เขมกรพายายกลับมาพักที่บ้านเพราะได้ยาแก้ปวดท้องจากแพทย์เ้าของไข้เรียบร้อยแล้วจึงพอที่จะบรรเทาอาการปวดไปได้บ้างเล็กน้อย
นับั้แ่ที่รู้ว่ายายเป็อะไร เขมกรจึงไม่ไปโรงเรียนและบอกกับที่ทำงานพิเศษว่าลาพักสองสามวันเพื่อจัดการกับหลายสิ่งหลายอย่างที่ถาโถมเข้ามาตอนนี้
ตอนที่กลับมาถึงบ้าน
เขาได้เห็นว่าชายชุดสูทคนหนึ่งเดินมาหาเขาที่บ้านพร้อมข้อเสนอบางอย่าง
“ผมมีเื่บางอย่างที่ต้องพูดกับคุณ พอจะสะดวกออกไปข้างนอกตอนนี้ไหมครับ” บวรเอ่ยปากถาม
เขมกรจำได้ว่าเขาเป็ใครจึงตามออกไปอย่างเงียบ ๆ โดยที่ไม่รู้ว่าคนอย่างบวรจะมาหาเขาทำไม
หรือว่า เกิดเื่อะไรกับหมอก
ครั้นขึ้นมาอยู่บนรถเรียบร้อยแล้ว บวรเริ่มเล่าเื่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เขมกรฟังอย่างละเอียดแล้วให้ดูรูปในโทรศัพท์
“ภาพที่พวกคุณดูสนิทสนมกัน โดยเฉพาะภาพสุดท้ายกำลังแพร่กระจายในโรงเรียน คุณท่านจึงอยากจะขอให้คุณลาออกจากโรงเรียนเพื่อเป็การกลบข่าวทั้งหมด พวกเราจะรับผิดชอบเื่การหาโรงเรียนใหม่ให้ด้วย”
“...” เขมกรไม่คิดว่าจะเกิดเื่ใหญ่ คนในโรงเรียนเริ่มมองหมอกแปลก ๆ ล้อเลียนเขาที่ทำแบบนั้น เขาจึงรู้สึกว่าตัวเองมีส่วนที่ต้องรับผิดชอบ และเมื่อได้ยินว่าสองสามวันนี้หมอกไม่กินข้าวกินปลา ทั้งยังทะเลาะกับปู่อย่างรุนแรงถึงขั้นจะตัดขาดจากกองมรดก โดนลงโทษขังในห้องตัวเองจนกว่าจะสำนึกผิดแล้ว เขมกรก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา
ตอนที่เขารู้เื่ของยาย เขาคิดว่าจะลาออกจากโรงเรียนอยู่แล้ว เพราะการรักษาของยายจะต้องใช้เงินจำนวนมากและเขาอยากมีเวลาดูแลยายจนกว่าจะถึงวันสุดท้าย
“ไม่เป็ไรหรอกครับ ยังไงผมก็จะลาออกจากโรงเรียนอยู่แล้ว แต่ว่าหมอกจะเป็อะไรมากไหมครับ” เขมกรยังคงนึกห่วงเพราะไม่สามารถติดต่ออีกฝ่ายได้เหมือนกัน
“หากเป็ไปได้ การไม่เจอนายน้อยอีกจะเป็การดีกว่าครับ เพราะทางเรายังจับไม่ได้ว่าใครเป็คนแอบถ่ายรูปของพวกคุณ ถึงแม้ว่าจะมีการฟ้องคนที่ส่งต่อและพูดถึงเื่นี้ในโรงเรียน แต่นายน้อยก็เป็คนที่ได้รับผลกระทบมากกว่าใคร” บวรอธิบายไปตามความจริงเพราะศาตนันท์ยืนยันหนักแน่นว่าเขาจะไม่ให้อะไรหมอกเลยแม้แต่นิดเดียวถ้ายังไม่คิดจะเปลี่ยนใจ
“ครับ ผมเข้าใจ” เขมกรรับปาก เขาไม่อยากทำลายอนาคตของหมอกเพราะรู้ว่าหมอกลำบากมามากแล้ว
เมื่อทั้งสองคนพูดคุยกันเรียบร้อยแล้ว เขมกรก็เก็บข้าวของเครื่องใช้และเสื้อผ้าที่หมอกเอาไว้ในบ้านของเขาส่งกลับคืนเ้าของ สายตามองดูเสื้อตัวโปรดที่เขามักจะใส่ประจำเวลาที่อยู่ในบ้านหลังนี้
ผ่านไปหลายวัน
หมอกยังคงถูกขังไว้ในห้องตามเดิม เวลานี้คิดจะหนีออกมาจากบ้านอีกครั้งจึงลองหาช่องทางที่พอจะเป็ไปได้
แต่แล้วก็ได้พบว่าพี่น้องคนละแม่อย่างไรวินท์และแพรพิไลกลับกลายเป็คนยื่นมือมาช่วยเหลือ แม้จะรู้ว่าทั้งสองทำไปเพราะหวังผลก็ตามแต่หมอกไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับมัน
หลังจากหนีออกมาจากการควบคุมตัวได้อย่างหวุดหวิด หมอกรีบวิ่งไปหาเขมกรที่บ้านทันที
“นายมาที่นี่ได้ยังไง” เขมกรถามเขา
“ผมอยากเจอพี่” หมอกหอบหายใจเพราะรีบวิ่งมาอย่างสุดชีวิตกลัวว่าจะถูกชายชุดสูทจับตัวกลับไปขังในห้อง
เขาอยากรู้ว่าเขมกรรู้สึกอย่างไร ทำไมถึงหลบหน้าหลบตาและทำท่าทางห่างเหินแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่ผ่านมา พวกเขาสนิทกันยิ่งกว่าใคร
"หมอก นายไม่ควรมาที่นี่" เขมกรไล่เขากลับบ้าน แต่คนตรงหน้ายังคงยืนนิ่งไม่ไปไหน "นายไม่รู้เหรอว่านี่มันเื่ใหญ่แค่ไหน"
“ผมไม่สน ผมอยากรู้แค่ว่า พี่รักผมไหม” เขาถามออกไปตรง ๆ ในใจมีความหวัง
“ฉันไม่ได้ชอบนายแบบนั้น” เขมกรปฏิเสธ “นายเหมือนน้องชาย จะคิดกับนายแบบนั้นได้ไง”
“พี่โกหก” หมอกส่ายหน้าไม่เชื่อ “ทำไมต้องโกหก”
เขมกรรู้ว่าหมอกเป็เด็กดื้อ แต่ให้หาเหตุผลมาอธิบาย ถ้าเขาไม่อยากเชื่อ เขาก็จะไม่ฟัง จึงเลือกที่จะพูดแรง ๆ ให้เขาตัดใจ อย่างน้อยกาลเวลาน่าจะช่วยให้หมอกลืมเื่นี้ไปได้
เขานึกถึงคำพูดของบวรในวันนั้น
นายน้อยคงจะไม่ยอมถูกขังอยู่ในห้องและต้องหาทางมาเจอคุณให้ได้ ทางเราจึงมีเงื่อนไขอีกข้อที่จะเสนอและคุณไม่อาจปฏิเสธได้
“กลับไปซะ ต้องให้ฉันบอกกี่ครั้งว่าฉันไม่ได้ชอบนาย” เขาหยุดพักครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเผลอไปทำอะไรให้นายคิดกับฉันแบบนั้น แต่ฉันไม่ได้เป็เกย์ แล้วถ้านายยังจัดการกับความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ ฉันจะไม่ไปเจอหน้านายอีก รู้ไหมว่ามันอึดอัดแค่ไหนที่ต้องอยู่กับนายด้วยความรู้สึกนั้น
“พี่เขม” หมอกเสียงอ่อน แววตาไหววูบเศร้าสร้อย
“มันน่าขยะแขยงที่นายคิดกับฉันแบบนั้น” เขมกรกลั้นใจพูดคำนั้นออกไป แต่หมอกกลับไม่เชื่อ
ทันใดนั้น ชายชุดสูทสามคนก็ตามมาถึง พวกเขาจับตัวหมอกไว้เพื่อจะพากลับบ้าน
“ปล่อย!” หมอกตวาดเสียงดัง แต่สู้แรงคนที่ตัวใหญ่กว่าไม่ได้ “ปล่อย! พี่เขม! อย่าเพิ่งไป พี่เขม!”
เขมกรไม่หันกลับมาตามเสียงร้องเรียกพลันปิดประตูบ้านเป็อันจบความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคน
คฤหาสน์ตระกูลพชรกุล
หมอกถูกขังอยู่ในห้องนานกว่าหนึ่งเดือน โดยไม่อาจติดต่อใครข้างนอกได้เพราะไม่ยอมรับผิดกับปู่ของเขา
สาธวีที่รู้ซึ้งถึงการกระทำเช่นนี้ของศาตนันท์เป็อย่างดีจึงเข้ามาปลอบลูกชายเพื่อเตือนสติเขา
“ยอมรับผิดกับคุณปู่เถอะนะ หมอกก็รู้ว่าทำแบบนี้ไปไม่ช่วยอะไร” สาธวีเริ่มโน้มน้าวใจลูกชายให้คล้อยตาม
“ผมไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย” หมอกส่ายหน้า มองดวงตาของผู้เป็พ่อ
“พ่อรู้ แต่ตอนนี้ หมอกไม่มีอะไรไปต่อรองคุณปู่ได้เลย หมอกคิดจะทำอะไร ยอมโดนขังอยู่ในห้องนี้ตลอดไปเหรอ” สาธวีนึกถึงตัวเองเมื่อครั้งที่ต้องแยกจากกับมธุริน
เวลานั้น เขาทำตัวเหมือนหมอกไม่มีผิดแล้วเขาก็เสียโอกาสที่จะได้อยู่กับมธุรินตลอดไป
“คุณปู่สามารถขังหมอกไว้ในนี้ได้ตลอดชีวิต จะยอมให้เป็แบบนั้นเหรอลูก” เขาแตะไหล่คนตรงหน้าเบา ๆ “ยอมรับผิดแล้วรอจนกว่าจะถึงวันนั้นได้ไหม วันที่ลูกมีอำนาจพอที่จะไม่ต้องถูกใครบงการชีวิตเหมือนอย่างพ่อ”
“...”
“อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปโดยเปล่าประโยชน์เลย ยิ่งลูกอยากเจอเขามากเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องออกไปให้เร็วไม่ใช่เหรอ” สาธวียังคงยืนยันคำเดิม
“...” หมอกพยักหน้าเชื่อฟัง หวังว่าเวลานั้นจะมาถึงโดยเร็ว
เขายอมรับผิดกับปู่และสัญญาว่าจะไม่ไปเจอเขมกรอีก จึงทำให้ปู่ของเขาลดความเข้มงวดในการจับตาดู
กระนั้นยังมีชายชุดสูทสองคนที่คอยติดตามเขาตลอดเวลาเพื่อรายงานไปยังศาตนันท์โดยตรง หากพบว่าหมอกละเมิดสัญญาเมื่อใด มรดกและทุกสิ่งทุกอย่างที่หลานชายตระกูลพชรกุลควรจะได้รับ จะถูกเปลี่ยนมือให้คนอื่นแทนที่
แม้หมอกจะไม่ได้ถูกกักตัวในห้องแล้ว แต่เขาก็ยังคงไม่ได้รับอนุญาตให้ไปที่ไหน ครูพิเศษแต่ละวิชาถูกว่าจ้างให้มาสอนเขาที่บ้านหลังใหญ่โดยเฉพาะ
กาลเวลาทำให้เื่ราวในวันนั้นค่อย ๆ ซาลงไป หมอกกำลังรอคอย่ที่เหมาะสมเพื่อจะได้กลับไปเจอเขมกรอีกครั้ง
661
