หลังจากที่ผมกับท่านรองดีกันแล้วก็แฮปปี้ครับ ผมนี่แหละ แฮปปี้อยู่คนเดียวไอ้บาสมันบอกว่าผมหน้าบานเท่าจานดาวเทียมแล้ว หลังจากทำหน้าเหมือนปวดขี้อยู่หลายวัน
“มึงก็หุบปากเลิกยิ้มบ้างได้แล้วใครๆเขาก็มอง นึกว่ากูเดินกับคนบ้า สัด”
“กูยังไม่เห็นจะอายเลย”
“กูอาย แล้วมึงบ้าจริงไง เลยไม่อาย”
“สัด มึงเพื่อนกูป่ะเนี่ย กูมีความสุขมึงก็ต้องมีความสุขด้วยสิ เพื่อนตายอ่ะมึงรู้จักมั้ย”
“งั้นมึงตายไปก่อนเลย”
บ๊ะ! ไอ้บาสนี่ ไม่เข้าถึงคนอารมณ์ดีเลย ผมอารมณ์ดีก็ต้องยิ้มสิจะให้ร้องให้เหรอ
“เป็ไงไอ้น้องหมอก ยิ้มหน้าบานเชียว”
“ผมกำลังบอกให้มันหุบยิ้มอยู่ครับ Supกลัวคนอื่นหาว่ามันบ้า ถึงมันจะบ้าจริงๆก็เถอะ”
“เออๆ อารมณ์ดีมีคนง้อมัน”
“หืม Sup รู้ได้ไงอ่ะครับ”
ผมยังไม่ได้เล่าให้ใครฟังนอกจากไอ้บาสเลยนะแล้ว Sup รู้ได้ไง
“เออ…ก็เดาๆเอา ไปๆเข้างานได้แล้ว”
“ครับๆ”
ไอ้บาสก็เดินแยกเข้าแผนกฝ่ายผลิตไปสงสัยผมต้องหุบยิ้มจริงๆแล้วครับ เดี๋ยวคนอื่นหาว่าผมบ้าเพราะจริงๆแล้วผมไม่ได้บ้า จริงๆนะ
Rrrrrrrrrrrr
“ฮัลโหลครับ?”
ท่านรองจะโทรมาทำไมครับ เดี๋ยวผมยิ้มอีกชาวบ้านเขาก็ว่าผมบ้าอีกอ่ะ
[คุณกำลังทำอะไรอยู่]
ถามยังกะเป็พ่อผม พ่อผมมีคนเดียวนะหรืออยากเป็แม่ผมกันล่ะ
“ทำงานสิครับท่านรอง นี่มันเวลางานนะครับ”
[วันนี้เลี้ยงข้าวผมหน่อยสิ]
“…ทำไมผมต้องเลี้ยงท่านรองด้วยครับ”
เงินเดือนก็ได้เยอะกว่าผมยังจะให้ผมเลี้ยงอีกเหรอครับ
[นี่คุณจำไม่ได้เหรอว่าเคยรับปากผมไว้]
เอ๊ะ เสียงแข็ง ท่านเขาเริ่มโกรธผมแล้วเมื่อวานยังง้อผมอยู่ดีๆเลย
“ผมเหรอ ผมไปรับปากตอนไหนครับท่านรอง”
ผมจำไม่เห็นได้เลย
[นี่คุณลืมจริงๆเหรอ]
“…”
ถ้าผมนึกออกจะถามเหรอครับ กวนป่ะเนี่ยท่าน
[ก็วันที่เล่นเกมที่รีสอร์ทไง]
“อ๋อครับ ผมจำได้แล้วท่านรองอยากกินอะไรครับ”
เงินเดือนเดือนที่ 2 ผมออกเมื่อวานพอดี
[ตอนเย็น รอผมที่ลานจอดรถ]
‘ตื๊ดๆๆ’
ตัดสายไปเลยครับ สมกับเป็ท่านเขาจริงๆปฏิเสธท่านเขาไม่เคยได้จริงๆ
ดีนะผมไม่ได้เอาน้องฟ้ามาเพราะยางแบนไม่งั้นต้องฝากไว้ที่โรงงานแน่เลย
ผมนั่งกระดิกหางรอ เอ้ยรอท่านรองที่ลานจอดรถ ความจริงผมเป็เ้ามือน่าจะเล่นตัวซักหน่อยนะ แต่เปล่าเลยพอห้าโมงปั๊บรีบมาเลย ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
“รอผมนานมั้ย พอดีมีเอกสารต้องรีบเคลียร์”
“ก็ไม่นะครับ ก็แค่ 37 นาทีเองครับ”
ผมนั่งจ้องมือถือดูเวลาเลย นั่งรอจนตูดแฉะแล้วเนี่ย
“…ประชดผมอีกแล้ว”
ใครจะกล้า ผมก็บ่นไปงั้นๆ
“ท่านรองอยากกินอะไรครับ แต่ผมอยากกินชาบู”
พูดสิ่งที่เราอยากกินกรอกหูเขาไปก่อนเผื่อเขาจะคล้อยตามเราครับ
“…ผมเลือกได้เหรอ?... ขึ้นรถสิ”
“ดีครับ ต้องตามใจผม เพราะผมเป็คนเลี้ยง”
เดี๋ยวผมจะพาท่านรองไปกินชาบูร้านที่ผมไปกับเพื่อนบ่อยๆราคาไม่แพง แดกได้ไม่อั้น
หลังจากนั้นมหกรรมแดกบุฟเฟ่ต์ที่ส่วนใหญ่จะเป็ผมคนเดียวแหละที่เรียกได้ว่าแดกส่วนท่านรองเรียกว่ารับประทานก็พอได้อยู่
“ท่านรองอยากกินอะไรอีกมั้ยครับ”
“ไม่ล่ะ แล้วคุณล่ะ”
“ผมอยากกินเครปที่ตลาดครับขอผมไปซื้อแป๊บนึงครับ”
“เดี๋ยวไปพร้อมกันก็ได้”
ท่านรองจะเดินตลาดเหรอ ไม่เข้ากันเล๊ยยยไปเดินห้างเถอะครับ สงสารชาวตลาด กลัวพวกเขาคอจะเคล็ดเอา
“อ่า…ครับ ได้ครับ”
เชิญครับผมน่าจะไปหาพรมแดงมาปูให้ท่านเขาซักหน่อยนะครับ
หลังจากนั้นเราก็มายืนที่ร้านเครป ตลกครับมีแต่คนมองท่านรองที่ยืนอยู่หน้าร้านเครป ก็อย่างที่ผมบอก ไม่เข้ากันเล้ยย
“ท่ารองไม่กินจริงๆเหรอครับ”
“…ถามผมเหรอ? คุณคิดว่าผมจะกินขนมแบบนี้เหรอ”
“…ก็…ไม่นะครับ”
อืม ครับ ผมไม่น่าถาม จริงๆแล้วผมไม่น่าโง่ไปถามท่านเขามากกว่านะครับ
“คุณอยากได้อะไรเพิ่มรึเปล่า”
“ไม่ครับ กลับเลยมั้ยครับ”
“อืม ขอบคุณนะที่เลี้ยงข้าวผม”
“ครับ”
“คราวหน้า ผมขอเป็เ้ามือเอง”
“ได้ครับแต่ผมให้ท่านรองเลือกร้านที่อยากกินก็ได้”
“…อืม แล้วแต่คุณ”
หลังจากนั้นท่านรองก็มาส่งผมที่หอตอนแรกผมว่าจะพาน้องฟ้าไปปะยาง แต่คงไม่ทัน พรุ่งนี้อาศัยไอ้บาสไปอีกวันดีกว่า
“ท่านรองกลับดีๆนะครับ”
“อืม คุณด้วย”
ผมยืนอยู่หน้าหอแล้วคงไม่ตกท่อตายแถวนี้หรอกมั้งครับ
“ครับ”
“ฝันนี้นะ…เ้าปั๊กน้อย”
“…ครับ”
จะหล่ออยู่แล้วนะครับกับการบอกลาฝันดี ถ้าไม่นับคำต่อท้ายนะ
“เป็อะไรมึง ทำหน้าเหมือนปวดขี้”
เอาคืนบ้างครับไอ้บาสทำหน้าเหมือนคนปวดขี้ ปกติมันก็ไม่ได้ยิ้มแย้มแจ่มใสอะไรนะแต่วันนี้ดูบรรยากาศมืดครึ้มกว่าปกติ
“ถ้ามีผู้หญิงมาบอกรักมึง มึงจะทำยังไง”
“เฮ้ย สาวที่ไหนมาบอกรักมึง”
ใช่ส้มจี๊ดคนสวยรึเปล่าวะ
“ป…เปล่า กูแค่ถามเฉยๆ”
ไม่ใช่แค่ถามแล้วมั้ง กูว่าส้มจี๊ดแน่ๆ
“สวยมั้ย”
“สวย เอ้ย ไม่ใช่ไง ก็บอกว่าแค่ถามเฉยๆ”
“ไม่ต้องมาโกหกกู กูรู้หรอก แม่งอาการมึงออกขนาดนี้”
“สัด กูถามมึงมึงก็ตอบมาก่อน”
“แสดงว่ามึงหวั่นไหวปกติมึงไม่ได้สนใจซักหน่อย”
“…”
“ก็ลองคบดูดิวะ มันจะอะไรนักหนา”
“…กูคิดดูก่อน”
“เื่มากจริง บุญเท่าไรแล้วมีสาวบอกรักกูหล่อขนาดนี้ยังไม่มีเลย”
“สาวไม่มีหรอกมึงอ่ะ ถ้าหนุ่มล่ะก็ไม่แน่”
“เชี่ยบาส ให้กูได้อยู่สบายๆมั่งเหอะ”
ตอนปีหนึ่งปีสองก็มีหนุ่มๆมาขายขนมจีบให้ผมอยู่เหมือนกัน แต่พอขึ้นปีสามปีสี่ ก็หายหน้าไปอาจจะเป็เพราะความเกรียนของผมก็เป็ได้
“ไอ้น้องหมอกเื่การแสดงวันกินเลี้ยงพนักงาน ท่านรองเขาโอเคแล้วนะ พวกเองสามคนเตรียมตัวไปซ้อมกับพนักงานใหม่อีก 5 คนได้เลย”
“Sup เอาจริงเหรอ พวกผมเป็เด็กฝึกงานยังไม่ใช่พนักงานนะ”
“เอาน่า ช่วยๆกัน พนักงานใหม่มีน้อยจะให้ไปเต้นกัน 5 คน มันก็ดูน้อยไป”
“โห Sup อ่ะ อยากให้ผมไปยืนขายหน้าเขาเหรอครับ”
“เออดิ คงตลกดี”
อ้าว Sup พูดงี้ ตบหน้าผมเลยดีกว่านะ ผมยิ่งเต้นไม่เป็อยู่ด้วย
อีก 2สัปดาห์จะมีงานกินเลี้ยงแล้วผมก็ต้องซ้อมเต้น นี่ก็เหลือเวลาฝึกงานอีกแค่ 3สัปดาห์เอง จบงานกินเลี้ยงก็ต้องอยู่ฝึกงานต่ออีก 1 สัปดาห์ ผมจะเอาหน้าที่ไปมาฝึกงานต่อล่ะไม่อายเขาตายเหรอ
“ได้ยินว่าจะเต้นเปิดงานกินเลี้ยงเหรอ”
“อุ้ย ท่านรอง ผมใหมด”
โผล่มาเงียบๆอีกแล้วนะ ชอบโผล่มาระยะกระชั้นชิดหรือท่านเขาตั้งใจจะะโงับคอผมอยู่วะ
“แล้วจะแสดงอะไรกัน”
“อ่อครับ ตอนเย็นผมต้องไปประชุมร่วมกับทีมพนักงานใหม่แล้วก็เลือกการแสดงครับท่านรอง”
“อืม แล้วตอนเย็นกลับยังไง”
“กลับกับไอ้บาสไงครับ มันก็ต้องแสดงด้วย”
“…อืม”
“ผมขอตัวก่อนนะครับท่านรอง”
“ครับ”
เวลาท่านเขาพูดคำ ‘ครับ’ แล้วเสียงนุ่มๆ ฟังดูอบอุ่นมากฟังแล้วเคลิ้มเลยครับ
“เอ้าน้องๆวันนี้เราจะมาเลือกการแสดงวันกินเลี้ยงกันนะคะ วันนี้พี่จะมาช่วยดูก่อนแล้ววันหลังพวกเราก็นัดซ้อมกันเองเลยนะ”
อ้าว Sup จะปล่อยพวกผมทิ้งเลยเหรอ
บรรดาพนักงานใหม่และเด็กฝึกงานอย่างพวกผมก็แนะนำตัวกันไปสิครับเหมือนจับปูใส่กระด้งเลย แล้วเราก็เลือกการแสดงมีพี่คนนึงแกเลือกการแสดงเป็เพลงเต้นแบบเด็กน้อยหอยสังข์ซึ่งไม่เข้ากับหน้าแกซักเท่าไร แต่ก็ดันมีคนเลือกหลายคน
“สรุปแล้ว เอาเป็ว่าจะเต้นเพลง BabyShark Dance นะคะ เราเน้นน่ารักๆ การแต่งกายก็เป็ชุดมาสคอตฉลามน่ารัก แต่ของไอ้น้องหมอกพิเศษหน่อยเดี๋ยวพี่เตรียมให้พิเศษส่วนคนอื่นๆเดี๋ยวทีมงานจะหาชุดมาให้ค่ะ”
Sup สรุปเสร็จสรรพ ไม่ถามความเห็นผมเลย แล้วให้เต้นเพลงBaby Shark Dance น่ารักซะไม่มีเพลงนี่น่าจะเหมาะกับเด็กอนุบาลมากกว่ามั้ยครับ แล้วผมทำไมต้องพิเศษแยกน้ำให้มั้ยครับ ผมกลัวเส้นอืด อุ้ยๆนอกเื่
“Sup อ่ะ ทำไมผมต้องพิเศษอ่ะไม่เหมือนคนอื่นเหรอ แล้วแต่งเหมือนคนอื่นไม่ได้เหรอครับ”
“ไม่ได้ค่ะ ไอ้น้องหมอก ของเอ็งต้องพิเศษใส่ไข่เดี๋ยวไม่สนุก”
“แต่ว่า…Sup ผม”
“เออน่า น่ารักแน่นอนพี่รับรอง”
“…ก็ได้ครับ”
แล้วผมจะทำอะไรได้ครับผมสู้อะไรใครได้บ้างครับ ไม่เคยเล๊ยยย
วันนี้ Sup ปล่อยตัวพวกผมกลับก่อน พรุ่งนี่ค่อยเริ่มซ้อม ซ้อมวันละ 1 ชั่วโมงนี่ผมต้องกลับ หกโมงทุกวันเลยครับ กิจกรรมเยอะจริงๆ
“ครับ ? ท่านรอง”
[คุณกลับหอรึยัง]
“กำลังกลับครับ”
[อืม กลับดีๆนะ ผมเป็ห่วง]
“ครับ ? เอ่อ ขอบคุณครับ”
[ถ้าวันไหน กลับมืด ห้ามกลับคนเดียวถ้าเพื่อนคุณไม่อยู่ให้โทรบอกผมนะ]
“…ครับ ผมกลับเองได้ครับ”
“อย่าดื้อ เอาอย่างที่ผมบอก”
“…ครับ”
เป็อะไรของท่านเขาอีกละเืลมไม่ค่อยจะดีหรือเข้าสู่รุ่นวัยทองเื่ไม่ให้กลับมืดนี่พูดกับผมหลายครั้งแล้วผมไม่ไปฉุดใครเขาอย่างที่ไอ้บาสพูดหรอกน่า
“ไอ้บาสกูถามหน่อย สมมตินะ สมมติ”
“เอาอีกแล้วมึง กูก็รู้นะว่ามันเป็เื่ของมึงแน่นอนว่ามาเลยลีลาเยอะอีก”
“เออ ขัดกูจริง คือท่านรองอ่ะเขาไม่อยากให้กูกลับหอมืดๆ บางทีก็พูดเหมือนเป็ห่วงกู บางทีก็งอนกูมึงว่าเขาคิดอะไรกับกูรึเปล่าวะ”
ผมเคยมีประสบการณ์โดนหนุ่มจีบอยู่เหมือนกันท่านเขาทำเหมือนรุ่นพี่ที่เข้ามาขายขนมจีบให้ผมเลย
“อืม กูว่าน่าจะเป็ไปได้ เพราะ Supไก่ ก็บอกว่าเขาไม่เคยเห็นท่านรองคุยกับใครแบบมึงเลย”
“จริงเหรอวะ…”
แล้วผมทำไงดีอ่ะ จะไปถามท่านรองเขาเลยเหรอเขาจะไม่ว่าผมหลงตัวเองเหรอวะ
อย่าคิดมากดีกว่ามั้งท่านรองเขาอาจจะอยากมีเพื่อนก็ได้ เพราะปกติไม่มีใครคบท่านเขาไงผมอาจจะกล้าคุยกับท่านรอง เขาเลยมองว่าผมเป็เพื่อน ?
“วันนี้เริ่มซ้อมการแสดงนะ ไอ้น้องหมอกเมื่อวานพี่ไปดูชุดมาให้แล้ว”
ไม่ค่อยบ้าเห่อเลยนะ Sup ผมเป็คนใส่เหอะ ถามความสมัครใจผมด้วย
“…ครับ ยังไงผมก็ต้องใส่อยู่แล้วนี่ครับ”
“เออ ดีมากๆถ้าเต้นดีพี่มีรางวัลให้”
ไม่รู้ว่าอะไรนะครับไอ้รางวงรางวัลเนี่ย
“…ครับ”
ผมเริ่มจะไม่อยากจะเต้นแล้ว หน้าผมคงหนาไม่พอรู้สึกว่าจะมีความอับอายเกิดขึ้นกับผมแน่ๆ
การซ้อมเต้นเป็ไปอย่าง…ราบรื่นครับ
“ไอ้น้องหมอก เอ็งลืมโบกมือ”
“…”
“น้องหมอก ส่ายเอวเยอะๆค่ะ”
“…”
“หมอกหันไปทางซ้ายก่อนค่ะ ไม่ใช่ทางขวา”
“…”
สำหรับคนอื่นๆนะครับที่เป็ไปอย่างราบรื่น นี่มีกูทำผิดอยู่คนเดียวเหรอวะเนี่ย
ผมถูกเพื่อนๆในทีมกดดันอย่างหนักเนื่องจากเต้นไม่เข้ากับทีม นี่แค่วันแรกเองนะครับ จะรีบกันไปไหน
“เวลาขามึงขยับ ทำไมมือมึงไม่ขยับตาม”
“…ถามกู? ให้กูถามใคร กูไม่รู้”
“ตัวของมึงเอง มึงยังไม่รู้อีก มือมึงต้องสัมพันธ์ขาของมึงด้วยไม่ใช่ขาไปทางมือไปทาง”
“ก็กูทำไมได้ ถ้ากูแกว่งแขน ขากูก็ไม่ขยับถ้ากูขยับขา กูก็จะลืมแกว่งแขนอ่ะ”
“เฮ้อ แค่นั้นมันยากตรงไหนวะ”
“สัด มึงไม่เป็กู มึงไม่รู้หรอก”
“…งั้นเดี๋ยวมึงไปหัดซ้อมที่ห้องมึงเลย”
“เออ แม่ง”
แค่วันแรก จริงจังไปไหน เห็นเงียบๆไอ้ห่าบาส ส่ายเอวเก่งฉิบหาย
แล้วผมก็บ้าจี้ มาหัดซ้อมขยับแขนขยับขาเป็บ้าอยู่คนเดียวที่ห้องนี่แหละเฮ้อ กรรมของคนที่ระบบร่างกายไม่สัมพันธ์กันอย่างผมจริงๆ
‘Baby shark doo doo doo doo doo doo’
‘Mommy shark doo doo doo doo doo doo’
‘Daddy shark doo doo doo doo doo doo’
โอ้ย ประสาทผมจะแดก จะกลายเป็ปลาฉลามอยู่แล้ว
“ได้ยินว่าเต้นไม่เก่ง”
แหมท่านรองก็รู้ทุกเื่เลยนะครับไปรู้มาจากไหนเนี่ย
Sup ใช้ให้ผมเอาเอกสารรับสมัครคนมาส่งที่ฝ่ายผลิตก็ดันมาเจอท่านรองยืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าแผนก
“ครับ ผมเรียนเก่งอย่างเดียวทำอย่างอื่นไม่เป็ครับท่านรอง”
จริงๆเื่เรียนผมก็ไม่ได้ฉลาดมากหรอกครับแต่ก็อยากอวด จะเอาเื่กินเก่งมาอวดก็กลัวขายหน้า
“อืม แล้วมันจะคุ้มค่ากับที่ผมจะไปดูรึเปล่าเนี่ย”
แหม! ดูท่านเขาพูดเข้า
“…ผมต้องเต้นดีอยู่แล้ว”
“อืม ผมจะคอยดู”
แล้วผมก็ฝากเอกสารให้ท่านรองแล้วกลับมาทำงานต่อ
ผมต้องกลับไปซ้อมเต้นให้เก่งให้ได้เพื่อลบความสบประมาทของหลายๆคนที่คอยแต่จ้องจะจิกกัดผม อย่างเช่นไอ้บาสหรือแม้แต่ส้มจี๊ดคนสวยก็ยังไม่เว้นเห็นว่าสวยหน่อยพอว่าผมได้เอาใหญ่เลยนะ
123
