ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        เมื่อเย่จื้อเฟิงกลับมาบ้านเขาก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้เย่ชิงชิงฟัง นางอดไม่ได้ที่จะนึกขำในใจคิดว่าเจ้าเมืองผู้นี้ช่างน่าสนใจและมีความรับผิดชอบนัก

        เรื่องห้องสุขาผ่านไปแล้วครอบครัวเย่ชิงชิงย้ายเข้าบ้านใหม่ได้อย่างสบายใจ และด้วยคำแนะนำเล็กๆ น้อยๆจากเย่ชิงชิง ภายในบ้านจึงมีแสงสว่างส่องถึง กว้างขวางและโปร่งสบาย

        ห้องเก็บของสามห้องนั้นห้องหนึ่งใช้เป็นที่เก็บฟืน จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องความชื้นเมื่อลมพัดหรือฝนตกโรงเรือนในลานบ้านก็ได้รับการปรับปรุงใหม่เตาไฟหลายเตาก็ล้อมรอบด้วยต้นไม้เพื่อป้องกันลมหนาวและช่วยให้ก่อไฟได้สะดวกในฤดูหนาว

        เย่ชิงชิงนำไม้แผ่นเล็กมาแกะสลักเป็นรูปนกเหล่ยแขวนไว้บนนั้นนกชนิดนี้มีรูปร่างคล้ายนกกระสาธรรมดา แต่มีขนสีแดงสลับดำ มีสองหัวและสี่เท้าเล่ากันว่าหากเลี้ยงไว้จะช่วยปัดเป่าภัยจากไฟได้

        “นี่มันของโง่เง่าอะไรกัน?”

        เกาเฟิงที่หายหน้าไปนานปรากฏตัวขึ้นทันทีพร้อมกับมองนางด้วยสีหน้าหงุดหงิด

        เย่ชิงชิงเงยหน้าขึ้นเหตุใดต้องเป็นเขาอีกแล้ว? นางชูแผ่นไม้เล็กๆในมือแล้วเอ่ยว่า “ระวังไฟไหม้!”

        เพื่อทำที่บังลมให้เตาไฟใต้โรงเรือนจึงปลูกตี้ฟูจื่อเป็นแถวๆ มันงอกงามเขียวชอุ่มติดกันเป็นวงกลมดูคล้ายสวนเล็กๆ ในลานบ้าน ตี้ฟูจื่อหรือที่รู้จักกันในชื่อต้นไม้กวาดมีความสูงเกือบหนึ่งเมตรสามารถใช้เป็นไม้ประดับและป้องกันไม่ให้สะเก็ดไฟจากเตาถูกลมพัดปลิวออกไปได้

        “ได้ยินมาว่าห้องสุขาของพวกเจ้ามีคนมากมายมารุมดู?” เกาเฟิงถามคำถามนี้ด้วยเจตนาที่ไม่เป็นมิตรนัก

        เย่ชิงชิงเหลือบมองเขา“ใช่แล้วเจ้าค่ะ ไม่ใช่แค่ห้องสุขา แต่ห้องอาบน้ำก็ด้วยท่านอยากเห็นเหมือนกันหรือเจ้าคะ?”

        นางไม่สามารถประดิษฐ์ก๊อกน้ำทั้งยังต้องการน้ำร้อนในอ่างอาบน้ำ จึงไม่อยากเสียเวลาไปกับการติดตั้งท่อส่งน้ำนางสร้างท่อระบายน้ำที่มุมห้อง เพื่อความสะดวกในการเทน้ำทิ้งหลังอาบเสร็จโดยที่ไม่ต้องยกถังน้ำไปมาให้เหนื่อย

        เดิมทีนางคิดว่าเกาเฟิงปากไม่ตรงกับใจผู้นี้จะปฏิเสธและเยาะเย้ยแต่ไม่คาดคิดเขากลับตอบรับด้วยเสียงหึหึ “ข้าอยากเห็น”

        เย่ชิงชิงเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจอย่างไรก็รู้จักกันมานาน นางก็ไม่ได้ขี้เหนียวถึงขนาดไม่ให้ชมห้องน้ำดังนั้นจึงเดินนำเขาเข้าไปในบ้าน

        ครอบครัวของเกาเฟิงต้องการขยายบ้านก่อนสิ้นปีพอดีพอได้ยินเรื่องห้องน้ำบ่อเกรอะที่กำลังเป็นที่นิยมจึงส่งลูกชายมาสอบถามจากครอบครัวนางซูที่พอมีมิตรไมตรีกัน

        นางซูดีใจมากที่เห็นเกาเฟิงนางทักทายเขาว่า “ไม่ได้มาหานานแล้วนะ”

        “ข้าเกรงว่าจะรบกวนป้าซูขอรับ” เกาเฟิงยิ้มแล้วเอ่ย“ท่านแม่ฝากผลไม้แห้งมาให้ขอรับ จะได้ไว้กินเล่นในหน้าหนาวพอดี”

        พอเขาพูดเช่นนั้นเย่ชิงชิงถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเขาไม่ได้มามือเปล่า นางยื่นหน้าไปหาแล้วบ่นพึมพำ“ป้าจ้าวช่างมีน้ำใจจริงๆเมื่อไหร่ท่านจะสุภาพอ่อนโยนเหมือนนางบ้างนะวันนั้นดวงตะวันคงขึ้นทางทิศตะวันตกเป็นแน่”

        “เงียบไปเลย ข้าจะใจแคบเท่าเจ้าได้อย่างไร?” เกาเฟิงเหลือบมองนางอย่างเย็นชา“เฮอะ!”

        การมีของมาเยี่ยมเยือนแล้วไม่ได้ตอบแทนคงไม่ดีนักนางซูจึงหันไปสั่งเย่ชิงชิงว่า “ไข่บนเขาไม่ได้ขึ้นไปเก็บมาสองวันแล้วเจ้าเอาตะกร้าไปเก็บไข่ให้เกาเฟิงหน่อยสิ”

        พูดถึงเรื่องไข่ไก่นี้ก็เป็นไข่จากลูกไก่ที่ซื้อมาตอนปักดำต้นกล้า ลูกไก่ตัวน้อยๆกลายเป็นแม่ไก่ในไม่กี่เดือน และออกไข่วันละฟองไม่เคยขาด

        อาจเป็นเพราะใส่น้ำในมิติลงไปในอาหารไก่และปล่อยให้พวกมันเดินเล่นได้อย่างอิสระบนเนินเขาไก่ของพวกเขาจึงเติบโตได้ดีเป็นพิเศษ แต่ละตัวแข็งแรงอ้วนท้วน ขนสวยเงางาม

        แม่ไก่ออกไข่วันละฟองไข่กลมโตขนาดใหญ่ ส่วนไก่ตัวผู้ก็มีขนหางสีสันสดใส ดูองอาจและภาคภูมิใจนัก

        ที่บ้านมีไข่ไก่จำนวนมากนางซูไม่ยอมให้เกาเฟิงปฏิเสธ เขาจึงจำต้องยอมขึ้นเขาไปด้วยกัน

        ทั้งสองคนออกเดินทางไปยังเนินเขาเล็กๆเย่ชิงชิงถือตะกร้าเดินนำหน้าแล้วถามเขาว่า “ตอนนี้ท่านยังสนิทกับหูหลิ่วหมิงดีอยู่หรือไม่?”

        “ถามถึงเขาทำไม?”

        “เดี๋ยวช่วยข้าถือไข่ไปให้เขาหน่อยสิ” เรื่องเงินค่าเนื้อเก้งคราวก่อนเย่จื้อเฟิงไม่สามารถมอบให้เขาได้ ช่างน่าหนักใจนัก

        “ข้าจะช่วยเจ้าทำไม?” เกาเฟิงเลิกคิ้ว “เจ้าติดหนี้เขาหรือ?”

        อะไรคือนางติดหนี้?เย่ชิงชิงขมวดคิ้ว “ท่านเข้าใจผิดแล้วจะช่วยหรือไม่ช่วยเล่า?”

        “ไม่ช่วย”

        ดีเหลือเกิน!ปฏิเสธเด็ดขาดแบบนี้! เย่ชิงชิงกัดฟันกรอด “ท่านไม่รู้จักช่วยเหลือผู้อื่นเลยหรือ!”

        เกาเฟิงเมินหนีอย่างรวดเร็วหันหลังให้นางเสียเลย

        ทั้งสองมาถึงเนินเขาเล็กๆที่เชิงเขาปลูกต้นไม้มีหนามเป็นรั้ว ทำให้ไก่และเป็ดไม่สามารถวิ่งลงมาได้

        นางซูจัดเตรียมฟางข้าวแห้งไว้ในบางจุดแม่ไก่ก็จะสร้างรังอย่างรู้หน้าที่และวางไข่ไว้ที่นั่น

        การมีรังไก่ทำให้เก็บไข่ได้ง่ายมากเย่ชิงชิงเก็บไข่ไปพลางคุยโม้กับเกาเฟิงไปพลางนางชื่นชมตัวเองเหลือเกินที่สามารถพูดคุยกับวัยรุ่นปากไม่ตรงกับใจแบบนี้ได้

        สุดท้ายเกาเฟิงก็ไม่ยอมช่วยเย่ชิงชิงนำไข่ไปให้หูหลิ่วหมิงเย่ชิงชิงก็ไม่บังคับ คิดว่าไข่นี้ไม่ใช่ของหายาก ช่วงนี้ที่บ้านมีไข่มากเกินไปกินไม่หมด ทำเป็นไข่เค็มน่าจะดี จะได้เอาไปให้คนอื่นง่ายขึ้นด้วย