"แต่ฉันก็อดสงสารนางร้ายไม่ได้อยู่ดี" พริมาเช็ดน้ำตา "แล้วแกคิดว่าพระเอกโหดร้ายไปมั้ย ที่ฆ่าเซียวเหลียนฮวาให้ตายอย่างเืเย็น"
"อืม... ถ้ามองในมุมของพระเอก เซียวเหลียนฮวาก็เป็ศัตรูที่คิดทำร้ายคนรักของเขา การฆ่าก็เป็วิธีที่ง่ายที่สุดที่จะกำจัดศัตรู" น้ำหวานวิเคราะห์ "แต่ถ้ามองในมุมของคนดู มันก็ดูโหดร้ายเกินไปจริงๆ นั่นแหละ"
"ใช่ ฉันเกลียดพระเอกมากตอนนี้" พริมาพูดอย่างเหลืออด "ถ้าไม่ติดว่าหนานกงเยว่แสดงเป็จิ้งอันอ๋องนะ ฉันจะไม่ดูซีรีย์เื่นี้เลย"
"ฮ่าๆๆๆ แกนี่มันบ้าดาราจริงๆ ทีเมื่อกี้ยังพูดปาวๆ ว่าจะแย่งพระเอกมาจากนางเอกอยู่เลย" น้ำหวานหัวเราะลั่น
"ก็ตอนนั้นฉันยังไม่รู้ความจริงที่อยู่เื้ันี้ ก็ใครจะไปคิดล่ะว่าพระเอกจะโหดร้ายขนาดนี้ ถึงจิ้งอันอ๋องจะหล่อมากแค่ไหน ถ้าโบ้แบบนี้ฉันขอบายดีกว่า " พริมาแก้ตัว
"ความจริงอะไรของแก แก้เพ้อเจ้อเกินไปละ แกก็นอนได้แล้วยัยตัวแสบนี่ก็ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้พวกเรามีเรียนเช้า เดี๋ยวจะตื่นสายนะ"
"อือ..." พริมาตอบรับ ในหัวสมองยังคงวนเวียนอยู่กับเื่ราวของเซียวเหลียนฮวา นางร้ายผู้โชคร้าย
"ถ้าเป็ฉันนะ ฉันจะไม่ยอมตายง่ายๆ แบบนี้หรอก ฉันจะกระชากหน้ากากแม่ดอกบัวขาว แล้วค่อยใช้ชีวิตอย่างสงบ"
พริมาเก็บโทรศัพท์มือถือไว้ใต้หมอน ก่อนจะปิดไฟในห้อง แล้วข่มตาให้หลับ แต่ภาพในความฝันนั้นยังคงติดตา มันเหมือนไม่ใช่ความฝัน จนในที่สุดเธอก็ผล็อยหลับไปในที่สุด
ทันใดนั้น หญิงสาวลึกลับใส่ชุดจีนโบราณคนคนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้า พริมาเบิกตากว้างด้วยความใ
"คุณ...คุณเป็ใคร" พริมาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
หญิงสาวลึกลับยิ้มให้เธอด้วยความเศร้าสร้อย "ข้าคือผู้แต่งนิยายเื่นี้ หรือเ้าจะเรียกข้าว่าเซียวเหลียนฮวาก็ได้" คำตอบที่ได้รับทำให้พริมาขนลุกซู่ ราวกับมีใครมาสะกิดปลายประสาท
"เซียวเหลียนฮวาอย่างงั้นหรือ? หรือว่าฉันจะอินนิยายจัดเลยเอามาฝัน?"หัวใจของพริมาเต้นระรัวไม่เป็จังหวะ
"นี่ไม่ใช่ความฝัน" เซียวเหลียนฮวาส่ายหน้า "ข้าสร้างโลกในนิยายขึ้นมาจากชีวิตจริงของข้า" น้ำเสียงของเธอแ่เบา ราวกับเสียงกระซิบจากสายลม "เ้าเป็คนแรกที่สนใจในตัวละครเซียวเหลียนฮวาถึงขั้นร้องไห้แทนข้า "
"ฉัน..." พริมาพูดไม่ออก สมองของเธอกำลังประมวลผลกับสิ่งที่เกิดขึ้น
"เ้ารู้ไหมว่านักอ่านทุกคนต่างก็ชอบนางเอกนิยาย ที่ดูใสซื่อ บริสุทธิ์ แต่ความเป็จริงแล้วนางหาใช่เป็อย่างที่แสดงออกไม่" เซียวเหลียนฮวากล่าว น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความขมขื่น
"ไม่มีใครโกรธแค้นแทนข้าเลยสักคน มีแต่เ้าเพียงคนเดียวเท่านั้น" ดวงตาคู่สวยจ้องมองพริมา แววตาแปลกประหลาดนั้นทำให้พริมาใจสั่น
"เธอหมายความว่าอย่างไร?" พริมาถาม เสียงสั่นเล็กน้อย
"ในความเป็จริง... ข้าถูกใส่ร้ายป้ายสี ถูกคนมากมายรุมทำร้าย แต่กลับไม่มีผู้ใดเห็นใจข้าสักคน" น้ำเสียงของเซียวเหลียนฮวาแ่เบาลงเรื่อยๆ "พวกเขากล่าวหาว่าข้าโง่เขลา อ่อนแอ ไร้เดียงสาเกินไป สมควรแล้วที่ต้องถูกกระทำย่ำยีเช่นนี้" หยาดน้ำตาใสไหลรินอาบแก้มนวล
"พวกเขาหลอกใช้ข้า เหยียบย่ำหัวใจข้าจนแหลกสลาย ข้าต้องตายอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย... แม้ตายก็ยังไม่อาจหลับตาลงได้"
พริมาได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกสงสารจับใจ มือบางเอื้อมไปกุมมือเซียวเหลียนฮวาไว้ "แล้ว... เธอ้าให้ฉันทำเช่นไร?"
พริมามองลึกเข้าไปในดวงตาของเซียวเหลียนฮวา แววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเ็ปและความคาดหวัง "ข้า้าให้เ้า... แก้แค้นแทนข้า" เสียงของเธอสั่นไหว "เอาคืนไป๋หลิงหลง... นางคือต้นเหตุแห่งความวิบัติทั้งหมดของข้า"
พริมาสบตากับเซียวเหลียนฮวาอย่างแน่วแน่ "ได้ ฉันจะแก้แค้นแทนคุณเอง"
"ขอบใจเ้า" เซียวเหลียนฮวายิ้มบางๆ "อย่างน้อย... ก็ยังมีคนเข้าใจข้า" ทันใดนั้นรอบคชตัวเธอก็มีแสงเปล่งออกมา
"ข้าต้องไปแล้ว... แต่ก่อนจะไป ข้าอยากจะขอร้องสิ่งหนึ่ง"
"อะไรหรือ?" พริมาเอ่ยถาม
"ได้โปรด... ช่วยดูแลร่างของข้าด้วย" เซียวเหลียนฮวากล่าว น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเว้าวอน "อย่าให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของข้าได้อีก"
"เธอหมายความว่าอย่างไร" พริมาขมวดคิ้ว
"ข้าอยากให้เ้าเข้าไปอยู่ในร่างของข้า ใช้ชีวิตในโลกใบนั้น แก้แค้นให้กับข้า และ... มีชีวิตอย่างมีความสุข" เซียวเหลียนฮวาอธิบาย
พริมาเบิกตากว้าง ใกับคำขอที่ไม่คาดคิด
"ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าจะทำได้หรือไม่" พริมาลังเล "ฉันเป็แค่คนไทย ที่สำคัญฉันพูดจีนไม่ได้ และอีกอย่างฉันไม่เคยเรียนศาสตร์และศิลป์ของจีนเลย"
เซียวเหลียนฮวายิ้มบาง "เ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะช่วยเ้าเอง ข้าจะถ่ายทอดความรู้ ภาษา ทั้งหมดให้กับเ้า เ้าจะกลายเป็เซียวเหลียนฮวา บุตรีท่านเสนาบดี ผู้เฉลียวฉลาด งดงาม และเก่งกาจ"
"ฉัน..." พริมาลังเล "ฉันไม่รู้..."
"อย่าปฏิเสธข้าเลย" เซียวเหลียนฮวาน้ำตาคลอ "ข้าขอร้อง ได้โปรดช่วยข้าด้วย"
"แล้ว... ฉันจะกลับมาโลกของตัวเองได้ไหม" พริมาถามคำถามสำคัญ
เซียวเหลียนฮวาชะงักไปเล็กเล็กน้อย "เมื่อเ้าทำภารกิจสำเร็จ เ้าจะสามารถกลับมาได้"
พริมาครุ่นคิด นี่เป็โอกาสที่เธอจะได้ััชีวิตในโลกของนิยายจีนโบราณ โลกที่เธอหลงใหล แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เป็ภารกิจที่อันตรายและมีความรับผิดชอบสูง
พริมาสบตากับเซียวเหลียนฮวา เห็นถึงความเ็ป ความคับแค้นใจ ที่ฝังลึกอยู่ในดวงตาคู่นั้น ทำให้เธอรู้สึกสงสารจับใจ
"ตกลง" พริมาพยักหน้า "ฉันจะช่วยเธอเอง"
"ขอบใจเ้ามาก ข้าเชื่อว่าเ้าจะทำได้" เซียวเหลียนฮวายิ้มอย่างโล่งใจ
สิ้นคำพูด ร่างของเธอก็เปล่งประกาย ก่อนจะสลายหายไป ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า พริมาหลับตาลง รู้สึกถึงความทรงจำมากมาย หลั่งไหลเข้ามาในหัว ราวกับเป็ของเธอเองมาั้แ่เกิด
+++++++++++++++++++++
ยัยน้องอินนิยายจัดจนถูกพี่สาวนางร้ายอัญเชิญไปในนิยายเพื่อแก้แค้นแทนเธอ
มาเอาใจช่วยยัยน้องกันนะว่าจะแค้นแทนพี่สาวนางร้ายยังไง
12K
