เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ซูอินวางกระเป๋าลงบนโต๊ะตรงทางเดิน หยิบกล่องดินสอที่มีบัตรประจำตัวประชาชนเอกสารยืนยันตัวผู้สอบ แล้วมองผ่านหน้าต่างตรงโถงทางเดินเข้าไปในห้อง

        หากจำไม่ผิด…

        ในความทรงจำ เธอเห็นหลิงเมิ่งนั่งอยู่ตรงนั้น

        การสอบขึ้นมัธยมปลายเป็นการสอบใหญ่นักเรียนมัธยมต้นทั้งเมืองจะมาอยู่คละกันซึ่งบังเอิญมากที่เธอกับหลิงเมิ่งได้สนามสอบเดียวกัน

        เมื่อดวงตาประสาน อีกฝ่ายเบิกตากว้างมองเธออย่างกับเห็นผี

        หากจะบอกว่านี่เป็นเพียงการคาดเดา ในตอนนี้เธอมั่นใจมากในการตัดสินใจของตนเอง

        ครูคุมสอบเดินเข้ามา ตรวจสอบเอกสารต่างๆตามกฎระเบียบก่อนเข้าสู่การสอบ คุณครูตรวจอย่างจริงจังหยิบกล่องดินสอแบบใสขึ้นมาส่องกับแสงอาทิตย์เพื่อให้มั่นใจว่าด้านในไม่มีการขีดเขียน

        ซูอินเห็นสีหน้าผิดหวังของหลิงเมิ่งจึงหันไปยิ้มให้ก่อนที่ใบหน้าเย็นยะเยือกจะยิ้มตอบ

        ชาติก่อนกล่องดินสอของเธอถูกกระทำการบางอย่าง

        ชาตินี้ส่งคนมาสกัดการสอบของเธอ…

        หลังจากเซ็นชื่อยืนยันตัวตน ซูอินกลับไปที่นั่งของตนเองเธอมองหลิงเมิ่งที่หันกลับมา อีกฝ่ายจ้องเธอเขม็งด้วยแววตาลุกโชนดั่งเปลวเพลิงในใจเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและรำคาญใจ

        “การสอบจะเริ่มแล้ว ห้ามนักเรียนทุกคนกระซิบกระซาบและมองซ้ายมองขวาเด็ดขาด”

        กริ่งคุมสอบดังขึ้น คุณครูหันไปตรวจซองใส่ข้อสอบที่ปิดสนิทเมื่อตรวจสอบเอกสารเซ็นชื่อของนักเรียนแล้วจึงพูดเตือนนักเรียนทุกคน

        หลิงเมิ่งหันกลับมาอย่างไม่เต็มใจซูอินไล่ความคิดซับซ้อนเหล่านั้นออกไป

        การสอบต่างหากคือเรื่องสำคัญที่สุด

        ส่วนหลิงเมิ่ง…เมื่อซูอินนึกถึงการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่สิ้นสุดสักทีของอีกฝ่ายเธอกวาดตาไปรอบๆ ด้วยสีหน้าผ่อนคลายมากขึ้น

        เมื่อรับรู้ชัดเจนแล้ว จึงรวบรวมสติ และรับกระดาษข้อสอบมาจากคุณครู

        ข้อสอบถูกแจกก่อนการสอบห้านาที หลังจากเขียนชื่อและตรวจสอบเลขประจำตัวผู้เข้าสอบไม่สามารถทำข้อสอบล่วงหน้า ซูอินนั่งตัวตรงก่อนจะทบทวนโจทย์

        มันคือข้อสอบชุดนี้!

        แม้ว่าเธอเคยดูคร่าวๆ ว่าเป็นข้อสอบเดิมกับในชาติก่อนแต่ซูอินก็ไม่ได้เข้าใจทั้งหมดอย่างถ่องแท้ ช่วงที่ทบทวนเธอจึงตั้งใจมากการบ้านที่ครูให้เธอก็ไม่เคยผัดวันประกันพรุ่งเมื่อมีเวลาก็จะอ่านหนังสือเพิ่มพูนความรู้

        เพราะเกรงว่าจะเจอข้อสอบที่ไม่เหมือนกับที่คิดและทำให้เสียเวลา

        โจทย์ทั้งหมดในวันนี้ตรงกับที่คิด ในที่สุดก็โล่งใจได้เสียทีขณะเดียวกันใจเธอก็โบยบิน

        ส่วนหลิงเมิ่งนั่น ถูกโยนทิ้งโดยที่เธอไม่คิดสนใจ

        แม่สาวน้อยช่างใจกว้างอะไรเช่นนี้

        เสียงนกหวีดให้ลงมือทำข้อสอบ เธอถือปากกาเจลดำไว้ในมือก่อนบรรจงเขียนลงไป

        คนที่มีอารมณ์ความรู้สึกแตกต่างจากเธอในตอนนี้คงไม่พ้นหลิงเมิ่งที่กำลังหัวหมุน

        (พินอินในข้อใดถูกต้องทั้งหมด…)

        ด้านล่างมีคำศัพท์ทั้งหมดสิบหกคำ ทุกคำมีพินอินตัวเล็กๆสีดำเขียนประกอบไว้ คำศัพท์ต่างๆ หลิงเมิ่งรู้จัก แต่การให้ระบุพินอินอย่างชัดเจนเธอทำไม่ได้!

        (ข้อใดต่อไปนี้คือคำที่ใช้แทนกันได้…)

        ด้านล่างมีคำโบราณสี่คำที่ค่อนข้างคุ้นตา แต่คุ้นมันก็ส่วนคุ้นเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคำไหนคือคำแทน

        ปกติหลิงเมิ่งไม่ใช่คนตั้งใจเรียน โดยเฉพาะในช่วงนี้ความคิดทั้งหมดของเธอไปอยู่ที่ “พี่ใหญ่” ของโรงเรียนโดยใช้อันธพาลเข้ามาสร้างปัญหาก่อกวนซูอิน

        พ่อแม่ของเธอไม่ได้ปกปิดความจริงที่ต้องการนำซูอินกลับมาอยู่ด้วย แม้ว่าแม่จะเคยอธิบายว่านี่เป็นเพียงแผนรับมือชั่วคราวแต่เธอไม่เชื่อเด็ดขาด

        เลี้ยงมาตั้งสิบหกปี จะไม่มีความรู้สึกได้อย่างไร!

        โดยเฉพาะผลคะแนนยอดเยี่ยมของซูอิน ส่วนตัวเธอได้ที่โหล่ เทียบง่ายๆคนหนึ่งคือสวรรค์ อีกคนคือนรก หลังจากที่ผลสอบออกมา ความต่างขนาดนี้พ่อและแม่คงยอมเด็กป่าเถื่อนคนนั้นอย่างแน่นอน

        เธอไม่มีทางยอมให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแน่!

        เธอนำเงินในกล่องออกมาใช้หมดจนสามารถจ่ายเงินให้พี่ใหญ่ไปขัดขวางซูอิน เดิมทีเธอคิดว่ามันไม่มีทางพลาดซูอินมาสอบไม่ได้ ไม่มีคะแนน ไม่มีทางที่เธอจะมาปรากฏตัวในสนามสอบ

        แล้วเป็นแบบนี้ได้อย่างไร

        หลิงเมิ่งเสียเวลาเอง เธอในตอนนี้หงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆไม่สามารถรวบรวมสมาธิ โจทย์ข้อสอบกลายเป็นดั่งสาส์นจากสวรรค์

        ครูคุมสอบเดินไปด้านหน้าที ด้านหลังทีเดินไปท่ามกลางผู้สอบเพื่อตรวจสอบสถานการณ์เป็นระยะ

        และแล้วพวกเขาก็เจอเรื่องแปลก

        นักเรียนหญิงคนหนึ่งที่นั่งติดหน้าต่างฝั่งทางเดินแทบจะไม่ได้ตอบคำถามคิ้วของเธอขมวดเป็นปม เห็นได้ชัดว่าข้อสอบทำให้เธอเจอความยากลำบากเสียแล้ว

        หนึ่งในครูคุมสอบคือครูสอนภาษาจีนเธอมองกระดาษข้อสอบของนักเรียนและพบว่าข้อสอบปีนี้ค่อนข้างยากนักเรียนของเธอมาจากโรงเรียนชนบท เรียนไม่ยากขนาดนี้

        เธอกลัวว่านักเรียนจะทำคะแนนสอบออกมาได้ไม่ดี

        ครูคุมสอบขมวดคิ้ว ไม่นานเธอก็จัดการเรื่องน่าหนักใจนี้ได้ความยากนี้ก็ยากสำหรับทุกคน อันที่จริงไม่ได้ต่างกันเท่าไร

        แต่ไม่นานความรู้สึกความเข้าใจของเธอก็ถูกโจมตี

        เมื่อเธอหันกลับมาเห็นนักเรียนหญิงอีกคนที่อยู่ด้านหลังนักเรียนคนนั้นตอบคำถามอย่างว่องไว ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ทำข้อสอบในหัวข้ออ่านคืบหน้าเกินกว่านักเรียนส่วนใหญ่ในห้อง

        ไม่ได้หลอกกันใช่ไหม

        ด้วยความสงสัย เธอมายืนอยู่ตรงหน้าซูอิน หยิบข้อสอบที่ซูอินทำเสร็จแล้วและวางอยู่ข้างๆขึ้นมา เธอดูตั้งแต่คำตอบข้อแรก ยิ่งดูก็ยิ่งตะลึง

        ตอบถูกทั้งหมด แม้แต่ข้อสอบอ่านภาษาจีนโบราณก็ไม่ผิดเลยสักข้อ

        เติมช่องว่างในบทกวีที่แม้แต่เธอเองยังไม่รู้จักเด็กคนนี้ก็สามารถตอบได้ ตัวอักษรในช่องก็เรียบร้อย ลายมือดูสบายตามาก

        เธออดไม่ได้ที่จะมองชุดนักเรียนของซูอินบนหน้าอกมีตราของโรงเรียนมัธยมทดลอง

        เป็นนักเรียนของโรงเรียนมัธยมทดลองหรอกหรือเห็นเช่นนั้นก็ทำให้เธอค่อนข้างโล่งใจยิ่งไปกว่านั้นเด็กคนนี้คงเป็นนักเรียนดีเด่นของโรงเรียนมัธยมทดลอง

        นักเรียนจากโรงเรียนอื่น

        เมื่อครูให้ความสนใจเด็กนักเรียนสักคนหนึ่งซึ่งในสนามสอบมักจะพบนักเรียนเก่งๆ เช่นนี้แม้จะไม่ใช่นักเรียนจากโรงเรียนของตนเองแต่ครูผู้คุมสอบก็ไม่อาจซ่อนความรู้สึกชื่นชม ช่วงเวลาสอบที่เหลือเธอจึงยืนอยู่ข้างๆซูอิน

        แน่นอนว่าสิ่งนี้ส่งผลกระทบต่อซูอิน

        เธอต้องชะลอความเร็วในการตอบคำถามเพื่อไม่ให้ครูเห็นความผิดปกติอันดับแรกเธอยังชินกับการเขียนแบบผู้ใหญ่ แต่ตอนนี้เธอต้องเขียนช้าๆทำให้ลายมือเรียบร้อยมากกว่าเดิม

        เมื่อดูโจทย์เรียงความจากภาพการ์ตูนแล้ว เธอวางปากกาเพื่อตั้งใจคิดและเขียนโครงร่างอย่างระวังบนกระดาษทด

        เธอปรับแนวคิดและโครงสร้างของตัวอย่างที่ร่างไว้อีกครั้งเพื่อให้ออกมาเป็นเรียงความที่ดีที่สุด

        ครูผู้คุมสอบรู้สึกว่ามันยากที่จะอธิบายออกมาเป็นคำพูด

        โจทย์เรียงความนี้ค่อนข้างยาก ไม่คิดว่าสาวน้อยคนนี้จะสามารถสรรค์สร้างผลงานอันวิจิตรออกมาได้ในเวลาอันสั้นเขียนอย่างลื่นไหล แสดงความคิดได้ชัดเจน หากเธอได้ตรวจข้อสอบฉบับนี้แน่นอนว่าต้องให้คะแนนเต็มอย่างแน่นอน

        เดิมทีซูอินท่องคำตอบมาแล้วอย่างดี เพียงเขียนลงไปตามนั้นและสามารถส่งข้อสอบก่อนเวลากำหนด แต่หลังจากอ้อยอิ่ง ทำให้เธอเขียนคำตอบเสร็จพอๆกับผู้เข้าสอบคนอื่น

        แน่นอนว่าระดับความเร็วของเธอถือว่าไม่ช้า เพราะโจทย์ค่อนข้างยากตอนที่กริ่งเก็บข้อสอบดัง มีนักเรียนหลายคนที่ยังเขียนไม่เสร็จรวมถึงหลิงเมิ่งที่ใจลอย ในเวลานี้เธอกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับครูผู้คุมสอบ

        เห็นเช่นนั้น ซูอินก็อดยิ้มไม่ได้