กลิ่นอายแปลกๆที่เ้าััได .. นั้นคือหลิงซีฟ้าดิน เ้าสามารถดูบซับหลิงซีเหล่านี้มากักเกบใว้ที่จุดตันเถียร เพื่อให้ขับเคลื่อนลมปราณออกมาใช้
ทว่าหากหลิงซีฟ้าดินที่หนาแน้นเ้าสามารถดูบซับมันจนทะลวงขอขวดผ่านขั้นพลังได้..
"วันนี้พอแค่นี้เถอะ..
"เดี่ยวก่อน ผู้าุโ ท่านบอกว่าสามารถรักษาพิษไอเย็นของท่านพี่ได้...เช่นนั้นน..
"เ้าต้องเข้าสู่ขอบเขต สถิติญญาขั้นกลางก่อน ถึงจะสามารถช่วยชีวิตนางได้...นางพูดตัดบทด้วยน้ำเสียงเฉยชา
ิเฉิงนั่งเหมอลอยไปชั่วขณะ...."ผู้าุโ ข้าไหนเลยจะมีความสามารถเช่นนั้น
"ถ้าอยากช่วยชีวิตนาง งั้นเ้าก็ต้องทำให้ได้ เวลาเพียง1ปีคือเส้นตายของนาง ชีวิตนางตอนนี้ขึ้นอยู่กับเ้า
นางพูดเสร็จก็พลันเงียบไป ิเฉิงในตอนนี้กำลังเดินกลับบ้านด้วยแววตาสิ้นหวังและมีความหวังในเวลาเดียวกัน
เวลาเพียง1ปีข้าจะทำได้จริงๆนะหรือ?เกิดคำถามขึ้นมาในใจ
ชีวิตของนางตอนนี้ขึ้นกับเ้า..
"ไม่..ข้าต้องทำให้ได้ เพราะนี่คือความหวังเดียวที่จะช่วยท่านพี่ได้ พอกลับถึงบ้านก็เป็เวลาพลบค่ำแล้ว
ิเฉิงเดินไปหน้าห้องของนาง..ก๊อกๆ ท่านพี่..
"ิเฉิงนั้นเ้าหรอ..
"ข้าเข้าไปได้หรือไม่..
"เข้ามาสิ.
พอเดินเข้าไป นางก็ต้องแปลกใจ เพราะในคลองจักขุของนางในตอนนี้ ปรากฏน้องชายที่ดูเปลี่ยนไปจากแต่ก่อน
"ิเฉิงเ้าไปทำอะไรมาทำไม เ้าดูสูงขึ้นขาวขึ้น?
"ท่านพี่ฟังข้าก่อน .. ตอนนี้ข้ามีวิธีรักษาพิษไอเย็นของท่านได้แล้ว
พอได้ยินิเฉิงพูดเช่นนี้ นางก็ไม่มีท่าทีอะไรเพราะนางรู้ดีว่า คำนี้เป็คำที่ิเฉิงพูดปลอบใจนางตลอดเวลาที่นางป่วย
""อื่ม..นางยิ้มแล้วตอบกลับ..
"ข้าพูดจริงๆนะท่านพี่.. ท่านดูนี้ จากนั้นิเฉิงก็ยกมือขึ้นมาพลางรีดเค้นพลังปลอยลมปราณไหลเวียนไปตามร่างกาย พลันปรากฏแสงสีฟ้ากระจ่างที่ฝ่ามือ
ิเซียนเซียน ที่เห็นเช่นนั้นก็ต้องตกตะลึ่งเป็เวลานาน.. ิเฉิงนี่เ้า??
"ใช่แล้ว..ตอนนี้ข้าเข้าสู่เส้นทางมรรคายุทธ์แล้วท่านพี่ กำเนิดิญญาขั้นต้น
ข้าบังเอิญไปเจอาุโนางหนึ่ง นางสอนข้าเกี่ยวกับการฝึกตน และนางยังบอกด้วยว่าสามารถรักษาพิษไอเย็นที่กัดกินพลังชีวิตของท่านได้...
วันนี้ที่ข้าบอกว่าจะไปล่าสัตว์ ที่จริงข้าโกหกท่าน ิเฉิงก้มหน้าแล้วพูดเพราะรู้สึกผิดที่โกหกนาง..
ิเซียนเซียนยิ้มแล้วเดินเข้ามา มืออันขาวหยกของนางยื่นออกมาจับไปที่ใบหน้าของิเฉิง..
"เด็กโง่..ท่านพี่ไหนเลยจะดุด่าเ้าเพียงเพราะโกหกเพียงครั้งเดียวนางยิ้มออกมา.. เ้ามีโอกาศได้เจอวาสนา ท่านพี่เพียงอย่างให้เ้ามีอนาคตที่สดใส
พิษไอเย็นของข้าก็ไม่สำคัญอันใดแล้ว.. ต่อไปเ้าต้องเชื่อฟังาุโและทำตามคำแนะนำของนางล่ะ..
"ไม่...ข้าต้องรักษาพิษไอเย็นของท่านให้ได้ ประกายตาิเฉิงปรากฏความมุ่งมั่น...ท่านพี่รอก่อน..ข้าขอเวลาอีก1ปี ไม่สิอีก5เดือนเพียง5เดือนข้าจะต้องรักษาพิษนี้ให้ได้
"ท่านพี่่นี้ข้าคงไม่ได้อยู่ดูแลท่าน ข้าจะต้องออกไปฝึกตน อีก5เดือนข้าจะกลับมารักษาพิษให้ท่านพี่ ท่านพี่รักษาตัวด้วย พอพูดจบิเฉิงก็เดินออกไปจากบ้านและวิ่งเข้าไปในป่าสะบั้นจันทร์
ิเซียนเซียนเพียงยืนดู ิเฉิงที่ใกลออกไปจากคลองจักขุ นางมิได้ห้ามหรือกล่าวอะไร เพราะนั้นคือทางเลือกของิเฉิง นางเพียง้าให้น้องชายของนางได้มีอนาคตที่ยาวใกล การที่ิเฉิงได้พบเจอกับาุโนางนั้น ก็ถือว่าเป็โชคชะตาของิเฉิง นางไหนเลยจะไปขวางโชคชะตาที่ฟ้าประธานมาให้ของิเฉิงได้
**************************************************************************************************************************************
เื่นี้เป็เื่ที่แต่งขึ้นเอง เจคอปน้อยเพิ่งหัดแต่งนิยาย อาจจะมีคำตกหรือใช้คำไม่สวยต้องขออภัยท่านผู้อ่านมา ณ ที่นี้
หากมีคำแนะนำหรือคำติเตือน คอมเม้นบอกเจคอปน้อยเลยเด้อ
เจคอปน้อยจะได้แก้ไขให้ตรงจุด..