Cosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ)

เช้าวันถัดมา เย่ชิงหยูตื่นมาทำธุระส่วนตัว เขาไม่รอช้าเปิดดูสถานะของตัวเองทันที
ชื่อ <เย่ชิงหยู> เผ่าพันธุ์ <มนุษย์>อายุ 15 ปีระดับพลัง <ขุนพลปฐพีขั้นต้น>กายต้นกำเนิด < กายเทพโกลาหลขั้น 2 > พลังงานสายเลือด < มนุษย์บรรพกาลเกือบ1% >วิชาบ่มเพาะ <คัมภีร์จักรวาลนิรันด์ระดับสูงสุด> <คัมภีร์หมื่นจิตไร้ลักษณ์>วรยุทธต่อสู้ <สายฟ้าพินาศ 12 กระบวณท่า> <หมัดห้าราชา><มายาไร้เงา><ก้าวดาราเหนือมิติ>อุปกรณ์สวมใส่ <พลองทองสมปราถนา(ไม่สามารถใช้ได้)> <ต่างหูจักรวาล(ไม่สามารถใช้ได้)> <รองเท้าเหยียบเมฆา> <มีดบินพลังจิตวิญญาณX2000> <เกราะเก้านภา>เสริมการบ่มเพาะ <เม็ดยายืดอายุไข 10000ปี> <สมุุนไพร ดาราจักร>ของจิปาถะ <ป้ายตัวตายตัวแทนX3><ยันต์หลบหนี100กิโลเมตรX2><ยันต์หลบหนี10กิโลเมตรX2>แต้มพลังงาน <56177>แต้ม<สามารถใช้ห้องแห่่งกาลเวลาได้>
ช่วงเวลาสายๆ ทุกคนเตรียมตัวพร้อมกันแล้ว เย่ชิงยูเดินออกมาจากห้อง พลางเดินไปรวมตัวกับคนอื่นๆที่ลานประลอง
เมื่อมาถึงเขาเห็นนักเรียนมากมายรอบบริเวณ เมื่อเย่ชิงหยูเดินเข้ามาก็เป็นอย่างเช่นเคย เรื่องราวของเมื่อวานยังติดตาของใครหลายๆคน ศิษย์พี่เย่แข็งแกร่งยังกับสัตว์ประหลาด
เย่ชิงหยูกระโดดขึ้นลานประลอง โทมัสกับอีกเก้าคนที่เหลือหันมามองเย่ชิงหยู พวกเขารู้สึกละอายใจยิ่งนัก เทียบไม่ได้แม้แต่น้อย
เย่ชิงหยูทักทายทุกคน ในขนาดนั่นพวกเขาก็รอเวลาที่จะเดินทาง เย่ชิงหยูยืนอย่างสงบอยู่อย่างนั่น ขนาดนั่นอาจารย์ใหญ่เฟยเซียนก็ปรากฏตัว คนอื่นๆทำความเคราพทันที
"ได้เวลาแล้ว นักเรียนทั้งสิบคนในวันนี้ต้องไปที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ต่อ ข้าจะเป็นคนพาพวกเจ้าไปเอง" เฟยเซียนเอ่ยขึ้นขนาดนั่นเขาก็ผิวปากส่งเสียงออกไป เสียงของมันดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ
"ฟิ้ววววว" ขนาดนั่นในทิศทางนึงก็ปรากฏรูปร่างขนาดมหึมาขึ้น มันพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับดาวหาง แรงลมกระชากพัดมาทุกทิศทาง
ทุกคนเริ่มมองเห็นเงาใหญ่ยักษ์ มันมีขนาดหลายร้อยเมตร นกอินทรีสีขาวพลันปรากฏตัว ปีกสีเงินส่องสว่าง ปีกของมันยาวปิบดบังท้องฟ้า แสงอาทิตย์ไม่รอดพ้นลงมาที่พื้น
นักเรียนเมื่อเห็นดังนั่นได้แต่สะพรึง แรงกดดันของนกยักษ์ที่ปล่อยออกมาชั่งมากมายนัก
โทมัสและคนอื่นๆเมื่อเห็นก็หน้าเปลี่ยนสีพวกเขารู้จักนกตัวนี้ ชิงอีฮันเอ่ยออกมาเสียงสั่น ร่ายกายเธอสั่นสะท้าน
"พญาอินทรีปีกเงิน สัตว์อสูรระดับขุนพลนภาขั้นปลาย"
นักเรียนได้ฟังดังนั่นก็ตะลึง เจ้านกตัวนี้มีพลังถึงขนาดนั้นเลย
เย่ชิงหยูหลี่ตามอง ถ้าเป็นเมื่อก่อนเขาอาจจะกลัวเล็กน้อย แต่ตอนนี้ไม่ใช่
"คู่หูเก็บพลังงานลงหน่อย เดียวเจ้าพวกเด็กน้อยนี้จะตกใจ"
พญาอินทรีปีกเงินหันมามองเฟยเซียนมันพยักหน้า เสียงลอดออกมาจากปากขนาดใหญ่
"แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้ว เจ้าเด็กรุ่นนี้อ่อนหัดขนาดนั่นเชียว แต่ยกเว้นไว้คนนึงนะ" เสียงราวกับชายวัยกลางคนเอ่ยออกมา
นักเรียนคนอื่นๆถึงกับอึ้ง เจ้านกนี้พูดได้ด้วย พวกเขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าสัตว์อสูรจะพูดได้
"เขามีชื่อว่า เหินฟ้าเป็นคู่หูข้าเอง"
เฟยเซียนเห็นนักเรียนสับสน
"สัตว์อสุรระดับขุนพลนภาขึ้นไป สามารถพูดได้ที่สำคัญกว่านั่นแปลงร่างเป็นร่างกายมนุษย์ได้ด้วยซ้ำ" เฟยเซียนเอ่ยขึ้นคลายข้อสงสัยของทุกคน
ทุกคนตกใจ สามารถแปลงเป็นมนุษย์ได้ หลายคนคิดว่าโลกของสัตว์อสูรก็ลึกลับไม่แพ้กัน
"เอาละไปกันเถิด" เฟยเซียนทะยานร่างขึ้นไปบนนกทันที คนอื่นๆกับเย่ชิงหยูก็กระโดดขึ้นไปที่หลัง นักเรียนคนอื่นๆก็พลันตื่นเต้น ตะโกนเชียร์อย่างสุดใจ ในอนาคตพวกเขาต้องไปที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ให้ได้
เฟยเซียนพยักหน้า เขาใช้พลังครอบคลุมเย่ชิงหยูกับพวกโทมัสไว้ เขาเอ่ยบอกเหินฟ้าทันที เหินพยักหน้าให้ เขากระพือปีกขนาดใหญ่บินขึ้น แรงลมมหาศาลพลันปรากฏ ขนาดนั่นเหินก็พุ่งทะยานหายวับไปบนท้องฟ้า
นักเรียนคนอื่นๆถึงกับถูกแรงลมพัดปลิวกันว่อน ลมปรากฏราวกับพายุทอนาโดที่พัดพาทุกสิ่ง
พญาอินทรีปีกเงินทะยานบนฟ้าอย่างรวดเร็วออกนอกเมือง ข้ามผ่านผืนป่าขนาดใหญ่ เฟยเซียนยืนอยู่บนหัว เย่ชิงหยูกับคนอื่นๆมองซ้ายมองขวาไปข้างล่าง ที่พวกเขาไม่ตกลงไปด้วยความเร็วขนาดนี้เป็นเพราะเฟยเซียน พวกเขาเพิ่งเคยได้เดินทางยังงี้ครั้งแรก พวกเขาพูดคุยกันสนุกสนาน ส่วนเย่ชิงหยูขอแยกตัวออกไป เขามองไปบนพื้นดิน ผืนป่าอุดมสมบูรณืืสีสันเขียวคจี ต้นไม้หลายต้นใหญ่โตราวกับขุนเขา ปกติเฟยเซียนจะไม่ใช่เส้นทางนอกเมือง แต่ถ้าไปตามทางปกติตามตัวเมืองจะกินเวลาหลาย สิบวันมันจะเสียเวลา เมืองหน้าด่านระยะทางไกลหลายแสนกิโลเมตร
เฟยเซียนยืนนิ่งเขายิ้มแย้มเรียก เย่ชิงหยูมาใกล้ๆ
"เจ้าหนูแข็งแกร่งขึ้นอีกแล้วนะ ข้าไม่อยากพูดมันตอนอยู่ลานประลอง เดียวพวกอาจารย์กับนักเรียนข้าจะตกใจจนตายไปซะก่อน"
เย่ชิงหยูหัวเราะแฮะๆ เขาไม่ได้เอ่ยอะไร เฟยเซียนก็ไม่ถามต่อ เพราะว่าแต่ละคนก็มีความลับกันทั้งนั่น เมื่อเวลาผ่านไป เฟยเซียนก็สั่งให้เหินหาที่พักกลางป่า ดวงอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า พวกเขาร่อนลง วันนี้พักในป่า เฟยเซียนนั่งสมาธิกางสัมผัสไปรอบหลายหมื่นกิโลเมตร เพื่อป้องกันอันตราย เย่ชิงหยูกับคนอื่นๆก็ใช่เวลานี้บ่มเพาะไป
เช้าวันถัดมาเฟยเซียนก็สั่งให้เดินทางกันต่อ พวกเขาเป็นอย่างนี้หลายวัน เพราะจากเมืองZไปเมืองหน้าด่านมันไกลมาก ถ้าเฟยเซียนบินมาคนเดียวครึ่งวันก็ถึงแล้ว แต่นี้อาศัยเหินเดินทางมาแทน
เมื่อใกล้จะถึงจุดหมายห่างไกลกันหมื่นกิโลเมตร ทันใดนั่น เหินก็หยุดกระพือปีก บินอยู่กับที่อย่างงั้น เขาเคร่งเครียด ข้างหน้าเขาปรากฏเงาคนหลายสิบร่าง ลอยอยู่บนอากาศดักหน้าพวกเขาไว้
เฟยเซียนหลี่ตาลง ใบหน้าเขาจริงจัง "ครืนนนน" ร่างกายเริ่มปลดพลังงานออก อากาศเริ่มกระเพึ่อม

"เจ้าพวกเผ่าพันธุ์สัตว์อสูร พวกเจ้ากล้า" เฟยเซียนตวาดเสียงดันลั่น

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 34 พญาอินทรีปีกเงิน

คล้ายกับเรื่องCosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ) ที่คุณอ่าน

Cosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ)

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่​ 34​ พญาอินทรีปีกเงิน

คล้ายกับเรื่องCosmic God System ข้านี่ล่ะผู้ยิ่งใหญ่ (จบ) ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้

ตอนที่ 34 พญาอินทรีปีกเงิน