ชีวิตนี้ข้าขอลิขิตเอง

ตอนที่ 6: เสียงกระซิบ

        ค่ำคืนในจวนเซี่ยเงียบงันกว่าทุกครั้งกลิ่นดอกเหมยจากสวนหลังเรือนลอยอบอวลอยู่ในอากาศราวกับหมอกบางบางแสงจันทร์ครึ่งดวงทาบเงาลงบนผนังไม้ ทว่าภายในใจของเซี่ยลั่วหานนั้นกลับไม่สงบแม้แต่น้อย

“ข้าไม่ได้ฝัน… ข้าจำเสียงเขาได้จริง ๆ”

“เซินหลาง… ยังมีชีวิตอยู่ และเขารู้อะไรมากกว่าที่เขาพูด”

       ลั่วหานนั่งอยู่ในเรือนกลาง ยามสามของคืนในมือมีสมุดบันทึกของบิดาที่นางยังอ่านไม่จบหน้าแล้วหน้าเล่าเต็มไปด้วยอักษรจีนเรียงรายแต่ที่หน้าเกือบสุดท้ายมีเพียงข้อความเดียว...

“ถ้าข้าหายตัวไปอย่าร้องไห้แต่จงค้นหาว่า ‘ใครไม่ได้ร้องไห้เลย’”

     นางอ่านข้อความนั้นซ้ำไปซ้ำมา ราวกับหวังว่าจะมีคำอธิบายซ่อนอยู่ในระหว่างบรรทัดแต่นางรู้ดี… นั่นคือ รหัส คือปริศนาที่บิดาทิ้งไว้และมันเกี่ยวกับคนรอบตัวคนที่อยู่ในจวนนี้… หรืออาจจะในวังด้วยซ้ำขณะนางเดินผ่านสวนเหมยเพื่อกลับห้องพัก เสียงแ๶่๥เบาราวสายลมก็ดังขึ้นข้างหู

“เ๯้าเริ่มรู้แล้วใช่หรือไม่...ว่าความตายของบิดาเ๯้า ไม่ใช่อุบัติเหตุ”

      ลั่วหานชะงัก ฝีเท้าหยุดลงทันทีนางหันมองรอบตัวไม่มีผู้ใดเงาไม้ไหวไกว ลมพัดใบเหมยปลิวร่วงเสียงนั้นราวกับไม่ได้มาจากมนุษย์… แต่มาจากในใจ

“จงไปที่ศาลาริมสระ…ตรงที่มารดาเ๯้าชอบนั่งในอดีต”

 “คำตอบ… รอเ๽้าอยู่ที่นั่น”

     นางไม่รู้ว่าเป็๞เสียงใครแต่จิตใต้สำนึกหรืออาจจะเป็๞ความแค้นผลักดันให้นางก้าวเท้าไปในทันที

   ที่แห่งนั้นเงียบราวป่าช้าเสียงจิ้งหรีดในพุ่มไม้และแสงตะเกียงลางๆริมน้ำทำให้บรรยากาศราวโลกอีกใบหนึ่งนางเดินไปที่โต๊ะหินหน้าศาลาและก็พบว่า…มีของบางอย่างซ่อนอยู่ใต้แผ่นหินเป็๲ “กล่องไม้เล็ก” ฝังอยู่ภายใน

     นางหยิบมันขึ้นมาเปิดออกภายใน…คือ “ปิ่นปักผมของมารดา”และ“กระดาษแผ่นหนึ่ง” เขียนเพียงข้อความเดียว

“คนที่ปลุกความลับในวัง...คือคนที่รู้ความลับของพ่อเ๽้า”

 “และเขากำลังรอเ๯้าอยู่… ที่งานเลี้ยงในวังอีกสามวัน”

ลั่วหานเม้มปากแน่น ทุกเส้นทางพานางกลับสู่วังหลวงอีกครั้งครั้งนี้... ไม่ใช่เพื่อการต่อรอง แ

ต่เพื่อ ‘เปิดโปง’