ครืน!!
ฟ้าคำรามอยู่ในเงามืดยามราตรีฉันยังนั่งซึมอยู่ย่านโลกีย์เพราะไม่รู้จะไปที่ไหนไม่อยากกลับบ้านตัวเองที่เคยใช้เป็เรือนหออยากกลับไปเจอพ่อแม่แต่ก็เกรงว่าทั้งสองท่านจะเป็ห่วง
‘แย่จังฝนตกฉันต้องรอเวลาอยู่ที่นี่สินะแล้วถ้าฝนไม่หยุดล่ะ’
สายฝนเริ่มร่วงหล่นลงฝ่ามือของฉันความเย็นของมันแทรกเข้าขั้วหัวใจ
‘ป่านนี้เขาจะตามหาเราไหมนะหรือจะเอาแต่หลับคุดคู้อยู่ในผ้าห่ม’
ฮึกๆ
นึกถึงทีไรก็ต้องสะอื้นลึกนี่เขาหมดรักฉันหรือว่าเขาเหนื่อยจากงานกันแน่นะ เวลาที่ฉัน้าเขาก็เอาแต่บอกว่าเหนื่อยมิหนำซ้ำยังไล่ฉันไปเอากับคนอื่นอีกคำพูดของเขาทำฉันเจ็บช้ำน้ำใจมาหลายครั้ง
‘นี่อย่างอนมากได้ไหม ทำไมต้องงอนกันด้วยล่ะเธออย่าเอาแต่ใจตัวเองมากนักสิ’
‘เอ๋!! ฉันเอาแต่ใจแบบไหนเหรอหลังๆมานี่คุณเอาแต่อ้างว่าเหนื่อยจากงานไหนจะประชุมดึกดื่นจนไม่มีเวลาให้ฉันเลยนะ’
‘ก็ผมเหนื่อยจริงๆ นี่นาคุณจะให้ผมทำแบบไหนล่ะ อยากมากก็ไปเข้าห้องน้ำเซ่หรืออยากได้เซ็กซ์ทอยผมจะได้หาซื้อมาให้’
เพียะ!!
‘ตาบ้า’
วันนั้นฉันเผลอตบหน้าเขาโดยไม่ยั้งคิดเพราะความโมโหที่เขาไม่เข้าใจความ้าของตนจนเขาง้างมือจะสวนแต่ยั้งมือไว้ทันขณะที่ฉันบิดตัวก้มหน้าอย่างหวาดกลัวลุ้นระทึก
‘เธอน่ะสิบ้าเป็บ้าไปแล้วหรือไงนี่ถ้าบ้านหลังนี้เป็บ้านฉัน ฉันเฉดหัวเธอออกไปนานแล้วไม่เก็บเธอเอาไว้ให้รกหูรกตาหรอก’
‘วะ ว่าไงนะ’
‘เธอได้ยินไม่ผิดหรอกริกะ’
เขาย้ำกับฉันแบบนั้นก่อนเดินเข้าห้องนอนทั้งยังปิดประตูลงกลอนอีกด้วย
ตึงตึงตึง!!!
‘นี่อย่าทำกับฉันแบบนี้นะออกมาคุยกันให้รู้เื่ก่อนคิมูระ คิมูระซัง เปิดประตูสิ’
การกระทำของเขาวนเวียนอยู่ในหัว ตอนนั้นฉันทุบประตูอยู่หลายต่อหลายครั้งเขาก็ไม่ยอมเปิดจนฉันต้องนอนนอกห้องบนโซฟาที่คับแคบและหนาวเย็นโชคยังดีที่มีผ้าห่มบางพาดอยู่บนโซฟาหนึ่งผืนพอได้ห่มให้ร่างกายอบอุ่นบ้างฉันคิดถึงพ่อแม่มากและรู้สึกว่าตนเองตัดสินใจผิดพลาดที่เลือกเขาทั้งที่ตอนนั้นมีผู้ชายจีบฉันมากมายหลายคนอีกทั้งคนที่คุณพ่อแนะนำยังรวยกว่าสามีที่ฉันเลือกเองตั้งเยอะแต่เพราะรักฉันถึงได้เลือกเขาและตอนนั้นคิมูระซังก็ดีกับฉันมาก
แรกเริ่มก่อนแต่งเขาทำดีกับฉันเสมอเอาใจฉันแทบทุกอย่างเื่การบ้านไม่ขาดตกบกพร่องพอเราแต่งงานทุกอย่างก็ยังดีและดูเหมือนว่าจะดีกว่าเดิมเราอยากกินกันตอนไหนก็ไม่ต้องหลบสายตาของใครโดยเฉพาะคนของคุณพ่อหนึ่งปีเต็มรักเราหวานซึ้งตราตรึงทุกดอก
เมื่อย่างเข้าปีที่สองก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนนอกจากงานที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้นเพราะเขาได้เลื่อนตำแหน่งหากวันไหนได้หยุดเราก็หาที่เปลี่ยนบรรยากาศเพื่อเติมเต็มบทสวาทและชดเชย่เวลาที่ขาดหายให้ฉันพอเข้าปีครึ่งวันหนึ่งเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปเมื่อมีสายแปลกโทรเข้ามาตอนกลางคืน่สามทุ่ม
ตอนนั้นเราเพิ่งปฏิบัติภารกิจรักจบคิมูระซังเปิดโทรศัพท์ดูแล้วก็รีบออกไปรับนอกบ้านคุยกันอยู่ราวสิบนาทีก่อนกลับเข้ามาสามีฉันบอกว่าบอสโทรสั่งงานด่วนแล้วก็รีบออกไป ฉันเชื่อใจเขาและไม่ได้คิดสงสัยอะไรเลยสักนิดจากนั้นมันก็เป็แบบเดิมอยู่เรื่อยมาจนย่างเข้าปีที่สามทุกอย่างก็แย่ลงจนเราทะเลาะกัน
เรามีปากเสียงกันบ่อยมาก มากซะจนฉันไม่อยากอยู่ร่วมกับเขาอีกแล้วแต่เพราะกลัวพ่อแม่เป็ห่วงฉันก็ได้แต่อดทน และบางครั้งความรักที่มีต่อสามีก็ยังคงหลงเหลือและอยากให้เขาดีกับฉันเหมือนเดิมนี่ก็สามปีเต็มแล้วที่เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันโดยที่ฉันไม่เคยว่อกแว่กเลยทั้งที่เขาไล่ฉันออกจากบ้านอยู่หลายครั้ง
‘นี่บ้านพ่อแม่ฉันซื้อให้เรานะทำไมฉันต้องไปล่ะ’
คำถามที่เขาเมินและสะบัดหน้าเดินหนีเสมอจนแล้วจนรอดเขาก็เป็ฝ่ายลงมือซะเอง
12K
