เรือนกาญจนา

“คุณมารับดวงวิญญาณของฉันหรอคะ นี่ฉันตายแล้วงั้นหรอคะ” ธัญพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ก็ไม่เชิงค่ะ ถึงที่หมาย คุณจะรู้เองค่ะ”

ธัญมองเหลียวหลัง หันไปมองคนทั้งคู่เพียงไม่นาน เธอก็จำต้องเดินตามผู้หญิงผมยาวที่ถือตะเกียงมารับเธอไปในสถานที่แห่งหนึ่ง

“อีกไกลมั้ยคะ ทำไมพวกเราต้องเข้ามาในป่าด้วย” ธัญสงสัย

ผู้หญิงถือตะเกียงก็ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ เธอทำเพียงถือตะเกียงส่องสว่างนำทางไป จนกระทั่งถึงเรือนหลังสีทองอร่ามตา

“ถึงแล้วค่ะ เข้าไปในเรือนสิคะ”

ธัญไม่อยากถามอะไรมาก เพราะผู้หญิงนิรนามไม่ยอมตอบอะไร เลยยอมเดินเข้าไปแต่โดยดี

“เอาล่ะคะ ที่นี่คือเรือนกาญจนา และฉันก็คือ อุไร วิญญาณที่ดูแลเรือนหลังนี้”

“คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ” ธัญรีบถาม

“เรือนหลังนี้มีอำนาจวิเศษค่ะ สามารถดลดันดาลได้ตามที่ขอพร ขอเพียงแต่คุณยอมทำอะไรแลกเปลี่ยนเป็นเวลาสิบวันเท่านั้น” อุไรกล่าว

“จริงหรอคะ ขอได้จริงๆ หรอคะ ว่าแต่ทำไมคุณถึงพาฉันมาที่นี่ล่ะคะ” ธัญดีใจแต่ก็ยังสงสัย

“จิตสุดท้ายก่อนคุณประสบอุบัติเหตุ คุณได้ตั้งจิตอธิษฐานไว้น่ะสิคะ” อุไรยอมเผย

“คุณได้ยินด้วยงั้นหรอคะ” ธัญตกใจ

“ค่ะ ได้ยินทุกคำ คุณขอให้ตนนั้นสามารถชดใช้หนี้นอกระบบของแม่คุณให้จงได้ แต่มันเป็นไปไม่ได้เพราะคุณ เอ่อ ดวงถึงฆาตแล้วค่ะ”

ธัญก้มหน้าอย่างสลดใจ

“แต่ฉันจะให้โอกาสคุณเพื่อมอบเงินให้กับแม่คุณ” อุไรกล่าว

“ทำได้งั้นหรอคะ”

“ค่ะแค่คุณยอมทำอะไรแลกเปลี่ยนเท่านั้น” อุไรพูดยิ้มๆ

“ได้ค่ะ ฉันยินดียอมทำทุกอย่างจริงๆ”

“ถ้าคุณยอมทำ งั้นตามเข้าไปในห้องสิคะ” อุไรเดินนำทางอีกครั้ง

ธัญเดินตามเข้าไปในห้อง ก็พบเสี่ยวันชัยนั่งอยู่กลางห้องนั้นเช่นกัน

“อ้าว เสี่ย ทำไมท่านถึงอยู่ที่นี่ล่ะคะ” ธัญรีบทัก

เสี่ยกำลังจะพูด แต่อุไรรีบพูดแทรก

“ให้ฉันเป็นคนอธิบายเองดีกว่าค่ะ เรื่องมีอยู่ว่า เสี่ยวันชัยก็ดวงถึงฆาตเหมือนกัน แต่จิตสุดท้ายท่านได้อธิษฐานจิตว่า ขอให้ตนได้มีโอกาสทำอะไรเพื่อครอบครัวตัวเองบ้าง ดังนั้นฉันก็เลยเดินทางไปรับดวงวิญญาณของเสี่ยมาที่นี่เพื่อทำอะไรแลกเปลี่ยนและจะได้รับพรสมใจ แต่ทว่า” อุไรหยุดพูด

“ทำไมหรอคะ” ธัญรีบถาม

“ท่านทำไม่สำเร็จค่ะ” อุไรยอมเผย

“คุณอุไรให้ฉันไปปฏิบัติธรรมเป็นเวลาสิบวันเพื่อแลกกับโอกาสได้อยู่กับครอบครัว ดังนั้นฉันจึงได้เข้าไปอยู่ในร่างเด็กหนุ่มวัย 20 ปีเพื่อเข้าวัดปฏิบัติภารกิจตามที่ว่า แต่ตอนที่ฉันมีชีวิตอยู่ ฉันไม่เคยเข้าวัดเข้าวาทำบุญปฏิบัติธรรมมาก่อน พอทำแล้วก็รู้สึกเบื่อหน่าย เลยลาศีลในวันที่สามเท่านั้น จากนั้นฉันก็เลยถือโอกาสหนีเที่ยวเข้าไปในผับในบาร์ วันรุ่งขึ้นฉันก็เลยกลับมาที่นี่พร้อมกับเตรียมใจรับผลของกรรมตามที่ก่อ” เสี่ยพูดเสียงเศร้า

“ดังนั้นฉันก็เลยจะให้คุณเข้าไปอยู่ในร่างของเสี่ยวันชัย เพื่อใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างคุ้มค่าเป็นเวลาสิบวัน นั่นก็คือให้เวลากับครอบครัวของเสี่ยและหมั่นทำบุญสุนทานแทนเสี่ยวันชัยเขาค่ะ” อุไรกล่าว

“แสดงว่านี่ก็เป็นโอกาสสุดท้ายของฉันที่จะได้อยู่ในเมืองมนุษย์ด้วยใช่มั้ยคะ” ธัญกล่าวเสียงเศร้าเช่นกัน

“ใช่ค่ะ ถ้าคุณยอมทำตาม ฉันจะมอบล็อตเตอรี่รางวัลที่ 1 จำนวน 5 ใบให้กับคุณทันที และขอให้ใช้เงินอย่างคุ้มค่ามากที่สุดในระยะเวลาสิบวันนี้นะคะ” อุไรกล่าว

ธัญถอนหายใจและกล่าวว่า “ฉันยินดีเข้าไปอยู่ในร่างเสี่ยวันชัยค่ะ”

“แล้วคุณล่ะคะเสี่ย ยินยอมมั้ย นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ฉันจะมอบให้คุณ แค่เพียงให้ธัญเป็นคนทำแทนคุณเท่านั้น” อุไรกล่าว

“ครับ ผมยินยอม” เสี่ยหันไปหาธัญพร้อมกับกล่าวว่า “ฝากด้วยนะธัญ ช่วยอยู่กับครอบครัวของผมแทนผมที”

“ค่ะ เสี่ย” ธัญรับคำ

ธัญเดินตามอุไรไปที่โรงพยาบาลที่เสี่ยวันชัยกำลังรักษาตัวอยู่ และนอนทับร่างเพื่อเข้าร่างของเสี่ย ถึงกระนั้นธัญก็ยังไม่ฟื้นทันที ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ธัญในร่างของเสี่ยวันชัยจึงฟื้นขึ้นมา ท่ามกลางความยินดีของลูกๆ

“พ่อคะ พ่อฟื้นแล้ว ลูกดีใจจริงๆ” วุฒินันท์เข้าไปกอดพ่อ

ธัญตกใจที่วุฒินันท์กอด แต่เธอตั้งสติได้ว่าตอนนี้เธอคือเสี่ยวันชัย ดังนั้นเธอจึงกอดตอบ และกล่าวว่า “พ่อก็ดีใจลูก ตอนนี้พ่อดีขึ้นแล้ว พ่อขอคุยกับชัยสงจะได้มั้ย”

“ค่ะพ่อ” วุฒินันท์ยอมเดินออกไปจากห้องผู้ป่วยพิเศษ

ธัญคิดว่าเธอเหลือเวลาเพียงแค่สิบวันเท่านั้น ดังนั้นเธอจะต้องใช้เวลาให้คุ้มค่ามากที่สุดเท่าที่เป็นไปได้

ธัญให้ชัยสงพาเธอออกจากโรงพยาบาล เรื่องแรกที่จะทำก็คือการนำล็อตเตอรี่ในกระเป๋าเสื้อผู้ป่วยไปขึ้นเงิน เพราะล็อตเตอรี่นี้ถูกรางวัลที่หนึ่งในงวดที่แล้วพอดี

แม้ชัยสงจะสงสัยว่าในเมื่อเสี่ยนอนอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือนจะไปซื้อล็อดเตอรี่ตอนไหน แต่ด้วยความเป็นลูกน้อง เขาจึงเงียบ และยอมทำตามคำสั่งแต่โดยดี

เมื่อธัญในร่างเสี่ยวันชัยได้เงิน เธอก็รีบไปที่บ้านแม่ตัวเอง

“มีธุระอะไรไม่ทราบ” แม่ธัญพูดเสียงแข็ง

“ผมเสียใจกับลูกสาวของคุณด้วย” ธัญในร่างเสี่ยกล่าว

“คุณไม่ต้องทำเป็นเสแสร้งหรอก ในเมื่อลูกสาวฉันฆ่าลูกสาวของคุณ พวกคุณกลับไปเถอะค่ะ ฉันรู้ว่าคุณไม่มีวันยอมให้อภัยกับอนงค์นาศหรอก” แม่ธัญกล่าว

“ผมมาด้วยเรื่องของธัญรัตน์ครับ” ธัญในร่างเสี่ยรีบพูด

“ในเมื่อเธอก็ตายไปแล้ว ทุกอย่างมันก็จบไปแล้ว” แม่ธัญกล่าว

“ธัญฝากเงินให้คุณไปชดใช้หนี้นอกระบบครับ” ธัญยื่นเงินก้อนให้

“ฉันไม่มีหนี้แล้วค่ะ” แม่ธัญหันหลังให้

“หมายความว่ายังไงครับ ก็ไหนคุณบอกกับธัญว่าให้ธัญยอมรับผิดแทนอนงค์นาศ เนื่องจากไม่อยากให้อนงค์นาศเสียชื่อเสียง เพราะการเป็นนักแสดงนั้นจะได้เงินมหาศาล สามารถนำมาชดใช้หนี้นอกระบบได้ แต่ในเมื่ออนงค์นาศถูกจับแล้ว คุณจะนำเงินมาจากที่ไหนไปใช้หนี้ครับ” ธัญรีบถาม

“ฉันก็แค่กุเรื่องขึ้นมาเพื่อให้ธัญรัตน์รับผิดแทนน้องเท่านั้นเอง” แม่ธัญกล่าวอย่างเย็นชา

“คุณไม่เคยรักธัญบ้างเลยหรอครับ” ธัญอยากรู้

“ก็แค่รักไม่เท่ากับอนงค์นาศเท่านั้น คุณเก็บเงินนี้ไปเถอะ ฉันไม่อยากได้อะไรจากลูกคนนี้” แม่ธัญกล่าว

“ขนาดธัญตายไปแล้ว คุณยังไม่ให้อภัยเรื่องหลักฐานคลิปนั่นอีกหรอครับ” ธัญสงสัย

“ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว คุณกลับไปได้แล้วเสี่ยวันชัย” แม่ธัญรีบพูดตัดบท

ธัญในร่างเสี่ยรู้สึกเจ็บปวดใจมากที่แม่ของเธอไม่เคยรักเธอเลยสักนิด ดังนั้นธัญจึงให้ชัยสงขับรถกลับบ้าน แต่ทว่าเสี่ยวิบูลย์ก็โทรมาพอดี

“พี่ครับ ผมดีใจจริงๆ ที่พี่ฟื้นแล้ว”

“มีอะไรหรือเปล่าวิบูลย์”

“ผมจะพาพี่ไปเที่ยวผับ เพื่อฉลองไงครับ”

“พี่ไม่….”

“มีอะไรหรือเปล่าครับพี่ พี่รังเกียจหรือติดใจอะไรผมหรือเปล่า”

ธัญไม่อยากให้เสี่ยวิบูลย์รู้สึกระแคะระคาย ดังนั้นเธอจำต้องแสดงให้เหมือนเสี่ยวันชัยมากที่สุด “ได้สิ เจอกันที่เดิมใช่มั้ย”

“ต้องอย่างนั้นสิครับพี่ เจอกันที่ห้อง VIP ห้องเดิมครับ” วิบูลย์กล่าวอย่างอารมณ์ดี

ธัญวางสายแล้วรีบสั่งให้ชัยสงพาเธอไปที่ผับประจำของเสี่ยวันชัย

ธัญเดินเข้าไปในห้อง VIP ก็พบว่าเสี่ยวิบูลย์เดินเข้ามาเพื่อประคองเธอเดินไปนั่งที่โซฟา

“ผมจะมอบของขวัญให้พี่ เด็กยังซิงอยู่นะพี่ รับรองถูกใจพี่แน่ๆ” วิบูลย์รีบกระซิบบอก

ธัญแกล้งยิ้มดีใจ และว่า “งั้นฉันจะคอยดู ว่าสมราคาคุยหรือเปล่า”

สักพักผู้ดูแลผับก็พาหญิงสาววัย 20 ปี เดินเข้ามาในห้อง ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อเกาะอกสีดำ กระโปรงสั้นสีขาว หุ่นดีสมราคาคุย แต่บุคลิกกลับสั่นกล้าๆ กลัวๆ ทำให้ดูขัดตามิใช่น้อย

“ไปนั่งข้างเสี่ยวันชัยสิ ลิลลี่” ผู้ดูแลผับสั่ง

ลิลลี่เดินไปนั่งข้างๆ แล้วเธอก็รินเหล้าให้เสี่ยในสภาพมือสั่น เพราะเธอเพิ่งมาทำงานที่ห้องนี้เป็นครั้งแรก

“ตามสบายนะพี่ ผมมีธุระด่วนต้องกลับบริษัท ผมจ่ายให้ทุกอย่างแล้วนะครับ พี่ไม่ต้องเป็นห่วง” วิบูลย์กล่าว

“อื้อ ขอบใจมากเลยวิบูลย์”

ธัญแกล้งทำเป็นจับแขนจับขาอ่อนลิลลี่เพื่อตบตาน้องชายเสี่ย พอเขาเดินออกไปพร้อมลูกน้อง ธัญก็รีบดึงมือกลับทันที จนลิลลี่ในตอนแรกที่ต้องคอยดึงมือเสี่ยออก ก็แปลกใจที่อยู่ดีๆ เสี่ยยอมหยุดการกระทำนั้น

“เอ่อ เสี่ยคะ ลิลลี่ยอมเสี่ยก็ได้ แต่ลิลลี่ขอเงินเสี่ยห้าแสนจะได้มั้ยคะ” ลิลลี่พูดอย่างลำบากใจ

“งั้น เธอเล่าที่มาที่ไปให้ฟังก่อน ทำไมต้องใช้เงินถึงห้าแสน” ธัญสงสัย

“แม่นำที่ดินไปจำนองกับแม่ค้าขายหมู เพื่อนำเงินส่งฉันเข้าเรียนมหา’ ลัย แต่เพราะที่บ้านเพาะปลูกอ้อยขาดทุน เลยไม่มีเงินไปถ่ายที่ดินคืน และเขากำลังจะมายึดบ้านของแม่ค่ะ ฉันจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ” ลิลลี่พูดมีน้ำตาคลอ

“งั้นเอาอย่างนี้ วันนี้เธอลาออกจากที่นี่ แล้วกลับบ้านไปก่อน ส่วนวันพรุ่งนี้ฉันจะไปหาเธอที่บ้าน พร้อมกับนำเงินไปถ่ายที่ดินคืนให้ ฉันคงต้องขอพูดตามตรงว่า ฉันต้องการรู้ว่าเรื่องที่เธอพูดนั้นเป็นความจริงหรือไม่ หรือพูดเพียงแค่ให้ฉันสงสารเท่านั้น” เสี่ยยอมเผย

“ฉันไม่ได้หลอกลวงคุณนะคะ ฉันร้อนใจจริงๆ ฉันกลัวคนที่บ้านคิดสั้นเพราะทำใจไม่ได้ที่ต้องสูญเสียบ้านไป” ลิลลี่รีบพูด

“ฉันจะยอมเชื่อเธอสักครั้ง ส่วนเรื่องค่าตอบแทนนั้น เอาเป็นว่า ฉันจะส่งเสียเธอเรียนจนจบ โดยเธอจะต้องส่งผลการเรียนให้ชัยสงดูทุกเทอมจนกว่าจะเรียนจบ ในระหว่างเรียนห้ามยุ่งเกี่ยวกับอบายมุข เมื่อเรียนจบก็หางานทำให้ได้ ที่สำคัญเมื่อตั้งตัวได้แล้ว ก็ทำตัวเป็นประโยชน์ต่อสังคมก็พอ” ธัญกล่าว

“ฉันไม่ต้อง เอ่อ มีอะไรกับคุณหรอคะ” ลิลลี่อยากรู้

“ฉันแก่วัยนี้แล้ว ไม่มีแรงทำอะไรเธอหรอก กลับไปเถอะ หากเธอไม่ได้โกหกหลอกลวงอะไรฉัน รับรองฉันจะทำตามคำพูดแน่ๆ” ธัญกล่าวคำมั่น

“ว่าแต่ทำไมถึงไม่ส่งผลการเรียนให้คุณล่ะคะ” ลิลลี่ยังสงสัย

“ฉันมีชีวิตอยู่ไม่ถึงน่ะสิ เอ้ย ไม่ใช่ ฉันไม่มีเวลาเฉยๆ” ธัญพูดกลบเกลื่อน

“ทราบแล้วค่ะ ฉันจะทำตามที่คุณบอก” ลิลลี่ยอมเชื่อ

ลิลลี่งงเพราะชื่อเสียงของเสี่ยในอดีตที่เขาเป็นเสือผู้หญิง กับเสี่ยในตอนนี้ช่างต่างกันสุดขั้วยิ่งนัก แต่เธอเห็นเสี่ยในตอนนี้แล้วเธอกลับรู้สึกเคารพและชื่นชมในความมีเมตตาของเสี่ยอย่างมาก

ธัญมองลิลลี่เดินออกไปจากห้อง VIP เธอทำได้เพียงแต่คิดในใจว่า “จงมีชีวิตอยู่เผื่อฉันด้วยนะลิลลี่ ในเมื่อเธอมีโอกาสมีชีวิตยืนยาว ก็ขอให้เธอใช้ชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่าแทนฉันด้วยเถอะนะ”

ชัยสงนึกชื่นชมเจ้านายในตอนนี้ เขาช่างต่างจากเสี่ยวันชัยในอดีตอย่างมาก เพราะเสี่ยวันชัยเป็นคนเจ้าชู้ เบื่อง่าย ไม่พอใจก็เลิก ทำให้แม่ของวัฒน์ถึงขั้นตรอมใจตาย

************************************

เช้าวันรุ่งขึ้น ชัยสงพาเสี่ยวันชัยไปที่บ้านของแม่ลิลลี่แต่เช้า เขาก็พบว่าทุกเรื่องที่ลิลลี่เล่าให้เสี่ยฟัง มันเป็นเรื่องจริง ดังนั้นเสี่ยจะยอมถ่ายที่ดินคืนให้กับแม่ลิลลี่ พร้อมกับบอกข้อแลกเปลี่ยนให้แม่ของลิลลี่เข้าใจ

“คุณต้องการอะไรกันแน่ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคุณจะไม่ต้องการสิ่งตอบแทน” แม่ลิลลี่สงสัย

“ผมไม่ต้องการอะไรจริงๆ ครับ งั้นคุณอ่านสัญญาฉบับนี้ก็ได้ ลูกสาวคุณเซนเรียบร้อยแล้ว” ธัญพยักหน้าให้ชัยสงส่งสัญญาให้แม่ลิลลี่อ่าน

แม่ลิลลี่นั่งอ่าน ก็พบว่าเสี่ยขอแค่เพียงให้ลิลลี่ไม่ต้องไปทำงานกลางคืน ตั้งใจเรียน คอยส่งผลการเรียนให้เพื่อแลกกับค่าเทอม เมื่อเรียนจบก็ทำงานตอบแทนบุญคุณแม่ พอตั้งตัวได้ก็คอยช่วยเหลือคนในสังคมเท่านั้นจริงๆ

“ขอบคุณนะคะเสี่ย” ลิลลี่ไหว้อย่างซึ้งใจ

“ไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวกลับก่อนนะ” ธัญส่งยิ้มให้ลิลลี่อย่างอ่อนโยน

ชัยสงเดินตามเจ้านายไปขึ้นรถ

ส่วนสองแม่ลูกก็พากันยิ้มปลื้มใจที่พวกเธอได้เจอคนดีๆ มาอุปถัมภ์ค้ำจุนลิลลี่