บทที่ 21 ยอมหัวขาด ไม่ยอมหัวล้าน!
สำหรับท่าทางวางอำนาจของโจวจินฮวา สวี่หรานก็คุ้นเคยดี จึงพูดอย่างเ็าว่า "ถ้าคุณน้าอยู่บ้านเฉยๆ ไม่มาที่นี่ ฉันก็คงไม่ต้องมาลำบากใจแบบนี้หรอก ถ้าไม่มีอะไรแล้วก็กลับไปเถอะ!" พูดจบเธอก็สาดน้ำสกปรกในมือออกไป น้ำนั้นก็กระเด็นไปโดนตรงเท้าของโจวจิน ฮวาเข้าพอดี โจวจินฮวาถอยหลังไม่ทัน ปลายรองเท้าก็โดนน้ำสกปรกเข้าไป
โจวจินฮวาเห็นสวี่หรานไม่เกรงใจ เธอก็ไม่เกรงใจเช่นกัน จึงะโออกมาว่า "รีบออกมาได้แล้ว!" ดูท่าทางวันนี้ คุณน้าสะใภ้จะเตรียมตัวมาอย่างดี!
สิ้นเสียงของโจวจินฮวา ก็มีคนปาหินเข้ามาทางประตูรั้ว เพล้ง! กระจกหน้าต่างที่เพิ่งติดตั้งใหม่ก็แตกกระจาย
เหยียนฮ่าวขมวดคิ้ว มองดูชายสามคนที่เดินเข้ามาทางประตูรั้ว เขารู้จักทั้งสามคน เป็หลานชายฝั่งแม่ของโจวจินฮวานั่นเอง คราวนี้ดูท่าจะมาไม่ดี เขาจึงรีบดึงสวี่หรานไปหลบข้างหลัง
โจวจินฮวาแสยะยิ้มเ็า แล้วพูดว่า "วันนี้ฉันจะพูดให้ชัดๆ เลยนะ พวกแกสองคนก็อยู่ในบ้านหลังเก่าต่อไป ฉันไม่เอาค่าเช่าแล้วก็ได้ ส่วนบ้านหลังใหญ่หลังนี้ต้องยกให้ฉัน!"
แม้ว่าอีกฝ่ายจะพาคนมารุมกินโต๊ะ แต่พอสวี่หรานเห็นบ้านที่เพิ่งสร้างเสร็จถูกทุบกระจก อารมณ์ฉุนเฉียวก็ปะทุขึ้นอย่างง่ายดายทันที เธอชี้หน้าด่าโจวจินฮวาว่า "ฝันไปเถอะ! สมองไม่ดีก็รีบไปรักษาซะ อย่ามาเห่าแถวนี้!" ถ้าฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย เธออยากจะบีบคอผู้หญิงสารเลวนี่ให้ตายคามือไปซะ!
โจวจินฮวากล้าพาคนบุกรุกเคหสถาน ทำลายข้าวของไม่เห็นกฎหมายบ้านเมืองอยู่ในสายตาเลยหรือไง!
โจวจินฮวาเห็นสวี่หรานยังกล้าอวดดี ความแค้นใหม่เก่าก็ประเดประดังเข้ามา คิดถึงตอนที่สวี่หรานเอาไม้ฟาดเธอไปหลายที แล้วยังหลอกเอาเงินเธอไปอีกสิบหยวน ตอนนี้แทบอยากจะฉีกสวี่หรานเป็ชิ้นๆ!
"ลงมือ!" โจวจินฮวาะโสั่ง
หลานชายทั้งสามที่อยู่ด้านหลังลังเลเล็กน้อย พวกเขาก็แค่ได้ยินโจวจินฮวาบอกว่ามีคนรังแกเธอ เลยตั้งใจมาช่วย แต่พอมาถึงที่นี่ ฟังดูเหมือนจะไม่ใช่อย่างที่คิด ตอนนี้ให้ลงมือ พวกเขาก็ไม่รู้จะทำยังไงดี
"พวกมันรังแกน้าแท้ๆ ของพวกแก พวกแกเป็ลูกผู้ชายหรือเปล่า? ถ้าเป็ก็รีบลงมือให้ฉัน!" พอถูกยุยงแบบนี้ หลานชายทั้งสามก็ไม่สนอะไรแล้ว พุ่งเข้ามาจะลากเหยียนฮ่าวออกไปข้างนอก แต่เหยียนฮ่าวก็ไม่ใช่ย่อย ทำงานหนักมาตลอด กำปั้นก็แข็งแรง ต่อยเข้าไปทีเดียวคนที่อยู่ข้างหน้าก็มึนหัวไปเลย
โจวจินฮวาเห็นเหยียนฮ่าวโดนรุมอยู่ เธอก็ฉวยโอกาสพุ่งเข้าไปหาสวี่หราน แล้วกระชากผมของสวี่หรานทันที
"แกมันตัวก่อเื่! ตายซะเถอะแก!" โจวจินฮวาด่าทอพลางกระชากผมของเธออย่างแรง
สวี่หรานคิดว่าตัวเองเป็คนมีการศึกษา พูดจาโต้ตอบกันยังไงก็ได้ แต่การลงไม้ลงมือเป็พฤติกรรมของคนป่าเถื่อน แต่ครั้งนี้เหมือนกระต่ายที่จนตรอกก็ต้องฮึดสู้ เธอยกมือผลักโจวจินฮวาออกไป โจวจินฮวาอาศัยจังหวะนั้นข่วนหลังมือของสวี่หรานจนเป็รอยเล็บ!
สวี่หรานเอามือลูบผม แล้วก็เห็นผมของตัวเองร่วงติดมือมาเป็กระจุก ทำให้เธอโกรธจนเืขึ้นหน้า!
เธอยอมให้หัวขาด แต่ไม่ยอมให้หัวล้าน!
โจวจินฮวาถูกสวี่หรานผลักจนเซล้มก้นจ้ำเบ้า พอหันไปมองหลานชายทั้งสาม ก็เห็นว่าโดนเหยียนฮ่าวจัดการเรียบร้อยแล้ว ก็เลยแหกปากะโว่า "ไม่ยุติธรรม! ฉันทำงานเหนื่อยแทบตาย สุดท้ายกลับเลี้ยงดูคนอกตัญญูแบบนี้! เหยียนฮ่าว แกมันไอ้คนเนรคุณ ตอนนี้มีปีกกล้าขาแข็งแล้ว บุญคุณที่ฉันเลี้ยงดูพวกแกสามคนพี่น้องมา แกตอบแทนแบบนี้เหรอ? แต่งเมียแล้วลืมแม่จริงๆ!" เธอรู้ว่าเหยียนฮ่าวเป็คนให้ความสำคัญกับเื่หน้าตา เธอจึงแกล้งโวยวายให้เื่มันใหญ่โตเพื่อทำให้เหยียนฮ่าวต้องอับอาย!
392
