเบิดแทน โดยการถ่ายเทพลังเวทให้ไม่คงที่แล้วปล่อยให้สเก็ดจากการระเบิดทำปฏิกิริยากับดินปืน แน่นอนว่า มอร์แกนพยายามเสนอตัวว่าจะเป็นคนทำให้ แต่ขณะที่กำลังชุลมุนกันอยู่มอร์แกนและบารัสก็ได้รับบาดเจ็บ จากการพยายามป้องกันไม่ให้ปีศาจหนอนยักษ์ทำลายระเบิดส่วนที่เหลืออยู่… และสุดท้ายคนที่ต้องเป็นคนจุดชนวนก็คือ โครม การถ่ายเทพลังเวทกับหินเวทมนตร์ไม่สามารถทำได้ในระยะที่ไกลเกินไป… โครมจึงโดนแรงของระเบิดไปพร้อมๆกับพวกปีศาจ… หลังจากนั้นโครมก็…ในตอนที่บารัสเล่าจบ เขาก็กั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว บารัสนั่งกัดฟันร้องไห้ออกมาเงียบๆ โดยมีมอร์แกนกับคามิลนั่งอยู่ข้างๆ… คามิลเหมือนคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขานั่งนิ่งๆและก้มมองพื้นอยู่แบบนั้น ดวงตาของเขาคลอไปด้วยน้ำตา… พยายามอย่างหนักเพื่อไม่ให้มันไหลออกมา…ส่วนแมทเทีย… ผมไม่สามารถรู้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา… ผมไม่อยากคาดเดาอะไรจากสภาพของเขาทั้งนั้น ที่ผมรู้ตอนนี้คือ มันเป็นการตายที่เจ็บปวด… พวกเขาทั้งคู่ตายอย่างเจ็บปวดไม่… ไม่ใช่แค่พวกเขา เหล่าทหารทุกๆคนที่เสียชีวิตด้วยแค่คิดว่าตอนผมใช้เวทชุบชีวิตพวกเขาขึ้นมา แล้วพวกเขายังสามารถจำจดวินาทีที่พวกเขาทุกข์ทรมานก่อนตายไว้ได้ ผมก็รู้สึกแย่มากแล้ว… Revivalสกิลของ Divine เป็นสกิลชุบชีวิตหมู่ มีเอฟเฟคเสริมฟื้นฟูเลือดและมานาจนเต็ม เป็นอีกสกิลที่กินมานาเยอะมากๆ ซึ่งผมแทบจะไม่กดใช้ตอนเล่นเกมเลย... แต่ก็เคยลองกดใช้อยู่ครั้งเดียวเพื่อที่จะดูว่าอนิเมชั่นตอนเธอร่ายเวทสกิลเป็นยังไงแค่นั้นเอง...ผมควร ..ผมควรจะชุบชีวิตกับพวกเขาขึ้นมาจริงๆเหรอ…เวทชุบชีวิตไม่ได้มีความสามารถในการลบความทรงจำช่วงที่พวกเขาทรมานก่อนตายด้วยสิถ้าเกิดพวกเขาฟื้นขึ้นมาแล้วรู้สึกแย่ล่ะ….นั่นก็เท่ากับว่าการชุบชีวิตพวกเขาเป็นความต้องการของผมฝ่ายเดียว….
“ เพี๊ยะ! ”“โอ๊ย! เจ็บนะ!!”เพราะมัวแต่จมอยู่ในความคิด ผมเลยโดนตบกระบาลอีกรอบ ทำไมหมอนี่ต้องใช้ความรุนแรงตลอดด้วย!! พอผมทำท่าจะเดินเข้าไปสวนกลับ ผู้การเรซเลยรีบเข้ามาขวางระหว่างผมกับเรย์ทริสเอาไว้“หยุด! พอได้แล้ว! คุณเรย์ทริส คุณไม่มีความเป็นผู้ใหญ่เอาซะเลย การตีเด็กไม่ใช่วิธีสอนที่ถูกต้อง แล้วไหนจะคำพูดที่คุณใช้อีก.. เฮ้อ… เอาล่ะ ตอนนี้เหลือคนเจ็บกลุ่มสุดท้ายแล้ว ช่วยหลีกทางให้ นักเวทเอสก้ารักษาพวกเขาด้วยครับ”ผู้การเรซในตอนนี้ จู่ๆก็เหมือนคุณพ่อที่ห้ามลูกตีกัน.. แต่ดูจากวัยของเขา เขาก็น่าจะเป็นพ่อคนแล้ว ผมรู้สึกผิดที่ต้องให้เขาเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผมกับเรย์ทริสแบบนี้ แต่ก็รู้สึกดีที่เขาช่วยว่าเรย์ทริสให้ผม ...อืม ..แล้วก็รู้สึกแย่ที่โดนมองว่าเป็นเด็กด้วย...ผมอายุ 17 แล้วนะ!เรย์ทริสทำเสียง หึ! หนึ่งทีแล้วหลีกทางให้ผม อยากเตะตัดขาให้ล้มชะมัด เจ้าเอลฟ์นี่เหมาะปล่อยให้เจ็บแผลไปอีกสักชั่วโมง ..ไม่น่ารีบไปรักษาไอ้เจ้านี่ก่อนเลย ผมถอนหายใจเบาๆ ตัดอารมณ์หงุดหงิดเมื่อครู่ทิ้งแล้วจดจ่อกับการใช้รักษากลุ่มคนที่บาดเจ็บอยู่ตรงหน้า หลังจากการรักษาเสร็จสิ้น มีทหารหลายคนก็กอดคอร้องไห้กัน บางคนยังคงนั่งเฝ้าศพเพื่อนของเขา และทหารอีกมากมายที่พยายามจะกรูกันเข้ามาขอบคุณผม แต่โชคดีที่มีผู้การเรซ กับกุนเทอร์ซึ่งกลับมาจากการขนย้ายศพเสร็จเรียบร้อยแล้ว เข้ามาช่วยห้าม และกันทหารที่กรูมาหาผมเอาไว้“ยอดผู้เสียชีวิตทั้งหมด 46 คนครับ ผู้การเรซ”กุนเทอร์พูดพร้อมกับยืนกระดาษแผ่นหนึ่งให้ ผมถือโอกาสชะโงกหน้าดูด้วย ซึ่งผู้การเรซก็ไม่ว่าอะไร มันเป็นรายชื่อของทหารที่เสียชีวิตทั้งหมด ในใบมี 44 ชื่อ อีก 2 ชื่อที่ไม่ได้เขียนลงไปก็….“เอสก้า… นายโอเคไหม?”เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงอย่างมาก คงเพราะผมเผลอหลุดสีหน้าเครียดๆออกมา กุนเทอร์ที่ยืนอยู่ด้านข้างผมจึงทักขึ้น เขาจับไหล่ผมไว้เบาๆแล้วคุกเข่าลง ทำให้ตอนนี้ความสูงของผมถึงพอๆกับกุนเทอร์“..คุณกุนเทอร์”“..ว่าไง พูดออกมาเถอะ ฉันรับฟังเอง”สายตาของเราทั้งคู่ตอนนี้อยู่ในระดับเดียวกัน กุนเทอร์คงอยากเห็นว่าผมรู้สึกยังไงอย่างชัดเจน เลยทำแบบนี้ เขามองตรงมาที่ผมด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง ผมไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไง ถ้าผมพูดออกไป… ผมกังวล ...การตั้งคำถามกับตัวเองเพื่อหาคำตอบบางครั้งมันยากเกินไป… ตอนนี้ผมต้องการใครสักคนที่จะช่วยผมหาคำตอบ…
“.........ถ้า …..คุณกุนเทอร์สามารถทำให้คนๆหนึ่งกลับมาชีวิตได้… คุณกุนเทอร์จะทำไหม?”ดวงตาของเขาเบิกกว้างทันที เมื่อได้ยินคำถามของผม“....เอสก้า”“.....คุณจะทำไหมครับ ….ถ้าเกิดว่าการทำให้เขากลับมาอาจทำให้เขารู้สึกเจ็บปวด”“...ฉัน”สีหน้าของกุนเทอร์เปลี่ยนไปครู่หนึ่ง เขาดูเจ็บปวด... ก่อนจะกลับมามีสีหน้าที่เป็นห่วงเหมือนก่อนหน้านี้“..เอสก้า ถ้านายคิดจะใช้เวทนั้น.. อยากให้นายรู้ไว้ว่ามัน..”“ตอบคำถามผมด้วยครับ คุณกุนเทอร์”ผมมองตรงเข้าไปในดวงตาสีเขียวมรกตของเขา และใช้น้ำเสียงที่จริงจัง ...กุนเทอร์เป็นคนเดียวสำหรับผมในตอนนี้ที่จะช่วยตัดสินใจได้ เขาผ่านเรื่องพวกนี้มามากกว่าผม เขาเจอความเจ็บปวดและความทรมานตอนใกล้ตายมาก่อน เขาเป็นคนที่เข้าใจเรื่องนี้ดีที่สุด...
“.........................เป็นฉัน ฉันจะทำ… และฉันจะทำให้แน่ใจว่าเขาจะต้องไม่เจ็บปวด”กุนเทอร์พูดออกมาด้วยเสียงที่แผ่วเบาทำให้แน่ใจว่าเขาจะต้องไม่เจ็บปวดงั้นเหรอ… นั่นสินะ…ถ้าผมใช้เวทลบความทรงจำได้ด้วยก็คงง่ายกว่านี้...แต่ว่านะ…. มันก็ไม่ได้มีแค่วิธีเดียวสักหน่อย… มันยังมีวิธีอื่นอยู่อีก… ในสถานที่ที่ผู้คนมีความผูกพันธ์ให้กันมากมายขนาดนี้...“แต่ฉันไม่อยากให้นายทำ เอสก้า! นายรู้ไหมว่า เวทนั้นมันอันตรายมากแค่ไหน”เขาใช้น้ำเสียงจริงจังกับผม ผมดูออกได้เลยว่ากุนเทอร์กำลังกังวลอยู่มากๆอันตรายงั้นเหรอ… แต่ผมไม่เห็นว่าเวทชุบชีวิตจะอันตรายตรงไหน มันก็แค่กินพลังเวทเยอะมากเท่านั้นเอง เพราะสาเหตุนี้ผมถึงแทบไม่ได้ใช้เลยตอนเล่นเกม เกือบจะเรียกได้ว่าเป็นสกิลที่ถูกลืมด้วยซ้ำไป“.........แต่ผมตัดสินใจได้แล้วครับ ขอบคุณนะครับ คุณกุนเทอร์”ผมยิ้มให้กุนเทอร์ ถอยหลังออกห่างจากเขา ก่อนจะรีบหันไปพูดกับผู้การเรซที่ยืนฟังอยู่ ใบหน้าของเขาตอนนี้ดูจะเต็มไปด้วยคำถาม เขาคงไม่เข้าใจบทสนทนาระหว่างผมกับกุนเทอร์เมื่อครู่เท่าไหร่“ผู้การเรซครับ กระดาษรายชื่อแผ่นนั้นคงไม่ต้องใช้แล้วล่ะครับ”“..??”ผมพูดพร้อมรอยยิ้ม ผู้การเรซยังคงส่งสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามมาที่ทางผมต้องทำให้สำเร็จ… ผมหันหลังวิ่งไปทางที่ร่างไร้วิญญาณนอนเรียงรายอยู่ ตอนที่ผมออกวิ่ง กุนเทอร์ยังคงพยายามห้ามผมไว้และวิ่งตามมาด้วย พอผมวิ่งมาถึงก็เจอกับคามิลที่กำลังเดินกลับมานั่งเฝ้าข้างๆศพของโครม คามิลซึ่งหันมาเห็นผมวิ่งตาลีตาเหลือกตรงมาทางเขาโดยมีกุนเทอร์วิ่งไล่หลังมาอีกที ก็แสดงอาการงุนงงออกมาครู่หนึ่ง
“เอสก้า!!”“ไม่ต้องห่วงครับ คุณกุนเทอร์ ผมสัญญา ผมจะไม่เป็นไรแน่นอน! ...ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนี้! กรุณาถอยห่างออกมาไกลๆด้วยครับ!!”พอผมหันไปพูดกับกุนเทอร์เสร็จ ก็ตะโกนบอกให้ทุกคนในบริเวณรอบๆถอยห่างออกไปทันที หลังจากผมตะโกนออกไปก็เริ่มมีเสียงซุบซิบกันว่า เกิดอะไรขึ้น และสงสัยว่าผมจะทำอะไร ค่อยยังชั่วที่ดูเหมือนว่าทุกคนบริเวณรอบๆจะยอมทำตามที่ผมขอแต่โดยดี ถึงแม้จะยังตั้งข้อสงสัยกันอยู่ก็ตามพอกุนเทอร์เห็นว่าไม่ว่ายังไงก็ห้ามผมไม่ได้ เขาเลยเลือกที่จะถอยออกมายืนรวมกับทหารคนอื่นๆที่ถอยออกมาจากบริเวณก่อนหน้านี้ ก่อนจะเริ่มร่ายเวท ผมหันไปยิ้มให้คามิลที่ยังมีท่าทีสบสันอยู่ แล้วทำปากขยับบอกเขาว่า ทุกอย่างจะโอเคผมเดินเข้าไปใกล้ๆกับร่างที่นอนอยู่ แล้วหลับตาลง นึกถึงฉากนั้นในเกม… อนิเมชั่นท่าร่ายเวทชุบชีวิตของ Divine เธอกุมมือทั้งสองข้างไว้ที่อก.. ใช่.. แล้วค่อยๆผายมือออกไปข้างหน้า แล้วพูดว่า
“ Revival ! ”ราวกับว่ามีโทรโข่งมาจ่อที่ปากอีกครั้ง หลังจากเสียงดังกังวาลนั้น วงแหวนเวทมนตร์สีขาวขนาดใหญ่ก็เกิดขึ้นที่พื้นดินข้างใต้ร่างเหล่านั้นก่อนจะปรับเปลี่ยนรูปร่างเป็นรูปไม้กางเขน ลำแสงสีขาวค่อยๆพวยพุ่งขึ้นตามร่างไร้วิญญาณทั้งหมด โดยมีลำแสงสีขาวบางส่วนเพิ่มขึ้นมาลักษณะคล้ายกับปีกของนก ละอองที่หลุดออกมาจากลำแสงพวกนั้น มีลักษณะคล้ายกับขนนก ร่องลอยอยู่ในอากาศ ...อะ..อลังกาลสุดๆ นี่มันเป็นสกิลที่สวยโคตรๆเลยนี่!… ผมจำรายละเอียดของอนิเมชั่น Divine ตอนใช้สกิลนี้ไม่ค่อยได้แล้ว แต่ไม่นึกว่ามาเห็นกับตาตัวเองแบบ HD ขนาดนี้... ด้วยความซนส่วนตัวของผม...ระหว่างที่รอเวทมนตร์ทำงานเสร็จ ผมก็ลองไล่คว้าละอองขนนกที่ลอยๆอยู่ดู น่าเสียดายแฮะ... ดูเหมือนว่าจะจับไม่โดน มันเป็นแค่ละอองลอยไปลอยมาเฉยๆ แค่มีลักษณะเหมือนขนนก ไม่นานนัก แสงสีขาวและละอองขนนกก็ค่อยๆจางหายไป ร่างที่อยู่ภายใต้ผ้าคลุมสีขาวนั่นก็ค่อยๆขยับเขยื้อนทีละคนสองคน หลายคนฟื้นขึ้นมาด้วยอาการงุงงงและอาการตกใจ… ก็นะบางคนแขนขาด บางคนขาขาด แต่พอตื่นขึ้นมาอีกทีแขนขาตัวเองดันอยู่ครบก็คงต้องตกใจเป็นธรรมดา รอบตัวผมตอนนี้เริ่มมีเสียงฮือฮา แต่ก็ยังมีทหารบางคนบ้างที่ยังยืนช็อคอยู่ บ้างก็รนรานทำตัวไม่ถูกยืนร้องไห้พอเห็นว่าเพื่อนตัวเองฟื้นขึ้นมา
“ โครม!! ”คามิลเรียกชื่อพี่ชายของเขาดังลั่น เมื่อเห็นว่าพี่ของเขาฟื้นขึ้นมานั่งเกาหัวด้วยงงงวย คามิลก็รีบวิ่งเข้าไปสวมกอดโครมทันที ดูเหมือนว่าโครมจะยังไม่เข้าใจว่ามีอะไรเกิดขึ้น“กะ เกิดอะไรขึ้น!? ทำไมนายถึงร้องไห้ล่ะ!? หรือว่ามีใครแกล้งนาย!? คามิล!!? แล้วนี่ฉันสลบไปนานเท่าไหร่แล้วเนี้ย???”“ไอ้เจ้าพี่โง่เอ๊ย!! นายตายไปแล้วไม่รู้เลยเหรอไง ห๊า!!”“......หา??? ฉันเนี่ยนะตาย?? แต่ฉันจำได้ว่าหลังจากโดนแรงระเบิดตัวฉันก็ถไลไปกับพื้นแล้วสลบไปนี่หน่า”“นายตายต่างหาก!! ไอ้โง่เอ๊ย!!!”“เฮ้!! ตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ! ฉันเป็นพี่นาย! อย่ามาด่าฉันว่าไอ้โง่นะ!!”………..เพิ่งเคยเห็นคามิลน็อตหลุดแบบนี้ครั้งแรกเลยแฮะ ผมนึกไม่ถึงว่าเขาจะสามารถพูดโต้เถียงด้วยน้ำเสียงและวิธีพูดแบบนี้ได้... ทำเอาผมตะลึงเลยนะเนี่ย… ส่วนโครม… ผมดีใจที่เขาคิดว่าตัวเองแค่สลบไปนะ….. อุ๊บ… ไม่ๆ ผมต้องไม่ขำโครมสิ ถึงไอ้ท่าทางงงเป็นไก่ตาแตกของเขามันจะตลกมากๆเลยก็เถอะ อดทนไว้ หายใจลึกๆ สักพักบารัสเองก็วิ่งเข้าไปกอดโครมแล้วร้องไห้ด้วยอีกคน ซึ่งโครมก็ยังคงทำหน้าเหลอหลาไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป.. ส่วนแมทเทีย.. เขากำลังค่อยๆลุกขึ้นจากพื้น ดูเหมือนว่าเขาจะรู้ตัวดีว่าเกิดอะไรขึ้น ลูบท้องของตัวเองอยู่หลายที มอร์แกนและเรย์ทริสรีบวิ่งเข้าไปช่วยพยุงแมทเทียให้ยืนขึ้น พวกเขาพูดคุยกันนิดหน่อย ก่อนที่แมทเทียจะหันหน้ามาทางผมแล้วส่งยิ้มให้พร้อมคำขอบคุณที่ช่วยชีวิตเขาเอาไว้.. ผมเลยเดินเข้าไปกอดแมทเทียทีหนึ่ง เขาหัวเราะและยิ้มออกมาแล้วลูบหลังผมเบาๆ “หึ… ไม่นึกว่านายจะรู้วิธีใช้เวทนั้นได้ด้วย.. ทำไมไม่บอกกันสักหน่อยล่ะ”เรย์ทริสตั้งคำถามใส่ผม ผมจึงหันไปตอบเขาด้วยหน้าเอือมๆ“เพราะผมก็ไม่แน่ใจ ว่าผมจะทำสำเร็จไหม…. ถ้าเกิดผมบอกไป มันจะเป็นการให้ความหวังทันทีเลยใช่ไหมล่ะ?” “...ก็ถูกของนาย”เรย์ทริสยิ้มออกมา แล้วไม่พูดอะไรต่อ เขาหันไปคุยกับแมทเทียว่าให้ไปตรวจเช็คร่างกายกับหมออีกที… ก็เป็นเรื่องที่ควรทำละนะสำหรับแมทเทียเพราะสภาพก่อนหน้านี้ของเขาไม่ดีมากๆ แต่ตอนนี้เขาไม่เหลือบาดแผลอะไรแล้ว ผมมั่นใจว่าเขาแข็งแรงเหมือนเดิมแน่นอน ความเงียบสงัดเมื่อครู่ ตอนนี้กลับถูกเติมเต็มไปด้วยเสียงแห่งความยินดี เหล่าทหารหลายคนเริ่มโห่ร้องออกมา ช่วยกันปลุกใจสหายที่เพิ่งฟื้นคืนจากความตายเพื่อให้พวกเขาผ่อนคลายจากความทรงจำที่เลวร้าย ใครที่ฟื้นขึ้นแล้วยังมีอาการตึงเครียดอยู่ ก็จะมีเพื่อนๆของพวกเขาเข้าไปปลอบ นี่เป็นอีกวิธีที่ผมพูดถึง…ถ้าเราไม่สามารถลบความทรงจำที่เลวร้ายออกไปได้เราก็จำเป็นที่จะต้องมีใครสักคนเข้ามาช่วยพยุงเอาไว้และค่อยๆก้าวผ่านมันไป
ผมหันไปหากุนเทอร์ที่มองตรงมาทางผม... ผมรู้สึกได้ว่าเขาเฝ้ามองมาตลอด ตั้งแต่ตอนที่ผมเริ่มร่ายเวทแล้ว“เห็นไหมครับ? ผมบอกแล้ว ว่าผมจะไม่เป็นอะไร”ผมเดินไปหากุนเทอร์ซึ่งยืนอยู่คนเดียวเงียบๆ เขาเผยรอยยิ้มกลับมาแล้วพูดขึ้น“นายไม่รู้หรอกว่า ฉันเป็นห่วงนายขนาดไหน… นายใช้เวทชุบชีวิตกับคนถึง 46 คน มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้วนะ รู้ใช่ไหม?”“..ครับ”ผมพยักหน้า… จริงด้วย… แบบนี้ผมก็ยิ่งถูกมองว่าเป็นนักบุญหนักกว่าเดิมนะสิ… หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับผมละเนี่ย? ดูเหมือนผมจะเผลอหลุดสีหน้ากลุ้มใจออกมา กุนเทอร์เลยพูดปลอบใจผมพร้อมรอยยิ้มที่อ่อนโยน
“ไม่ต้องห่วง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันจะดูแลนายเอง เอสก้า”….ชะ…..ช่วยอย่าพูดประโยคแบบนั้นด้วยสายตากับใบหน้าอิเคเม็งแบบนี้ได้ไหม ….ผมพยายามเบนหน้าหนี แต่ไม่รอดโดนเจ้าตัวถามต่อจนได้“เป็นอะไรไป? นายหน้าแดงนะ ไม่สบายหรือเปล่า?”“ผะ ผมสบายดีครับ!”ผมกระแอมในลำคอ พยายามคิดหาเรื่องอื่นคุยต่อ ขณะนั้นเองคามิลที่ยืนอยู่กับโครมก็เดินตรงมาหาผม หือ? ...ดูเหมือนเขาจะกลับมาหน้านิ่งเหมือนเดิมแล้วล่ะ ถึงตาจะยังแดงอยู่ก็เถอะ
“เอสก้า”“..ครับ? ..เอ๋?!” คามิลเดินเข้ามากอดผมโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ผมทำอะไรไม่ถูกนอกจากลูบหลังเขาเบาๆ ไม่นานเขาก็ค่อยๆถอนอ้อมกอดออก“ขอบคุณมาก ฉันรู้จะหาอะไรมาตอบแทนนายได้เลย”“มะ ไม่ต้องหรอกครับ ผมไม่ได้อยากได้อะไรแล้ว แค่ทุกคนปลอดภัยก็พอแล้วล่ะครับ”“...นายไม่ควรทำตัวเป็นพ่อพระแบบนี้ ...ระวังคนเขาจะเอาเปรียบนายได้”คามิลคิ้วขมวดและพูดเตือนผม ผมก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆกลับไป พอผมคุยกับคามิลเสร็จ ผมก็เริ่มสังเกตได้ว่า ตอนนี้ทุกคนรอบตัวมองมาที่ผมโดยใบหน้าที่... อืม.. เลื่อมใส? ก็ว่าได้.. พอมีทหารคนแรกคุกเข่าลง ทหารคนถัดๆไปก็เริ่มคุกเข่าลงตาม… เดี๋ยวก่อนนะ… รอเดี๋ยว ช่วยบอกผมก่อนได้ไหม ว่าจะทำอะไร?!
“ท่านนักเวทเอสก้า พวกเราเหล่าทหารกองทัพที่ 4 ขอพระขอบคุณในการกระทำของท่านเป็นอย่างยิ่ง ท่านได้แสดงปาฏิหาริย์ช่วยชีวิตสหายและพวกพ้องของเราทุกคน ได้โปรดให้พวกเราได้สรรเสริญท่านด้วย”ทหารซึ่งเป็นคนคุกเข่าคนแรกพูดขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นมองมาที่ผมด้วยสายตามุ่งมั่น...ทำไงดี ...ในสถานการณ์ที่ไม่เคยเจอมาก่อนแบบนี้ ผมควรทำตัวยังไง!? ผมรีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังกุนเทอร์กับผู้การเรซที่ยืนอยู่ไม่ไกล “ลุกขึ้นเถอะ ไม่ต้องเป็นพิธีการ นักเวทเอสก้าเข้าใจถึงความรู้สึกอยากตอบแทนของพวกท่านดี”กุนเทอร์พูด ตามด้วยผู้การเรซเสริมต่อ“หลังจากนี้เราจะเฉลิมฉลองกัน และแน่นอนว่า เราจะเชิญท่านนักเวทเอสก้าอยู่ฉลองชัยชนะกับพวกเราในครั้งนี้ด้วย!”“เฮ !!!”เสียงของเหล่าทหารกู่ร้องแสดงความยินดีอีกครั้ง เมื่อผู้การเรซพูดถึงการจัดเฉลิมฉลองชัยชนะ คงอารมณ์ประมาณแบบปาร์ตี้ ดื่มเบียร์ กินข้าว คุยกันสบายๆ ประมาณหรือเปล่านะ? ขอให้เป็นแบบนั้น ช่วยอย่าจัดงานอลังกาลๆเลย...
ระหว่างที่ทุกคนกำลังจะแยกย้ายเก็บข้าวของเพื่อไปเตรียมงานฉลองกัน ผมก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างในร่างกายของผมแตกเสียงดัง เปรี๊ยะ ทำให้ร่างกายของผมค้างไปครู่หนึ่ง...หือ?….เมื่อกี้มันอะไร? กุนเทอร์ที่คอยจับตาดูผมอยู่ พอเห็นผมนิ่งไปก็รีบเดินเข้ามาประชิดตัวผมทันที“เกิดอะไรขึ้น เอสก้า? นายสีหน้าไม่ค่อยดี..”“ผะ...ผมไม่รู้ ...เหมือนมีอะไรบางอย่าง..”‘ แปะ แปะ ’...อะไรน่ะ?เสียงของเหลวบางอย่างร่วงหล่นลงกระทบพื้นดิน มันคืออะไร…?ผมค่อยๆก้มหน้าลงมองสิ่งนั่น...….. .
‘ เลือด ’“...อะ!”เลือดสีแดงเข้มกำลังไหลทะลักออกมาจากปากของผมไม่หยุด ผมพยายามตั้งสติเอามือปิดปากตัวเองเอาไว้ และพยายามกลืนเลือดตัวเองกลับเข้าไปแต่มันกลับไม่ได้ผล...“.......เอสก้า !!!! ”ผมเงยหน้าขึ้นมองกุนเทอร์ที่กำลังตะโกนเรียกชื่อของผมอยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาซีดเผือกไปหมด ผมไม่เคยเห็นสีหน้าที่ดูหวาดกลัวขนาดนี้ของเขามาก่อน และนั่นคือสิ่งสุดท้ายที่ผมเห็น... ก่อนที่สติของผมจะเลือนหายไปในที่สุด….…....ผมขอโทษนะครับ กุนเทอร์ทั้งที่ผมออกปากสัญญาไปว่าจะไม่เป็นไรแล้วแท้ๆตอนนี้ผมนึกออกแล้วล่ะ… ว่าสกิลนี้มันอันตรายยังไง…เป็นอีกสาเหตุว่าทำไมตอนเล่นเกมถึงแทบไม่ได้ใช้...[ Revival เป้าหมาย: หมู่ (A.O.E) ความสามารถ: เวทชุบชีวิตหมู่ มีBuffเสริมฟื้นฟู HP และ MP ให้แก่คนที่ถูกชุบจนเต็ม คำเตือน: เป็นสกิลที่ใช้ MP เยอะ ยิ่งชุบหลายคนก็จะยิ่งใช้เยอะมากขึ้น ** หากผู้ใช้มี MP ไม่พอ สกิลจะลด HP ของผู้ใช้แทน MP โดยอัตโนมัติ ** ]
--------------------------------------------------------------------
สวัสดีค่ะ ตอนนี้อาจจะสั้นไปสักหน่อย แต่ตอนถัดๆไปจะกลับยาวเหมือนเดิมแน่นอนค่ะ
ไรท์ซุ่มทำสติ๊กเกอร์ไลน์เก็บเอาไว้อยู่ค่ะ ถ้าเสร็จเมื่อไหร่จะมาแจ้งข่าวอีกทีนะคะ ^^ (เสียดายที่ลงภาพ gif ไม่ได้.. จริงๆแล้วขยับได้ด้วยนะคะ)ถัดมาก่อนจากกันไป ขอโฆษณาเกมที่กำลังพัฒนาอยู่หน่อยนะคะ ><
เกมที่ไรท์กำลังร่วมพัฒนาอยู่กับทีม มีชื่อว่า Falling Day ค่ะไรท์เริ่มทำมาตั้งแต่ปี 2018 ระบบของเกมจะเป็น Visual novel ผสม 2D side scroller ประเภทของเกมจะเป็นแนว Storytellerโดยมีกลิ่นไอ BL อยู่ในเนื้อเรื่อง ซึ่งตัวละครที่ดำเนินเนื้อเรื่องก็คือสองหนุ่มในภาพ มีทั้งหมด 6 EP และตอนจบที่หลากหลายถ้าสนใจสามารถไปติดตามกันที่เพจเกม Falling Day ได้นะคะ ไรท์เพิ่งเปิดเพจได้ไม่นาน จะคอยอัพเดตความคืบหน้าเรื่อยๆค่ะตามนี้ค่ะ > https://www.facebook.com/FallingDay.Game/
ระบบ Visual novel ในเกม
คัทซีนในเกม
ขอขอบคุณนักอ่านทุกๆคนที่ติดตามนะคะหากมีข้อผิดพลาดใดๆ ต้องขออภัยไว้ใน ณ ที่นี้ ด้วยค่ะเจอกันในตอนถัดไปนะคะ!
23K
![คลั่งรักซาตาน 1 [Loved Devil]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690088586_10663359.webp)
