ตอนที่ 13
ฉัตรชบา มองสามีที่ร้องไห้เสียงดัง ในตอนนี้เธอไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิดเดียว เพราะเขาทำร้ายจิตใจของเธอจนรับไม่ไหวแล้ว เขามาร้องไห้ตอนนี้มันไม่สายไปอย่างนั้นหรือ เขาทำให้เธอเ็ป ก่อนที่จะทำเขาทำไมถึงคิดไม่ได้กันล่ะ เขาเห็นแก่ตัว คิดว่าเธอจะต้องรับเขาได้แม้ว่าเขาจะทำอย่างไรกับเธอก็ได้อย่างนั้นหรือ เขาไม่คิดว่าเธอมีจิตใจหรืออย่างไรกัน
เธอมองเขาร้องไห้ด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่ได้เสียใจเลยสักนิดที่เธอจบชีวิตตัวเองลงไป เพราะในชีวิตนี้ของเธอมีแค่สามีเท่านั้น ครอบครัวของเธอได้เสียไปหมดแล้ว เพราะอุบัติเหตุ เธอจึงยึดเขาเป็หนึ่งในใจของชีวิต แต่เมื่อทุกอย่างไม่เป็อย่างที่เธอคิด ใจของเธอนั้นบอบบางเกินจะรับไหว ตายไปก็ดีแล้ว
การที่สามีของเธอนั้นร้องไห้เสียงดัง ไม่นานคนรับใช้ภายในบ้านก็ได้ยิน และก็วิ่งเข้ามาภายในห้อง และก็ได้รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเ้าของบ้านถึงได้ร้องไห้และะโเสียงดังในตอนเช้าอย่างนี้ และทุกคนก็รับรู้โดยทั่วไป ว่าภรรยาเ้าของบ้านได้เสียไปแล้ว
หลังจากนั้นสามีของเธอที่ไม่สามารถทำอะไรได้ เป็ผู้ช่วยของเขาเข้ามาจัดการแทนทั้งหมด เขาเอาแต่นั่งเหม่อลอยเหมือนว่าใจนั้นไม่ได้อยู่กับตัว เธอที่ติดตามเขาไปตลอดก็มองดูเขา
จนในที่สุดทุกอย่างก็ไม่มีเหลือ แม้แต่เถ้ากระดูกก็ถูกโปรยลงแม่น้ำ เหลือเพียงความทรงจำอันเ็ปเท่านั้น ที่ยังคงอยู่
สามีของเธอทุกวันเอาแต่นั่งเหม่อ แทบไม่อยากจะคุยกับใคร เหมือนโลกของเขาแตกสลาย ไม่ไปไหน คลุกตัวอยู่แต่ภายในห้อง พร้อมทั้งขวดเหล้า เมื่อเมาก็เอาแต่โทษตัวเอง ซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น งานก็ไม่ไปทำ เหมือนว่าทุกอย่างไม่เกี่ยวกับเขา
เธอคิดว่าเขาจะดีใจเสียอีกที่ไม่มีเธอ จะได้พาผู้หญิงคนใหม่เข้ามาแทนเธอ แต่ที่แปลกคือเขาไม่ยุ่งและไม่ติดต่อกลับไปอีกเลย แม้ผู้หญิงคนนั้นจะพยายามที่จะติดต่อมาอยู่แทบทุกชั่วโมง จนเขารำคาญและบล็อกเบอร์นั้นไปเลย ไม่เพียงเท่านั้นก่อนที่เขาจะเลิกติดต่อ เขายังว่าไม่ให้โทรมาหาเขาอีก
เธออดที่จะสงสัยไม่ได้ เขาน่าจะดีใจไม่ใช่หรือ ทำเหมือนกับว่าเขารักเธอนักหนา ถ้าจะรักกันจริงๆ ทำไมถึงต้องทำให้เธอต้องเ็ปด้วยล่ะ หรือว่าผู้ชายทุกคนต้องเป็อย่างนี้ ปากบอกว่ารัก แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำร้ายคนที่รัก
เธอเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงไม่ได้ไปเกิดใหม่ หรือว่ามีใครพาเธอไปที่นรกเสียที เพราะเธอต้องคอยติดตามสามีอยู่อย่างนี้ ไม่รู้ว่านานเท่าไร เธอเองก็ลืมวันลืมคืนไปแล้ว
สามีของเธอตอนนี้ก็ไม่กลับไปทำงานแล้วหลังจากที่แม่ของเขามาด่า อยู่หลายครั้ง แต่การทำงานของเขานั้นกลับไม่มีรอยยิ้มให้เห็นอีกเลย เขาทำงานกลับบ้านและกลับมาที่ห้องมานั่งคุยกับรูปของเธอเหมือนกับว่าเธอยังไม่ได้ตายจากไป เขาทำอยู่อย่างนี้ และไม่มีใครใหม่อีกเลย เธอเองจากตอนแรกที่รู้สึกว่าไม่สามารถให้อภัยได้ แต่เหมือนนานวันเข้าก็ได้เห็นว่าเขานั้นยังคงรักเธออยู่ ทำให้ค่อยอภัยและตอนนี้ไม่มีความโกรธอะไรเขาอีกแล้ว
เธอได้เห็นเขาไม่มีความสุขกับการใช้ชีวิตก็เปลี่ยนเป็สงสารและให้อภัยเขาแทน อย่างน้อยก็เพื่อว่าจะได้ไม่มีอะไรติดค้างกันอีก
ในวันหนึ่งเธอที่ยังคงตามติดสามีของเธอกลับเหมือนว่าถูกพลังอะไรสักอย่างดูดิญญาของเธอไป ไม่รู้ว่าไปที่ไหนเหมือนกัน เธอไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะคิดว่าคงถึงเวลาของเธอที่จะไปเกิดใหม่ได้แล้ว เธอกับสามีไม่มีอะไรติดค้างกันอีก เธอเพียงแต่ขอให้ต่อจากนี้เขาลืมเธอไปให้ได้ และเดินต่อไปข้างหน้าให้ได้เท่านั้นเอง ส่วนเื่ที่ผ่านมานั้น ไม่สามารถที่จะกลับไปแก้ไขได้แล้ว แค่ไม่อยากให้เขาไปทำร้ายผู้หญิงคนอื่นเหมือนที่เธอได้รับอีก
ในตอนที่เหมือนว่ากำลังหมุนวนอยู่นั้นเธอเหมือนกับรู้สึกว่ามีเื่ของผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาภายในหัวของเธอ ผู้หญิงคนนั้นชื่อ อันเฟินเยว่ ชีวิตอะไรจะน่าสงสารอย่างนั้นกัน เป็ลูกที่แม่ไม่รัก เพราะว่าแม่ของเธอรักพี่สาวมากกว่า การปฏิบัติจึงแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากแม่ของเธอคลอดลูกแฝด คนพี่เกิดมาก็ไม่ค่อยแข็งแรง แต่คนน้องอย่างอันเฟินเยว่ ตอนที่เกิดมานั้นเกือบทำให้แม่ตกเืตาย
เมื่อเป็อย่างนั้นแล้ว แฝดน้องอย่างอันเฟินเยว่ จึงเป็ที่เกลียดชังั้แ่เกิดมา เธอไม่เคยได้กินนมจากอกของแม่ มีเพียงแฝดพี่เท่านั้นที่ได้กิน ส่วนอันเฟินเยว่นั้น เป็ย่าที่คอยเลี้ยงดู มีเพียงน้ำข้าวและบางครั้งจะได้น้ำนมจากอาสะใภ้อย่าง จูผิงซี จึงสามารถเติบโตขึ้นมาได้
ฉัตรชบา กำลังมึนงงว่าสิ่งที่ตัวเองรับรู้นี้มันคืออะไรกันแน่ มันเหมือนนิยายน้ำเน่ามากๆ เลย แม่คนไหนจะใจร้ายกับลูกของตัวเองได้อย่างนั้นกัน นี่มันไม่ใช่คนแล้ว เธอจึงไม่คิดอะไรมาก และยังมีเื่ราวอีกมากมาย ั้แ่จำความได้จนถึงโต เธอรู้สึกถึงความแปลกนี้อยู่บ้าง และคิดว่าทำไมเธอจะต้องรู้เื่พวกนี้ด้วย
"ใครกันที่ให้รู้ชีวิตที่น่าสงสารของผู้หญิงคนนี้กัน ถ้าเธอยังไม่ตายนะ จะเอาชีวิตไปเขียนนิยายดรามาสักหน่อย คงจะเป็ที่นิยมอ่านไม่น้อยเลย"
เธอคิดอย่างติดตลก แม้ตอนนี้จะอยู่ในพายุหมุนอยู่ก็ตาม และความคิดก็ยังเข้ามาภายในหัวเรื่อยๆ อย่างไม่หยุด แต่มันกลับจำได้ทุกเื่ราวเหมือนกับว่าเป็ชีวิตของตัวเอง ไม่หรอก เธอคงจะคิดมากไปเอง ไม่ใช่หรอกจะเป็อย่างนั้นไปได้อย่างไรกัน มันแค่เื่ไร้สาระเท่านั้นล่ะ
ผ่านไปนานพอสมควรเหมือนว่าพายุจะหยุดหมุนพร้อมกับความคิดที่ไหลเข้ามาก็จบลงไปด้วย มันจะบังเอิญเกินไปหรือเปล่านะ ไม่อยากจะคิดแต่ก็อดที่จะคิดไม่ได้
"ทุกอย่างสงบและหยุดหมุนแล้ว เธอมาถึงนรกแล้วใช่ไหมก็ดีเหมือนกัน จะได้จบๆ ไปเสียที"
เธอคิดอย่างปลงตกแต่ก่อนที่เธอจะคิดอะไรไร้สาระมากไปกว่านี้กลับมีเสียงหนึ่งเข้ามาในหัวของเธอได้อย่างไรไม่รู้เหมือนกัน
"ขอให้ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ต่อไปให้ดีเถอะนะ ฉันช่วยได้แค่นี้"
เสียงอะไรกัน ให้ใช้ชีวิตต่อไป นี่มันหมายความว่าอย่างไร ในเมื่อเธอตายไปแล้ว จะใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไรกัน แล้วเสียงใครเธอพยายามที่จะลืมตาแต่เหมือนว่าตาของเธอเหมือนถูกอะไรทับเอาไว้ ไม่สามารถที่จะลืมตาขึ้นมาได้เลย เธอถามว่าที่เธอได้ยินนั้นมันคืออะไรกันแน่ แต่ดูเหมือนจะไร้ความหมายจริงๆ
( กดติดตามด้วยนะคะ จะได้ไม่พลาดตอนต่อไป )
391
