ตอนที่3 : 5 ขวบ
2 ปี ผ่านไป ตอนนี้ผม เคล 5 ขวบ ครับ แม้ในโลกเดิมจะ 45 บวก 5 รวมเป็ 50 เข้าไปแล้วแต่นั้นไม่นับเฟ้ย!!
คฤหาสน์ล่ะแต่ก็เป็คฤหาสน์ของตระกูลขุนนางยาจก มีห้องอยู่พอสมควร ทั้งห้องสมุดโกดังเก็บวัตถุดิบอาหาร และห้องคลังอาวุธถ้าให้บอกตามความรู้สึกของผมเองก็ไม่ได้ดีไปกว่า บ้านของชาวนาที่รวยนิดหน่อย
ปัจจุบันคนที่มีห้องนอนส่วนตัวในคฤหาสน์หลังนี้ก็มี ผู้นำตระกูลชื่อไคร์ อัลดริค อายุ41 ปีกับภรยาหลวง โรเวนา อัลดริค อายุ 40 ปีส่วนคนอื่นก็ลูกชายคนโต โรแวน อายุ 21 ปีและลูกชายคนรอง ลิโอฟริค อายุ 19 ปี
ส่วนพี่น้อง 3 คนรวมผมด้วยนอนอัดรวมอยู่ในห้องเดียวกันลูกชายคนที่สามทริสตัน อายุ 17 ปี ลูกสาวคนโตคนที่ 1 แมร์วินน์อายุ 15 ปี เป็ภาพการอยู่อาศัยอย่างนำเศร้าเหมือนฉากที่พบเห็นได้บ่อยในหนังที่เป็บ้านเด็กกำพร้าไหมน้าทำไมมันดูเศร้าจังวะชีวิตใหม่
อืมมม พระเ้าไหนว่าให้มาเกิดในตระกูลขุนนาง ก็ให้มันเป็ขุนนางที่สะดวงสบายหน่อยไม่ได้บ่ ?บักเวรเอ้ยยย
นอกจากนั้นภรรยาน้อย เกวนเลียน อายุ 31 ปี ตามปกติจะอาศัยอยู่ที่บ้านเดิมของตนซึ่งพักแยกไปอีกหลังโดยมีลูกชายคนที่ 4 คาเอลัน อายุ 14 ปี ลูกชายคนที่ 5 ทริสตัน อายุ 13 ปี ลูกสาวคนที่ 2 เอเวลีนอายุ 11 ปี และลูกสาวคนที่ 3 นูน่า อายุ 9ปี อาศัยอยู่ด้วยกันในบ้านหลังนั้น
เห้ออออ…… เป็การจำชื่อญาติที่เหนื่อยจัด
ตอนอยู่ชีวิตที่แล้วมีแค่พ่อแม่ แล้วก็ตัวเรา 3 คนเอง มีการสับสนนิดหน่อยแหะ
ถ้าฟังจากชื่อแล้วทุกคนเหมือนผู้ยิ่งใหญ่อย่างขุนนาง ฝั่งอังกฤษ หรือยุโรป ทว่าในโลกนี้ใครๆก็มีชื่อประมาณนี้กันหมดแหละ เนื่องจากบุตรของภรรยาน้อยไม่มีความจำเป็จะต้องร่ำเรียนแบบขุนนางเหมือนกับพี่น้องของบ้านใหญ่อย่างผม
เด็กบ้านนั้นจึงไม่ค่อยได้เข้าออกบ้านใหญ่เกินความจำเป็ก็เลยไม่ได้พูดคุยกันมากเท่าไร
อีกทั้งไม่ว่าจะสมัยไหนความสัมพันธ์ระหว่างภรรยาหลวง และภรรยาน้อยมักไม่ถูกกันจึงยิ่งทวีความเหินห่างกันเข้าไปอีก
…..
เนอะ
ดูอย่างละครในประเทศไทยอย่างเรามีแต่มีหลวงแย่งผัวเมียน้อย เอ้ย!! เมียน้อยแย่งผัวเมียหลวง
หรือจะเป็นักร้องดาราโลก2 ใบ 3 ใบ
หรือจะเป็นักร้องหมดแพซชั่น(passion)
หรือจะเป็ดาราตลกชื่อดังที่มีเมียน้อยอยู่เชียงรายและเพื่อนอีกคนมีเมียน้อยอยู่ชลบุรีเป็นักมายากล
บ้าจริงเชียว ตัวเธอ!!โอ้เธอ หวานเจี๊ยบ
นอกเื่หล่ะเปลืองตัวอักษรเชียว (ไรท์ขอโทษ)
…..
ในความทรงจำของเราเองก็เคยพบหน้าภรรยาน้อยคนนั้นแค่ไม่กี่ครั้ง ถึงจะเคยนึกถึงเหล่าลูกชายที่สืบทอดที่ดินกับท่านขุนนางและเหล่าภรรยารองเขาที่แทบไม่เคยจะได้พูดคุยกันเลยแต่ผมซึ่งไม่มีทางจะได้สืบทอดตระกูลอยู่แล้ว เื่นั้นจะเป็อย่างไรก็ไม่เกี่ยว
คนอื่นที่เหลือก็มีพวกคนรับใช้ที่คอยจัดการดูแลคฤหาสน์พ่อบ้าน คาน อายุ 65 ปี ที่รับใช้ตระกูลมาั้แ่รุ่นก่อน
กับเมดอีก 4 คนด้านเมดถ้าหากเลือกเป็เด็กสาว ก็มีความเป็ไปได้ว่าผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน ไคร์ อัลดริคผู้เป็พ่อที่มีระดับความคิดครอบครัวอยู่ที่ 0 จะทำให้เมดสาวๆที่แสนน่ารักตั้งครรภ์อีกเหล่าเมดจึงเป็หญิงสาวอายุราวป้ากันหมดทุกคน
นอกเหนือจากนั้นยังมีทหารรับใช้ที่คอยทำตามคำสั่งตอน่เกิดาแต่ว่าตามปกติก็จะทำการเกษตรหรืออาชีพอื่นๆ อย่างเป็นายพรานล่าสัตว์เป็ช่างตีเหล็กในหมู่บ้าน จึงไม่ได้อาศัยอยู่ในคฤหาสเ้าเมือง
ยาจกแท้
ผมนี่คิดถึงเพลงที่ตลกชอบร้องต่อมุขกันเลยใครอยากเป็เศรษฐี ฉันน่ะสิๆ!!
ใช่ ผมนี่แหละโว้ยยยอยากเป็เศรษฐี แม้จะชีวิตใหม่ที่คุยไว้ ออกท่องเที่ยว ทำเกษตร สโลว์ไลฟ์แต่ทั้งหมดต้องใช้เงินน่ะเว้ย!!
คิดแล้วขึ้น!
แต่ช่างเถอะเกิดมาแล้ว สู้หน่อย
เพี๊ย!!(เสียงตบหน้า ให้กำลังใจ)
“โอ้ย เจ็บอ่ะ”
.....
ที่หมู่บ้านยากแค้นริมชายแดนแบบนี้จะให้แบ่งกำลังระหว่างชาวนาชาวไร่กับทหารเป็สัดส่วนนั้นเรียกได้ว่าเป็แค่ความฝันเฟื่อง
แค่ในเวลาฉุกเฉินเท่านั้นแหละที่คนเหล่านี้จะออกมาเป็ทหารเพื่อเ้านายที่สาบานความภักดีเอาไว้
แต่ถึงกระนั้นในผืนดินคับแคบนี้ก็ไม่มีาการต่อสู้ จริงจังเกิดขึ้นมากว่า 300 ปีแล้ว ก็เรียกได้ว่าโชคดีที่ยังปกครองที่ดินมาได้จนถึงตอนนี้โดยไม่ถูกขับไล่ออกมาเสียก่อนใน่ระหว่างา
อาหารเช้าเป็ขนมปังไม่ขัดสีกับซุปที่มีเนื้อสัตว์และผักหั่นชิ้นซึ่งมีเกลือเป็เครื่องปรุงรสเพียงอย่างเดียว ถึงจะเป็อาหารรสจืดชืดแต่การได้กินเนื้อสัตว์ั้แ่เช้าก็พิสูจน์ได้ว่าเป็ขุนนางระดับหนึ่ง ขุนนางจะกินข้าววันละสามมื้อส่วนชาวนากินวันละสองมื้อ เมนูอาหารจะเป็ขนมปังกับซุปรายละเอียดอื่นก็ไม่ได้แตกต่างสักเท่าไร
ถ้าพูดถึงความแตกต่างละก็หากเป็คุณหนูขุนนางชั้นสูง จากขนมปังไม่ขัดสีแข็งโป๊กก็จะเปลี่ยนเป็ขนมปังชาวนิ่มๆมีแยม เนย เนยแข็งหรือชาฝรั่งเป็เครื่องเคียง
อืมมม ยิ่งคิดก็ อ้า!!! คิดถึงแยมกับเนยจัง ตอนอยู่โลกเดิม ไปประชุมตามที่ต่างๆ ตามโรงแรมไม่เคยเห็นค่าเลย ออกจะโยนทิ้งด้วยซ้ำ ตอนนี้กลายเป็ของหายากไปซะแล้ว
อย่างซุปก็คงมีเครื่องมากกว่านี้ความแตกต่างก็คงประมาณนี้ละมั้ง คิดว่าระดับชั้นระหว่างขุนนางในหมู่บ้านชาวนากับในเมืองอาจจะมีความแตกต่างกันไปไม่มากก็น้อยขึ้นอยู่กับพื้นพื้นที่เพียงแต่จากขอบเขตความรู้ของเราเองก็เป็อย่างที่กล่าวไว้ข้างต้น
ผมที่เป็คนไทยที่กินทุกอย่างถึงเครื่อง ไม่ว่าจะเป็หอม ขิง ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด หรือต่อให้เป็ซุปฝรั่งตามห้างมันก็ยังเป็ที่ถึงเครื่องเพราะมันได้รับการทำมาอย่างพิถีพิถันเพื่อขายบนห้าง หรือตามร้าน
อยากจะร้องไห้จังอาหารโครตอัตคัด ฝืดเคือง ยากจน ขัดสนสุดจะหาคำบรรยายถ้าเทียบกันกับโลกเก่าแต่ถ้าเทียบกับคนในยุคนี้ก็ต้องบอกดีกว่าคนอื่นๆ
ในตอนนี้ความเป็จริงจะเป็อย่างไรนั้นยังไม่ทราบแน่ เพราะถ้าหากไม่ออกไปสำรวจนอกเขตบ้านก็ไม่สามารถจะรู้ได้ส่วนเื่น่าเสียดายอย่างสุดซึ้งคือ ขุนนางชั้นอัศวินอย่างอัลดริค เป็ขุนนางที่ยากจนอัตคัดฝืดเคือง ยากจน ขัดสนที่สุดเป็ความน่าสลดใจ
ตอกย้ำตัวเองอีกครั้งเห้อ!!
ที่ไม่จำเป็ต้องสืบสาวกันเลย
"ท่านไคร์เื่นั้นเป็อย่างไรบ้างครับ" อัล หัวหน้าหมู่บ้าน
"เื่ขอให้ตั้งสาขาของกิลด์นักผจญภัยละก็ถูกปฏิเสธอย่างสิ้นเชิงเลยละอัล" ไคร์
"แย่จริงถ้าเื่งานก็มีให้ทำอยู่มากมายแท้ๆ" อัล
"ถ้าให้คิดล่ะก็นี้ก็คือเื่การเดินทางน่ะ อีกเื่คือ สถานที่ที่ทำเงินได้นอกจากป่าปีศาจ ที่นี่ก็ยังมีอีกอยู่หลายแห่งด้วย"ไคร์
การเดินทางน่ะหมายถึง ค่าใช้จ่ายไง มาจะคุ้มรึเปล่า ที่พ่อค้าเดินทางมาเมืองของเขตอัลดริค ปีละ4 ครั้ง ก็เป็อาณิสงหรือเป็หน้าที่ของขุนนางเ้าของพื้นที่ขึ้นไปอีกทีจัดสรรมาให้ ของมาร์ควิสแห่งแดนชายขอบ
ใช่!! เราอยู่ในเขตปกครองชายแดน และเรายังอยู่ขอบ ของขอบชายแดนของจักรวรรดิเอเรนทาล(The Eirenthal Empire) อาณาเขตของมาร์ควิสก๊อดฟรีย์แบล็กธอร์น (Marquis Godfrey Blackthorn)
บนโต๊ะอาหารมื้อนี้เห็นฉากพ่อแม่พูดถึงเวทมนตร์ และการร้องขอตั้งกิลด์จึงนึกบางอย่างขึ้นได้ ในขณะที่พ่อคนใหม่ของผมทำสีหน้าชมชื่นต่อหน้าจานซุปที่เหลืออยู่ครึ่งหนึ่งผมจึงสันนิษฐานว่าบนโลกนี้ก็มีกิลด์นักผจญภัยอยู่ด้วย
ก็ต้องมีแหละเนอะ เหมือนในนิยายทุกๆเื่ไง
แม้จะรู้จากพระเ้าอยู่แล้วว่าเราใช้เวทย์มนตร์ได้แต่อย่าทรยศความเชื่อใจของเด็กน้อย 5 ขวบ ล่ะ ห้ามมาหลอกกันนะ จะไม่หลอกผมใช่ไหมหึ!!
ถ้ามีสองสิ่งนั้นก็มีความเป็ไปได้สูงว่าจะมีสัตว์ปีศาจด้วยเหมือนอย่างที่พระเ้าบอกก่อนมาเกิดและคงอยู่ใกล้ๆ เขตปกครองที่ตอนนี้พวกเราตระกูลอัศวินอัลดริคดูแลอยู่
นี่ไม่ใช่แค่โลกแบบตะวันตกเท่านั้นแต่ยังมีเื้ัเป็โลกแฟนตารซีอีกด้วย ตามบรีฟที่พระเ้าให้มาเป๊ะ
"เพราะสัตว์ปีศาจในเขตที่ดินเรามันแข็งแกร่ง.."
นั้นไงคิดปั๊ปมาปุ๊ป
"ท่านพ่อครั้งนี้ต้องรีบระดมกำลังพลให้ได้และจัดการพวกมัน ในทีเดียวด้วยนะครับ" โรแวนอัลดริค
"โรแวน เราจะไม่ทำแบบนั้นหรอกจะทำผิดซ้ำสองเหมือนอย่าง ท่านมาร์ควิสก๊อดฟรีย์ แบล็กธอร์น ไม่ได้"
โรแวน ผู้เป็พี่คนโตและทายาทสืบตระกูลกล่าวคำแนะนำ
แต่คำแนะนำนั้นถูกปฏิเสธโดยไคร์ผู้เป็พ่อ
"ท่านพ่อ?"
"มีอะไรหรือ เคล"
"ผมอยากเรียนอ่านหนังสือและขอใช้ห้องหนังสือน่ะครับ”
“หือ ได้สิ”
“เดียวแม่กับพี่แมร์วินน์จะสอนลูกเองนะลูกจ๊ะ” โรเวนา อัลดริค
“ได้ค่ะท่านแม่” แมร์วินน์อัลดริค
“ขอบคุณครับ”
เคล อัลดริค 5 ขวบ กับห้องสมุด
สาเหตุของความผิดพลาดที่ฟังบนโต๊ะอาหารของมาร์ควิสก๊อดฟรีย์แบล็กธอร์น จนกองทหารกว่า5,000 นายนั้นถูกโจมตีและถูกทำลายล้างอย่างน่าสงสาร
"มาร์ควิสก๊อดฟรีย์แบล็กธอร์น คนใหญ่พูดเอาไว้ว่า ในฐานะขุนนาง เขาไม่มีสิทธิ์ในเขตที่ดินนี้'สรุปก็คือจะไม่มายุ่งเกี่ยวกับสัตว์ปีศาจในเขตปกครองอัศวินอัลดริคอีกเป็ครั้งที่2
ดูท่าว่าผมจะต้องใช้ชีวิตอยู่กับเขตแดนสัตว์ปีศาจที่แข็งแกร่งจริงๆซะแล้วจนกว่าจะโตเป็ผู้ใหญ่
เมื่อคิดเช่นนั้นแล้วก็รู้สึกว่าซุปที่เข้าปากเกิดรสเฝื่อนขึ้นมาทันทีถึงมันจะไม่อร่อยอยู่แล้วเพราะปรุงด้วยเกลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้นก็ตาม
…..
"ที่ดินในปกครองของตระกูลอัลดริคนั้นหากพูดถึงขนาดของที่ดินกันจริง ๆ ละก็มีขนาดกว้างใหญ่เทียบเท่าได้กับที่ดินของท่านดยุคเลยทีเดียว"
หลังกินอาหารเช้าผมได้ฟังคำอธิบายข้อเท็จจริงเกี่ยวกับที่ดินในของตระกูลอัลดริคของตนเองจากพี่สาวร่วมมารดาที่ลำดับสูงกว่าผมหนึ่งขั้น
เขตปกครองอัศวินอัลดริคที่มีผู้นำตระกูลคือไคร์ อัลดริคนั้น อยู่สุดเขตทางใต้ของจักรวรรดิเอเรนทาล