ท้องฟ้าคำรามดังมากขึ้นกว่าตอนกลางวัน
ชายหนุ่มก้มมองนาฬิกาบนข้อมือเวลา23.00 เขาคงนอนไม่หลับแน่ๆ นิทตี้เริ่มนิ่ง เธอลุกขึ้นเตรียมตัวเข้านอน “ขอไปอาบน้ำก่อนค่ะ “ เธอจัดแจงเปิดกระเป๋าเสื้อผ้าวางเสื้อผ้าไว้ข้างกาย เขาแนะนำหญิงสาว “คุณใช้ห้องน้ำในห้องนอนผมดีกว่า กว้างกว่าและไม่ได้ยินเสียงฟ้าผ่า “ หญิงสาวไม่กล่าวอะไรตรงเข้าไปในห้องน้ำของเขา
ระหว่างนั้นวินนี่ทรฯกลับไปหาคู่หมั้น “ฟังผมนะ ตอนนี้ไฟฟ้าดับเกือบทั้งเมือง มือถือผมเหลือแบตเพียงนิดหน่อย คุณห้ามโวยวายนะครับ“ เสียงริย่าหัวเราะคล้ายเธอดื่มหนักและอยู่ในอาการเมา “ ดื่มอีกแล้ว คุณดื่มกับใคร“ น้ำเสียงดุดันของเขาถูกแทรกเสียงเพลงที่เธอเร่งขึ้น “ฉันมากับเพื่อนๆค่ะ นี่ถ้าไฟฟ้ามา คุณรีบชาร์ตรีบโทรมานะ จะรอค่ะ” วินนี่ไม่ฟังเธอตัดสายทิ้งเพราะความโมโห เขาห้ามเธอไม่ให้ดื่ม ไม่เคยสำเร็จ "พูดไม่เคยฟัง" ริย่าใเมื่อเขาตัดสายของเธอ ริย่าจ้องหน้าจอมือถือ "ทำไมมีแต่ผู้ชายดื่มเหล้าได้หรือไง เชิญไปแต่งงานกับพวกหญิงแม่บ้านแม่ศรีเรือนดีกว่าไหม คนบ้า”
วินนี่ปามือถือลงบนที่เตียงนอน เขาทิ้งร่างลงนอน “จะบ้าตายอยู่แล้ว โว้ยยย" เสียงะโของเขาทำให้นิทตี้ใสุดๆ คว้าเสื้อผ้ามาสวมอย่างลวกๆ รีบวิ่งออกมาจากห้องน้ำ “ เกิดอะไรขึ้นค่ะ “ วินนี่พลิกตัวมาทางเธอ จ้องที่เรือนร่างของหญิงสาวที่ยืนตรงหน้าของเขา “มานี่ มาหาผมหน่อย“ นิทตี้ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย สีหน้าเริ่มกังวล ก้าวถอยหลัง “ ทำไมฉันต้องเข้าไปหาคุณ“ วินนี่ถอนหายใจยาว ดันร่างตัวเอง ก้าวเข้าไปหาหยุดตรงหน้าของเธอ “ผมไม่ใช่คนบ้ากาม หรือจอมหื่น แต่ก็ไม่แน่ถ้าคุณยังแต่งตัวแบบนี้“ เธอก้มหน้าลงมองที่เสื้อนอน หญิงสาวรีบกุมสาบเสื้อเข้าหากัน เธอลืมปิดกระดุมเสื้อ ร่างสูงเอื้อมมือดึงสาบเสื้อออกจากมือของเธอ เขาเริ่มปิดกระดุมเสื้อให้เธอที่ละเม็ดครบทุกเม็ด นิ้วมือของเขาัักับหน้าอกคู่งามของเธอ เสื้อบางๆกันระหว่างนิ้วมือและผิวกายเท่านั้น นิทตี้รู้สึกขนลุกซู่ทั้งตัว พวงแก้มสีชมพู เธอเม้มริมฝีปาก “คุณง่วงก็นอนเถอะ ผมจะนั่งเป็เพื่อน ไม่รู้ฟ้าจะผ่าอีกไหม“ เธอมองไปที่เตียงนอนในห้องนั่งเล่น “ฉันขอนอนข้างนอกนะคะ ที่โซฟาก็ได้ “ วินนี่รวบต้นแขนของเธอ ดันร่างของเธอออกไปที่ห้องนั่งเล่น “ นอนบนเตียงตรงนั้น ส่วนผมจะไปอาบน้ำ เหงื่อท่วมตัวหมดแล้ว“
เธอนอนบนเตียงนอน หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ นึกถึงเวลาที่นิ้วมือเขาััผิวกายของเธอ ริมฝีปากอุ่นๆจูบเธอในตอนนี้เธอรู้สึกสยิวแปลกๆ หญิงสาวคว้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรฯหาเพื่อนเธอสาว “แกทำอะไรอยู่ ฉันอยู่เดลีนะ ” เพื่อนของเธอแต่งงานแล้ว “มีอะไร นิทตี้“ ร่างกำยำของชายหนุ่มนุ่งผ้าเช็ดตัวออกมาจากห้องน้ำ เธอแอบมองเขา แสงเทียนในห้องนอนเริ่มรี่ลงกำลังจะมอดดับลง นักบินหนุ่มบรรจงเช็ดตัวอย่างช้าๆ เธอรีบตัดสายมือถือทิ้ง เตียงนอนของเธอต่ำทำให้เธอสามารถมองเห็นเรือนร่างเขาในตอนนี้ “คนบ้าแก้ผ้าด้วย ทำไมไม่แต่งตัวในห้องน้ำ“ เธอคว้าผ้าห่มหันหลังให้ทันที ใบหน้าเธอร้อนผาวขึ้นมา ั้แ่เกิดไม่เคยเห็นผู้ชายแก้ผ้า เธอคิดไปตบหน้าตัวเองไป
วินนี่ยืนมองดูเธอทำอะไร “คนบ้า บ้าที่สุด หน้าไม่อายเลย“ เธอพูดเบาๆ ไม่รู้ว่าเขายืนอมยิ้มข้างๆเตียงนอน “คุณผู้หญิงก็หน้าไม่อายเหมือนกัน โชว์ขาขาวๆให้ผมดูในตอนนี้ “ ร่างของนิทตี้สะดุ้งลุกขึ้นนั่ง “มาั้แ่เมื่อไร“ เขานอนลงข้างๆเธอ “ ฉันจะไปนอนในห้องดีกว่า “ เขาดึงแขนเธอไว้แล้วดันร่างของเธอให้นอนลงบนที่นอนหนานุ่ม “นอนที่นี่ ผมไม่ทำอะไรคุณ“ เธอคว้าผ้าห่มมาคลุมร่างไว้อย่างรวดเร็ว
เสียงฟ้าผ่าเริ่มดังขึ้นปอกรสายฝนที่เทลงมาอย่างหนัก หญิงสาวนอนหลับข้างกายของเขา วินนี่ตะแคงร่างมองใบหน้าของหญิงสาวที่หลับสนิท “ หลับง่ายด้วย “เขาไม่ละสายตา มองทั้งเรือนร่าง เธอเหมือนสาวน้อยที่ไร้เดียงสาในเวลานอนหลับ ผิวสะอาดไม่มีร่องรอยอะไรเลย ใบหน้างดงามเหมือนรูปปั้น เขาห้นกลับมองสายฝนที่เทลงมา แสงฟ้าแลบเป็่ๆ ทำให้เขาคิดพร้อมยิ้มขึ้นมา "ทำไมฟ้าไม่ผ่าอีกสักรอบ"
ประมาณตีสามเศษๆ เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกเป็ระลอก่นี้เหมือนฟ้ารั่วลงมา เธอพลิกตัวเข้าไปหาเขาอย่างเร็ว วินนี่ก็ใตื่นเช่นกัน นิทตี้กุมแขนของเขาไว้แน่น “ผมอยู่กับคุณไม่ได้ไปไหน“ นักบินหนุ่มกอดร่างเธอไว้แน่น สองร่างโผเข้าหากันแนบสนิท หัวใจของเขาเริ่มเต้นแรง เปลือกตาของหญิงสาวปิดสนิทไม่กล้ามองใบหน้าของเขา เธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต็นแรง ร่างกายเริ่มเธอเกร็งท่อนแขนของเขาโอบกอดของร่างเธอไว้ เส้นผมของเธอติดปลายจมูกของเขา กลิ่นของแชมพูหอม วินนี่ขยับร่างให้เธอนอนสบายขึ้น “ไม่ต้องเกร็ง นอนต่อนะครับ ผมอยู่ด้วยไม่ไปไหน“ ริมฝีปากอุ่นๆจูบที่หน้าผากของเธออย่างเบาๆ เธอรู้สึกกลัวเหมือนเดิม “พรุ่งนี้จะกลับบ้าน ดีกว่า” เขาลุกขึ้นโอบใบหน้าของเธอไว้แน่น “ ทำไมคุณกลัวมากขนาดนี้ บอกได้ไหม “
เธอนึกถึงตอนเด็กๆอายุแค่หกขวบ พ่อจับเธอใส่กรงหมาวางไว้ท่ามกลางสายผน ตอนเด็กๆเพราะความดื้อของเธอไม่ยอมไปโรงเรียน ในตอนกลางคืนพ่อจะปล่อยเธอไว้ในกรงหมานอกบ้านทั้งคืน ถ้าคืนนั้นฝนตก ทั้งเสียงหมาหอน ทั้งเสียงฟ้าผ่า เธอกลายเป็เด็กที่กลัวเสียงฟ้าผ่า วินนี่โอบกอดร่างของเธอไว้ หญิงสาวหันหลังให้เขา วินนี่รู้สึกอบอุ่นเมื่อเขากอดเธอไว้เหมือนเดิม “คุณอย่ากอดฉันได้ไหม รู้สึกแปลกๆยังไงไม่รู้ ร้อนๆหนาวๆไปหมด“ เขาอมยิ้ม หันหลังกลับมานอนที่เดิม ชายหนุ่มพยายามหักห้ามใจ อดกลั้นความ้าที่จะปล้ำเธอ “ ครับ คุณครู “
เสียงฟ้าผ่าดังทั้งคืน หญิงสาวพลิกตัวไปมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาไม่กอดร่างของเธอ ดวงตาของคู่ประสานกัน นักบินหนุ่มกระพริบตา เสียงฟ้าผ่าดังขึ้น นิทตี้ร้องกรี๊ดขึ้น “ ไม่ไหวแล้ว ถ้าแบบนี้ไม่ต้องนอนหลับทั้งคู่ “ เขาพลิกร่างของเขาคร่อมร่างของเธอ มือสอดเข้าไปในแผ่นหลังของเธอ อีกมือเขาลูบเสยเส้นผมที่ปรกใบหน้าของเธอ ยกร่างท่อนบนของเธอขี้น ริมฝีปากจุมพิตลงที่ซอกคอของเธอ ชายหนุ่มสูดกลิ่นกายของสาวน้อยในอ้อมแขน นิทตี้พยายามผลักเขาแต่สู้แรงมหาศาลของเขาไม่ได้ ร่างสูงโถมตัวคร่อมร่างของเธอ แววตาของความหวาดกลัวของเธอ “ คุณมี...........” เสียงของเธอหายไปในลำคอ วินนี่ประกบริมฝีปากของเธอไม่ให้พูดอะไรอีก หัวใจของเขาปรารถนาจะ เขา้าจะบอกเธอว่าผมรักคุณเข้าแล้ว วินนี่จูบหญิงสาว ลิ้นอุ่นแทรกเข้าในโพรงปากเล็ก ปลายลิ้นตวัดไปมา เขาไม่รุกเธอมาก ถอนริมฝีปากออก กดริมฝีปากลงที่ซอกคองาม สองมือเขาของปลดกระดุมเสื้อนอนของเธอออกจนหมด
น้ำตาเธอเริ่มไหลออก หญิงสาว้าจะบอกว่า อย่าทำแบบนี้ได้ไหม เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อสิ่งนี้เลย วินนี่iจุมพิตเนินอกสวยงาม ริมฝีปากลากไซร้บริเวณหัวนมสีชมพู มืออีกข้างลากลงที่สะโพก ไฟแรงราคะตามด้วยแรงอารมณ์ ความปรารถนาของเขาเหมือนูเาไฟลูกใหญ่กำลังจะะเิ ริมฝีปากอุ่นๆของััหน้าอกงามคู่อย่างมัวเมา ร่างของเธอสั่นสะท้านด้วยริมฝีปากของเขา น้ำหูน้ำตาไหลไม่หยุด สองมือของเธอปาดน้ำตา รวบรวมความกล้าพูดขึ้น “ เราไม่ได้รักกัน ทำไมคุณไม่ถามความสมัครใจของฉันก่อน จะข่มขืนฉันทำไมคะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อนอนกับคุณ“ ชายหนุ่มได้ยินทุกถ้อยคำพูดของเธอ วินนี่ได้สติ ในใจของเขาเริ่มคิด จริงด้วย ความสมัครใจ เธอไม่ได้รักเขา เวลานี่้เขากำลังจะข่มขืนเธอ
ชายหนุ่มลุกขึ้นนั่ง ถอนหายใจอย่างแรง เป่าลมออกจากริมฝีปากอย่างแรง สะบัดเส้นผม ดึงผ้าห่มคลุมปิดร่างเธอไว้ เขาเดินกลับเข้าไปในห้องนอนอย่างเร็ว เสียงประตูนอนปิดอย่างแรง "ปัง" วินนี่ทิ้งร่างของล้มนอนบนเตียงนอน ฝ่ามือทุบเตียงนอนอย่างแรง “เราเกือบข่มขืนเธอ นี่เราทำไปได้ยังไง“ นิทตี้ลุกขึ้นนั่งร้องไห้มองหน้าจอมือถือ ้าโทรหาแม่เธอในตอนนี้ "แม่จ้า หนูจะกลับบ้าน ไม่อยากอยู่ที่นี่เลยค่ะ"
2K
![ผมเกิดมาเป็นตัวประกอบในบทตัวร้าย [ Yaoi/จีนโบราณ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678700647_64406571.webp)
