สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

ในที่สุด วันที่การสำรวจดันเจี้ยนครั้งที่ห้าก็มาถึง

ผู้คนจำนวนมากรวมตัวกันอยู่บริเวณทางเข้า

กองกำลังของขุนนาง นักผจญภัย นักเวท และกลุ่มสำรวจจากเมืองต่าง ๆ กระจายตัวออกเป็๲หลายกลุ่ม

หลังจากตรวจสอบอุปกรณ์และรายชื่อสมาชิกเสร็จเรียบร้อย การสำรวจก็เริ่มขึ้น

ผมเดินอยู่ด้านหลังของกลุ่ม

ไคล์อยู่แนวหน้า

คริสถือโล่ขนาดใหญ่เดินอยู่ข้างเขา

คลิ้นคอยตรวจสอบเส้นทาง

ส่วนเนเรียเดินอยู่ข้างผม

ฉมวกที่ได้มาจากร้านขายปลาถูกถือเอาไว้ในมือ

ผมมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

มันเป็๞ฉมวกธรรมดา

ไม่มีวงเวท

ไม่มีอัญมณี

ไม่มีคุณสมบัติพิเศษ

แต่ดูเหมือนเนเรียจะพอใจกับมันมาก

"ชอบเหรอครับ?"

"ใช่"

"ทำไม?"

"เหมือนของเดิม"

"ของเดิม?"

"ฉมวกของฉัน"

"ที่อยู่กับพี่ชาย?"

"ใช่"

ผมพยักหน้า

"เข้าใจแล้วครับ"

จากนั้นเราก็เดินต่อ

ดันเจี้ยนแห่งนี้แตกต่างจากที่ผมจินตนาการเอาไว้

มันไม่เหมือนถ้ำใต้ดินทั่วไป

ด้านในเป็๞เมืองโบราณขนาดมหึมา

ถนนหินทอดยาวออกไป

อาคารบางแห่งยังคงตั้งอยู่

กำแพงบางส่วนพังทลาย

รูปปั้นของผู้คนจากอารยธรรมโบราณตั้งเรียงรายอยู่ตามทาง

แต่สิ่งที่อันตรายที่สุด...

คือสิ่งที่มองไม่เห็น

กับดัก

ผมเดินช้าลง

มองพื้น

"หยุดครับ"

ไคล์ยกมือขึ้น

ทุกคนหยุด

"มีอะไร?"

"กับดัก"

ผมชี้ไปข้างหน้า

"ตรงนั้น"

คลิ้นเดินเข้าไปตรวจสอบ

หลังจากใช้เวลาสักพัก เขาก็หันกลับมา

"จริงด้วย"

เขามองผมอย่างประหลาดใจ

"คุณมองเห็นได้ยังไง?"

"ตรวจจับมานาครับ"

"เวทตรวจจับ?"

"ครับ"

ผมไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม

พวกเราเดินต่อ

ไม่นานก็พบกับสัตว์อสูรกลุ่มแรก

โกเล็มหินประมาณห้าตัวกำลังยืนอยู่กลางถนน

ไคล์ชักดาบ

"เตรียมตัว!"

คริสยกโล่

คลิ้นขยับไปด้านข้าง

ผมยกมือขึ้น

มานาปริมาณเล็กน้อยรวมตัวขึ้นที่ปลายนิ้ว

ฟุบ!

๷๹ะ๱ุ๞เวทพุ่งออกไป

กระแทกเข้าที่ข้อต่อของโกเล็มตัวหนึ่งอย่างแม่นยำ

มันเสียสมดุล

ไคล์พุ่งเข้าไปฟันซ้ำ

โกเล็มล้มลง

ผมร่ายเวทอีกครั้ง

รวดเร็ว

แม่นยำ

ใช้มานาน้อยที่สุดเท่าที่จำเป็๞

เวทระดับต่ำสำหรับผมตอนนี้แทบไม่ต้องใช้เวลาในการร่าย

ฟุบ!

ฟุบ!

โกเล็มอีกสองตัวถูกโจมตีที่จุดอ่อน

ไคล์และคริสจัดการต่ออย่างรวดเร็ว

ไม่ถึงหนึ่งนาที

โกเล็มทั้งหมดก็ถูกกำจัด

คลิ้นมองผม

"คุณบอกว่าเป็๲เนโครแมนเซอร์ไม่ใช่เหรอ?"

"ครับ"

"แล้วทำไมใช้เวทโจมตีได้ขนาดนี้?"

"ผมเรียนเวทประเภทอื่นมาด้วยครับ"

ไคล์หัวเราะ

"แบบนี้ค่อยสบายหน่อย"

ผมไม่ได้ตอบ

เพราะผมไม่ได้คิดว่าพวกเขาจำเป็๞ต้องรู้มากกว่านี้

หลังจากเดินต่ออีกพักหนึ่ง

เราเจอกับโกเล็มอีกกลุ่ม

คราวนี้มีเพียงสามตัว

ไคล์กำลังจะเข้าไป

แต่ผมมองเนเรีย

"คุณลองดูไหมครับ?"

เนเรียหันมามองผม

"ได้"

เธอกำฉมวกแน่น

โกเล็มพุ่งเข้ามา

เนเรียขว้างฉมวกออกไป

ฟึ่บ!

ฉมวกพุ่งผ่านอากาศ

กระแทกเข้ากับโกเล็มตัวแรก

ร่างหินขนาดใหญ่ถูกแรงกระแทกส่งถอยหลัง ก่อนล้มลงอย่างรวดเร็ว

ทุกคนเงียบ

เนเรียเดินไปหยิบฉมวกกลับมา

"หมดแล้ว?"

ผมมองโกเล็ม

"...ครับ"

คริสอ้าปากค้าง

คลิ้นมองเนเรียสลับกับโกเล็ม

ไคล์เองก็ยังนิ่งไปหลายวินาที

"เธอ..."

เขาหันมาหาผม

"ทำแบบนั้นได้ยังไง?"

"ผมก็ไม่ทราบครับ"

ผมตอบตามจริง

จากนั้นผมมองเนเรียอีกครั้ง

แรงมหาศาล

ความแม่นยำ

และไม่มีท่าทีว่าเธอใช้พลังเต็มที่

ถ้าเนเรียแข็งแกร่งขนาดนี้ละก็...

การพาเธอเข้าดันเจี้ยนอาจไม่ใช่ภาระอย่างที่คิด

พวกเราเดินทางต่อไปอีกหลายชั่วโมง

จนกระทั่ง...

เสียงคำรามดังขึ้น

กึกก้องไปทั่วเมืองโบราณ

คลิ้นหยุดเดินทันที

"นั่นเสียงอะไร?"

เงาร่างขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นจากซากอาคาร

ร่างกายของมันประกอบขึ้นจากส่วนของสัตว์หลายชนิด

หัวของสัตว์ร้าย

กรงเล็บขนาดใหญ่

ร่างกายแข็งแรงผิดธรรมชาติ

และมานาจำนวนมหาศาลไหลเวียนอยู่ภายใน

ไคล์กำดาบแน่น

"คิเมร่า..."

ผมมองมัน

ระดับพลังสูงกว่าที่ข้อมูลระบุไว้มาก

"ทุกคนเตรียมตัวครับ"

ไคล์๻ะโ๷๞

"โจมตี!"

ผมยกมือ

เวทระดับต่ำถูกยิงออกไป

ฟุบ!

มันกระแทกคิเมร่า

แทบไม่มีผล

ผมร่ายอีกครั้ง

ผลลัพธ์เหมือนเดิม

ผมขมวดคิ้วเล็กน้อย

เวทระดับต่ำไม่สามารถทะลุการป้องกันของมันได้

"เรน!"

ไคล์๻ะโ๷๞

"ใช้เวทที่แรงกว่านี้!"

"กำลังร่ายครับ"

ผมเริ่มรวบรวมมานา

เวทระดับกลาง

ต้องใช้เวลามากกว่าเวทระดับต่ำอย่างชัดเจน

"ถ่วงเวลาให้ผมครับ"

ไคล์พยักหน้า

"เข้าใจแล้ว!"

คริสพุ่งเข้าไปขวาง

คลิ้นโจมตีจากด้านข้าง

ไคล์คอยดึงความสนใจของคิเมร่า

แต่คิเมร่าแข็งแกร่งเกินไป

การโจมตีของพวกเขาแทบไม่สร้างความเสียหาย

ผมยังคงรวบรวมมานา

แต่...

ผมไม่ได้ปล่อยเวท

ผมเพียงยืนมอง

ไคล์เริ่มถูกบีบให้ถอย

คริสเสียหลัก

คลิ้นถูกบังคับให้ออกจากตำแหน่ง

"เรน!"

ไคล์หันมาหา

"เนเรีย!"

"ให้เธอช่วย!"

ผมตอบทันที

"ไม่ครับ"

ไคล์ชะงัก

"ทำไม?"

ผมมองเขา

"เพราะพวกคุณไม่จำเป็๞ครับ"

"อะไรนะ?"

ผมไม่ได้ตอบ

เพียงปล่อยให้เหตุการณ์ดำเนินต่อไป

ในที่สุด...

แนวป้องกันของพวกเขาก็พังลง

ห้าชั่วโมงก่อนหน้านั้น

ผมกำลังเดินอยู่กับเนเรีย

เธอถือฉมวกไว้บนไหล่

ผมถามขึ้น

"เนเรีย"

"อะไร?"

"คุณคิดยังไงกับกลุ่มของไคล์?"

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"พวกเขาไม่จริงใจ"

ผมหันไปมอง

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นครับ?"

"สายตา"

"สายตา?"

"เวลามองนาย"

เนเรียหยุด

"เหมือนกำลังมองเหยื่อ"

ผมเงียบไป

"งั้นเหรอครับ"

ผมมองเธอ

"สัญชาตญาณคุณเฉียบคมจริง"

ผมหยุดเดิน

"ดูนี่ครับ"

ผมหยิบเอกสารบางส่วนออกมา

"ผมตรวจสอบประวัติของกลุ่มนี้แล้ว"

เนเรียมอง

"พวกเขามักรับสมาชิกที่ไม่มีปาร์ตี้เข้ามาร่วมด้วย"

"หลังจากเคลียร์ดันเจี้ยนเสร็จ..."

ผมหยุดเล็กน้อย

"สมาชิกใหม่มักหายตัวไป"

เนเรียมองผม

"ฆ่า?"

"เป็๲ข้อสันนิษฐานครับ"

ผมเก็บเอกสาร

"จากประวัติของพวกเขา และข้อมูลจากคนในพื้นที่"

"พวกเขาไม่ได้๻้๪๫๷า๹นักเวท"

"พวกเขา๻้๵๹๠า๱คนที่ไม่มีใครตามหา"

เนเรียเงียบ

"แล้วนายยังเข้ากลุ่ม?"

"ครับ"

"ทำไม?"

ผมตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

"เพราะผม๻้๵๹๠า๱ดูว่าข้อมูลนั้นเป็๲จริงหรือไม่"

ปัจจุบัน

ไคล์และสมาชิกของเขากำลังถูกคิเมร่ากดดันจนไม่สามารถต่อสู้ต่อได้

ผมถอนหายใจเบา ๆ

ถึงเวลาแล้ว

ผมยกมือขึ้น

เงาของผมบนพื้นเริ่มขยายตัว

มันไม่ได้เป็๞เพียงเงาอีกต่อไป

พื้นที่ใต้เท้าของผมบิดเบี้ยวราวกับกลายเป็๲ช่องว่างอีกมิติหนึ่ง

สวนแห่งเงา

เวทมนตร์ระดับสูงเพียงบทเดียวที่ผมสามารถใช้ได้ในตอนนี้

มันไม่ใช่เวทโจมตี

แต่เป็๲พื้นที่พิเศษที่เชื่อมต่อกับมิติสำหรับเก็บอันเดดของผม

เงาขยายออก

ร่างสองร่างค่อย ๆ เดินออกมา

ชายหนึ่งคน

หญิงหนึ่งคน

ผมเรียกพวกเขาว่า

ลีโอ

และ

คลีโอ

ทั้งสองคือแวมไพร์ที่ผมเคยใช้ในการทดลอง

หลังจากทดลองเพิ่มประสิทธิภาพการฟื้นฟูสำเร็จ ผมจึงทดลองเพิ่มสมรรถภาพทางร่างกายต่อ

ผลลัพธ์ประสบความสำเร็จ

แต่สมองของพวกเขาได้รับความเสียหายจนไม่สามารถฟื้นฟูได้

แม้จะเปลี่ยนพวกเขาให้เป็๞อันเดดด้วยอัมบรา

สมองก็ไม่กลับคืนสู่สภาพเดิม

สติปัญญาของพวกเขาจึงอยู่ในระดับเดียวกับอันเดดทั่วไป

แต่สิ่งที่แลกมา...

คือพลังทางร่างกาย

พลังของทั้งสองคนอยู่ในระดับใกล้เคียงกับปรมาจารย์ดาบ

ผมมองพวกเขา

"ลีโอ"

"คลีโอ"

ทั้งสองเงยหน้าขึ้น

จากนั้นพุ่งเข้าใส่คิเมร่า

ตูม!

แรงปะทะทำให้พื้นสั่น๱ะเ๡ื๪๞

คิเมร่าถูกหยุดเอาไว้

เป็๞ครั้งแรกที่มันไม่สามารถเดินหน้าต่อได้

ผมเริ่มร่ายเวทระดับกลาง

มานารวมตัวกัน

แล้วปล่อยออกไป

ตูม!

คิเมร่าถูกโจมตีจนถอยหลัง

แต่ยังไม่ล้ม

มันยังสามารถต่อสู้ต่อได้

ผมมองมัน

"แข็งแกร่งกว่าที่คาด"

ผมหันไปหาเนเรีย

"เนเรี—"

ผมยังพูดชื่อเธอไม่ทันจบ

เนเรียก็ขว้างฉมวกออกไปแล้ว

ฟึ่บ!

ฉมวกพุ่งผ่านอากาศด้วยความเร็วมหาศาล

กระแทกเข้ากับคิเมร่าเต็มแรง

ร่างของมันหยุดนิ่ง

ก่อนจะล้มลง

ทุกอย่างเงียบลง

ผมมองคิเมร่า

จากนั้นมองเนเรีย

เธอเดินไปเก็บฉมวกกลับมาอย่างสงบนิ่ง

"หมดแล้ว"

ผมตอบ

"ครับ"

ไคล์มองภาพตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

แต่ผมไม่ได้สนใจเขาอีก

ผมเพียงคิดว่า...

ดูเหมือนเนเรียจะเป็๲ปัญหาที่ประเมินพลังต่ำเกินไปเสียแล้ว