เมื่อออกมาจากโลกลึกลับ นนท์และกู้อินชางเร่งกลับไปยังเมืองจี่ยี่อย่างรวดเร็ว
" พี่กู้ แยกกันตรงนี้ นี่คือแผ่นหยกสื่อสาร " กู้อินชางพยักหน้า
" นี่คือ โอสถกายาัทองแดง เงิน ทอง กายทะลวงฟ้า อย่างละสิบเม็ด ให้ทำการดูดซับอย่างละหนึ่งเม็ดตามลำดับ จะทำให้กายของท่านแกร่งขึ้น " กู้อินชางรับเอาโอสถทั้งสี่ไว้
" พี่กู้ ต่อไปนี้ เวลาที่จะใช้ผลึกปรานสรรพสิ่งนั้น ขอให้ท่านระวังในการใช้จ่าย แบ่งส่วนหนึ่งเก็บไว้ อีกส่วนหนึ่งติดตัว ทั้งน้ำปรานสรรพสิ่งก็ทำเช่นเดียวกัน " กู้อินชางพยักหน้า
" มีเื่อันใดส่งเสียงผ่านหยกสื่อสารหาข้า " นนท์ยกยิ้มแล้วทะยานร่างไปยังหุบเขาก่อนถึงเมืองจี่ยี่
" พี่โจว หุบเขานั้นอันตรายยิ่งนัก ท่านจงระวัง " นนท์ทำหน้านิ่ว
" มีสิ่งใดรึ " นนท์เอ่ยถาม
" อสูรร้าย " นนท์พยักหน้า
" ข้าจะระวังตัว " นนท์ตอบกลับ
ตาคมจับจ้องยังแนวเทือกเขาน้อยใหญ่ กินพื้นที่ราวร้อยล้านลี้
" เป็เทือกเขาที่สมบูรณ์และใหญ่โตมาก " นนท์พึมพำ
นนท์ลอยตัวอยู่แนวเขตรอบนอก กวาดตามองผ่านเนตรั
" เส้นปรานัคล้ายกับที่โลกลึกลับ ทั้งยังมีมากมาย " นนท์พึมพำ
" มันคือเส้นปรานอะไร " นนท์ร่อนร่างลงที่พื้นแล้วเดินเข้าไปในเขตรอบนอก
" วังเวงจริงๆ " นนท์พึมพำ แล้วก้าวเดินลึกเข้าไปเรื่อยทั้งยังระแวดวะวังภัย
" เขตรอบนอกเหมือนกับทุกที่สัตวอสูรขั้นต่ำทั้งนั้น " นนท์ส่ายหน้าเร่งเข้าไปในเขตกลาง
" นี่คงเป็เขตในแล้วสิ " นนท์รับรู้ได้ถึงแรงกดดันระดับราชันย์ขั้นกลาง พลางพยักหน้า
" อสูรราชันย์ขั้นกลางเยอะมาก ทั้งขั้นปลายอีกมากนัก " นนท์พึมพำ
" ปรานั เหมือนกับที่โลกลึกลับ " นนท์ฉีกยิ้มในทันที แฝงตัวเข้าในห้วงมิติอย่างรวดเร็ว
" อยู่ที่ใด " นนท์มองผ่านเนตรั
" เขาลูกใหญ่ที่สุด ตั้งอยู่กึ่งกลาง ทั้งอสูรขั้นราชันย์สูงสุดขั้นที่สองเฝ้าอยู่ " นนท์สูดหายใจเข้าลึก
" หรือจะแฝงตัวลงใต้ดิน " นนท์พึมพำ
" ไปทางใต้ดินดีกว่า " นนท์แฝงตัวลงใต้ดินเร่งไปยังเขาลูกใหญ่อย่างรวดเร็ว
นนท์แหงนมองบนผิวดิน " เขาของัขั้นเทพ " เขาัสีทองส่องประกายเรืองรอง
" สุดยอด " นนท์พึมพำ ตาคมจับจ้องยังอสูรกระทิงเหล็กขั้นราชันย์สูงสุดขั้นที่สอง นนท์สะบัดมือส่งไขกระดูกของตนเข้าสยบเขาเทพัไว้ แล้วเรียกเขาัเข้ามา
" ไป " นนท์เร่งหนีไปอย่างรวดเร็ว
" ไอ้สาระเลวตัวใดขโมยสมบัติของข้า " สุรเสียงกู่ก้องร้องคำรานลั่นโลกจี่ยี่ เหล่าผู้คนมากมายต่างตื่นตระหนก
" เกิดสิ่งใดขึ้น เหตุใดราชันย์อสูรถึงได้เกรี้ยวกราดเช่นนี้ "
" หรือจะเป็พี่โจวที่เสี่ยงตายเข้าไปชิงสมบัติของราชันย์อสูร " กู้อินชางพึมพำ
" ทำไมมันรู้ตัวเร็วขนาดนี้ " นนท์ยังคงแฝงตัวอยู่ใต้ดิน เร่งทะยานร่างออกไปจากเขตกลางอย่างรวดเร็ว
" นั่นมัน อาชา์รึ ตัวเมียซะด้วย " นนท์วาดมือเก็บอาชา์สีขาวเข้าในแหวนห้วงมิติในทันที
" หาที่พักก่อน " นนท์เร่งไปยังเส้นปรานัที่จำศีลอยู่
" แว่บ " ร่างของนนท์หายเข้าไปในแหวนห้วงมิติ
" อาชาเพลิง " นนท์ร้องะโเรียก
" ทำไมไม่มา " นนท์กวาดตามองหา
" ไอ้นี่ เร็วจิง " นนท์ถึงกับส่ายหน้า
" ฮี้ " อาชาเพลิงพาอาชา์เข้ามา
" เ้าพอใจรึไม่ " อาชาเพลิงพยักหน้าอย่างแรง นนท์ยกยิ้ม มองยังอาชา์
" อาชา์ เ้าาเ็รึ " นนท์ยื่นมือส่งปรานแห่งชีวิตเข้ารักษาอาการาเ็ภายในของอาชา์
" ครานี้ เ้าหายจากาเ็แล้ว " นนท์ยกยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับอาชา์ นนท์เดินเข้าหาแล้วยื่นมือออกไปลูบที่หัวของอาชา์
" มิเป็ไร เ้ามิต้องกังวล ข้ามิทำอันใดเ้าดอก " ท่าทีที่ตื่นกลัวของอาชา์พลันผ่อนคลาย อาชาเพลิง์เดินเข้าหานนท์ใช้หัวของมันถูกับตัวของนนท์
" อาชาเพลิง เ้าจงกลั่นผลึกปรานสรรพสิ่งจากร่างเหล่านี้ไว้ให้ข้า " อาชาเพลิงพยักหน้า นนท์วาดมือนำผลึกกายจิตของเหล่าศิษย์ตระกูลจี่ออกมา
" เ้าอย่าแอบกินอีก " มันพยักหน้าแบบขอไปที นนท์จึงตีหัวของมันเบาๆ
" ดูเขาเทพัดีกว่า " นนท์นั่งลงขัดสมาธิแล้วเรียกเขาเทพัออกมา
" พลัง์ยังเหลืออีกมากนัก หากดูดซับหมดนี่ อาจทะลวงพลังได้ถึงสองขั้นใหญ่ " นนท์พึมพำ แล้วเก็บเขาเทพมังไว้ที่ยอดเขาภายในแหวนห้วงมิติ
" มีแต่ลำธารแต่ไม่มีน้ำ " นนท์วาดมือเรียกถังน้ำออกมานับหมื่นถัง แล้วเทน้ำปรานสรรพสิ่งใส่ในลำธาร
" ครืน " ภายในแหวนห้วงมิติพลันสั่นไหว ปรานสรรพสิ่งฟุ้งกระจายออกทั่ว
" ดีจริง " นนท์สูดหายใเข้าลึก นนท์กวาดตามองทั่ว เร่งไปยังแปลงสมุนไพร
" หญ้าห้าเถาเริ่มแตกเถาทั้งห้าแล้ว " นนท์มองดูยังหญ้าห้าเถา และสมุนไพรต่างๆ
" ออกไปข้างนอกดีกว่า " ร่างของนนท์พลันหายวับไป
" นี่มันเส้นปรานอะไร " นนท์มองดูเส้นปรานที่ทรงพลังมากกว่าเส้นปรานราชันย์จักรพรรดิ์า
นนท์วาดมือยังเส้นปราน " ผนึก " ผลึกเส้นปรานัลอยเข้าหานนท์
" ลองฝังไว้ในแหวนห้วงมิติ " นนท์หายเข้าไปในแหวนมิติอีกครา
" เอาไว้ที่เขาลูกกลาง " นนท์เร่งไปยังเขาลูกกลาง วาดมือฝังเส้นปรานั แล้วหลอมศิลานทีหกแผ่น สลักกฎเกณฑ์แห่งเต๋าทั้งห้า และอักขระเทพ นนท์ส่งพลังไปยังศิลานทีเต๋าและศลาอักขระเทพ
" ตูม " เส้นปรานัะเิพลังออกมาอย่างบ้าคลั่ง
" ปรานัเข้มข้นยิ่งนัก " นนท์พึมพำ
" ปรานัแดนเทพรึ " นนท์พึมพำ มองดูยังสระน้ำปรานเทพ
" พลังเทพกระจายออกมาแล้ว " นนท์พึมพำ
" ดี " นนท์พยักหน้าแล้วออกจากแหวนห้วงมิติ เร่งทะยานร่างในโพรงใต้ดิน เร่งผนึกเส้นปรานมากมายที่จำศีล
" ผลึกเส้นปรานนับร้อยก้อน " นนท์ยกยิ้ม
" วางเส้นปรานในแหวนห้วงมิติให้ได้สักสิบเส้น " นนท์พึมพำแล้วจัดการอย่างที่ว่า
" ไม่มีอะไรแล้วออกไปจากเขาดีกว่า " นนท์เร่งทะยานร่างออกจากเขตอสูรในทันที
" พ่อหนุ่ม เ้าช่างเก่งกาจนัก ที่สามารถชิงเขาัจากอสูรกระทิงเหล็กได้ " นนท์ลอยตัวมองยังร่างชรา
" ผู้เฒ่า ท่านพูดสิ่งใดข้ามิเข้าใจ " นนท์แสร้งเอ่ยถาม
" พ่อหนุ่ม อย่าทำไขสือ นำมันออกมาให้ข้าแล้วข้าจะไว้ชีวิตเ้า " นนท์เพียงยกยิ้ม
" ผู้เฒ่า นี่ท่านจะปล้นข้างั้นรึ " นนท์ยกยิ้ม
" เ้าจะนำมันมาให้ข้าดีๆ หรือจะให้ข้าใช้กำลัง " นนท์เพียงพยักหน้า
" ผู้เฒ่า หากท่านอยากได้ คงต้องใช้กำลัง " นนท์เอ่ยขึ้น
" หากเ้าตายก็อย่างโทษที่ข้าลงมือรุนแรงเกินไป " ชายชราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
" ครืน " แรงกดดันขั้นราชันย์ขั้นปลายขั้นที่เก้า พุ่งเข้าหานนท์อย่างรวดเร็ว
" อั่ก " นนท์ถึงกับกระอักเืออกมาอย่างมาก ร่างสูงร่วงลงที่พื้นในทันที
" อ้า " ผู้เฒ่ายังคงส่งแรงกดดันข้าหานนท์อย่างต่อเนื่อง
" กร็อบ " กระดูกทั่วร่างพลันแตกหัก ทั้งปรานสังหารของผู้เฒ่ายังทะลวงอวัยวะภายในจนแหลกเหลว
" อ้าก " นนท์ส่งเสียงร้องคร่ำครวญอย่างน่าเวทนา กายที่เคยแกร่งบัดนี้เป็เพียงก้อนเนื้อที่หายใจได้
" พ่อหนุ่ม ข้าบอกเ้าแล้ว อย่าให้ข้าลงมือ สภาพของเ้าในเวลานี้ หากรักษาหายกลับมาได้ เ้าคงจะพิการ " ชายชราเอ่ยขึ้น
" ส่งมันมาให้ข้า แล้วข้าจะเมตตาปล่อยเ้าไป " ชายชราลอยตัวมือไพล่หลังกล่าวอย่างเยือกเย็น
" ผู้าุโสูงสุด เป็มันที่ทำให้ตระกูลจี่ขายหน้า " นายน้อยจี่ส่งเสียงหาชายชรา
" ไอ้หมอนี่รึ ดี หากเป็เช่นนั้นก็จะมิมีความปราณีอีกต่อไป ตาย " นนท์จับจ้องมองดูหนึ่งชราหนึ่งหนุ่ม
" ผู้าุโสูงสุด ให้ข้าได้เป็ผู้ตัดหัวของมัน มันทำให้ข้าอับอาย หากข้าได้สังหารมันด้วยตนเองข้าจึงจะหายแค้น " ชายชราพยักหน้า
" ทีนี้เ้ารู้แล้วรึยังว่าการที่ทำให้ตระกูลจี่ได้รับความอับอายนั้น จุดจบเป็เช่นไร " นายน้อยจี่เดินเข้าหานนท์อย่างเชื่องช้า
" เสี่ยวจี่ อย่างเ้ารึจะสังหารข้า ไปฝึกมาอีกล้านปีเถิด " ร่างของนนท์ผสานเข้ากับผืนดินหายวับไปต่อหน้าทั้งสอง
" มันหายไปได้เช่นไร " นายน้อยจี่ถึงกับทำอันใดมิถูก เพราะจู่จู่ร่างของนนท์หายไปต่อหน้า
" เ้าหลบไป " เสียงของชายชราเป็เดือดเป็แค้นที่เขาัอันตรธานหายไปต่อหน้าของตน
" ไอ้สาระเลว " ฝ่ามือใหญ่ั์ฟาดลงที่กองเืของนนท์
" ตูม " ฝุ่นควันฟุ้งกระจาย ชายชราวาดมือสลายฝุ่น เมื่อฝุ่นควันจางหายบังเกิดหลุมใหญ่ราวพันจั้งลึกพันจั้ง
" พวกเ้าตระกูลจี่ จงจำไว้ ข้าโจวนนท์ จะลบตระกูลจี่ออกจากโลกจี่ยี่ในหนึ่งปี " เสียงของนนท์ดังก้องทั่วเมืองจี่ยี่
" ออกตามหามันมิว่าต้องสูญเสียมากมายเท่าใด เอาร่างของมันกลับมาให้ได้ " เสียงทรงพลังสั่งการแล้วร่างจางหายไป
" ขอรับ " นายน้อยจี่ประสานสองมือ
" หากข้าเร็วกว่านี้มันคงหนีมิได้ " นายน้อยจี่สูดหายใจเข้าลึกสายตาจับจ้องยังหลุมใหญ่
" ผู้ใดคือโจวนนท์ "
" พี่โจว ถึงกับประกาศท้าตระกูลจี่ แล้วข้าที่เป็สหายจะทำเช่นไร " กู้อินชางสีหน้าเคร่งเครียดในทันที
" พี่กู้ ท่านมิต้องกังวล ่นี้ให้ท่านปิดตนเร่งฝึกฝนเถิด อีกหนึ่งปีค่อยออกมาลุยตระกูลจี่พร้อมกับข้า " กู้อินชางถอนหายใจอย่างโล่งอก
" ได้พี่โจว ข้าจะเร่งปิดตนฝึกฝน อีกหนึ่งปีเจอกัน " กู้อินชางตอบ
" อีกหนึ่งปี " นนท์พึมพำ
นนท์ได้ผสานร่างเข้ากับดินแล้วเร่งดำดิ่งลงไปให้ลึกที่สุด เพื่อหลบหนีจากฝ่ามือของชายชราตระกูลจี่
" อาชาเพลิง " นนท์ร้องเรียกอาชาเพลิงในแหวนห้วงมิติ
" ฮี้ " อาชาเพลิงวิ่งเข้าหานนท์
" พาข้าไปยังบ่อน้ำปรานเทพ " อาชาเพลิงพยักหน้างัดร่างของนนท์ขึ้นหลังตนแล้วเร่งไปยังบ่อน้ำปรานเทพ
เมื่ออาชาเพลิงหย่อนร่างของนนท์ลงในบ่อน้ำปรานเทพ มันก็เฝ้าอยู่มิห่าง
" ดีจริง " ปรานเทพแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายอย่างเชื่องช้า นนท์รับรู้ได้ถึงคลื่นพลังมหาศาลที่แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายทีละน้อย
" คงต้องพักฟิ้นอีกนาน " นนท์พึมพำ แล้วเร่งดูดซับพลังของน้ำปรานเทพ
เวลาไหลผ่านไปเพียงสองวัน " ตูม " เสียงะเิดังขึ้นที่ตันเถียน
" ขั้นที่ห้าแล้ว " นนท์พึมพำ เร่งปรับสมดุลร่างกายในทันที
" จะทำอย่างไรดี " นนท์ครุ่นคิด
" รบแบบกองโจรดีกว่า " นนท์พึมพำ
นนท์ค้นข้อมูลจากทะเลความรู้ของเหล่าศิษย์ตระกูลจี่ ที่ตนได้ผนึกไว้
" มันทำเหมืองหินปรานสรรพสิ่งถึงแสนเหมือง มิน่าพวกมันจึงแข็งแกร่งและมั่งคั่ง " นนท์จับจ้องยังลำธารปรานสรรพสิ่ง
" หากได้เพิ่มคงจะดี " นนท์ยกยิ้มแล้วเร่งออกจากแหวนห้วงมิติเร่งไปยังโลกลึกลับ
" ยังไม่ปิด " นนท์ทะยานร่างเข้าไปภายในอย่างรวดเร็ว
" คุณภาพของน้ำปรานสรรพสิ่งดีที่สุดคือยอดเขา " นนท์เร่งขึันไปที่ยอดเขาแล้วเก็บน้ำปรานสรรพสิ่งเติมลงในลำธารสรรพสิ่งในแหวนห้วงมิตินับล้านถัง
" น่าจะพอแล้ว " นนท์พึมพำ
" ปล้นเหมือง " นนท์ยกยิ้มแล้วเร่งจากไปในทันที
" เริ่มจากเหมืองแรก " นนท์ผสานร่างของตนเข้ากับดินแล้วดำดิ่งลงไปยังเหมืองหินปรานสรรพสิ่ง
" นี่มันบ่อน้ำปรานสรรพสิ่งขั้นราชันย์สูงสุดสมบูรณ์ " นนท์ยกยิ้มวาดมือเก็บลงไปแล้ววาดมือเก็บหินปรานสรรพสิ่งที่เหลือ
" วันละสิบเหมืองคงเพียงพอ " นนท์พึมพำ แล้วเร่งไปยังตระกูลจี่ แทรกตัวลงใต้ดิน
นนท์วาดมือเรียกสรรพอาวุธของตนออกมา แล้วกางค่ายกลรวมปรานครอบสรรพอาวุธไว้
นนท์เริ่มทำการดูดซับพลัง์จากเส้นปรานอยู่สิบวัน " สิบวันเวลาจริง เท่ากับแสนวันในค่ายกลเร่งเวลา หรือเท่ากับสองร้อเจ็ดสิบสามปี " นนท์พยักหน้ายกแผ่นหยกค่ายกลเร่งเวลาขึ้นจูบ
" ข้ารักเ้าจริงๆ " นนท์พยักหน้าแล้วออกปล้นเหมืองของตรกูลจี่อีกสิบเหมือง
" เ้าว่าอันใดนะ เหมืองของข้าถูกลักลอบขุดอีกสิบเหมืองงั้นรึ " เ้าตระกูลจี่บันดาลโทษะฟาดฝ่ามือลงที่โต๊ะทำงานจนเป็ฝุ่นผง
" มันเป็ผู้ใด ออกสืบหา แล้วนำตัวของมันมาให้ได้ " เหล่าศิษย์ตระกูลจี่ต่างเร่งออกสืบหาโจรลักลอบขุดเหมืองอย่างรวดเร็ว
หลังจากที่ปล้นเหมืองราวร้อยเหมือง นนท์ปรับเปลี่ยนแผนเข้าปล้นที่ร้านค้าของตระกูลจี่ การปรับเปลี่ยนรูปแบบเช่นนี้ยิ่งทำให้ตระกูลจี่สับสน
" เหตุใดจึงยังจับตัวมันมิได้ นั่นยังมิพอ มันยังทำการลดขั้นฝึกของเหล่าศิษย์อีกมากมาย " เ้าตระกูลจี่สูดหายใจเข้าลึก
" นี่เรากำลังสู้กับผู้ใด " เหล่าผู้าุโพึมพำ
ข่าวการถูกปล้นของตระกูลจี่นั้นเป็ข่าวดังทั่วโลกจี่ยี่อย่างรวดเร็ว
" ดี ปล้นมันให้หมด "
" หากจอมโจรผู้นั้นมาชักชวนข้าเข้าปล้น ข้าก็จะเข้าร่วมด้วย "
" เ้าจะพูดสิ่งใดระวังปากไว้บ้าง "
" คนของเราตายถึงสิบคนทั้งยังหาร่างมิพบ " เหล่าผู้าุโต่างตะลึง
" เื่ราวชักจะไปกันใหญ่ "
" ข้าจะไปคุยกับผู้าุโสูงสุด "
นนท์แฝงตัวอยู่ในห้วงมิติเร่งจากไปอย่างรวดเร็ว เพราะหากผู้าุโสูงสุดออกมาได้พบเจอปัญหาเป็แน่
" ปล้นต่อดีกว่า " ั้แ่เหมืองแรกนนท์ใช้เวลาทั้งคืนตระเวณขุดเหมืองของตระกูลจี่นับร้อยเหมืองในคืนเดียว
" กลับ " นนท์เร่งกลับไปยังเส้นปรานใต้บ้านตระกูลจี่
" คราวนี้พักยาวหน่อย " นนท์พึมพำ แล้วเร่งดูดกลืนพลัง์ของเส้นปรานั
" ตูม " นนท์เร่งปรับสภาพร่างกาย
" ขั้นที่หก ใช้เวลาสองเดือนเลยรึ " นนท์พึมพำ แล้วเข้าไปในแหวนห้วงมิติ
" ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนแปลง " นนท์ยกยิ้ม
" อาชาเพลิงฝีมือเ้ารึ " นนท์ขี่หลังอาชาเพลิง มองยังกองผลึกปรานสรรพสิ่งนับล้านล้านก้อน
" ดี เด็กดี " นนท์ลูบหัวอาชาเพลิงโดยที่มีอาชา์เดินเคียงข้าง
" พวกเ้าไปพักผ่อนเถิด ข้าจะออกไปข้างนอก " ร่างของนนท์หายวับ
นนท์ออกขุดเหมืองของตระกูลจี่ราวพันเหมืองในคืนเดียว แล้วย้อนกลับมายังคลังของตระกูลจี่
" ช่างมั่งคั่งยิ่งนัก " นนท์กสาดตามองยังแหวนมิตินับล้านวงที่ภายในเต็มไปด้วยผลึกปรานสรรพสิ่ง
" น่าเสียดายที่หมาป่ามิอยู่ด้วย " นนท์วาดมือเก็บทุกสิ่งในคลังของตระกูลจี่ แล้วสลักอักษรทิ้งไว้
" กลับไปฝึกต่อ " นนท์ผสานร่างลงไปในผืนดินแล้วไปยังเส้นปรานั เริ่มทำการดูดซับพลัง์ของเส้นปรานต่อ
" คลังของตระกูลถูกมันปล้นไป " เหล่าผู้าุโพลันแข็งค้าง
" นี่เราไปทำอันใดให้จอมโจรโกรธเคืองรึ " ผู้าุโสูงสุดเอ่ยขึ้น
" ท่านผู้าุโสูงสุดท่านหมายถึงสิ่งใด " เ้าตระกูลเอ่ยถาม
" ในอดีตนั้น มีจอมโจรลักษณะเช่นนี้อยู่ผู้หนึ่ง เคลื่อนไหวไปมาไร้ร่องรอย หากจอมโจรผู้นั้นหมายตาตระกูลใด ตระกูลนั้นล้วนพินาศ " เหล่าผู้าุโต่างหน้าซีดตามกัน
" เราจะทำเช่นไรดี " เ้าตระกูลใหญ่เอ่ยถาม
" เหล่าผู้าุโทั้งหมด จงออกไปเฝ้าเหมืองไว้ " เมื่อพูดคุยถึงแผนการที่จะทำแล้ว เหล่าผู้าุโต่างเร่งไปยังเหมืองต่างๆในทันที
เวลาหนึ่งปีที่ผ่านไปนนท์ได้จัดการเหมืองของตระกูลจี่จนหมดสิ้น และได้ประมือกับเหล่าผู้าุโของตระกูลจี่อีกแปดครั้ง และทั้งแปดครั้งนนท์ได้ร่างของเหล่าผู้าุโมากลั่นผลึกปรานสรรพสิ่งมากมาย
" ตูม " นนท์เร่งปรับสมดุลในร่างกายทันที
" ราชันย์จักรพรรดิ์ขั้นต้นสูงสุดแล้ว " นนท์พยักหน้า กำหมัดทั้งสองข้างเพื่อวัดพลัง
" พลังกายสามารถประมือกับราชันย์ขั้นปลายขั้นที่ห้าได้ ผสานกฎเกณฑ์แห่งพลังประมือกับขั้นที่แปดได้ และใช้อาวุธประมือกับราชันย์ขั้นสูงสุดขั้นที่หนึ่งได้ หากเปิดกายทะลวงฟ้าก็จะสู้ได้เพิ่มอีกหนึ่งขั้น " นนท์พึมพำ
" ต้องหาวิธีทะลวงพลังขั้นกลางให้ได้ " นนท์พึมพำ มองยังเส้นปรานัใต้บ้านตระกูลจี่
" มันกำลังจะตาย เราสูบพลังของมันจนเหลือเพียงส่วนเดียว " นนท์พยักหน้า วาดมือเก็บเส้นปรานัเข้าในแหวนมิติ
" ออกไปเดินเล่นดีกว่า " นนท์ทะยานร่างออกจากใต้ดิน แล้วเดินเข้าเมืองจี่ยี่
" ไอ้สาระเลว " นายน้อยจี่เดินเข้าขวางนนท์ไว้
" นายน้อยจี่ ท่านเป็เช่นไรบ้าง ข้าได้ข่าวว่าตระกูลของท่านกำลังมีปัญหา ให้ข้าช่วยรึไม่ " นนท์ยกยิ้ม
" ตาย " นายน้อยจี่ฟาดฝ่ามือเข้าใส่นนท์
" เปรี้ยง " ปรานสังหารราชันย์ขั้นกลางพุ่งเข้าหานนท์ นนท์ส่ายหน้า
" แว่บ " ปรานสังหารหายไปในทันที
" เกิดอันใดขึ้น " นนท์ยกยิ้ม
" เ้าถึงกับกล้าล่วงเกินข้า " นนท์ฟาดฝ่ามือเข้าใส่นายน้อยจี่ในทันที
" ตูม " ร่างของนายน้อยจี่ปลิวไปไกล
" เ้าอย่าเพิ่งตายล่ะ ข้ายังสนุกมิพอ " นนท์ยกยิ้ม แล้วยื่นป้ายหลุมศพของบรรพชนอันดับที่หนึ่งที่หายไป วางไว้บนร่างของนายน้อยจี่
" เป็เ้า " เสียงอันสั่นเครือของนายน้อยจี่ดังขึ้น
" ใช่ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับตระกูลจี่ เป็ข้า " นนท์ยกยิ้มแล้วเดินจากไป
39K
