12 | นั่นใช่แฟนพี่แสนย์หรือเปล่า
ทอรุ้งหันขวับกลับไปมอง แต่บัดนี้ฉากกั้นห้องถูกดึงออกมาแบ่งยิมเป็สองส่วนเสียแล้ว ฝั่งข้างหลังเป็คลาสเด็กของโคชแสนย์ ส่วนฝั่งนี้โคชโอห์มกำลังสอนเข้าท่าให้นพกับโก้ ครั้นจะเดินกลับไปแอบดูในฝั่งของโคชแสนย์ก็ใช่ที่ ทอรุ้งจึงตัดสินใจรีบพุ่งออกไปข้างนอกโดยเร็ว มีตัวช่วยคนสำคัญนั่งรออยู่
“มะกอก ๆ เมื่อกี้ใครน่ะ”
“จะ...จ๋า” เด็กสาวหน้าตาตื่น เงยหน้าขึ้นจากละครย้อนหลังในโทรศัพท์มือถือ “พี่แสนย์จ้ะ เป็ครูเ้าของโรงเรียนจ้ะ”
“รู้แล้ว แล้วผู้หญิงที่มากับพี่แสนย์น่ะ ใคร” ทอรุ้งวางแขนลงบนเคาน์เตอร์ จงใจวางก้ามคุกคาม ชักจะรอสาวสุพรรณอ้ำอึ้งตอบไม่ไหวแล้ว
“หนู...หนูก็ไม่รู้จ้ะ” มะกอกตอบด้วยสีหน้าหวาดหวั่น
“ทำไมจะไม่รู้ มะกอกอยู่ที่นี่ทุกวันก็ต้องเคยเห็นบ้างสิ”
“หนู...หนูบอกไม่ได้จ้ะ”
ทอรุ้งชะโงกหน้าไปใกล้ “นั่นไง ไหนว่าไม่รู้ สรุปว่าไม่รู้หรือรู้แต่ไม่บอกกันแน่”
มะกอกถอยหลังกรูด แต่ยังไงก็ชนผนังอยู่ดี
“หนู...หนูไม่รู้ ถึงรู้ก็บอกพี่รุ้งไม่ได้ ข้อมูลนักเรียนเป็ความลับ พี่รุ้งอยากรู้ก็ไปถามเขาเองสิจ๊ะ”
อ้อ นักเรียนหรอกเหรอ ทอรุ้งลูบคางเบา ๆ แต่แล้วก็มีบางสิ่งสะกิดใจจนได้
“เดี๋ยวนะ วันนี้พี่แสนย์สอนเด็กนี่ แล้วผู้หญิงคนนั้นมาทำอะไรล่ะ”
มะกอกส่ายหน้ารัว ๆ เกร็งมือจับพนักเก้าอี้ นี่คงกลัวเสียงดุ ๆ ของเธอเสียจริงจัง
“ใช่แฟนพี่แสนย์หรือเปล่า”
มะกอกยังคงส่ายหน้า หลับตาปี๋
“ส่ายหน้านี่คือไม่ใช่ หรือไม่รู้ หา!”
“ไม่รู้ หนูไม่รู้ พี่รุ้งใจร้าย หนูจะฟ้องพี่แสนย์”
จบคำร่างอวบกลมก็ทำท่าจะแล่นออกจากเคาน์เตอร์ไปจริง ๆ ทอรุ้งต้องรีบวิ่งไปกางแขนดักไว้ เดี๋ยวจะพากันซวยไปหมด
“หนึ่งร้อย” ทอรุ้งเอ่ยเสียงต่ำ
“หะ...หา?”
“ตอบมาเร็ว ๆ เดี๋ยวให้ตังค์กินขนมร้อยหนึ่ง”
“ไม่จ้ะ พี่แสนย์เคยชมว่ามะกอกเป็เด็กดี ซื่อสัตย์ พี่รุ้งอย่ามาติดสินบนหนูเลย หนูจะไม่รับเงิน ไม่ทำให้พี่แสนย์ผิดหวังในตัวหนูเด็ดขาด” สาวสุพรรณใจกล้าเชิดหน้าใส่ ทำปากยื่นอีกต่างหาก
“ตำเจ๊นก”
“หือ?”
“ตำเจ๊นกกระดกสาก ตรงตลาดนัดข้างหลังนี่ ที่มะกอกชอบไปกินบ่อย ๆ ไง” ทอรุ้งต่อรองแล้วยักคิ้ว
ข้อเสนอนี้จะได้ผลหรือไม่นั้น เธอไม่รู้ รู้แค่ว่าแอบเห็นมะกอกกลืนน้ำลายดังเอื๊อก
อึดใจหนึ่งแม่บ้านสาวสุพรรณก็ทำตาลอย พึมพำว่า “ตำหน่อปลาร้าหอยดอง”
ทอรุ้งรีบเสริม ไม่ให้ตกขบวน “ยำเห็ดเข็มทอง น้ำตกหมู แกงอ่อมไก่”
“คอหมูย่าง ต้มแซ่บกรุบ ๆ ซุบหน่อไม้”
“เสือร้องไห้ ยำไส้อ่อน ปลาย่างเกลือ!”
“ฮึ้ย...มะกอกไม่กินเนื้อ”
ไอยะ! ได้ผลวุ้ย เจ๊นกนี่เด็ดชะมัด ทอรุ้งร้องลั่นในใจ แต่ยังใจเย็นยามเอ่ยตอบ
“โอเค งั้นไม่เอาเสือร้องไห้ เปลี่ยนเป็ยำหอยแครงแทนละกัน ว่าแต่สรุปผู้หญิงคนนั้นเป็ใครเหรอ”
ใบหน้ากลมป้อมหันซ้ายแลขวาอย่างระแวดระวัง แล้วจึงป้องปากตอบเบา ๆ ว่า
“ชื่อพี่ปลาคาร์พจ้ะ เพิ่งย้ายจากโรงเรียนอื่นมาเรียนที่นี่ เป็นักเรียนคลาสพี่แสนย์ รู้สึกว่าจะสายเขียวมั้ง ถ้าหนูจำไม่ผิด”
“เหรอ แล้วเป็แฟนพี่แสนย์หรือเปล่า”
“อันนี้หนูก็ไม่ชัวร์จ้ะพี่ พี่ปลาคาร์พมาที่นี่เกือบทุกวัน บางวันก็กลับกับพี่แสนย์ ตัวติดกันตลอด แต่หนูก็เห็นพี่แสนย์เขาเฉย ๆ นะ”
ฮึ! มาตามตอแยคุณแสนย์สินะ หน็อย...เดี๋ยวได้รู้ฤทธิ์อีรุ้ง หญิงสาวหรี่ตาอย่างหมายมาด
“โอเค ขอบใจมากนะมะกอก เดี๋ยวพรุ่งนี้หลังเลิกเรียนเราไปกินตำเจ๊นกกัน”
เด็กสาวยิ้มแฉ่งอวดฟันเกแทนคำตอบ
แล้วทอรุ้งก็กลับเข้าไปในห้องยิม โคชโอห์มผละจากการซ้อมท่าล็อกให้น้องโก้เดินเข้ามาหา
“หายไปนานเลย ไม่สบายหรือเปล่า”
“โคช รุ้งตัดสินใจแล้วค่ะ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่ม “รุ้งจะลงแข่งสยามยูโดคัพ จะมาเรียนชดเชยวันพรุ่งนี้ แล้วก็จะมาซ้อมทุกวันเลยด้วย”
คิ้วเข้มของชายหนุ่มเลิกขึ้นราวกับเื่ที่เธอพูดเป็ข่าวใหญ่ระดับโลก เขายิ้มพอใจ วางมือลงบนไหล่ของเธอ
“ดี! ดีมาก ขอบใจมากนะรุ้ง”
หญิงสาวชะงักเล็กน้อย การที่เธอลงแข่งมันเป็เื่ที่ต้องขอบอกขอบใจกันด้วยเหรอ แต่หญิงสาวก็สะบัดความสงสัยออกไปเสีย เพราะต่อจากนี้สิ่งที่ต้องสนใจคือการซ้อมแข่งขันและยายหน้าตุ๊กตานั่นต่างหาก
เพลงพนัสนอนพังพาบลงกับกองผ้าห่มนุ่มนิ่ม ตรงหน้าคือโน้ตบุ๊กซึ่งเพิ่งถูกยกจากโต๊ะเขียนหนังสือมาอยู่บนเตียงนอนด้วยกัน วันนี้เธอเข้าแล็บศึกษาสัณฐานแมลงกับทีมนักวิจัยั้แ่เช้ายันค่ำ ปั่นจักรยานกลับบ้านพักมาได้ก็ต้องรีบพิมพ์รายงานส่งให้หัวหน้าทีมมือเป็ระวิง เพิ่งส่งงานเสร็จและมีเวลาเป็ตัวของตัวเองก็ตอนสองทุ่มกว่าอย่างนี้
หญิงสาวพักสายตาโดยการเปิดดูหน้าเฟซบุ๊กของคุณแสนย์ อยากรู้ข่าวคราวของเขาบ้างแม้ว่าเขาอาจจะไม่อยากเล่าให้ฟังก็ตาม เขาทำงานเหนื่อยไหม เจอเคสหนัก ๆ เหมือนเธอในวันนี้หรือเปล่า แต่เห็นทอรุ้งบอกว่าเขาไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนมา ก็คงจะมีความสุขดีละมั้ง
พอเลื่อนดูไปเรื่อย ๆ เพลงพนัสก็เริ่มขยับตัวขึ้นนั่งด้วยความสนใจ คุณแสนย์เพิ่งลงรูปตอนไปเที่ยวทะเลกับเพื่อน ๆ เมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้ มีทั้งรูปตอนเล่นน้ำทะเล ดำน้ำดูปะการัง ตั้งวงเล่นกีตาร์รอบกองไฟริมชายหาดในตอนกลางคืน และคุณแสนย์ก็เป็มือกีตาร์เสียด้วย
กดดูรูปถัดไป หญิงสาวก็แทบผงะเมื่อเจอภาพที่เด็ดกว่า นั่นคือภาพบรรยากาศยามเช้าในตลาดสดซึ่งคนไม่พลุกพล่านนัก คุณแสนย์และเพื่อน ๆ ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นคีบรองเท้าแตะกำลังใส่บาตร
คำบรรยายภาพสั้น ๆ มีเพียงว่า ขอให้ปีนี้เป็ปีที่ดี
แต่ความคิดเห็นใต้ภาพน่ะสิ คุณแม่ของคุณแสนย์มาคอมเมนต์ว่า อธิษฐานขอเนื้อคู่เหรอลูก
อ่านถึงตรงนี้หญิงสาวก็ร้องกรี๊ดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ประจวบเหมาะกับมีสายโทรศัพท์เข้าพอดี ซึ่งคนที่โทร. มาก็ไม่ใช่ใคร ทอรุ้งนั่นเอง เพลงพนัสดีใจที่จะมีเพื่อนมากรี๊ดด้วยกัน รีบกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไปเร็วปรื๋อ
“แก...ฉันมีอะไรจะบอก”
“เออ ฉันก็มีอะไรจะบอกแกเหมือนกัน” น้ำเสียงของทอรุ้งฟังดูเซ็ง ๆ
“เออ ๆ ขอฉันเล่าก่อน” แล้วเพลงพนัสก็เล่าเื่รูปใส่บาตรของคุณแสนย์ ตื่นเต้นจนพูดผิดพูดถูก “ฉันละอยากจะกดรีพลายคุณแม่ บอกว่าคุณแม่ขา หนูเองค่ะเนื้อคู่ ขอลูกชายของคุณแม่ให้หนูเถอะค่ะ”
ทอรุ้งหัวเราะขำกลับมา “ก็ลองสิยะ เอาเลย ฉันสนับสนุน”
“จะบ้าเหรอ” หญิงสาวหัวเราะเสียงใสให้คุณเพื่อนช่างยุ “ทำอย่างนั้นมีหวังโดนคุณแสนย์กดบล็อก รีพอร์ตแน่ แต่เห็นคุณแม่คอมเมนต์แบบนี้ก็แสดงว่าคุณแสนย์ยังไม่มีแฟนจริง ๆ ด้วยนะแก”
ปลายสายไม่ได้บอกว่าเห็นด้วยหรือไม่ กลับพูดอีกอย่าง “เื่ของแกจบแล้วใช่ไหม ฟังเื่ของฉันก่อนแล้วแกจะหนาว”
ทอรุ้งเล่าว่าวันนี้คุณแสนย์เข้ามาที่โรงเรียนแล้ว เพื่อนเธอได้พบตัวจริงเขาแล้วด้วย เพลงพนัสยิ้มกว้างดีใจเหมือนได้ไปเจอมาเอง แต่แล้วรอยยิ้มนั้นกลับค่อย ๆ เลือนหาย คลายมุมปากลงทีละนิดเมื่อได้ฟังเื่ราวของใครอีกคนที่มีชื่อน่ารักว่าปลาคาร์พ
“ฉันบอกแล้ว มันมีจริง ๆ เว้ย คนที่ชอบคุณแสนย์จนตามมาเรียนที่ยูโดซันน่ะมีจริง ๆ แกพลาดแล้วลูกไม้ ชะล่าใจเกินไปแล้ว”
“โธ่...” เพลงพนัสได้แต่ส่งเสียงอ่อน “แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะทีนี้”
“ทำยังไงเล่า ก็ต้องพิชิตใจคุณแสนย์ให้เร็วที่สุดน่ะสิ ทำยังไงก็ได้ จะนัดเจอ ขอเดต ดักตีหัวจับรวบตึง ทำอะไรก็ได้สักอย่าง ฉันอยู่ทางนี้จะกันท่ายายปลาคาร์พไว้ให้ แกอย่ามัวแต่ชักช้าก็แล้วกัน”
“รุ้ง...” หญิงสาวส่งเสียงฮึกในลำคอ อยู่ดี ๆ ก็ท้อแท้จนคิดอะไรไม่ออก “แกช่วยฉันด้วยนะ”
“เออ ช่วยอยู่แล้วน่า แต่แกอย่าลืมว่าฉันก็ช่วยได้แค่ระดับหนึ่ง จะช่วยบังคับใจให้คุณแสนย์เขามารักแก มันทำไม่ได้หรอกเว้ย จุดนี้แกต้องทำเอง เข้าใจไหม”
เพลงพนัสแสนจะละเหี่ยใจ แต่ยังไม่ทันตอบรับอะไร เ้าโทรศัพท์ก็สั่นเตือนเสียก่อนว่าขณะนี้เป็เวลา 20.58 น. แล้ว
หญิงสาวขอเพื่อนวางสายก่อน จะว่าไปวันนี้ก็มัวแต่ยุ่ง ๆ จนไม่ได้หาเื่คุยกับคุณแสนย์เลย
ทำยังไงก็ได้ จะนัดเจอ ขอเดต ดักตีหัวจับรวบตึง ทำอะไรก็ได้สักอย่าง
เสียงของทอรุ้งดังก้องขึ้นมาในหัว ถ้าเธอขอนัดเจอจริง ๆ เขาจะรับนัดไหมนะ
ถ้าชวนมาเจอกัน แล้วเขาอึดอัดไม่อยากตอบ หรือตอบปฏิเสธมา จะทำยังไงต่อล่ะ
20.59 น.
เหลืออีกแค่นาทีเดียว หญิงสาวจ้องหน้าจอโทรศัพท์นิ่ง สองมือที่ประคองอยู่เริ่มเย็นเฉียบจนเกรงว่าหากไม่พิมพ์อะไรลงไปในตอนนี้ นิ้วอาจแข็งจนขยับไม่ได้อีกเลยก็เป็ได้
ในที่สุด พอสามทุ่มตรงเป๊ะ หญิงสาวก็กลั้นใจพิมพ์และกดส่งไปอย่างรวดเร็วว่า
ลูกไม้: คุณแสนย์คะ ปีใหม่นี้ไปปีนเขาช้างเผือกกันไหมคะ ที่กาญจนบุรี วิวสวยมากเลยนะคะ
กดส่งไปแล้ว หญิงสาวก็ถอนหายใจดังฟู่ รู้สึกเหนื่อยยิ่งกว่าทำแล็บมาทั้งวันเสียอีก
ทันใดนั้นก็มีสัญลักษณ์แสดงให้เห็นว่า คุณแสนย์อ่านข้อความแล้ว
หญิงสาวเบิกตาโตอย่างตื่นเต้น นับเป็ครั้งแรกก็ว่าได้ที่เขาอ่านข้อความของเธอทันทีที่กดส่ง ลมหายใจของคนรอคำตอบคล้ายถูกสะกดให้จดจ่ออยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่มีการตอบกลับมา
ความเงียบงันของเขาคือคำตอบ ส่งเธอเข้านอนอย่างหงอยเหงา
จวบจนรุ่งเช้า หญิงสาวก็ตื่นขึ้นมาพบข้อความของคุณแสนย์ซึ่งตอบมาตอนตีห้าครึ่งว่า
แสนย์: ปีใหม่ไม่สะดวกครับ ่นี้ยุ่งมาก เขาช้างเผือกจำได้ว่าน่าไปมากครับ
***ลง 60% ของเื่ หลังจากนั้นจะเปิดพรีออเดอร์เล่ม+อีบุ๊กค่ะ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ***
ทอรุ้งนี่เพื่อนดีได้โล่จริง ๆ เข้าไปเป็แม่สื่อให้ก็ว่าเด็ดแล้ว นี่จะไปตีป้อม เอ้ย ตีศัตรูให้เพื่อนด้วย 555
แต่คุณแสนย์เ็าอีกแล้วอ่ะ หรือเขากิ๊กกับปลาคาร์พอยู่จริง ๆ นะ
ไลค์ เม้นต์ พูดคุยกันได้น้าาา ไรต์คิดถึง
21K
![[จบแล้ว]Monster Region Online : ประตูสู่โลกมอนสเตอร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/f7fc031835dd1271499644b185ef3718.webp)
![[แฟนฟิค]Regressor Instruction Manual(คู่มือการใช้งานผู้ย้อนเวลา)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682237369_28946168.webp)
