ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “น้องชายของเจ้า? เพราะแบบนี้จึงซุกซนเหมือนลิงเช่นเจ้าสินะเหยียดวงซวยจริงเชียวที่ได้มาเจอพวกเจ้าสองพี่น้องเช่นนี้”

        ชิงหูกลับไม่ได้แสดงท่าทีว่าตัวเองเป็นคนนอก เขานั่งลงบนเก้าอี้หัวเราะคิกคักมองหน้าหลินเมิ้งหยา

        “พูดมาสิ เจ้ามาที่นี่ทำไมกัน? คงไม่ได้มาสะสางแค้นเก่ากับข้าใช่หรือไม่?”

        ได้พูดคุยกับชิงหูหลายครั้ง นางเพิ่งพบว่าเขามิได้เย็นชาเสมือนหน้าตาเลยแม้แต่น้อย

        อีกทั้งใช่ว่าทุกคนจะสามารถคงความเป็นตัวของตัวเองเอาไว้ได้หลังจากถูกทรมานอย่างแสนสาหัสเช่นนั้น

        เชื่อว่าหากนางรักษาชิงหูจนหายดีแล้ว แม้เขาจะไม่ใช่คนดีแต่เขาก็ถือเป็นคนที่ควบคุมอารมณ์ได้มากพอสมควร

        “ข้ามาก็เพราะมีคนทุ่มเงินมหาศาลเพื่อขโมยของจากบ้านเจ้า”

        หลินเมิ้งหยากลอกตา จ้องมองใบหน้าเปื้อนยิ้มของเขา

        “เจ้าเปลี่ยนไปเป็นหัวขโมยตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

        ถูกหลินเมิ้งหยาใช้สายตาดูถูกจ้องมองแม้ชิงหูจะหน้าหนาเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แต่สีหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไป

        “สายตาอะไรของเจ้า! ที่เหยียปล่อยเจ้ามาคราวก่อนก็เพื่อเจ้ามิใช่หรือฉะนั้นฝ่ายตรงข้ามจึงเปลี่ยนความสนใจ เจ้ามันไร้หัวใจ เป็นเพราะเจ้าเหยียเลยต้องทนทุกข์ทรมาน!”

        ขณะเดียวกัน ขนบนร่างของหลินเมิ้งหยาลุกฮือเหตุใดเจ้าเด็กหนุ่มนี่ถึงพูดจาไร้ซึ่งความตรงไปตรงมาเช่นนี้นะ?

        แต่ถึงอย่างนั้นนางก็อดที่จะไม่เชื่อไม่ได้

        ต่างพูดกันว่าเถาฮวาอู๋มีระเบียบวินัยเคร่งครัดดังนั้นการเป็นนายน้อยจึงไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถทำได้ง่ายๆ เลย

        “จริงสิ เจ้ามาขโมยอะไรที่นี่?”

        ปลอบโยนร่างกายแข็งทื่อของหลินจงอวี้ให้ผ่อนคลายลงหลินเมิ้งหยารู้ว่าชิงหูไม่มีทางทำร้ายตนเอง

        “เหยียมาขโมยพระราชโองการฉบับหนึ่ง”

        พระราชโองการ? หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้น ของชิ้นนี้ดูไม่มีประโยชน์อะไรเลยมิใช่หรือ?

        “อันที่จริงไม่ใช่เพียงบ้านของพวกเจ้าแต่บ้านเล็กบ้านน้อยที่เคยได้รับพระราชโองการเหยียล้วนไปมาหมดแล้วแต่กลับหาอะไรไม่เจอเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงกระนั้นเหยียประหลาดใจเหลือเกินพวกเจ้าเอาพระราชโองการไปเก็บซ่อนไว้ที่ใดกัน? ไม่ว่าเหยียจะหาอย่างไรก็หาไม่เจอ”

        เอ่ยถามลอยๆ ทว่าหลินเมิ้งหยากลับแสยะยิ้มเย็นชาให้กับเขา

        “คิดจะหลอกเอาข้อมูลจากข้าหรือ ไม่มีวัน!”

        หลินเมิ้งหยาไม่ให้เขาแม้แต่โอกาส นางรีบร้องปฏิเสธทันที

        ชิงหูเหลือบมอง เขาไม่มีแม้แต่โอกาส เบะปากก่อนจะหายตัวไปจากห้องของหลินเมิ้งหยา

        เจ้าเด็กนี่ ทั้งที่ตั้งใจมาส่งข่าวให้นางแท้ๆทั้งที่อุตส่าห์ไว้หน้าตัวเองแล้ว แต่เหตุใดจึงทำเสมือนพูดลอยๆ ออกมาเช่นนั้น

        “พี่สาว พี่คิดว่าพวกเขามาขโมยพระราชโองการไปทำไม?”

        คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันพระราชโองการ...จะว่ามีประโยชน์ก็ใช่ จะว่าไม่มีประโยชน์ก็ไม่ใช่

        เพียงแค่...หลายปีมานี้ร่างกายของฮ่องเต้ไม่เหมือนก่อนส่วนใหญ่ฮองเฮาจะเป็นผู้ประทับตราเฟิ่งยิ่น1

        ไม่สิ!

        ตอนที่แต่งตั้งนางขึ้นเป็นพระชายาอวี้ ตราประทับที่อยู่บนพระราชโองการคือตราพระราชลัญจกรของฮ่องเต้หรือว่า...

        “เสี่ยวอวี้ เจ้าไปเล่นกับพวกป๋ายจื่อก่อนเถิดพี่สาวจะออกไปข้างนอกหน่อย”

        หลินเมิ้งหยารีบออกวิ่งไปทางห้องอ่านหนังสือของหลงเทียนอวี้ องครักษ์หน้าประตูล้วนรู้จักหลินเมิ้งหยาดังนั้นจึงไม่มีใครห้าม

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าหลงเทียนอวี้จะไม่อยู่ภายใน

        “ท่านอ๋องไปไหน?” หลินเมิ้งหยามองพ่อบ้านเติ้งด้วยแววตาร้อนใจ

        “ท่านอ๋องมีเรื่องต้องออกไปจัดการด้านนอก โดยมีหลินขุยติดตามไปเพียงผู้เดียวพ่ะย่ะค่ะ”

        พ่อบ้านเติ้งมองพระชายาที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสงสัยตกลงเกิดเรื่องอะไรกันแน่ เหตุใดพระชายาจึงกระวนกระวายเช่นนี้

        “พอท่านอ๋องกลับมาให้รีบบอกให้ไปหาข้าที่สวนหลิวซิน จำเอาไว้ว่าต้องไปทันที!”

        หากเรื่องนี้เป็นไปตามการคาดเดาของนางเรื่องทั้งหมดก็จะกระจ่างทันที

        พระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมองค์นั้นมิได้ส่งมาเพื่อกำจัดนางแต่มันคือข้ออ้างเพื่อกักขังทุกคนในจวนแห่งนี้

        การที่พระพุทธรูปเจ้าแม่กวนอิมถูกทำลายจะบอกว่าเป็นเรื่องเล็กก็ไม่เล็ก จะบอกว่าเป็นเรื่องใหญ่ก็ไม่ใหญ่

        ขอเพียงทำให้พวกนางถูกกักขัง สารภาพ จากนั้นกำจัดให้พ้นทาง

        ทว่าระหว่างนั้นอาจเกิดการเปลี่ยนแปลงมากมาย!

        หากมิใช่เพราะชิงหูมาเปิดเผยข้อมูลให้นางได้รับรู้แล้วละก็นางคงเดาเรื่องนี้ไม่ออก

        “น้าจิ่นเยว่ หมู่เฟยประทับอยู่ที่ใด?”

        จิ่นเยว่มองดูพระชายาที่กำลังร้อนอกร้อนใจ ก่อนจะรีบร้อนตอบคำถาม

        “พระสนมเต๋อเฟยกำลังพักผ่อนเพคะ พระชายามีเรื่องอันใดหรือ?”

        หลินเมิ้งหยาเพิ่งจะพบว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเพียงการคาดเดาของนางเท่านั้นนางไม่มีแม้แต่หลักฐาน

        “ข้า...ไม่มีอะไรหรอก ข้าเพียงแค่มาถวายคำนับหมู่เฟยเท่านั้นในเมื่อหมู่เฟยยังบรรทมอยู่ ถ้าเช่นนั้นข้ากลับก่อนล่ะ”

        เพิ่งจะพูดจบ จิ้งเยว่กลับเดินออกมาจากตำหนักหยาเสวียน

        “พระชายา พระสนมเต๋อเฟยเชิญเสด็จเพคะ...”

        แย่แล้ว ทำให้พระสนมเต๋อเฟยตื่นแล้วหรือนี่!

        “อืม”

        หลินเมิ้งหยากลับมาสงบนิ่งดังเดิมจากนั้นเดินตามหลังจิ้งเยว่เข้าไปยังที่ประทับของพระสนมเต๋อเฟย

        “มีเรื่องอันใด? เหตุใดจึงมาที่ตำหนักหยาเสวียนด้วยท่าทางร้อนใจเช่นนี้”

        พระสนมเต๋อเฟยเพิ่งตื่นจากการงีบหลับ ทรงผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยท่าทางเกียจคร้าน อีกทั้งยังมีใบหน้าอิดโรย

        หัวใจของหลินเมิ้งหยากระตุก ทว่าใบหน้ากลับกระตุกยิ้มอ่อนโยน

        “หยาเอ๋อร์ขออภัยที่มารบกวนหมู่เฟยเรื่องแรกคือหม่อมฉันมาถวายคำนับหมู่เฟย สองคือต้องการปรึกษาเรื่องงานวันเกิดของหมู่เฟยนี่เป็นครั้งแรกที่หย๋าเอ๋อร์ได้จัดงานให้แก่ผู้เป็นแม่ดังนั้นจึงกลัวว่าจะทำได้ไม่ดีพอและหมู่เฟยจะทรงกริ้วเพคะ”

        หลินเมิ้งหยาส่งเสียงอ่อนโยน คำพูดคำจาทำให้ผู้คนหลงรัก

        พระสนมเต๋อเฟยมองเด็กน้อยตรงหน้าคิ้วที่เคยขมวดเข้าหากันจึงคลายออก

        “อืม ในเมื่อเจ้าใส่ใจขนาดนี้หากมีเรื่องอันใดให้เจ้าปรึกษากับจิ่นเยว่ได้เลย หลายวันมานี้ร่างกายของเปิ่นกงรู้สึกปวดเมื่อยคงไม่อาจดูแลพวกเจ้าคนหนุ่มสาวได้”

        พระสนมเต๋อเฟยนวดหว่างคิ้วหลินเมิ้งหยากลับดูออกว่านี่ไม่ใช่เพียงการเจ็บป่วยแค่วันสองวัน

        “หมู่เฟย ตอนที่หยาเอ๋อร์ยังอยู่ที่บ้าน หม่อมฉันมักจะนวดบ่าให้กับท่านพ่อบางทีอาจจะบรรเทาอาการปวดของหมู่เฟยได้นะเพคะ”

        พระสนมเต๋อเฟยกลับโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธ

        “อาการป่วยของเปิ่นกงมีหมอหลวงมากมายคอยดูแลแต่มิมีผู้ใดรักษาให้หายได้ เจ้าเป็นเพียงเด็กจะรู้เรื่องได้อย่างไร กลับไปก่อนเถอะ”

        “เพคะ”

        หลินเมิ้งหยากลับออกมาอย่างเชื่อฟังเหตุใดนางจึงรู้สึกแปลกกับอาการป่วยของพระสนมเต๋อเฟยกันนะ?

        สิบวันผ่านไป หลงเทียนอวี้มิได้กลับมายังจวน

        หลินเมิ้งหยาร้อนใจเป็นอย่างมาก แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่อาจเพิกเฉยต่องานเลี้ยงฉลองวันเกิดของพระสนมเต๋อเฟยได้

        “พระชายา นี่คือจิ่นซือหลัวที่ใช้ในวันงานเลี้ยงฉลองเพคะได้โปรดพิจารณา”

        “พระชายา นี่คือรายการอาหารที่จะใช้ในวันงานเลี้ยงฉลองเพคะได้โปรดพิจารณา”

        “พระชายา นี่คือรายชื่อแขกเพคะ ได้โปรดพิจารณา”

        หลินเมิ้งหยาถูกสิ่งเหล่านี้รบเร้าจนมิอาจทำสิ่งอื่นใดได้

        ปกติการจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดให้กับพระสนมเป็นเรื่องของฝ่ายใน

        แต่เพราะฮองเฮารับสั่งว่าในเมื่อพระสนมเต๋อเฟยเข้ามาอยู่ในจวนอวี้แล้วเรื่องเหล่านั้นจึงยกให้เป็นเรื่องของคนในจวนเป็นผู้จัดการ

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีเรื่องยุ่งยากมากมายให้จัดการเช่นนี้

        จะต้องไม่ทำให้จวนอวี้ต้องขายหน้า ดังนั้นจะต้องจัดการทุกสิ่งทุกอย่างให้ครอบคลุมดังนั้นหลินเมิ้งหยาจึงยุ่งมากจนถอนตัวไม่ขึ้น

        นางครุ่นคิด ไม่ควรเสียเวลาอันมีค่าไปกับเรื่องพวกนี้

        “ที่ข้าเรียกทุกคนมาในวันนี้ก็เพื่อจะแบ่งงานให้ละเอียด”

        ตลอดทั้งเช้าหลินเมิ้งหยาเรียกเหล่าบ่าวและสาวใช้ที่อยู่ในเรือนทั้งหมดมาฟังคำสั่งที่สวนหลิวซิน

        “จากนี้ไป ปัญหาเรื่องการตกแต่งให้ไปถามที่หลิวผอจื่อจากนั้นค่อยให้ป๋ายจีพิจารณา หากป๋ายจีไม่อาจตัดสินใจได้จึงส่งเรื่องมาให้ข้า”

        “รายชื่อแขกและของที่ระลึกให้ปรึกษากับพ่อบ้านเติ้งหากพ่อบ้านเติ้งไม่อาจจัดการได้ค่อยเอาเรื่องมาให้ข้าตัดสินใจ ส่วนเรื่องอื่นๆหากจัดการเสร็จแล้วให้ส่งเรื่องให้ป๋ายซ่าว”

        ทุกคนก้มหน้าฟัง

        ตอนแรกคิดว่าพระชายาพระองค์นี้อายุยังน้อยบางทีอาจเป็นการตกปลาในน้ำขุ่น

        แต่คิดไม่ถึงเลยว่านางกลับไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกจนทำผิดพลาดอีกทั้งยังทำงานเป็นขั้นเป็นตอน

        “เพคะ น้อมรับคำสั่งพระชายา”

        แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่หลินเมิ้งหยายังไม่รู้สึกเบาใจเลยสักนิด

        ผู้ดูแลในวันนั้นถูกนางจับตัวได้แล้ว ยังไม่ทันที่นางจะนำมาทรมานเขาก็คายความลับออกมาจนหมดเปลือก

        ที่แท้ องครักษ์ที่เขาไม่รู้จักติดสินบนกับเขาโดยบอกกับเขาว่าตนเองได้แต่งงานกับสาวใช้คนหนึ่งในจวน

        แต่สาวใช้คนนั้นกลับทำสัญญารับรองความตายเอาไว้

        ดังนั้นจึงสร้างเรื่องเหล่านั้นขึ้นมา หากพบเบาะแสอะไรบ้างละก็จะได้รีบพาสาวใช้คนนั้นออกมา

        เมื่อรู้ว่าผอจื่อคนนั้นกล้าเข้าไปตรวจสอบห้องของพระชายาผู้ดูแลตกตะลึงเป็นอย่างมาก

        ตอนที่คิดจะหนี เขากลับถูกพ่อบ้านเติ้งตามล่าจนเจอตัวแล้ว

        “แล้วผอจื่อคนนั้นล่ะ?”

        อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็นึกขึ้นมาได้ เหตุใดผอจื่อคนนั้นจึงกล้าบุกรุกเข้ามาแม้จะเป็นตำหนักของพระชายาก็ตาม

        “ทูลพระชายา ผอจื่อคนนั้นฆ่าตัวตายไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        “ว่าไงนะ?”

        หลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าผอจื่อคนนั้นจะตายไปแล้ว

        “ไปเอาศพของผอจื่อมา ข้าจะตรวจสอบให้แน่ใจ”

        พ่อบ้านเติ้งตกใจเป็นอย่างมากคิดไม่ถึงเลยว่าพระชายาจะต้องการชันสูตรศพด้วยตนเอง

        “แต่..เกรงว่าจะไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ ศพคนตายเป็นสิ่งอัปมงคลยิ่งใกล้วันคล้ายวันประสูติของพระสนมเต๋อเฟยด้วยแล้วยิ่งไม่เหมาะสมพ่ะย่ะค่ะ”

        หลินเมิ้งหยามองพ่อบ้านเติ้ง คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะเคร่งครัดเช่นนี้

        “เช่นนั้นก็ดี เจ้าจงไปตามหาโรงน้ำแข็งที่ไม่ใช้แล้วจากนั้นนำศพของผอจื่อไปเก็บรักษาไว้ ข้าจะทำการตรวจสอบร่างของนางทีหลัง”

        พ่อบ้านเติ้งพยักหน้าลง จากนั้นออกไปจัดการตามคำสั่ง

        “คุณหนู ท่านดูพวกนางสิเจ้าคะ พวกนางมีงานให้ทำหมดแล้ว แล้วหนู่ปี้ล่ะเจ้าคะ?”

        แตกต่างจากป๋ายจีและป๋ายซ่าว ป๋ายจื่อในเวลานี้เหมือนคนไม่มีงานทำ

        หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะหาทางออกเจอ

        “ภารกิจของเจ้าสำคัญที่สุด อาหารยังไม่มีผู้ใดไปลองชิมข้ามอบหน้าที่นี้ให้กับเจ้าดีมั้ยนะ?”

        ป๋ายจื่อที่รู้สึกหดหู่ในตอนแรกดีใจกระโดดโลดเต้นขึ้นมาทันที

        “คุณหนูเข้าใจหนู่ปี้ดีที่สุดเลยเจ้าค่ะ คุณหนูใจดีที่สุดเลย”

        หลินเมิ้งหยารั้งป๋ายจื่อเอาไว้เพราะกลัวนางจะลืมตัว

        “จริงสิ หากเจ้าเข้าไปในโรงครัว ข้ามีอีกเรื่องให้เจ้าไปทำเจ้าช่วยข้าตรวจสอบทีว่าปกติแล้วพระสนมเต๋อเฟยเสวยสิ่งใดบ้าง มีข้อกำหนดหรือไม่?อย่าให้คนอื่นรู้เรื่องนี้เด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”

        ป๋ายจื่อพยักหน้าลง นางจะพยายามทำตามคำสั่งของคุณหนูอย่างสุดความสามารถ

        อีกอย่าง เรื่องกินกินนอนนอน นางเก่งที่สุด!

        “รีบไปเถอะ แล้วค่อยมารายงานข้าพร้อมกับพวกป๋ายซ่าว”

        ป๋ายจื่อกระโดดโลดเต้นออกวิ่งไปทางโรงครัวหลินเมิ้งหยาจึงเริ่มครุ่นคิดเพียงคนเดียว

        เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วสุดท้ายแล้วมันเกี่ยวข้องกันอย่างไรนะ?

***************************

1 เฟิ่งยิ่นคือตราประทับหงส์ประจำตัวฮองเฮา ใช้สำหรับประทับตราว่าออกราชโองการแทนฮ่องเต้ได้