ตอนที่3
"หลังจากฮ่องเต้กลับจากตำหนักฮองเฮาก็ตรงไปยังตำหนักพระสนมรูอี้"
ฮ่องเต้: รูอี้เ้ารอข้านานหรือไม่
พระสนมรูอี้: ฝ่าา
"เสียงหัวเราะของพระสนม....."
พระสนมรูอี้: ฮ่า ฮ่า ไม่นานเลยฝ่าา ทรงปวดเมื่อยไหมเพฮ่าหม่อมฉันจะนวดให้ผ่อนคลาย
ฮ่องเต้: ดีเหมือนกัน
"หลังจากนั้น ฝ่าาได้ถอดเสื้อออกรูปร่างที่กำยำกล้าม กล้ามชวนน่ามองน่าหลงใหล"
พระสนมรูอี้: ฝ่าารูอี้นวดให้นะเพฮ่าประทับนอนลงบนตักหม่อมฉันสิเพฮ่า
ฮ่องเต้: ได้สิ พระสนมของข้า ฮ่า ฮ่า
"เสียงหัวเราะที่เย้ายวนของพระสนม และคืนนี้ฝ่าาก็ทรงประทับอยู่ตำหนักกับพระสนมสองต่อสอง"
พระสนมรูอี้: ฝ่าาคืนนี้จะเป็คืนที่เร่าร้อนของเรานะเพฮ่า
ฮ่องเต้: รูอี้เ้าช่างทำให้ข้าหลงใหลเ้าสะเหลือเกิน
พระสนมรูอี้: อย่าเพฮ่า
"หลังจากนั้นฮองเต้และพระสนมวิ่งไล่จับกัน อย่างสนุกสนาน."
ฮ่องเต้: คืนนี้เ้าเป็ของข้า
พระสนมรูอี้: ฝ่าา
"รุ่งเช้า ฝ่าาออกจากตำหนักของพระสนมไปั้แ่เช้าตรู่ พระสนมยังไม่ตื่นจากห้องบรรทม.."
นางกำนัลหลวง: พระสนมเช้าแล้วเ้าค่ะ
พระสนมรูอี้: ฝ่าา ฝ่าา พวกเ้า ฝ่าาของข้าไปไหน
นางกำนัลหลวง: ฝ่าาเสด็จกลับตำหนักั้แ่เช้าตรู่แล้วเ้าค่ะ
พระสนมรูอี้: ทำไมฝ่าาไม่ปลุกข้า
นางกำนัลหลวง: พระองค์อยากให้พระสนมพักผ่อนเ้าค่ะเลยไม่รบกวน
พระสนมรูอี้: ไปเตรียมห้องอาบน้ำให้ข้า
นางกำนัลหลวง: เ้าค่ะ
พระสนมรูอี้: ข้าต้องมีโอรสให้ฝ่าาให้ได้ ดูสิฮองเฮาจะทำเช่นไรในเมื่อฝ่าามาประทับที่ตำหนักของข้าทั้งคืน
"ตำหนักฮองเฮา....."
ฮองเฮา: ฮัดชิ้ว ทำไมวันนี้ข้าจามบ่อยผิดปกติใครนินทาข้าวะ หลัวชีวันนี้มีกับข้าวมีอะไรให้ฉันกินบ้าง
นางกำนัลหลวง: หม่อมฉันเตรียมสำรับให้องค์หญิงั้แ่เช้าแล้วเ้าค่ะ
ฮองเฮา: ยกมา ข้าหิวจนพยาธิในตัวข้าจะผอมหมดแล้ว
นางกำนัลหลวง: เ้าค่ะ
"หลังจากที่ฮองเฮารับประทานอาหารเช้าเสร็จก็มุ่งหน้าไปยังสนามฝึกของกองทหาร....."
นางกำนัลหลวง: ฮองเฮาเ้าค่ะทำไมวันนี้พระองค์ถึงเสด็จมาที่กองทัพทหาร
ฮองเฮา: ข้ามาออกกำลังกาย
นางกำนัลหลวง: ปกติพระองค์จะไม่ออกกำลังกายหรือใช้อาวุธที่มีคมมันอัตรายนะเ้าค่ะ
ฮองเฮา: สำหรับข้าชายชาตรีไม่กลัวตายของมีคมแค่นี้เป็เื่ธรรมดาสำหรับข้า
นางกำนัลหลวง: หือ!! ฮองเฮาเป็องค์หญิงนะเ้าค่ะจะเป็องค์ชายได้เช่นไรกัน
ฮองเฮา: เออ ข้าลืมไปยังไงฉันก็ต้องปรับตัวอยู่ที่นี่ให้ได้จนกว่าจะหาทางกลับที่เดิมสถานที่ ที่ข้าจากมาสินะเรียกทหารมาสักสองสามคนสิ
นางกำนัลหลวง: เ้าค่ะ
ฮองเฮา: พวกเ้ามาเป็คู่ซ้อมให้ข้า
ทหาร: หือ อะไรกัน งง ฮองเฮามาทำอะไรที่นี่ งง งงหนักมาก งงหนักกว่าเดิมอีก
ฮองเฮา: ไม่ต้อง งงอะไรทั้งนั้นมาเป็คู่ซ้อมให้ข้า
"หลังจากนั้นฮองเฮาก็ออกท่าทาง แตะ ต่อย อย่างเมามัน"
ฮองเฮา: ยูโดสายดำของข้าหลังจากที่ไม่ได้ออกกำลังกายมาหลายวัน
"ในขณะนั้นฝ่าาก็เสด็จมายังกองทัพทหารและยืนมองฮองเฮาอยู่ห่าง ห่าง..."
ฮ่องเต้: ฮองเฮาทำไมถึงมีวรยุทธ และศิลปะป้องกันตัว ท่าแปลก แปลก พวกนี้ข้าก็ไม่เคยเห็นหรือฮองเฮาจะแก้แค้นข้าที่ข้าไม่ได้ตอบรับ รักนาง
"ฝ่าาเสด็จ....."
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าเป็วรยุทธด้วยรึ
ฮองเฮา: ข้าก็มีไว้ป้องกันตัว
ฮ่องเต้: หรือไม่ใช่ว่าเ้าจะมาแก้แค้นข้าหรอกหรือ
ฮองเฮา: ฉันไม่มีความแค้นอะไรกับคุณ
ฮ่องเต้: ข้าเป็คู่ซ้อมให้เ้า
ฮองเฮา: ไม่ต้องอย่ามายุ่งกับฉัน
"หลังจากนั้นฝ่าเท้าของฮองเฮาก็ฟาดไปที่หน้าของฝ่าา และฝ่าาค่อย ค่อยล้มลงอย่างช้า ช้า....."
ฮ่องเต้: เ้าเอาจริงรึ
ฮองเฮา: ข้าไม่ได้มาเล่น เล่น
ฮ่องเต้: เ้าช่างกล้าหนัก
ขันทีหลวง: ทหาร
ฮ่องเต้: หยุดข้าแค่ซ้อมกับฮองเฮา ข้าต่อให้เ้าก่อนรอบหนึ่งรอบนี้ข้าเอาจริง
"และหมัดก็ต่อยไปที่หน้าฝ่าาอีกครั้ง ปั่ว เืไหลซะ ซะออกจมูก"
ฮ่องเต้: น้องหญิงนี่เ้าต่อยข้าจริง จริงรึ
ฮองเฮา: ก็ใครให้เ้ามายุ่งกับข้า จะบอกไรให้นะข้าก็เป็ตำรวจนะโว้ย
ฮ่องเต้: หาอะไรนะตำรวจ ตำรวจอะไรกันน้องหญิง
ฮองเฮา: ไม่มีอะไร
"หลังจากนั้นฮองเฮาก็ลากฮ่องเต้ไปยังจวนค่ายพักทหาร....."
ฮองเฮา: ข้าจะบอกอะไรเ้าให้นะ อย่ามายุ่งกับข้า ข้าก็เป็ผู้ชายเช่นเดียวกับเ้า ข้าเป็ผู้ชายในร่างผู้หญิงยังไงล่ะจิตใจของข้าก็เป็ผู้ชายเ้าเชื่อข้าเถอะเชื่อข้า ข้าขอร้อง
ฮ่องเต้: น้องหญิงเ้าเป็บ้าไปแล้วรึ พูดจาอะไรของเ้าข้าฟังไม่เข้าใจ
ฮองเฮา: ข้าบอกว่าข้าเป็ผู้ชาย ผู้ชายกับผู้ชายจะรักกันไม่ได้ เ้าเข้าใจข้าไหม ไอ้ฮ่องเต้
ฮ่องเต้: น้องหญิงข้าว่าเ้าไม่สบายหรือเปล่าอะไรทำให้เ้าพูดเช่นนี้
ฮองเฮา: เชื่อข้าเถอะนะ นะ
ฮ่องเต้: น้องหญิงยังไงสะเ้าก็ยังไม่หายดีจากอาการป่วยข้าจะไม่ ถือโทษ โกรธเ้าแล้วกัน คืนนี้ข้าจะไปประทับกับเ้าที่ตำหนัก
ฮองเฮา: หยุด อย่าแม้แต่จะคิด
ฮ่องเต้: น้องหญิงคืนนี้ข้าจะไปพบเ้าที่ตำหนัก แล้วเจอกันคืนนี้
ฮองเฮา: หาไม่ได้นะเ้าจะมาทำไม แย่แล้ว ทำไงดี ทำไงดี โธ่เว้ย ทำไงดีวะ หลัวชีข้าจะทำไงดีคืนนี้ฝ่าาจะเสด็จมาหาข้า ข้าจะทำยังไงดี
นางกำนัลหลวง: องค์หญิงก็ดีแล้วนะเ้าค่ะ เพราะั้แ่อภิเษกสมรสกับฮ่องเต้พระองค์ไม่เคยเสด็จมาเลยนะเ้าค่ะ
ฮองเฮา: แล้วครั้งนี้เขาจะมาทำไมกัน
นางกำนัลหลวง: คงอยากประทับกับองค์หญิงยังไงล่ะเ้าค่ะ
"ตำหนักฮองเฮา ฝ่าาเสด็จ......"
ฮองเฮา: ทำไงดีไอ้บ้าโจโฉมาถึงหน้าห้องแล้ว
"หลังจากที่ฝ่าามาถึงประตูห้องบรรทมและเดินก้าวเท้าเข้ามาในห้องประตูห้องก็โดนปิด เหลือเพียงแค่ฝ่าาและฮองเฮา"
ฮองเฮา: ทำไมถึงได้เงียบถึงเพียงนี้
ฮ่องเต้: น้องหญิงคืนนี้เป็คืนแรกที่ข้ามาประทับอยู่กับเ้า เ้าน่าจะดีใจนะ
ฮองเฮา: ดีใจกับผีนะสิ เ้านอนฝั่งด้านโน้น ส่วนข้าจะนอนฝั่งนี้
ฮ่องเต้: น้องหญิงมานอนใกล้ ใกล้ข้าสิ
ฮองเฮา: หยุดอย่าเข้ามา เข้ามาใกล้นิดเดียวเ้าได้ตายตรงนี้แน่
ฮ่องเต้: แล้วคืนนี้เราจะทำอะไรกันดี
ฮองเฮา: มางัดข้อกับข้าใครแพ้ออกจากห้องนี้ไป ผู้ชนะเท่านั้นที่จะอยู่
"และแล้วฮองเฮาก็เป็ฝ่ายชนะ แต่ฝ่าาก็มีข้อต่อรองต่างๆ นานาและแล้วทั้งสองก็หลับอยู่ในห้องด้วยกันต่างฝ่ายต่างนอนหันหน้าไปคนละทิศคนละทาง จนเช้าและเท้าของฮองเฮาก็พาดอยู่บนหน้าของฝ่าา"
โปรดติดตามตอนต่อไป....
1K
