จอมราชันย์อัสนี (Lightning Sovereign):

ตอนที่ 46: ห้องฝึกพลัง หอคัมภีร์ และเงื่อนงำแรก

พลังงานฟ้าดินอันหนาแน่นและบริสุทธิ์ภายในห้องฝึกพลังระดับต่ำ ไหลเวียนเข้าสู่ร่างของ เฉิน ฮ่าวหราน อย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนเบาะรองนั่งนุ่ม จิตใจสงบนิ่งและจดจ่ออยู่กับการฝึกฝนอย่างสมบูรณ์ อันเป็นผลมาจากสรรพคุณของยาเม็ดชำระจิตที่เขาได้ทานเข้าไปก่อนหน้า เขารวบรวมสมาธิทั้งหมดไปที่การโคจรพลังงานภายในร่างตามหลักการของ เคล็ดวิชาอัสนีบรรพกาล บทที่ 1

เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าการดูดซับพลังงานฟ้าดินภายในห้องฝึกพลังแห่งนี้รวดเร็วและมีประสิทธิภาพยิ่งกว่าการฝึกฝนในห้องพักธรรมดาของเขาอยู่หลายเท่าตัวนัก พลังปราณในระดับก่อลมปราณช่วงต้นของเขาค่อยๆ ถูกเติมเต็ม ขัดเกลา และทำให้บริสุทธิ์ขึ้นอย่างช้าๆ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลง การควบคุมพลังงานสายฟ้าสีครามทองที่เคยเป็นเรื่องยากลำบากและเต็มไปด้วยความเสี่ยง บัดนี้ดูเหมือนจะ ราบรื่นและเชื่องต่อการควบคุม มากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เขาสามารถที่จะชักนำกระแสพลังงานอัสนีบรรพกาลให้ไหลเวียนไปตามเส้นลมปราณเริ่มต้นที่ระบุไว้ในเคล็ดวิชาได้ครบรอบอย่างต่อเนื่องมากขึ้น ลดอาการติดขัด ความรู้สึกเจ็บปวด หรือความเสี่ยงที่พลังงานจะเกิดการปั่นป่วนลงไปได้มาก แม้ว่าจะยังคงต้องใช้สมาธิอย่างสูงส่งในการควบคุมอยู่ตลอดเวลา แต่เขาก็รู้สึกได้ถึง "ความคุ้นเคย" และ "การเชื่อมต่อ" ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นกับพลังงานอันยิ่งใหญ่ เก่าแก่ และแสนอันตรายนี้

'ยอดเยี่ยมจริงๆ!' ฮ่าวหรานลืมตาขึ้นหลังจากที่เวลาผ่านไปสองชั่วยามเต็ม (ซึ่งเป็นเวลาที่ยาเม็ดชำระจิตจะหมดฤทธิ์พอดี) เขารู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่งกับความก้าวหน้าที่ได้รับ 'เพียงแค่ห้องฝึกพลังในระดับต่ำ ก็สามารถให้ผลลัพธ์ที่ดีได้ถึงเพียงนี้ หากในอนาคตข้าสามารถเข้าใช้ห้องฝึกพลังในระดับกลางหรือระดับสูงได้ พลังงานฟ้าดินภายในนั้นจะหนาแน่นและบริสุทธิ์เพียงใดกัน? และหากข้ามีโอสถวิเศษที่ดีกว่านี้มาช่วยเสริม...' ความคิดนี้ยิ่งตอกย้ำให้เขาเห็นถึงความสำคัญอย่างยิ่งยวดของการสะสมแต้มอุทิศเพื่อนำมาแลกเปลี่ยนทรัพยากรเหล่านี้

เขาใช้เวลาอีกหลายชั่วยามต่อมาในห้องฝึกพลังนั้น ในการฝึกฝนเคล็ดวิชาอื่นๆ ที่เขาได้เรียนรู้มาสลับกันไป เขาลองฝึกฝน ก้าวย่างประกายอัสนี ในพื้นที่ที่จำกัดของห้องฝึกพลัง เขาโคจรพลังงานสายฟ้าไปยังขาตามแผนภาพที่ระบุไว้ในเคล็ดวิชา แล้วลองระเบิดพลังงานออกมาในชั่วพริบตา!

ฟุ่บ! ร่างของเขาพลันเคลื่อนที่พุ่งไปข้างหน้าเป็นระยะทางหลายเมตรในชั่วพริบตาเดียว! แม้ว่าการลงพื้นจะยังดูทุลักทุเลและไม่มั่นคงนัก แต่ความเร็วที่ปรากฏออกมานั้นก็น่าทึ่งอย่างยิ่ง! เขาลองใช้ หินพลังงานระดับต่ำ ที่เขาได้แลกเปลี่ยนมา เพื่อใช้เป็นแหล่งพลังงานเสริมในการฝึกฝน พบว่ามันช่วยให้เขาสามารถฝึกใช้เคล็ดวิชาตัวเบานี้ซ้ำๆ ได้นานขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่พลังงานภายในร่างกายของเขาจะหมดลง 'ถึงแม้จะเป็นเพียงหินพลังงานในระดับต่ำ แต่ก็มีประโยชน์อย่างยิ่งในการช่วยฝึกซ้อมจริงๆ'

จากนั้น เขาก็หันมาฝึกฝนเทคนิค การผนึกเสียงสะท้อน ต่อไป เขาพยายามที่จะสร้างสนามพลังงานอัสนีที่ละเอียดอ่อนและควบคุมได้ยากยิ่งนั้นขึ้นมารอบๆ ฝ่ามือ และทดลองใช้มันในการดูดซับเสียงหรือแรงสั่นสะเทือนเล็กๆ น้อยๆ ที่เกิดขึ้นจากการเคาะผนังหินหรือการเคลื่อนไหวของตนเองได้อย่างแม่นยำมากยิ่งขึ้น

เฉิน ฮ่าวหราน ใช้เวลาทั้งหมดสิบชั่วยามที่มีอยู่ในห้องฝึกพลังงานระดับต่ำนี้อย่างคุ้มค่าที่สุดในทุกๆ นาที จนกระทั่งครบกำหนดเวลา เขาเดินออกมาจากห้องฝึกพลังด้วยความรู้สึกถึงความก้าวหน้าที่ชัดเจนในหลายๆ ด้าน แต่เขาก็รู้ดีว่านี่ยังคงเป็นเพียงจุดเริ่มต้น และยังไม่เพียงพอต่อการที่จะรับมือกับอันตรายหรือความท้าทายที่อาจจะรอเขาอยู่ในอนาคต

หลังจากที่กลับไปทำงานดูแลสวนสมุนไพรกับศิษย์พี่หลี่เฉิง และทำกิจวัตรประจำวันอื่นๆ ตามปกติแล้ว ความคิดของเขาก็หวนกลับไปสู่ปริศนาที่สำคัญที่สุดที่ยังคงค้างคาใจอยู่... นั่นคือ กระบี่อัสนีกัมปนาท เล่มนั้น การฝึกฝนพลังงานสายฟ้าที่ก้าวหน้าขึ้นเล็กน้อยในวันนี้ ทำให้เขารู้สึกได้ถึง "แรงดึงดูด" หรือ "เสียงสะท้อน" บางอย่างจากส่วนลึกของจิตวิญญาณที่เชื่อมโยงกับความทรงจำเกี่ยวกับกระบี่เล่มนั้น มันกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นและความต้องการที่จะไขความลับของเขาให้รุนแรงยิ่งขึ้นไปอีก

'ข้าจะรอช้าอยู่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว อย่างน้อยที่สุด ข้าควรจะลองไปค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับมันดูก่อน' เขาตัดสินใจในที่สุด เขาจึงมุ่งหน้าตรงไปยัง "หอคัมภีร์" (Scripture Hall) ของตำหนักเมฆาครามอีกครั้งหนึ่ง

บรรยากาศภายในหอคัมภีร์ยังคงเงียบสงบ ขรึมขลัง และเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรู้โบราณเช่นเคย เขาเดินสำรวจชั้นวางตำราต่างๆ ที่ตั้งเรียงรายอยู่ในชั้นแรกอย่างละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้งหนึ่ง แต่ในคราวนี้ เขามองหาหมวดหมู่ของตำราที่ดูจะเฉพาะเจาะจงมากยิ่งขึ้น เช่น หมวด "บันทึกโบราณวัตถุและศาสตราวิเศษ", หมวด "ตำนานและเรื่องเล่าขานแห่งเทือกเขามังกรคราม", หรือแม้แต่หมวด "จดหมายเหตุเกี่ยวกับยุคสมัยโบราณที่สูญหายไป"

เขาใช้เวลาค้นคว้าอยู่หลายชั่วยาม พลิกอ่านม้วนตำราและแผ่นหนังเก่าแก่ที่เก็บรักษาไว้ไปหลายสิบม้วน แต่ก็ยังคงเหมือนเดิม ข้อมูลส่วนใหญ่ที่เขาพบเจอเป็นเพียงเรื่องราวทั่วไปเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของสถาบัน หรือตำนานเกี่ยวกับยอดฝีมือในอดีต หรือไม่ก็กล่าวถึงยุคสมัยบรรพกาลอย่างคลุมเครือและขาดรายละเอียดที่ชัดเจน ไม่มีบันทึกใดเลยที่กล่าวถึงกระบี่สีดำที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับกระบี่อัสนีกัมปนาทที่เขาได้พบเจอในถ้ำหินงอกนั้นเลยแม้แต่น้อย

'หรือว่า... กระบี่เล่มนั้นมันจะเก่าแก่ยิ่งกว่ายุคสมัยใดๆ ที่มีบันทึกไว้ในหอคัมภีร์ชั้นแรกนี้กันแน่...' เขากำลังจะเริ่มรู้สึกท้อแท้และคิดว่าตนเองควรจะรอสะสมแต้มมรดกให้ครบ 20 แต้ม เพื่อที่จะสามารถใช้ระบบช่วยประเมินค่ามันเลยดีกว่าหรือไม่

ขณะที่เขากำลังจะวางม้วนตำราเล่มสุดท้ายที่เขาหยิบมาอ่านลงบนโต๊ะ และเตรียมตัวที่จะเดินทางกลับห้องพักไปนั้นเอง สายตาของเขาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างของ ซู เหม่ย อีกครั้งหนึ่ง นางยังคงนั่งอยู่ที่มุมเดิมของหอคัมภีร์ มุมที่เงียบสงบและห่างไกลจากสายตาผู้คนมากที่สุด กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านม้วนตำราเก่าแก่เล่มหนึ่งด้วยสมาธิอันแน่วแน่เช่นเคย

เฉิน ฮ่าวหราน รู้สึก ลังเลใจ ขึ้นมาเล็กน้อย เขารู้สึกได้ว่าเด็กสาวหน้าตาธรรมดาผู้นี้ดูจะไม่ธรรมดาและอาจจะมีความรู้ที่กว้างขวางซ่อนอยู่ แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ไม่ต้องการที่จะเข้าไปรบกวนสมาธิของนาง หรือสร้างความสัมพันธ์ที่ไม่จำเป็นกับผู้ใดในตอนนี้ เขาจึงตัดสินใจที่จะเดินจากไปอย่างเงียบๆ

แต่ทว่า ขณะที่เขากำลังจะหมุนตัวเดินออกไปจากบริเวณนั้นนั่นเอง ซู เหม่ย ซึ่งดูเหมือนจะอ่านตำราในมือของนางจบลงพอดี ก็ได้ลุกขึ้นยืนและเดินผ่านหน้าเขาไปเพื่อที่จะนำม้วนตำรานั้นไปเก็บไว้ที่ชั้นวางตามเดิม นางไม่ได้มองหน้าเขาโดยตรงเลยแม้แต่น้อย แต่ขณะที่นางกำลังจะเดินผ่านเขาไปนั้น นางกลับเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ แต่ก็ดังพอที่เขาจะได้ยินอย่างชัดเจน "ตำนานที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา... มักจะซ่อนเร้นอยู่ในบันทึกเกี่ยวกับเรื่องราวที่ดูแปลกประหลาดและไม่น่าเชื่อถือ... หาใช่ในพงศาวดารหรือบันทึกหน้าหลักที่ใครๆ ก็อ่านกันไม่"

สิ้นคำพูดประโยคนั้น นางก็เดินหายลับเข้าไปในระหว่างชั้นวางตำราอันสูงใหญ่ ทิ้งให้เฉิน ฮ่าวหราน ยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่!

'บันทึก... เรื่องราวที่แปลกประหลาด?' คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจของเขา! เขานึกถึงม้วนตำราเก่าๆ ที่เขาเคยเห็นผ่านตาไปเมื่อครู่นี้ ในชั้นวางตำราหมวดหมู่ "บันทึกท้องถิ่นและเรื่องเล่าพื้นบ้าน" ซึ่งเป็นหมวดหมู่ที่เขาไม่ได้ให้ความสนใจหรือคิดว่าจะมีข้อมูลสำคัญใดๆ อยู่ในนั้นเลยในตอนแรก!

'นาง... นางกำลังบอกใบ้ให้ข้าอย่างนั้นหรือ?' เขารู้สึกสับสนระคนประหลาดใจ แต่ในขณะเดียวกันก็มีความหวังอันริบหรี่วาบขึ้นมาในใจ! เขารีบเดินกลับไปยังชั้นวางตำราในหมวดหมู่ "บันทึกท้องถิ่นและเรื่องเล่าพื้นบ้าน" นั้นทันที ค้นหาม้วนหนังเก่าๆ ที่มีชื่อว่า "บันทึกเรื่องประหลาดแห่งเทือกเขามังกรคราม" อย่างรวดเร็ว

และในที่สุด เขาก็พบมัน! มันเป็นม้วนหนังที่ดูเก่าแก่และแทบจะไม่มีใครเคยหยิบอ่านมานานแล้ว เขารีบหยิบมันออกมา ค่อยๆ คลี่ม้วนหนังออกอ่านด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เนื้อหาส่วนใหญ่ในม้วนหนังนี้ยังคงเป็นเรื่องเล่าพื้นบ้านหรือตำนานที่ดูไร้สาระและไม่น่าเชื่อถือ แต่แล้ว! เขาก็ได้พบกับบันทึกสั้นๆ บทนั้นอีกครั้ง! บทที่เขาเคยอ่านเจอในข้อมูลภารกิจถ้ำหินงอก!

บทที่กล่าวถึง "ถ้ำลึกที่ไร้นามซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเทือกเขา" ที่เคยมีผู้พบเห็น "แสงอัสนีบาตสีครามทองอันน่าสะพรึงกลัวตกค้างอยู่ภายใน" และยังมีเสียงเล่าลือต่อๆ กันมาเกี่ยวกับ "ซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างบางอย่างที่ดูเก่าแก่และไม่เหมือนสิ่งก่อสร้างในยุคปัจจุบัน" อยู่ภายในถ้ำแห่งนั้น!

'ใช่แล้ว! มันต้องเป็นที่นี่อย่างแน่นอน!' ฮ่าวหรานกำม้วนหนังนั้นไว้แน่น! 'ถ้ำหินงอกที่ข้าได้เดินทางไป ต้องเป็นถ้ำลึกไร้นามที่ถูกกล่าวถึงในบันทึกนี้อย่างแน่นอน! แสงอัสนีบาตสีครามทอง... ซากปรักหักพังของสิ่งก่อสร้างโบราณ (แท่นศิลาและห้องลับ)... และกระบี่อัสนีกัมปนาท!' ทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มที่จะเชื่อมโยงเข้าด้วยกันแล้วในความคิดของเขา!

แม้ว่านี่จะเป็นเพียงเงื่อนงำเล็กๆ ที่ได้มาจากบันทึกที่ดูไม่น่าเชื่อถือและเต็มไปด้วยเรื่องเล่าเกินจริง แต่มันก็เป็นเบาะแสเดียวที่เขาได้รับเกี่ยวกับที่มาหรือความเกี่ยวข้องของกระบี่โบราณเล่มนั้น!

เขารู้สึกขอบคุณเด็กสาวลึกลับ ซู เหม่ย ผู้นั้น อย่างสุดซึ้งอยู่ในใจ ไม่ว่านางจะตั้งใจที่จะบอกใบ้เขาหรือไม่ก็ตาม แต่คำพูดเพียงแค่ประโยคเดียวของนาง ก็ได้ช่วยเปิดเส้นทางที่ตีบตันให้แก่เขาได้อย่างไม่น่าเชื่อ!

เฉิน ฮ่าวหราน ตัดสินใจใช้แต้มอุทิศที่เขายังพอมีเหลืออยู่เล็กน้อย (5 แต้ม) เพื่อทำการ ยืม "บันทึกเรื่องประหลาดแห่งเทือกเขามังกรคราม" เล่มนี้กลับไปศึกษาต่อที่ห้องพักอย่างละเอียด เขารู้สึกได้ว่าตนเองจำเป็นจะต้องทำความเข้าใจทุกตัวอักษรและทุกเรื่องราวที่ถูกบันทึกไว้ในม้วนหนังเก่าแก่เล่มนี้ บางที อาจจะยังมีเงื่อนงำหรือข้อมูลอื่นใดที่สำคัญซ่อนอยู่ในนั้นอีกก็เป็นได้

เขาก้าวเท้าออกจากหอคัมภีร์อันเงียบสงัด ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างจากตอนที่เขาได้เดินเข้ามาอย่างสิ้นเชิง เขามีเป้าหมายใหม่ที่ชัดเจนยิ่งขึ้น นอกเหนือไปจากการฝึกฝนพลังและการสะสมแต้มอุทิศและแต้มมรดกแล้ว เขาจะต้องพยายามไขปริศนาของกระบี่โบราณอัสนีกัมปนาทเล่มนี้ให้จงได้! มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะนำเขาไปสู่ความลับของพลังอัสนีบรรพกาลที่อยู่ในกายเขา และอาจจะรวมถึงความลับของมรดกแห่งซวนหยวนนี้ด้วยก็เป็นได้!

(จบตอนที่ 46)