เกิดใหม่มาเป็นแพทย์สาวชาวนาผู้ร่ำรวย (ด้วยตัวเอง) [แปลจบแล้ว]

        ผู้ใหญ่บ้านพูดต่อ"เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อนพวกเจ้าลืมไปแล้วหรือ? กฎที่พวกข้าตั้งไว้พวกเจ้าก็ลืมไปแล้วหรือ? ตอนนั้นข้าบอกแล้วว่า ชื่อเสียงของสตรียิ่งใหญ่กว่าสวรรค์ หากไม่มีหลักฐานเท่ากับเป็นการป้ายสี ทำไม พวกเจ้าอยากให้เรื่องที่เกิดขึ้นกับแม่นางหรง เกิดขึ้นในหมู่บ้านเสี่ยวหนิวอีกครั้งหรือ?"

        แม่นางหรงคือเจ้าสาวที่ฆ่าตัวตายในอดีต

        ตอนนั้นมีข่าวลือว่าแม่นางหรงมีบุรุษคนรักที่เติบโตมาด้วยกันก่อนจะแต่งงานมาที่หมู่บ้านเสี่ยวหนิวนางกับบุรุษคนนั้นเป็นสามีภรรยากันแล้วทั้งยังบอกว่าแท้จริงแล้วพวกเขามีลูกด้วยกันนานแล้วเพื่อจะเลี่ยงความอัปยศและอับอาย ครอบครัวของแม่นางหรงจึงให้นางแต่งงานมาที่หมู่บ้านเสี่ยวหนิวเมื่อออกเรือนไกลบ้าน จึงไม่มีผู้ใดทราบเรื่องเหล่านี้แล้ว

        ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนริเริ่มข่าวลือหลังจากกลายเป็นเรื่องใหญ่ ทุกคนต่างพูดถึงเรื่องนี้ ราวกับเห็นด้วยตาตนเองอย่างไรอย่างนั้นขาดก็แต่กระโดดโลดเต้นเท่านั้น

        ครั้งหนึ่งแม่นางหรงอยากจะยืนยันความบริสุทธิ์ของตนเองว่าข่าวลือที่พูดกันนั้นไม่ใช่ความจริงแต่น่าเสียดายที่ไร้ประโยชน์ ถึงขั้นแม้แต่ครอบครัวสามีก็เริ่มหวาดระแวงสงสัยอุปนิสัยของสามีก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน สุดท้ายแม่นางหรงสิ้นหวังใช้ผ้าแพรขาวผูกคอฆ่าตัวตาย เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง

        เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่คนในครอบครัวของแม่นางหรงมาร่วมพิธีไว้อาลัย เมื่อได้ยินข่าวลือนี้แล้วจะให้พวกเขายอมยุติเรื่องนี้ได้อย่างไร ไม่เพียงร้องเรียนในหมู่บ้าน ทั้งยังร้องเรียนไปถึงที่ว่าการอำเภอ

        แต่เมื่อถามว่าผู้ใดคือฆาตกรกลับเงียบกริบ

        เรื่องนี้ ผู้ใดคือฆาตกร? สามีของนาง? แม่สามี? หรือว่าเพื่อนบ้าน?

        คล้ายว่าทุกคนล้วนเป็นฆาตกรแต่ก็คล้ายว่าทุกคนล้วนไม่ใช่ฆาตกร การตายของแม่นางหรง ไม่มีผู้ใดต้องรับผิดชอบแต่แท้จริงแล้วล้วนเกี่ยวข้องกับทุกคน

        แม้นายอำเภอจะทราบต้นสายปลายเหตุของเรื่องทั้งหมดก็ยากที่จะตัดสิน สุดท้ายสั่งโบยพี่ชายของแม่นางหรง แล้วขับไล่เขาออกไปแม้จะผ่านมาหลายปี แต่เพียงนึกถึงสตรีที่ตายจากไปในช่วงชีวิตที่ดีที่สุดทุกคนต่างรู้สึกละอายอย่างสุดซึ้ง

        แม่นางหรงตายแล้ว ตายเพราะข่าวลือบีบต้อนนางใช้ผ้าแพรขาวจบชีวิตของตนเอง ทุกคนที่นี่ล้วนต้องรับผลกรรมต่อการตายของนาง

        ผู้ใหญ่บ้านมองดูสีหน้าของทุกคน"ในเมื่อทุกคนยังไม่ลืม เช่นนั้นก็น่าจะจำได้ ผู้ที่ป้ายสีคนบริสุทธิ์ต้องถูกลงโทษอย่างไร"

        ผู้ใหญ่บ้านประสานมือคำนับผู้อาวุโสทั้งห้าคน"เรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ท่านผู้อาวุโสทั้งหลายโปรดตัดสินด้วยขอรับ"

        แม้เขาจะเป็นผู้ใหญ่บ้านทว่าไม่ใช่ผู้อาวุโสใหญ่ ทั้งยังเป็นคู่กรณี ไม่ว่าจะโดยส่วนรวมหรือโดยส่วนตัวล้วนสมควรให้ผู้อาวุโสตัดสิน

        ลุงสือโถวคือหนึ่งในผู้อาวุโสทั้งห้าเขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดเป็นคนแรก

        "ในเมื่อผู้ใหญ่บ้านอยากให้พวกข้าตัดสินใจเช่นนั้นพวกข้าก็ไม่ปฏิเสธ ซุนหลานฮวา ข้าขอถามเจ้า สิ่งที่เจ้าพูด เจ้าเห็นด้วยตาตนเองหรือปั้นน้ำเป็นตัว?"

        ซุนหลานฮวาเงยหน้าขึ้นด้วยความตื่นตระหนกน้ำหูน้ำตารินไหล นางสะอึกสะอื้น "ผู้ใหญ่บ้าน ลุงสือโถวทั้งหมดนี้ข้าล้วนได้ยินมาจากผู้อื่น ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเจ้าค่ะ"

        ลุงสือโถวหัวเราะในลำคอ"ได้ยินผู้อื่นพูดกัน? สิ่งที่ได้ยินผู้อื่นพูดเจ้ากล้านำไปพูดต่อหน้าคุณชายหลี่เช่นนั้นหรือ?"

        เป็นเพราะบรรดาหญิงสาวที่เอาแต่พูดจาเรื่อยเปื่อยวันๆ ยามไม่มีสิ่งใดทำก็จับกลุ่มนินทาจึงทำให้สภาพแวดล้อมของหมู่บ้านเสี่ยวหนิวย่ำแย่ลงทุกปีลุงสือโถวรู้สึกขวางหูขวางตามานานแล้ว สำหรับเขาเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้เป็นโอกาสดีในการจัดระเบียบหมู่บ้านเสี่ยวหนิวเขาไม่อยากปล่อยโอกาสนี้ไปแม้แต่น้อย

        เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ซุนหลานฮวาสติแตกไปนานแล้วนางอดไม่ได้ที่จะหันกลับไปหาบิดาและมารดาของตนเองได้ยินเพียงเสียงกระทืบเท้าอย่างแรงของลุงสือโถว "เจ้าอย่ามองหาบิดามารดาต่อหน้าบรรพบุรุษ พวกเขาไม่มีสิทธิ์พูด！”

        มองหาบิดามารดายามสร้างปัญหาทว่าตอนพูดนินทาว่าร้ายผู้อื่นกลับไม่คิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมา

        ซุนเถี่ยจู้ซึ่งเป็นบิดาของซุนหลานฮวาเป็นคนที่รักลูกสาวยิ่งนักเมื่อเห็นใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตาแสนน่าสงสารของลูกสาว เขาก็ปวดใจอย่างมาก จึงพูดขอร้อง"ลุงสือโถว เพียงแค่คำพูดล้อเล่นของเด็กๆ เท่านั้น ท่านเองก็เห็นหลานฮวาของข้าตั้งแต่เล็กจนโตท่านยกโทษให้นางสักครั้งได้หรือไม่? ข้ารับประกัน กลับไปข้าจะสั่งสอนนางอย่างดีไม่ให้นางพูดจาเหลวไหลอีก"

        ลุงสือโถวขมวดคิ้วเป็นปม"เพียงแค่คำพูดล้อเล่นของเด็กๆ เช่นนั้นหรือ? เถี่ยจู้ ยามเจ้าพูด ช่วยถามใจตนเองเล็กน้อย หลานฮวาของเจ้ายังเป็นเด็กหรือไม่? นางเข้าพิธีปักปิ่นตั้งแต่เมื่อปีกลายหญิงสาวที่อายุเท่านางแม้จะยังไม่ได้ออกเรือน แต่ก็กำลังหาคู่หมั้นคู่หมายแล้วเจ้าไม่กระดากปากหรือที่บอกว่านางยังเด็ก?"

        ซุนเถี่ยจู้ได้ยินเช่นนั้นก็พูดด้วยความไม่พอใจ "เหตุใดจึงไม่ใช่เด็ก? นางยังไม่ได้ตบแต่งออกเรือนไม่ใช่หรือ? เพียงแค่พูดนินทาเล็กน้อย ก็เรียกคนทั้งหมู่บ้านมาเปิดศาลบรรพชน พวกเราให้ความเคารพเรียกท่านว่าผู้อาวุโส เช่นนั้นท่านก็ไม่อาจเอาขนไก่มาทำลูกศร [1]

        ในสายตาของเขาซ่งอวี้สิบคนก็ไม่ล้ำค่าเทียบเท่าลูกสาวของเขา เพียงแค่พูดนินทาเล็กน้อยเท่านั้นต้องถึงขั้นเปิดศาลบรรพชนเชียวหรือ?

        ชุ่ยจวี๋มารดาของซุนหลานฮวาได้ยินสามีพูดเช่นนี้นางก็คล้อยตามทันที "จริงด้วย เปิดศาลบรรพชนเป็นเรื่องใหญ่เหตุใดแค่เพียงคำพูดล้อเล่นไม่กี่คำของเด็กๆ ก็ถึงขั้นเปิดศาลบรรพชนหากผู้ใหญ่บ้านไม่พอใจ เช่นนั้นข้าจะให้หลานฮวากล่าวขอโทษท่านท่านอย่ายึดติดกับความผิดเล็กน้อยแล้วหาเรื่องเด็กเลย"

        พวกเขาสองสามีภรรยาพูดจากใจจริงเพราะในสายตาพวกเขา นี่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นอีกทั้งพวกเขาคิดว่าตนยอมถอยหนึ่งก้าวแล้ว ให้หลานฮวากล่าวขอโทษผู้ใหญ่บ้าน แต่สำหรับซ่งอวี้? นางเป็นเพียงหญิงกำพร้าคนหนึ่งในหมู่บ้านเสี่ยวหนิวซึ่งไร้ที่พึ่งพิงเท่านั้นไม่อาจเทียบกับหลานฮวาของพวกเขาได้ ให้หลานฮวาขอโทษนาง? เป็นไปไม่ได้

        ผู้ใหญ่บ้านหัวเราะให้กับคำพูดของพวกเขา"พูดเช่นนี้ กลับกลายเป็นว่าข้าคือคนผิด?" จู่ๆ เขาก็พบว่าตนไม่ควรสนใจคำพูดของพวกเขาแม้แต่น้อย ไม่อาจใช้เหตุผลมาพูดคุยกับพวกเขาได้ด้วยเหตุนี้จึงโยนความรับผิดชอบ "คำนินทาของหลานฮวาในวันนี้เกี่ยวข้องกับข้าดังนั้นข้าไม่อาจตัดสินใจได้ ให้พวกผู้อาวุโสตัดสินใจเถอะ"

        ความหมายของเขาคือจะจัดการซุนหลานฮวาอย่างไร ให้พวกผู้อาวุโสตัดสินใจ ครั้งนี้เขามาในฐานะผู้ถูกกระทำ

        ลุงสือโถวกำลังจะพูดบางอย่างทว่าเสียงเยือกเย็นของซ่งอวี้ก็ดังขึ้น"ผู้อาวุโสทั้งหลายช่วยฟังข้าสักคำได้หรือไม่เจ้าคะ?"

        ชุ่ยจวี๋ยืนอยู่ข้างซ่งอวี้นางไม่ชอบซ่งอวี้มานานแล้ว ไม่รอผู้อาวุโสพูด ชุ่ยจวี๋ก็พูดประชดประชัน"ที่นี่คือศาลบรรพชน คือรากฐานของหมู่บ้านเสี่ยวหนิว เจ้ามีสิทธิ์พูดด้วยหรือ?"

        ป้าหวังโต้กลับทันที"หลานฮวาของพวกเจ้าสร้างเรื่องโกหกพูดถึงผู้ใหญ่บ้านและซ่งอวี้เสียเสียหายหาย แล้วซ่งอวี้จะไม่มีสิทธิ์พูดได้อย่างไร? หากจะบอกว่าผู้ใดไม่มีสิทธิ์พูดคนคนนั้นก็คือพวกเจ้า เป็นฝ่ายนินทาว่าร้ายผู้อื่นแต่กลับมีเหตุผลเช่นนั้นหรือ? เจ้าใหญ่โตมาจากที่ใดกัน"

        "โวกเวกโวยวายอะไรกัน！ ที่นี่คือศาลบรรพชน บรรพบุรุษต่างดูอยู่ ยังไม่หุบปากอีก！” คนที่พูดปรามในครั้งนี้คือปัญญาชนเพียงคนเดียวของหมู่บ้านเสี่ยวหนิวแม้จะเป็นเพียงซิ่วไฉ แต่ก็ได้รับความเคารพนับถือจากคนในหมู่บ้านเสี่ยวหนิวอย่างมาก

        เวลานี้เฉินซิ่วไฉพูดตำหนิแม้จะเป็นชุ่ยจวี๋ ก็จำต้องปิดปากเงียบด้วยความไม่พอใจ

        "ซ่งอวี้เจ้าอยากจะพูดสิ่งใดก็พูดเถอะ" เฉินซิ่วไฉตำหนิคนอื่นๆ แต่สีหน้าของเขาอ่อนโยนกับซ่งอวี้เพียงคนเดียวเขาหงุดหงิดที่ชาวบ้านไม่มีความรู้ หากในหมู่บ้านมีหมอประจำหมู่บ้านเช่นนั้นจะส่งผลดีต่อหมู่บ้านเสี่ยวหนิวอย่างมาก

        ซ่งอวี้ไม่คิดว่าเฉินซิ่วไฉจะมีสายตาเฉียบแหลมเช่นนี้เห็นนางเป็นคนสำคัญแล้ว ซ่งอวี้พูดขึ้น "ตอนที่ซุนหลานฮวาพูดนินทาว่าร้ายแม้ข้าจะไม่อยู่ในเหตุการณ์ แต่ถึงอย่างไรคนที่นางนินทาว่าร้ายก็คือข้าข้าคิดว่าข้าน่าจะมีสิทธิ์พูดเล็กน้อยกระมัง"

        บรรดาผู้อาวุโสพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

เชิงอรรถ

[1] เอาขนไก่มาทำลูกศร หมายถึงใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงผู้อื่น