ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนอยากจะโต้ตอบหูหลันเยวี่ยบ้าง แต่พอคำพูดมาจ่อถึงปาก เธอก็ต้องกลืนมันกลับลงไป

        ในที่สุดเธอก็ได้ลิ้มรสชาติของการเป็นคนใบ้กินหวงเหลียนแล้ว มันขมขื่นจนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ

        เธอค่อยๆ ก้มหน้าลงนับเม็ดข้าวในชามเงียบๆ

        เมื่อพ่อเฉินเห็นลูกสาวเอาแต่จ้องนับเม็ดข้าว สีหน้าของเขาก็เริ่มดูไม่ดี "เชี่ยนเชี่ยน กินข้าวดีๆ ไม่ได้หรือไงลูก เอาแต่นับเม็ดข้าวทำไม?"

        หัวใจของเฉินเชี่ยนเชี่ยนกระตุกวูบ

        ในขณะที่เฉินเชี่ยนเชี่ยนกำลังจะอธิบาย หูหลันเยวี่ยก็ชิงพูดขึ้นก่อน

        "เชี่ยนเชี่ยน เป็นเพราะอาหารที่ฉันทำไม่อร่อยหรือเปล่า? ถ้ารู้แต่แรกว่าเธอไม่ชินกับรสชาติอาหารที่ฉันทำ ฉันก็คงไม่เข้าไปยุ่งในครัวแล้ว" หูหลันเยวี่ยแสร้งทำเป็นรู้สึกผิด

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนรีบส่ายหน้า "ไม่ใช่ ไม่ใช่นะ อาหารที่เธอทำอร่อยมาก ฉัน...ฉันแค่ไม่ค่อยหิว"

        ตอนที่พูดประโยคเหล่านี้ เสียงของเฉินเชี่ยนเชี่ยนแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ ยิ่งทำให้เธอดูเป็นคนใจแคบมากกว่าเดิม

        อาหารเย็นมื้อนี้จบลงด้วยความอึดอัด

        หูหลันเยวี่ยแย่งเก็บกวาดโต๊ะ แต่พ่อเฉินกลับห้ามไว้ "อาหารมื้อนี้เยวี่ยเยวี่ยเป็นคนทำ แล้วเดี๋ยวบนโต๊ะกับในครัวให้เชี่ยนเชี่ยนเป็นคนเก็บเองแล้วกัน"

        ถึงแม้ในใจของเฉินเชี่ยนเชี่ยนจะไม่เต็มใจมากแค่ไหน แต่เธอก็ไม่กล้าขัดคำสั่งของพ่อ

        เธอเริ่มเก็บโต๊ะอย่างเหม่อลอย ราวกับว่าหัวใจของเธอกำลังหลั่งเลือด

        แม่เฉินหั่นผลไม้บางส่วนออกมาวางไว้บนโต๊ะน้ำชา "เยวี่ยเยวี่ย เมื่อก่อนหนูชอบกินแอปเปิลแดงฟูจิมาก แม่หั่นไว้ให้แล้ว รีบมากินสิ"

        หูหลันเยวี่ยรีบตอบรับอย่างร่าเริง จากนั้นเธอก็หันไปพูดกับพ่อเฉินที่เตรียมจะอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ "พ่อคะ หนูไม่ได้เล่นหมากล้อมกับพ่อมานานมากเลย พรุ่งนี้หนูจะกลับบ้านแล้ว ตอนนี้เรามาเล่นด้วยกันสักหน่อยดีไหมคะ?"

        "ดี ดี เดี๋ยวพ่อไปเอากระดานมาให้" พอพูดถึงเรื่องหมากล้อม พ่อเฉินก็กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

        พ่อเฉินชอบเล่นหมากล้อมมาก เขาไม่ได้สอนหูหลันเยวี่ยเล่นแบบจริงจัง แต่หูหลันเยวี่ยดูบ่อยเข้าก็สามารถเล่นได้เองโดยไม่ต้องมีใครสอน

        พอโตขึ้นมาหน่อย เธอก็สามารถเล่นหมากล้อมกับพ่อเฉินที่บ้านได้

        หลังจากรับเฉินเชี่ยนเชี่ยนกลับมาแล้ว พ่อเฉินก็สอนลูกสาวเล่นหมากล้อมอย่างจริงจัง แต่เฉินเชี่ยนเชี่ยนกลับเรียนรู้ได้ช้ามาก เรียนก็เรียนได้ แต่ระดับฝีมือก็เรียกได้ว่าน่าอนาถนัก พ่อเฉินจึงไม่ค่อยอยากเล่นหมากล้อมด้วยแล้ว

        เพราะมีเรื่องราวในชาติก่อนอยู่ในความทรงจำ หูหลันเยวี่ยจึงรู้ว่าระดับฝีมือการเล่นหมากล้อมของเฉินเชี่ยนเชี่ยนแย่มาก ดังนั้นเธอจึงมาเล่นหมากล้อมกับพ่ออุปถัมภ์ในช่วงเวลาที่เธอจะไป เพื่อให้เขาได้คลายเหงา

        ไม่นานพ่อเฉินก็นำหมากล้อมออกมา

        หูหลันเยวี่ยกินแอปเปิลไปพลาง เล่นหมากล้อมกับพ่ออุปถัมภ์ไปพลาง ส่วนแม่เฉินก็ยืนดูอยู่ข้างๆ

        เฉินเชี่ยนเชี่ยนที่กำลังทำงานในครัวอย่างเหม่อลอยพลันรู้สึกว่าเธอเป็นส่วนเกินขึ้นมา

        เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเรื่องราวถึงกลายเป็นเช่นนี้ไปได้

        ทั้งที่เธอเป็นแก้วตาดวงใจของพ่อแม่ เธอต่างหากที่เป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ หูหลันเยวี่ยเป็นใครกัน?

        ถึงแม้หูหลันเยวี่ยจะเพิ่งมาอยู่ได้แค่วันกว่าๆ เฉินเชี่ยนเชี่ยนกลับรู้สึกเหมือนถูกนกกาเหว่าแย่งรังไปแล้ว

        ถึงแม้จะรู้ว่าพรุ่งนี้หูหลันเยวี่ยก็จะกลับบ้านนอกแล้ว แต่ในใจของเฉินเชี่ยนเชี่ยนก็ยังไม่วางใจ

        หูหลันเยวี่ยแกล้งยอมให้พ่อเฉินสองกระบวนท่า แต่เธอทำได้อย่างแนบเนียน ทำให้พ่อเฉินดูไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายแกล้งยอมให้เขา

        เกมแรกพ่อเฉินเป็นฝ่ายชนะ

        "พ่อคะ ปีหน้าหนูจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองของเราให้ได้ พอสอบติดเมื่อไร หนูก็จะกลับมาเล่นหมากล้อมกับพ่อได้บ่อยๆ พ่อว่าดีไหมคะ?" ตอนที่พูดประโยคเหล่านี้ หูหลันเยวี่ยจงใจเปล่งเสียงให้ดังขึ้น เพื่อยั่วยุเฉินเชี่ยนเชี่ยนที่กำลังทำงานอยู่ในครัว

        พอได้ยินว่าลูกเลี้ยงจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีหน้า พ่อเฉินก็เห็นด้วย "สอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ดีแล้ว เยวี่ยเยวี่ย ผลการเรียนของหนูดีมาก ถ้าไม่ใช่เพราะรู้เรื่องชาติกำเนิดตัวเองแล้วเสียใจ ผลการเรียนก็คงดีกว่านี้ไปแล้ว"

        แม่เฉินก็รีบเห็นด้วย "ใช่แล้ว เฮ้อ! เยวี่ยเยวี่ย ต้องโทษพ่อกับแม่ที่รีบร้อนรับเชี่ยนเชี่ยนกลับมา ถ้าเรารอให้หนูสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จก่อนแล้วค่อย..."

        ตอนนั้นพ่อเฉินกับแม่เฉินจงใจบอกความจริงกับหูหลันเยวี่ยก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย ก็เพราะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง

        พวกเขาไม่ต้องการให้หูหลันเยวี่ยสอบติด แล้วทำให้ครอบครัวหูฉางหมินได้หน้าได้ตานั่นเอง

        เพราะลูกสาวของพวกเขา เชี่ยนเชี่ยน ไม่ได้มีชีวิตที่ดีนักในบ้านสกุลหู

        ทั้สองคนจึงรู้สึกว่าถ้าปล่อยให้หูหลันเยวี่ยได้เรียนมหาวิทยาลัย มันคงไม่ยุติธรรมกับเชี่ยนเชี่ยน

        ถ้ารู้ว่าเหตุการณ์วุ่นวายครั้งนั้นจะไม่หวนกลับมาอีก พวกเขาก็คงตัดสินใจสลับตัวลูกตั้งนานแล้ว

        แผนการเล็กๆ น้อยๆ ของพ่อแม่อุปถัมภ์ หูหลันเยวี่ยรู้ดี แต่เธอกลับแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง

        หลังจากเล่นหมากล้อมกับพ่ออุปถัมภ์สองสามกระดาน หูหลันเยวี่ยก็รีบไปเข้านอน

        เดิมทีเธอตั้งใจจะนอนบนพื้นต่อ แต่แม่เฉินกลับให้เธอนอนบนเตียง แล้วให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนนอนบนพื้นแทน

        "แม่คะ เชี่ยนเชี่ยนป่วย ให้นอนบนเตียงเถอะค่ะ" หูหลันเยวี่ยแสร้งทำเป็นปฏิเสธ

        "หลันเยวี่ย ให้ฉันนอนบนพื้นเถอะ เมื่อคืนปล่อยให้แขกอย่างเธอนอนบนพื้น ฉันก็รู้สึกผิดมากแล้ว" แน่นอนว่าเฉินเชี่ยนเชี่ยนไม่อยากนอนบนพื้น แต่เธอรู้ว่าถ้าตอนนี้เธอไม่ทำตัวดีๆ พ่อแม่จะต้องผิดหวังในตัวเธอมากกว่าเดิม

        แม่เฉินไม่ได้ปล่อยให้เด็กสาวทั้งสองคนผลัดกันปฏิเสธ เธอจัดการให้หูหลันเยวี่ยนอนบนเตียง แล้วให้เฉินเชี่ยนเชี่ยนนอนบนพื้น

        เมื่อนอนอยู่บนเตียงที่ปูที่นอนสปริงเอาไว้ หูหลันเยวี่ยก็รู้สึกไม่ค่อยชิน

        เพราะเธอชินกับการได้นอนบนเตียงไม้กระดานแข็งๆ มาหลายเดือนแล้ว

        ถึงแม้ว่าเตียงที่บ้านจะปูผ้านวมหนาๆ เอาไว้ แต่ก็เทียบไม่ได้กับที่นอนสปริง

        หูหลันเยวี่ยคิดไว้แล้วว่าจะรอให้ผักในโรงเรือนที่บ้านขายได้เงิน แล้วเธอก็จะซื้อที่นอนสปริงมานอน

        คืนนี้หูหลันเยวี่ยนอนหลับสบาย แต่เฉินเชี่ยนเชี่ยนที่นอนอยู่บนพื้นกลับพลิกตัวไปมาตลอดทั้งคืน

        แค่รู้สึกว่ากระเพาะปัสสาวะมีน้ำหนักขึ้นมาหน่อย เธอก็จะรีบไปเข้าห้องน้ำทันที

        จนกระทั่งใกล้สว่าง เฉินเชี่ยนเชี่ยนถึงได้หลับไป คิดว่าคืนนี้เธอคงจะไม่ปัสสาวะรดที่นอนอีก แต่เช้ามาก็พบว่าผ้าปูที่นอนที่เธอปูเอาไว้เปียกไปหมดเหมือนเดิม

        เมื่อกินอาหารเช้าเสร็จ หูหลันเยวี่ยก็บอกลาพ่อแม่อุปถัมภ์ และเตรียมตัวกลับบ้าน

        พ่อเฉินขอให้แม่เฉินไปส่งหูหลันเยวี่ยที่สถานีขนส่ง

        แม่เฉินก็ไม่ได้ปฏิเสธ

        เธอพาหูหลันเยวี่ยไปส่งถึงที่

        "แม่คะ หนูซื้อตั๋วขึ้นรถเองก็ได้ค่ะ แม่รีบไปทำงานเถอะ" ตอนที่หูหลันเยวี่ยพูดกับแม่เฉิน เธอก็กวาดสายตามองไปรอบๆ

        เธอกำลังมองหาหลินซือหย่วน

        เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นท่ามกลางฝูงชน หูหลันเยวี่ยก็รู้สึกวางใจ

        แม่เฉินรีบไปทำงาน ดังนั้นหลังจากพาหูหลันเยวี่ยมาส่งที่สถานีขนส่งแล้ว เธอก็เตรียมตัวจะกลับ

        ก่อนจากกัน แม่เฉินก็ยัดธนบัตรสิบหยวนให้หูหลันเยวี่ย "เยวี่ยเยวี่ย ครั้งนี้ที่หนูมา พ่อกับแม่ไม่ได้ดูแลให้ดีๆ อย่าถือสาเลยนะ ครั้งหน้าถ้ามาอีก แม่จะพาไปเที่ยวให้ทั่วเลย"

        "แม่คะ เก็บเงินไว้เถอะค่ะ หนูหาเงินเองได้แล้ว" หูหลันเยวี่ยรีบยื่นเงินสิบหยวนคืนให้แม่เฉิน

        แม่เฉินกลับไม่ยอมรับคืน "เงินนี้ถือว่าเป็นแต๊ะเอียที่พ่อกับแม่ให้ก็แล้วกัน แม่ได้ยินมาว่าบางที่ ถ้าลูกยังไม่แต่งงาน ผู้ใหญ่ก็ต้องให้แต๊ะเอียอยู่นะ"

        เมื่อปฏิเสธไม่ได้ หูหลันเยวี่ยจึงรับเงินสิบหยวนนั้นไว้

        หลังจากแม่เฉินจากไป หูหลันเยวี่ยก็เดินไปพบกับหลินซือหย่วน