จารวีเห็นว่าทนายธันวากำลังเดินตรงมาที่เธอ เธอก็รีบลุกขึ้นยืนเพื่อพูดคุยกับทนายส่วนตัวของพิลาไลยเ้านายที่เธอรัก
“สวัสดีค่ะคุณทนายธันวา” จารวีเอ่ยขึ้น
“รบกวนคุณจารวีแล้วนะครับ เื่ของเอกสารภายในบริษัท และก็ยินดีด้วยนะครับสำหรับตำแหน่งงานใหม่” ทนายธันวาเอ่ยบอกกับจารวี
“ขอบคุณค่ะ และก็ยินดีอย่างยิ่งค่ะ คุณทนาย้าเอกสารส่วนไหน สามารถแจ้งดิฉันได้เลยนะคะ ดิฉันนั่งอยู่หน้าห้องของคุณพิลาไลยค่ะ” จารวีบอกกับทนายธันวา
“ขอบคุณครับ แต่ผมขอให้คุณจารวีเข้าไปนั่งในห้องทำงานของคุณพิลาไลยด้วยกันกับผมด้วยนะครับ” ทนายธันวาเอ่ยบอกกับจารวี
“ได้ค่ะ งั้นดิฉันขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” จารวีเอ่ยบอกกับทนายก่อนที่เธอจะเดินจากไปพร้อมกับนิภาและพี่วรรณาพนักงานในสังกัดของพิลาไลยเช่นกัน
หลังจากที่ประชุมเสร็จทนายธันวาก็รีบเก็บเอกสารที่นำมาในที่ประชุมใส่กระเป๋าพร้อมกับเดินตามจารวีเลขาของพิลาไลยไปที่ห้องทำงานของพิลาไลย
“คุณทนาย้าเครื่องดื่มอะไรไหมคะ ฉันจะไปเอามาให้” จารวีเอ่ยถามทนายธันวา
“ไม่เป็ไรครับ ผมพกน้ำดื่มมาเองแล้ว” ทนายธันวาตอบกลับจารวีก่อนที่จะเดินเข้าไปที่ห้องทำงานของพิลาไลย
จารวีรีบเก็บของและเดินตามทนายธันวาเข้าไปที่ห้องทำงานของพิลาไลยทันทีหลังจบบทสนทนากัน
ทั้งสองคนต่างช่วยงานเอกสารซึ่งกันและกัน ทนายธันวาทำหน้าที่จัดการเอกสารทางกฎหมายส่วนจารวีเลขาของพิลาไลยดำเนินการเื่ยอดสรุปเงินทดแทนของพนักงานทั้งหมด
เอกสารทั้งหมดใช้เวลาในการทำเป็เดือนๆ จนทรัพย์สินของพิลาไลยเป็ไปตามความ้าของพิลาไลยที่ได้เขียนลงไปในพินัยกรรมทั้งหมด
…
ตอนนี้ได้เวลาเลิกงานแล้ว จารวีและพนักงานทุกคนในออฟฟิศเริ่มเก็บของและเตรียมตัวที่จะกลับบ้าน นิภาและพี่วรรณก็เดินมาหาจารวีที่ห้องทำงานใหม่ของเธอ แต่เป็ห้องทำงานเก่าของเ้านายเก่าอย่างพิลาไลย
“ยินดีด้วยนะผู้บริหารคนใหม่” พี่วรรณาเอ่ยบอกกับจารวีที่ได้รับมรดกจากเ้านายเก่า
“พี่วรรณาก็พูดไปค่ะ ฉันยังตื่นเต้นไม่หายเลย และก็แปลกทำไมคุณจารวีถึงยกบริษัทกับร้านอาหารที่เธอรักให้กับฉันดูแล?” จารวีบอกกับพี่วรรณาพร้อมกับหน้าตาที่สงสัย
“คุณพิลาไลยคงเห็นคุณจารวีเป็ส่วนหนึ่งของชีวิตมั้งค่ะ ถึงกล้ายกมรดกให้ขนาดนี้” นิภาเอ่ยบอกกับจารวีก่อนที่จะหันไปมองพี่วรรณา
“พี่ว่านะ คุณพิลาไลยเธอคงไตร่ตรองมาดีแล้วแหละว่าใครที่เหมาะสมจะดูแลต่อ” วรรณาเอ่ยบอกกับทั้งสองคน
“น่าอิจฉาคุณจารวีจัง โชคดียิ่งกว่าถูกหวยรางวัลที่หนึ่งอีกนะคะเนี่ย” นิภาเอ่ยแซวจารวี
“เรียกพี่เฉยๆก็ได้นะนิภา เรียกชื่อเต็มแบบนี้รู้สึกไม่ดี” จารวีบอกกับนิภา พร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
“รับทราบค่ะพี่จา” นิภาเอ่ยบอกกับจารวี พร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆ
“แล้วนี่จาจะเริ่มจากตรงไหนก่อนอ่ะ” วรรณาเอ่ยถามเื่การทำงานของจารวี
“ฉันจะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรจากเดิมที่คุณพิลาไลยเธอทำไว้ค่ะพี่วรรณา ทุกอย่างจะยังคงเหมือนเดิม เหมือนตอนที่คุณพิลาไลยยังอยู่” จารวีบอกกับวรรณา ก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมา
“จาว่า เราทุกคนมาดูแลร้านอาหารและบริษัทที่คุณพิลาไลยรักมากๆ ช่วยกันเถอะค่ะ ตอบแทนที่คุณพิลาไลยเห็นความสำคัญและไว้ใจเราทั้งสาม” จารวีเอ่ยบอกกับวรรณาและนิภา เื่งานของร้านอาหารและบริษัท
“เอาสิพี่จา ฉันเอาด้วย” นิภาเอ่ยบอกกับจารวี
“พี่ก็เอาด้วย” วรรณาเอ่ยบอกกับจารวีด้วยอีกคน
“งั้นพวกเรามาช่วยกัน ใครมีปัญหาตรงไหนเราเอามาแชร์กัน มาช่วยกันแก้ปัญหาไปด้วยกัน” จารวีบอกกับนิภาและวรรณาก่อนที่จะเดินไปจับมือกับทั้งสองคน
ทั้งสามคนยืนมองหน้ากัน พร้อมกับยิ้มให้กันเพื่อแสดงถึงความตั้งใจกับสิ่งที่พวกเขาทั้งสามคนกำลังจะเริ่มต้นมันในอีกไม่ช้าต่อจากนี้
ไม่นานก็ถึงเวลาเลิกงาน จารวี นิภา และวรรณาต่างก็แยกย้ายกันกลับบ้านเพื่อพักผ่อนร่างกาย เพื่อวันพรุ่งนี้เขาทั้งสามคนจะได้เริ่มทำหร้าที่ของตัวเองกับตำแหน่งหน้าที่การงานใหม่ที่ได้รับมอบหมายจากเ้านายเก่าอย่างคุณพิลาไลย
6K
