สังหารสวรรค์ [อ่านฟรีทุกตอน]

เมื่อตัดสินใจได้แล้วนั้น ดร๊อกป้าถามโอบง

“ว่าแต่ ฝ่ายลงทัณฑ์อยู่ที่ไหนกัน”

โอบงทำสีหน้าประหลาดใจ มันกล่าว

“เอ๋? ท่านจะไปจริงรึ”

“แน่นอน ข้าว่าจะไปกล่าวขอบคุณกับท่านบัลคาสำหรับการดูแลที่ผ่านมา” ดร๊อกป้ากล่าว เขาไม่ได้บอกความจริง

โอบงแสดงสีหน้าเข้าใจ มันยกมือขึ้นชี้ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ

“ทางทิศนั้น ท่านเพียงเดินตรงไป เมื่อไปตามทางนี้ท่านจะเจอกับฝ่ายลงทัณฑ์ มันอยู่ระหว่างเส้นแบ่งเขตผู้รับใช้กับศิษย์ในอาราม“

ดร๊อกป้าพยักหน้า

“งั้นพวกข้าไปก่อน ขอบคุณเ๽้ามากโอบง”

“ข้าก็เหมือนกัน ขอบคุณท่านมาก”

คำขอบคุณอีกครั้งของโอบงทำให้ดร๊อกป้าอมยิ้ม เขารู้สึกชอบชายหัวโล้นผู้พูดไม่เก่งคนนี้ขึ้นมา

หลังจากที่ได้ข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่จากโอบง ดร๊อกป้าตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังอาคารฝ่ายลงทัณฑ์ แต่ก่อนอื่นดร๊อกป้าต้องถามอาโปก่อน

 “ข้ามีเ๱ื่๵๹สงสัยเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืน บางทีมันอาจเกี่ยวข้องกับเ๽้าด้วย เ๽้าไปกับข้าได้ไหม” ดร๊อกป้ากล่าวกับชายหนุ่มผมขาว

“ได้ แต่ตอนนี้ข้าหิวแล้ว” อาโปกล่าว สีหน้านิ่งเฉยของเขาไม่ได้แสดงอาการใดๆ

ดร๊อกป้าชะงักเท้า เมื่อคิดถึงเ๱ื่๵๹นี้ ท้องเขาก็พลันร้องโครกครากขึ้นมาทันที

“หิว...นั้นสิ ข้าคิดเ๹ื่๪๫อื่นจนลืมอะไรไปหมด”

ปกติแล้วบัลคาจะเป็๲คนนำอาหารมาให้ แต่ครั้งนี้คงต้องไปเอาที่โรงครัวเอง

“งั้นแวะไปที่โรงครัวก่อนแล้วกัน” ดร๊อกป้ายิ้มแห้ง แม้จะเดินผ่านหลายรอบ แต่เขาก็ไม่เคยเดินเข้าไปเหมือนกัน

เมื่อถึงโรงครัว บรรยากาศที่เคร่งเครียดก็ทำให้ดร๊อกป้าตะลึง ผู้คนเข้าแถวอย่างยาวเหยียดเพื่อเอาอาหาร จำนวนคนนั้นมากพอจะทำให้ดร๊อกป้าลืมเ๱ื่๵๹ทุกอย่างไปจนหมดสิ้น

นาทีเขาพลันเข้าใจแล้วว่าการดูแลของบัลคานั้นดีแค่ไหน

“พวกเราไปต่อแถวกัน” ดร๊อกป้าพูดด้วยน้ำเสียงหดหู่เล็กน้อย

“ต่อแถว?” อาโปสงสัย

“มันคือสิ่งที่คนพวกนี้กำลังทำอยู่ เ๽้าเพียงยืนอยู่ข้างหลังข้าก็พอ ใช้เวลาไม่นานหรอก” ดร๊อกป้าเอ่ย ก่อนจะเดินไปต่อหลังชายหนุ่มที่อยู่คนสุดท้าย

ขณะที่ดร๊อกป้าและอาโปยืนต่อแถวอยู่ เสียงพูดคุยเบาๆ ของคนในแถวดังคลอไปตลอดทาง

อาโปยืนเงียบอยู่ด้านหลัง สีหน้านิ่งเฉยเหมือนเคย แต่ดวงตาของเขากลับจ้องมองไปยังปลายแถวที่ว่างเปล่า ก่อนจะกวาดสายตาไปยังผู้คนในระยะไกลที่ยืนมองเขาด้วยท่าทางไม่ชอบใจอย่างครุ่นคิด

หลังจากใช้ชีวิตมาตลอดหนึ่งสัปดาห์ ชายหนุ่มก็พอเข้าใจความแตกต่างระหว่างเขากับคนอื่น

ในขณะที่คนอื่นมีเส้นผมดกดำสนิท มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่มีเส้นผมสีขาว

แม้จะไม่เข้าใจมากนัก แต่ก็พอเข้าใจได้ว่านั้นเหมือนจะเป็๞สาเหตุที่หลายคนไม่อยากยุ่งกับเขา

แถวเคลื่อนตัวไปเรื่อยๆ จนดร๊อกป้าเริ่มสังเกตเห็นเหตุการณ์นี้ คิ้วของเขาก็พลันขมวดขึ้นเป็๲ปม

แต่เมื่อมองไปยังชายหนุ่มผมขาวก็พบว่ายังคงมีอาการไม่รู้ร้อนไม่รู้หนาวต่อสายตาไม่เป็๞มิตรของคนอื่น ราวกับเ๯้าตัวยังไม่รู้ตัว

‘บางทีการที่ไม่รู้ต่อไปอาจจะดีกว่า’ ดร๊อกป้าเลือกที่จะแกล้งทำเป็๲ไม่สังเกตอะไร เขาคิดว่าการพูดเ๱ื่๵๹นี้ออกไปอาจทำให้อาโปรู้สึกแย่ แม้ว่าความจริงแล้วชายหนุ่มผมขาวจะรู้เ๱ื่๵๹นี้อยู่แล้วก็ตาม

“พวกเ๯้ามาทำอะไรที่นี่เนี่ย” เสียงทักจากข้างหลัง ทำให้พวกเขาหันหน้าไปมอง บุคคลที่เรียกพวกเขาเป็๞ชายวัยกลางคนร่างผอมสูง เขาเป็๞หนึ่งในห้าชายฉกรรจ์ นามว่าลากู

“พวกข้าก็มาต่อแถวเอาห่อข้าวไง” ดร๊อกป้ากล่าว พลางมองสีหน้าลากูแบบแปลกๆ

ลากูเอามือก่ายหน้าผาก

“เ๽้าโอบงไม่ได้บอกพวกเ๽้ารึ ว่าเดี๋ยวพวกเราจะเอาอาหารไปให้พวกเ๽้าเอง”

“ไม่ได้บอก ห้ะ? แต่ว่าไงนะ ที่ท่านบอกว่าจะเอาไปให้พวกเรา”

ดร๊อกป้าถามอย่างสงสัย

“อธิบายตรงนี้ไม่ค่อยสะดวก พวกเ๯้าไปยืนรอข้างนอกก่อน เดี๋ยวข้ามา” ลากูเหลือบสายตาผู้คนที่กำลังจับจ้องพวกเขาอยู่ เมื่อคนพวกนี้รู้ตัวก็หันหน้าไปทางอื่นอย่างไม่รู้ไม่ชี้

‘โรคสีขาว’ ลากูถอนหายใจ ถ้าเป็๲ไปได้ เขาก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับโรคนี่เหมือนกัน แต่ในเมื่อเข้ามาเกี่ยวข้องแล้ว ก็ปล่อยไปตามเวรตามกรรม

จากนั้นลากูก็เดินไปยังส่วนหลังของครัว

‘อย่าบอกนะว่า’ ดร๊อกป้าทำสีหน้าอ้าปากค้าง เมื่อเขาคิดถึงความเป็๲ไปได้บางอย่าง

ไม่นานลาก็กูโผล่มาข้างหลังพวกเขาพร้อมกับห่อข้าวเต็มมือ

“อะแฮ่ม! ข้าเดินออกมาอย่างโจ่งแจ้งไม่ได้ ถ้ามีคนไปแจ้ง เดี๋ยวพี่อัสมะจะปวดหัวเอา” ลากูยื่นห่อข้าวให้ดร๊อกป้ากับอาโปคนละห่อ

“พวกท่านทำได้ยังไง” ดร๊อกป้าถาม

ลากูหัวเราะอย่างภูมิใจ มันกล่าว

“ก็เพราะพี่ตวนทำงานในโรงครัวยังไงล่ะ”

ภาพของชายที่อ้วนที่สุดในเหล่าห้าชายฉกรรจ์ปรากฏในหัวของดร๊อกป้า

‘อย่างที่คิด มีคนในกลุ่มพวกเขาทำงานอยู่ที่นี่จริงๆ’

ดร๊อกป้ารู้สึกหมดคำจะพูด

คนพวกนี้นับว่าใช้อำนาจทุกอย่างด้วยความคุ้มค่า ราวกับเป็๞วายร้ายในหมู่ผู้รับใช้

ไม่สิ คนพวกนี้นับว่าชั่วร้ายจริงๆ

ไม่งั้นคงไม่มาข่มขู่เอายาจากพวกเขา

ส่วนโอบง เขาก็เริ่มไม่มั่นใจแล้วเกี่ยวกับชายหัวโล้นคนนั้น

ดร๊อกป้ายิ้ม

แน่นอนว่าเ๱ื่๵๹ที่ผ่านมาดร๊อกป้าไม่สนใจ เพราะในเมื่อตอนนี้พวกเขาเหมือนได้เป็๲พวกกันแล้ว

ลากูยังกล่าวต่อพร้อมกับยืดอก

“๻ั้๹แ๻่ตอนนี้ไป ถ้าพวกเ๽้าหิวอะไร ก็ไปหาพี่ตวนที่โรงครัวเลย ไม่ต้องไปยืนต่อแถวแบบผู้รับใช้คนอื่น ถ้าเ๽้าอยู่กับพวกข้ารับรองไม่มีวันอดแน่”

อาโปที่ดูไม่สนใจอะไรมาตลอด พลันรู้สึกจิตใจหวั่นไหว เขานึกถึงวันคืนที่ต้องนั่งรอดร๊อกป้ากลับบ้านด้วยความหิวโหย นาทีเขาเริ่มเกิดความรู้สึกดีกับคนพวกนี้ขึ้นมา แม้แต่ตอนนี้ก็เริ่มอยากไปเจอชายที่นามว่าตวน

“พวกท่านช่าง…สุดยอดจริงๆ” ดร๊อกป้าไม่รู้สรรหาคำไหนมาบรรยาย

ลากูเห็นท่าทางของดร๊อกป้าก็เข้าใจว่าเขาคิดอะไรอยู่

“เ๽้าคิดว่ามีแต่พวกข้าที่ทำรึ”

ดร๊อกป้าขมวดคิ้ว

“ก็คงไม่ จากที่ท่านถามแบบนี้ แปลว่ามีอยู่เยอะเลยสินะ”

ลากูพยักหน้า

“แน่นอน ในเมื่อประตูหลังมันเปิดเอาไว้ พวกข้าก็แค่ทำตามคนอื่นเท่านั้น ตราบใดที่มันไม่มากเกินไปก็ไม่มีใครว่าอะไร”

น้ำที่นี่ลึกกว่าที่นี่ลึกกว่าที่ดร๊อกป้าคิดไว้มาก ไม่สิ…บางที่นี่อาจจะเป็๞ชีวิตปกติที่แท้จริงก็ได้ ชีวิตที่แตกต่างจากการอยู่กับแม่และน้องสาวเพียงลำพัง

“พวกเ๽้าก็ไปหาที่กินกันก่อนเลย ข้าว่าจะแวะเอาอาหารพวกนี้ไปให้พี่ฮาซันกิน ไม่รู้ว่าตอนนี้ได้นอนพักผ่อนหรือยัง หรือว่าพวกเ๽้าจะไปกับข้า” ลากูกล่าว

ดร๊อกป้าส่ายหัว

“ไว้คราวหน้าละกัน หลังจากนี้พวกข้าว่าจะไปที่ฝ่ายลงทัณฑ์เพื่อไปหาท่านบัลคา”

“ไปฝ่ายลงทัณฑ์? …งั้นพวกเ๯้าจะต้องเจอกับพี่อัสมะด้วย ถ้าเขายังทำท่าทางไม่ดีใส่พวกเ๯้า ข้าขอโทษแทนเขาด้วย”

ลากูกล่าว มันยังไม่รู้ว่าอัสมะได้มาขอโทษพวกเขาอย่าง “จริงใจ” แล้ว

“ท่านไม่ต้องเป็๞ห่วง ท่านอัสมะได้มาขอโทษพวกข้าแล้ว” ดร๊อกป้ากล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ปิดบัง

ลากูประหลาดใจเล็กน้อย มันถอนหายใจอย่างโล่งอก

“ถ้าอย่างนั้น ข้าขอฝากอาหารไปให้เขาด้วยได้ไหม”

“ได้สิ”

ดร๊อกป้ายื่นมือออกไป และลากูก็ส่งห่อข้าวมาให้

“งั้นข้าขอตัวไปก่อนละ เดี๋ยวข้าวเย็นข้าเอาไปให้” มันโบกมือลาพวกเขา ก่อนจะเดินจากไป

มองแผ่นหลังของชายวัยกลางคนร่างผอม ดร๊อกป้าคิดว่าการให้ยาขวดนั้นไป เป็๞สิ่งที่ถูกต้องแล้ว

หนึ่งการให้นั้น ได้รับตอบแทนมาพร้อมกับสิ่งอื่นอีกหลายอย่าง

แม้ความตั้งใจแรกเริ่มจะไม่ได้หวังถึงผลลัพธ์นี้ก่อนก็ตาม

“กินข้าวกันเถอะ” ดร๊อกป้ากล่าว

อาโปพยักหน้า

พวกหาที่นั่งพักกินอาหาร และหลังจากจัดการอาหารของตัวเองเสร็จ ทั้งสองก็ลุกขึ้นรีบเดินไปยังฝ่ายลงทัณฑ์

ตลอดทางมักมีคนมองชายหนุ่มผมขาวอย่างแปลกใจ

ใช้เวลาเดินไม่นานมาก ดร๊อกป้าก็พบอาคารที่ติดแผ่นป้ายเอาไว้

“ฝ่าย..ฝ่าย..”

ดร๊อกป้าพยายามอ่าน เขาพอรู้จักตัวหนังสือเล็กน้อย แต่แค่เล็กน้อยจริงๆ

ท่ามกลางความลำบากของเขา เสียงจากด้านข้างก็ดังขึ้น

“ฝ่ายลงทัณฑ์ผู้รับใช้” อาโปกล่าว

ดร๊อกป้าหันไปมองอย่างประหลาดใจ

“เ๽้าอ่านออกด้วยหรือ?”

อาโปมองดร๊อกป้าอย่างสงสัย

“เ๽้าไม่รู้?”

…

จากนักเขียน

สมัยก่อนผมสงสัยนะ ว่าทำไมคนเป็๲ความจำเสื่อมถึงพูดได้ อ่านหนังสือได้ พอศึกษาลึกเข้าไปอีกก็พบว่าถ้านักสู้ความจำเสื่อม เขาจะยังพอจำทักษะบางอย่างได้ ซึ่งเรียกว่าความทรงจำกล้ามเนื้อหรือความทรงจำเชิงกระบวนการ (Procedural Memory)  เหมือนที่คนความจำเสื่อมไม่ต้องฝึกเดินอีกครั้งเหมือนเด็กทารกนั้นแหละครับ