เลี่ยงหรงถูกพามาที่ห้องพระอักษรเมื่อมาถึงฮ่องเต้ได้สั่งให้ทุกคนที่ติดตามออกไปจากห้อง ในห้องจึงเหลือเพียงฮ่องเต้เจี๋ยนกั๋วและเลี่ยงหรงเพียงเท่านั้น
"ฝ่าา ทรงทำเช่นนี้จะเป็ที่ครหาได้นะพ่ะย่ะค่ะ"เลี่ยงหรง พูดออกมาด้วยความหงุดหงิด
"ทำไมที่นี่เป็ที่ของข้า ข้าจะทำอันใดก็ได้" ฮ่องเต้
"อย่าทรงเอาแต่ใจสิพ่ะย่ะค่ะ" เลี่ยงหรง
"เลิกพูดาาศัพท์ได้แล้ว ข้ารู้ว่าเ้าไม่ถนัด" ฮ่องเต้
"ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมรู้ว่าตนเองอยู่ในฐานะใดจะให้พูดเยี่ยงสามัญชนได้เช่นไร" เลี่ยงหรง
ฮ่องเต้มองอีกฝ่ายก่อนจะดึงอีกคนมากอดอีกครั้ง
"ปล่อยพ่ะย่ะค่ะ" เลี่ยงหรง
"ไม่ ถ้าเ้ายังพูดาาศัพท์ไม่หยุดข้าจะกอดแบบนี้ ตลอดไปดีหรือไม่"ฮ่องเต้
"อากั๋ว ปล่อยข้าเถอะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น เ้าจะเสียเกียรติข้ายอมแพ้แล้ว" เลี่ยงหรง
ฮ่องเต้คลายอ้อมกอดออกมองหน้าเลี่ยงหรงอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ก้มลง ปลายจมูกจรดกัน ลมหายใจอุ่นใกล้กันและมือเลี่ยงหรงก็มากันปากเขากับเจี๋ยนกั๋วไว้ ริมฝีปากจุมพิตที่หลังมือคนตรงหน้าสายตาประสานกันด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย ก่อนริมฝีปากของฮ่องเต้จะถอยออกมา
"เ้าคงลืมทุกอย่างระหว่างเราจนหมดสิ้น" ฮ่องเต้ แสดงสีหน้าเศร้าออกมา
"เหตุการณ์เมื่อครานั้นเป็แค่อดีตที่ผ่านมาแล้ว ท่านไม่ควรยึดติดเราต่างมีชีวิตใหม่ มีภรรยาและบุตร ได้โปรดอย่าทำเช่นนี้อีก" เลี่ยงหรง พูดด้วยเสียงเรียบเฉย
"นั้นสินะ มีเพียงข้าที่ยังคงรู้สึก ยังคงโหยหา ยังคงคิดถึง" ฮ่องเต้
เมื่อพูดจบก็ถอยหลังไปนั่งที่เก้าอี้ค่อย ๆ หลับตาลงด้วยความเ็ปข้างในจิตใจใครจะรู้ว่าวันหนึ่งคนที่บอกว่ารักกันมากมายจะพูดออกมาได้เรียบเฉยเช่นนี้
เลี่ยงหรงเห็นภาพดังนั้นอยากเข้าไปหาอีกฝ่ายแต่ก็ต้องข่มใจ ทำหน้านิ่งยืนอยู่แบบนั้นเป็เวลานานทั้งสองต่างเงียบใส่กัน
ภายในห้องเงียบจนได้ยินเสียงหายใจของกันและกัน ฮ่องเต้ค่อยๆ ลืมตาขึ้นและพูดด้วยเสียงแหบพร่า
"เ้าจงไปเสีย อย่ามาให้ข้าได้เห็นหน้าอีก"
เลี่ยงหรงได้ยินเช่นนั้นก็ทำความเคารพและออกไปโดยยังคงแสดงสีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยฮ่องเต้มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายที่เดินจากไป
เมื่อเลี่ยงหรงออกไปแล้วเฉินกงกงเดินเข้ามาหาผู้เป็ใหญ่
"ฝ่าา เขาคือคนผู้นั้น" เฉินกงกง พูดด้วยท่าทางตื่นเต้น
"ใช่แล้วเช่นไร" ฮ่องเต้ ลุกขึ้นและเดินไปที่หน้าต่างทอดมองออกไปยังสวนอุทยานดอกไม้และจมดิ่งกับอดีตที่ผ่านมา
หลี่กงกงมองภาพนั้นด้วยสายตาห่วงใยผู้เป็นายก่อนที่จะถอยออกไปอย่างเงียบๆ ปิดประตูลงและสั่งให้ทุกคนห้ามรบกวนฮ่องเต้เป็อันขาด จนกว่าฮ่องเต้จะเรียกหา
ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบห้าปีที่แล้ว
"พาองค์รัชทายาทหนีไป" องครักษ์ตงหลินผู้คุ้มกันขบวนเสด็จขององค์รัชทายาทเจี๋ยนกั๋ว
เมื่อทหารได้ยินก็พาเจี๋ยนกั๋วกับเฉินกงกงหนีจากการลอบทำร้ายในทันที
กลุ่มนักฆ่าเห็นดังนั้นก็รีบตามกลุ่มขององค์รัชทายาทไปเช่นกันการต่อสู้ของทั้งสองฝ่ายสูสีกันมาก เนื่องจากนักฆ่าได้ถูกฝึกมาอย่างดีจึงมีฝีมืออยู่ไม่น้อยและจำนวนที่มาก็เยอะพอ ๆ กับทหารคุ้มกันเลยทีเดียว
คนสั่งการคงหมายจะสังหารองค์รัชทายาทเจี๋ยนกั๋วให้ได้นั่นเองเพราะเตรียมการมาอย่างดี
ทหารที่คุ้มกันค่อยๆ ตายไป ทีละคน เจี๋ยนกั๋วเห็นว่าเป้าคือตนจึงสั่งให้เฉินกงกง วิ่งไปอีกทางเพราะถ้าไปด้วยกันคงไม่รอดแน่เฉินกงกงจึงคิดแผนว่าในเมื่อตัวเขากับเจี๋ยนกั๋วตัวเท่ากันถ้ามองผิวเผินนักฆ่าอาจจะแยกไม่ออก จึงบอกให้เจี๋ยนกั๋วเอาเสื้อคลุมให้ตนเฉินกงกงจะเป็ตัวล่อไปอีกทาง ส่วนเจี๋ยนกั๋วก็ไปอีกทาง ซึ่งน่าจะปลอดภัยกว่า
ตอนแรกเจี๋ยนกั๋วไม่เห็นด้วยแต่ทหารคุ้มกันก็ต้านไม่ไหวเช่นกัน
"องค์รัชทายาท ถ้าท่านปลอดภัยท่านก็ตามคนมาช่วยกระหม่อมได้" เฉินกงกง
"ไม่...ถ้าทำเช่นนั้น เ้าจะตกอยู่ในอันตราย" เจี๋ยนกั๋ว
"ตอนนี้ท่านก็เห็นว่ามันพุ่งเป้าไปที่ท่านหน้าที่ของกระหม่อมคือดูแลพระองค์ นี้เป็คำขอของกระหม่อมได้โปรดถอดเสื้อคลุมส่งให้กระหม่อมเถิดพะย่ะค่ะ"เฉินกงกง
"ข้า..ข้า..ฮือ..ฮือ...ทำไมถึงอ่อนแอเช่นนี้" เจี๋ยนกั๋ว
"พระองค์ต้องเข้มแข็ง พระองค์ต้องรอดไปให้ได้ หากกระหม่อมเป็อะไรไปพระองค์ต้องคืนความยุติธรรมให้กับกระหม่อมและทหารที่ตายไปในวันนี้จัดการพวกมันให้สิ้นซาก" เฉินกงกง กล่าวออกมาน้ำเสียงหนักแน่นเขาพร้อมที่จะตายแทนนายเหนือหัวของตน คิดได้ดังนั้นเมื่อเหลือบเห็นหลุมข้างทาง คาดว่าเป็หลุมที่พวกนายพรานน่าจะขุดไว้ดักสัตว์จึงดึงเสื้อคลุมโดยที่เจี๋ยนกั๋วไม่ทันตั้งตัว และผลักเจี๋ยนกั๋วตกลงไป
เฉินกงกงนำเสื้อคลุมมาใส่และวิ่งไปอีกทางเพื่อให้นักฆ่าวิ่งตามตนไปซึ่งก็ได้ผลเพราะนักฆ่าเ่าั้จำเสื้อคลุมขององค์รัชทายาทได้ก็มุ่งไปที่เฉินกงกงทหารเองใน่ชุลมุนก็วิ่งไปทางเฉินกงกงเช่นกันเพราะเห็นเพียงเสื้อคลุมไม่ได้เห็นว่าใบหน้าและชุดที่ใส่ข้างในนั้นหาใช่องค์รัชทายาทไม่
เจี๋ยนกั๋วถูกผลักตกลงมาที่หลุมดักสัตว์ลึกเมื่อลงมาแบบไม่ทันตั้งตัวขาจึงหัก แต่ความเ็ปทางกายหาได้ทำลายความเ็ปที่ทุกคนมาตายเพราะความอ่อนแอของตนไม่
"เฉินกงกง องครักษ์ตงหลินทหารที่ปกป้องข้าทุกคน หากข้ารอดไปได้ ความตายของพวกท่านจะไม่สูญเปล่าข้าจะจัดการคนที่มันทำร้ายพวกท่านอย่างสาสม"เจี๋ยนกั๋วกำหมัดแน่นด้วยความแค้นใจ
ทุกอย่างเงียบสงบผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่อาจทราบได้ อยู่ ๆ ก็มีเสียงคนเดินเข้ามาใกล้ๆ หลุมที่เขาซ่อนตัวอยู่เจี๋ยนกั๋วใจเต้นโครมคราม
"ท่านอาจารย์ หลุมนี้มีสัตว์ตกลงไปด้วย" เลี่ยงหรง วัยสิบปี
"ดีๆ พวกเราได้มีเนื้อสัตว์อร่อยๆ กินกันในวันนี้ เ้าไปเอามันขึ้นมา"หมอชรา นามิหยาง
"ขอรับ" เลี่ยงหรง
เมื่อเลี่ยงหรงะโลงไปในหลุมก็ต้องใเมื่อในหลุมไม่เจอสัตว์ดังที่คิดแต่เจุ์หม่อมแม่มคนหนึ่งแทน
"เ้าเป็ใคร" เจี๋ยนกั๋ว มองอีกฝ่ายด้วยสายตาหวาดระแวง
"ข้าต้องถามเ้ามากกว่าเซ่อซ่ามาตกหลุมดักสัตว์ได้เช่นไร" เลี่ยงหรงพูดจบก็เดินไปหาอีกฝ่าย มองดูอาการอิดโรย
เจี๋ยนกั๋วไม่ได้ตอบอะไรอีกฝ่ายเพราะเขาเหนื่อยล้ามากความเ็ปที่ต้องทนมานานเริ่มมีอาการอีกครั้ง
"คงตกมานานแล้ว" เลี่ยงหรงถามเมื่อเห็นริมฝีปากอีกฝ่ายแห้งเพราะมีอาการขาดน้ำ และเหงื่อไหลซึม เขาจึงล้วงเอาน้ำมาให้อีกคนหนึ่งดื่ม เจี๋ยนกั๋วเห็นอีกฝ่ายล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อก็ทำให้เข้าใจว่าอีกคนจะต้องล้วงเอาอาวุธมาทำร้ายตนจึงใช้แรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าใส่เลี่ยงหรง
เลี่ยงหรงไม่ทันตั้งตัวนอนหงายโดยมีเจี๋ยนกั๋วนอนทับ้าเอามือขวาบีบคออีกฝ่าย และมือซ้ายกดมือที่ล้วงเข้าไปในอกเสื้อไว้
เลี่ยงหรงเอามือที่เหลือออกมาจับมือที่บีบคอตนเองและกล่าว
"เ้าทำบ้าอะไร ข้าจะเอาน้ำให้เ้าดื่ม"
เมื่อได้ยินดังนั้นเจี๋ยนกั๋วก็ดึงมืออีกฝ่ายออกมาดูพบในมือมีถุงใส่น้ำทำจากหนังสัตว์สีน้ำตาลเก่าๆอันหนึ่งจึงปล่อยมือที่บีบคออีกฝ่ายออกด้วยความโล่งใจ
"เ้าเป็ใคร" เจี๋ยนกั๋ว
"ข้าเป็ศิษย์ของหมอพเนจร พอใจยัง ถามอยู่ได้" เลี่ยงหรงเอามือลูบคอตนเองที่ถูกอีกคนบีบเมื่อกี้ ด้วยความไม่พอใจ
เจี๋ยนกั๋วเห็นดังนั้นจึงเอ่ย"ข้าขอโทษ"
"ช่างมันเถอะ ปะออกจากที่นี่กัน"เลี่ยงหรงลุกขึ้นยืน และยื่นมือให้อีกฝ่าย แต่เจี๋ยนกั๋วกับไม่ยอมลุก
"เป็อะไรอีก ไม่ไว้ใจข้าหรือไร" เลี่ยงหรงพูดด้วยความหงุดหงิด
"ขาข้า" เจี๋ยนกั๋ว ก้มลงมองขาตนเองข้างที่ปวด
เลี่ยงหรงมองตาม"ขาเ้าบวม ดูเหมือนจะหักนะ ไม่เป็ไรข้าจะพาเ้าขึ้นไปเองส่วนนี้ยาแก้ปวดกินไปก่อน" เลี่ยงหรงเอายาลูกกลอนใส่ปากอีกฝ่ายและอุ้มเจี๋ยนกั๋วในท่าเ้าสาว
"ปล่อยข้า เ้าบ้าจะอุ้มข้าแบบนี้ไม่ได้นะ" เจี๋ยนกั๋ว ร้องโวยวาย
"ไม่ให้อุ้มและจะให้ข้าเอาเ้าขึ้นไปได้ยังไง หยุดร้องได้แล้ว หึ"เลี่ยงหรง อดหัวเราะคนตรงหน้าไม่ได้
เจี๋ยนกั๋วไม่ได้ตอบอะไรพอคิดว่าอีกฝ่ายกำลังจะช่วยตนจึงทิ้งศักดิ์ศรีไว้ก่อนที่จะเอามือคล้องคออีกฝ่ายไว้และเอาหน้าซบลงที่อกของอีกฝ่ายด้วยความอายไม่อยากมองหน้าเลี่ยงหรงอีก
เลี่ยงหรงเห็นดังนั้นก็ยิ้มที่มุมปากและใช้วิชาตัวเบาะโออกไปจากหลุม
พอขึ้นมาก็พาอีกฝ่ายไปหาอาจารย์ที่ก่อไฟรอเพื่อย่างสัตว์
ิหยางเห็นศิษย์ของตนอุ้มคนมาจึงใ
"เ้าเอาใครมา แล้วสัตว์ในหลุมละ" ิหยาง
"ไม่มีสัตว์ในนั้น มีแต่คนนี้และ" เลี่ยงหรง
"ไอหยา ข้าไม่กินคนนะ" ิหยาง
"ಠ_ಠ" ความรู้สึกของเลี่ยงหรงเมื่อได้ยินิหยางพูด
"เ้าไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลย ข้าแค่พูดเล่น" ิหยาง
"ช่วยเขา รู้สึกว่าขาจะหักข้าให้เขากินยาแก้ปวดไป ตอนนี้หลับไปและ" เลี่ยงหรงมองดูคนที่ตนอุ้มนั้นได้หลับไปเสียแล้ว
หลังจากนั้นทั้งสองก็ได้ช่วยเหลือเจี๋ยนกั๋ว
225
