หลังจากจัดการสิ่งต่างๆเสร็จเรียบร้อยแล้ว ดอนก็อุ้มโซเฟียขึ้นไปนั่งบนหลังของกระทิงหักศิลา และพวกเขามุ่งเข้าไปสู่ป่าลึกเพื่อตามหาสัตว์ป่าที่แสนดุร้ายไปเป็แรงงาน
“ว่าไงเ้าเสือ มาด้วยกันป่าว?”
เมื่อเดินเข้าไปลึกจากเดิมไม่มากนัก พวกเขาก็เจอกับเสือโคร่งที่ตัวแม่งเกือบเท่าม้าทั่วไป บนหัวก็มีเขาแหลมด้วยอีกต่างหาก ดอนที่เห็นก็เข้าไปเล่นกับมันอย่างกับลูกแมวเชื่องๆ ส่วนคนอื่นๆได้แต่ทำตัวแหยงๆเมื่อเห็นมัน เพราะตามบันทึกของล็อคเวล ฮอร์นไทเกอร์มีนิสัยที่ดุร้ายและก้าวร้าว พละกำลังของมันสามารถล้มช้างตัวโตเต็มวัยได้ไม่ยากด้วยแรงตบของมัน แรงกัดก็สูงมากกว่าเสือเท่าทั่วไปถึงสองเท่า หากไม่ใส่เกราะป้องกันทีมีคุณภาพหน่อยก็บอกลาส่วนที่โดนมันแง่มไปได้เลย แถมเขี้ยวของมันเองก็ขึ้นชื่อเื่ความทนทาน ถึงแม้เกราะโลหะของพวกอัศวินชั้นแนวหน้าจะป้องกันการกัดของมันได้บ้างก็จริง แต่ฟันของมันไม่เสียหายเลยแม้แต่น้อย ทำให้ไม่มีคนอยากไปยิ่งกับมันหากยังรักชีวิตอยู่
ตอนแรกที่มันเข้ามาก็มีทีท่าว่าจะเข้าไปฉะกับกระทิงหักศิลา แต่เมื่อมันััได้ถึงคลื่นพลังเวทย์ของโซเฟียที่แผ่ออกมาจากโซเฟีย ท่าทางของมันก็อ่อนลง ท้ายที่สุดแล้วมันก็ลงเอยโดยการโดนสองพ่อลูกเกาพุงและติดตามพวกเขาไป
อุกะอุกะอ่า!
“โกไลแอลา!”
พอเดินไปได้อีกสักหน่อยก็เจ๊อะเข้ากับกอริลลาตัวเบิ้มๆที่ตอนเข้ามาโบกหัวฮอร์นไทเกอร์เหมือนกับตอนแรกที่ฮอร์นไทเกอร์จะเข้ามันนัวกันกระทิกหักศิลาเช่นกัน แน่ก็ต้องไปจับมือกับตอนอยู่ดี ตามบันทึก โกไลแอล่ามันคือกอริลลาที่ซึมซับพลังเวทมนตร์ธาตุดินเข้าไป ทำให้ร่างกายของมันใหญ่โตขึ้นเป็เท่าตัว แม้สมองจะใหญ่ขึ้น แต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะฉลาดขึ้น สุดท้ายมันก็เป็สัตว์ที่ยังทำตามสัญชาตญาณอยู่บ่อยครั้งอยู่ดี และมีคนเคยเล่าว่าเขาเห็นมันดึงต้นไม้ที่มีขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง20เิเขึ้นมาจากพื้นดินเพื่อใช้เป็อาวุธในการต่อสู้กับสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่ามัน
“ไปกับโซเฟียนะพี่ตัวใหญ่”
แล้วมันก็จับมือกับโซเฟียโดยใช้นิ้วชี้ของมันยื่นมาหามือเล็กของโซเฟีย ก่อนที่มันจะกลายเป็พาหนะของโซเฟียแทนเ้ากระทิงหักศิลาไปปริยาย โดยการนั่งอยู่บนไหล่ขวาของมัน
“หมา!”
ก่อนจะเข้าไปถึงโซนที่เป็บึง พวกเขาก็ไปเจอหมาป่าที่มีขนาดตัวเกือบเท่าฮอร์นไทเกอร์ฝูงหนึ่ง ทันทีที่พวกมันวิ่งกรูกันเข้ามา พวกไม่ได้แสดงถึงการคุกคามเหมือนกับโกไลแอล่าหรือฮอร์นไทเกอร์ แต่มันกลับแสดงออกถึงความเคารพแทน จากบันทึกของล็อคเวล พวกมันคือเซกเตอร์วูฟพวกมันมีขนสีดำด้านทั้งตัวและมีขนาดที่ค่อนข้างใหญ่ หากเจอเพียงตัวเดียวพวกมันถือว่าไม่อันตรายเท่าฮอร์นไทเกอร์ก็จริง แต่การล่าเป็ฝูงยามราตรีของพวกมันนั่นแหละคือสิ่งที่อันตราย ด้วยขนที่เป็สีดำด้านทำให้การมองเห็นพวกมันในป่าที่มืดทึบเป็เื่ยาก แถมพละกำลังของพวกมันถึงจะไม่เท่าฮอร์นไทเกอร์ก็จริง แต่ก็ไม่ได้หมายความพวกมันมีแรงน้อยแต่อย่างใด แถมมากันตั้งแปดตัว ไม่ดีตรงไหนให้วง
“ไอ่หยา! งูตัวเบิ้มๆ!”
เมื่อมาถึงโซนบึงก็ได้พบกับงูตัวสีขาวขนาดใหญ่ ขนาดที่ว่าสามารถขึ้นไปขี่มันได้โดยที่เท้าไม่แตะพื้น ตามบันทึกของล็อคเวล ชื่อของมันคือไวท์รีปเปอร์ เหล่ายมทูตสีขาวผู้พิทักษ์บึงแห่งป่าศูนย์กลาง พิษของมันมีรุนแรงที่สามารถล้มัได้โดยใช้เวลาไม่กี่นาทีเพียงเท่านั้น ตรงกันข้ามกับรูปลักษณ์ภายนอก พวกมันมีความเป็มิตรอย่างไม่น่าเชื่อ หากไม่ได้ทำลายพื้นที่ในบริเวณที่พวกมันอาศัยอยู่ พวกมันก็จะไม่โจมตีใครก่อน ยกเว้น่ที่พวกมัน้าอาหาร และด้วยขนาดตัว พวกมันไม่จำเป็ที่ต้องใช้พิษเลยด้วยซ้ำ ที่มาของชื่อผู้พิทักษ์บึงก็มาจากการใช้ชีวิตของพวกมันนี่แหละ โดยครั้งนี้พวกมันเข้ามาหาพวกเขาจากทางด้านหลัง ลูซที่อยู่หลังสุดจึงเผลอพูดออกมาเมื่อหันไปเจอมันที่เลื้อยตามมาด้านหลัง
“จะมาด้วยกันหรอ”
“งั้นก็ตามมาเลย”
ดอนที่เป็ดังนั้นก็ชวนมันไปเที่ยวเล่นด้วยกัน ตัวมันเองที่ได้ยินดอนพูดแบบนั้นก็พยักหน้าแล้วก็มีไวท์รีปเปอร์อีกสองตัวที่ขนาดยังไม่ใหญ่มากตามมาด้วย เหมือนว่าจะเป็ลูกของมันนะ
ตึง! ตึง!
เมื่อเดินฝ่าบึงเข้าไปในป่าลึกขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าที่สั่นะเืไปทั่วทั้งบริเวณก็ดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ และไม่นานมากนัก ล่างใหญ่โตที่เดินเล่นไปทั่วผืนป่าก็ปรากฏเข้ามาต่อหน้าพวกเขา
“ฮะ ไฮดร้า!”
เกรย์โกสต์ที่ได้เห็นร่างใหญ่ปรากฏขึ้นมาตรงหน้า เขาก็ะโออกมาด้วยความตื่นเต้นและสายตาที่เป็ประกาย ตามบันทึกของล็อคเวล มันคือสายพันธุ์ย่อยของเดรกเหมือนกับซีเซอร์เพนท์ที่เป็สายพันธุ์ย่อยของเวิร์ม พวกมันมีขนาดตัวเท่ากันกับเดรก พละกำลังมหาศาลไม่ต่างกับเดรกปฐี แต่สายพันธุ์ย่อยก็ยังคงเป็เพียงสายพันธุ์ย่อย พวกมันไม่ได้ทรงปัญญาหรือมีอารยธรรมเหมือนกับพวกมันกร ลักษณ์เด่นของพวกมันคือความทึกทนตายยากและหัวที่ไม่ได้มีแค่หนึ่งแต่ถึงสาม การตัดหัวของไม่การฆ่ามันที่ถูกต้อง หัวใหม่จะงอกขึ้นมาแทนที่ด้วยพลังเวทย์ของมัน แถมยังทำให้หัวที่ถูกตัดแข็งแกร่งขึ้นอีกต่างหาก ที่บอกว่าไม่ถูกต้องคือการตัดหัวของมันไปเรื่อยๆจะสามารถฆ่ามันได้ก็จริง แต่พลังเวทย์ของพวกมันมีมากพอจะให้ถูกตัดหัวเป็ร้อยๆครั้ง ถ้าคิดว่าทำได้ก็ทำไปเถอะ ฉันคนนึงละที่ไม่ทำ การฆ่ามันที่ถูกต้องคือทำลายแก่นพลังเวทย์ที่ถูกซ่อนอยู่ภายในร่างกาย แต่การทำลายแก่นพลังเวทย์ของมันก็ไม่ใช่เื่ง่าย ด้วยิัที่แข็งและหนาของมันสามารถต้านทานการโจมตีทางกายภาพทั่วไปได้อย่างง่ายดาย แถมยังทนทานต่อเวทมนตร์และพิษ ทางที่ดีคือไม่ไปยุ่งกันมันจะเป็เื่ที่ดีที่สุด
มันเดินมุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาแล้วย่อตัวก้มหัวให้กับดอนน่าก่อนจะก้มหัวให้กับดอนและโซเฟียด้วยความเคารพที่เกิดจากสายเืและพลังเวทย์
2K
