หลังอาหาร เหยาหย่วนหยิบลูกอมผลไม้ออกมาจากกระเป๋าเครื่องแบบ แล้วยัดเข้าปากหนึ่งเม็ด แม้ว่าความคืบหน้าทางคดีจะช้า แต่ท่าทีที่สุนัขตำรวจมีต่อเขาก็ดีขึ้นจากตอนที่เพิ่งรู้จักกัน ก็ถือว่าเป็ความคืบหน้าทางหนึ่ง ดังนั้นจึงควรให้รางวัลตัวเองเสียหน่อย
“นายชอบของหวานเหรอ” เมื่อมีเครื่องช่วยแปลแล้ว คล้ายว่าสุนัขตำรวจยอมพูดคุยกับเขามากขึ้น
พอเหยาหย่วนถูกถามแบบนี้จึงรู้สึกอายนิดๆ จึงยื่นลูกอมให้สุนัขตัวโตหนึ่งเม็ด แล้วอธิบายว่า “เพราะใช้สมองเยอะ ก็เลยต้องเติมน้ำตาลหน่อย เวลาเหนื่อยมากๆ หรือเจอเื่ไม่ดีมา ผมก็จะอยากกินน้ำตาล ความหวานทำให้คนเราลืมความเหนื่อยล้าและความทุกข์ใจได้ คุณลองหน่อยไหมครับ”
สุนัขตำรวจส่ายหน้า แล้วพูดอย่างเอาใจใส่ว่า “นายดูเหนื่อยมากนะ งั้นพวกเรากลับบ้านกันเถอะ จะได้รีบพักผ่อนหน่อย”
ตอนที่เหยาหย่วนพาคู่หูกลับบ้านก็เป็เวลาใกล้รุ่งสางแล้ว เขากินแต่ผักมาหลายวัน แล้วยังวิ่งไปโน่นมานี่ตลอด หลังจากอุตส่าห์พาตัวเองกลับมาถึงบ้านได้ก็พบว่ามีห่อพัสดุจากไหนไม่รู้รอให้เขาไปรับ เลยต้องถ่อไปตู้รับฝากพัสดุในเวลาดึกดื่นค่อนคืนแบบนี้
“ส่งผิดหรือเปล่าเนี่ย” เหยาหย่วนดึงฝารองนั่งชักโครกออกจากกล่องพัสดุ เขาพูดกับตัวเองด้วยสีหน้าสับสน
เขาหยิบใบรายการสินค้าในกล่องออกมา ทันใดนั้นก็ร้องทันที “์โปรด ฝารองนั่งอะไรตั้งห้าพันกว่า! ต้องก้นราคาแพงขนาดไหนถึงใช้ของแบบนี้! ต้องรีบเอาไปคืน ของแพงขนาดนี้ ส่งผิดคงจะร้อนใจแย่...”
เขายังพูดไม่จบ อุ้งเท้าของสุนัขตำรวจก็หยุดมือเขาเอาไว้
ตำรวจหนุ่มชะงัก นึกขึ้นมาได้ว่าหมาเศรษฐีที่ใช้แต่ LV ซึ่งอยู่บ้านตัวเองอาจจะอยากได้ของแบบนี้จริงๆ จึงรีบยิ้มประจบทันที จากนั้นจึงถามด้วยความกระวนกระวายเพราะเมื่อครู่บ่นไปเสียมาก “โอ้โห คุณนี่เองที่ซื้อ...อันนี้ บ้านผมมีห้องน้ำที่เดียว ถ้าเกิดผมใช้ขึ้นมา คุณจะไม่คิดเงินผมใช่ไหมครับ ผมไม่มีเงินจริงๆ ค่าบัตรเครดิตเดือนหน้ายังไม่มีจ่ายคืนเลย...”
รอบนี้สุนัขตำรวจไม่ได้ใช้สายตาเหมือน ‘มองคนโง่’ มองเขา แต่กลับส่ายหน้าอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย
สุนัขตำรวจที่มีฝารองนั่งคุณภาพเยี่ยมก็อยู่ในห้องน้ำเป็เวลานาน เหยาหย่วนนึกถึงตอนตัวเองไปรายงานและเข้าฝึกวิชาทหารแสนเข้มงวดที่โรงเรียนตำรวจ ต้องทนทุกข์เพราะไม่คุ้นชินกับสภาพห้องน้ำ ดังนั้นจึงนับนิ้วคำนวณแทนสุนัขตำรวจ
“เขาต้องไม่ถ่ายมาสามวันแล้วแน่เลย...น่าสงสารจัง...” เหยาหย่วนมองไปยังประตูห้องน้ำแล้วส่ายหน้าอย่างเห็นใจ
ความจริงเขาเป็คนที่ทั้งอ่อนโยนและใจดี จึงไม่มีทางจี้ใจดำใคร ดังนั้นเมื่อสุนัขตำรวจสำเร็จ ‘ภารกิจใหญ่’ แล้ว เขาก็รีบทำท่าเหมือนกำลังยุ่งอยู่กับการเก็บของ เมื่อคำนวณเวลาว่ากลิ่นในห้องน้ำจะกระจายหายไปหมดแล้ว จึงพับแขนเสื้อเพื่อเตรียมอาบน้ำใส่ยาให้หัวหน้า
อาจจะเป็เพราะเหนื่อยเกินไป หรืออาจจะเป็เพราะกังวลใจแทนโรเบิร์ตที่หายตัวไป ยามใส่ยานั้น เขาก็ถอนหายใจโดยไม่รู้ตัวหลายครั้ง
“สืบคดีต้องใจเย็น อดทน เพราะตอนแรกข้อมูลที่ได้มักจะไม่ปะติดปะต่อ บางครั้งเบาะแสถึงขั้นขาดหาย แต่ขอแค่ยืนหยัดไม่ยอมแพ้ก็พอ ไม่ต้องไปคิดเื่อื่นนอกจากคดี”
เหยาหย่วนฟังคำปลอบใจจากเครื่องช่วยแปล ตอนแรกก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา แต่เมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย เขาพลันลุกลี้ลุกลน
ตัวเขาที่กำลังใส่ยาให้สุนัขตำรวจในเวลานี้สวมเพียงกางเกงในตัวเดียว แถมยังอยู่ข้างเตียงฝั่งเดียวกับที่เขาและสุนัขตำรวจ ‘เกาะเกี่ยว’ กันเมื่อคืนอีกด้วย...สุนัขตำรวจจะต้องจำเื่น่าอายครั้งนั้นได้แน่ๆ!
“ผม ผม ผมไม่ใช่ ผมไม่ได้ทำ อย่า อย่า อย่า....” เหยาหย่วนตะกุกตะกักหวังจะปฏิเสธสามรอบ แต่กลับไม่กล้าพูดกับสุนัขตำรวจว่า ‘อย่าพูดมั่วๆ’ เขารู้สึกว่ายิ่งพูดยิ่งแย่ลงเรื่อยๆ
เขาไม่รู้เลยว่าจะต้องอธิบายอย่างไรดี ทำได้เพียงเก็บยาทาและก้านสำลีอย่างลุกลี้ลุกลน จากนั้นดึงผ้าห่มผืนบางขึ้นปกคลุมใบหน้าแล้วแสร้งหลับ
แต่ฟ้าก็ไม่เป็ใจ เพราะคืนนั้นเขาฝันเลือนราง คล้ายตัวเขาเองกำลังกอดอยู่กับชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ชายคนนั้นเปลือยทั้งร่าง อุณหภูมิร่างกายสูงมาก แผงอกแข็งแกร่งแนบสนิทกับเขา
‘โอ้ว~ ผู้ชาย~ แบบที่ชอบเลย ทั้งสูงใหญ่บึกบึน แล้วยังมีกลิ่นดิบเถื่อนอีกต่างหาก’
เหยาหย่วนคิดไปเรื่อยเปื่อย ก็เริ่มลูบไล้ชายคนนั้นด้วยความโลภ แม้แต่ปากก็ถูไถใต้คางของชายหนุ่ม
แม้เขาจะโสดมานานหลายปี แต่เขาก็เป็หนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ที่สุขภาพแข็งแรงสมบูรณ์ ลูบไล้กล้ามอกของชายหนุ่มเสร็จอย่างมึนๆ เบลอๆ พอลูบไปยังกล้ามหน้าท้องแปดมัด ก็รู้สึกกระหายเสียจนน้ำลายแทบหก แทบรอลูบต่ำลงไม่ไหว
‘แม่เ้า! ใหญ่มาก! ผู้ชายที่แข็งแรงและใหญ่ขนาดนี้ ถ้าสอดเข้ามาจะต้องฟินแน่...’
เหยาหย่วนที่อยู่ในฝันไร้ซึ่งยางอาย มือปลาหมึกแสนละโมบลูบไล้จนทำให้สิ่งที่ตื่นเพียงครึ่งเดียวชูชันขึ้นเต็มลำ
“นายจะ...ทำอะไร...” ลมหายใจร้อนลวกเป่ารด่คอของเหยาหย่วน ต่อมาน้ำเสียงแหบพร่าและอู้อี้ดังเข้ามาในหูของเ้าคนหื่น จากนั้นมือใหญ่ข้างหนึ่งก็กุมหลังมือของเขาไว้
ความฝันช่างสมจริงเหลือเกิน...เหยาหย่วนขนชันทั่วร่าง แต่เขามองอะไรไม่ชัดเอาเสียเลย รู้สึกเพียงว่าเสียงนั้นฟังดูคุ้นหู แต่จะคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก
ช่างมันสิ อย่างไรก็เป็เสียงที่เพราะ และเป็เสียงดุดันแบบที่เขาชอบ ฝันลามกดีงามขนาดนี้ ห้ามเสียเปล่าเด็ดขาด! เขาคิดแบบนี้ ก็เงยหน้าจูบแหล่งที่มาของเสียงนั้นอย่างเร่งร้อนทันใด
ริมฝีปากของชายหนุ่มไม่ได้อ่อนนุ่ม ลมหายใจที่พรูออกมาร้อนจนลวก เหยาคนหื่นอ้าปากเพื่อจูบให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น แต่ชายหนุ่มกลับถอยหนี
เขาไม่ได้ฝันเปียกแบบนี้มานานแล้ว จะปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร จึงรีบเบียดตามไปไล่จูบ ประกบปากของชายหนุ่มที่ยังจะพูดอีก
‘อู้ว~ จูบแลกลิ้น~ แม้แต่เสียงชื้นแฉะดูดดึงก็ยังเหมือนจริงเลยแฮะ!’
ชายหนุ่มถอยห่างไม่หยุด ส่วนเหยาหย่วนรุกหน้าไม่ยั้ง ชั่ววินาทีที่ปากและลิ้นทั้งสองผละจากกัน เขาก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำน่าฟังถามด้วยน้ำเสียงหอบหายใจ “นาย...นายรู้หรือเปล่า...ว่าฉันเป็ใคร”
เหยาหย่วนคิดในใจ ‘นี่มันความฝัน ใครจะสนเล่าว่านายเป็ใคร!’ จากนั้นก็พุ่งเข้าหาอีก
เกิดเสียงดัง ‘ปัง’ ชายหนุ่มตรงหน้าหายไป เหยาหย่วนยังไม่ทันได้ร้อนอกร้อนใจ ก็สะดุ้งตื่นทันที
เขาลืมตาขึ้นก็พบว่าแสงอรุณบางเบาลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องแล้ว และตัวเขากำลังนอนทอดกายอยู่ขอบเตียงควีนไซซ์เพียงลำพัง
ตามมาด้วยศีรษะขนของสุนัขตำรวจที่โผล่ขึ้นมาจากข้างเตียง ใช้สายตาสับสนซับซ้อนมองเขา
คนถูกมองชะงักไปสองสามวินาที จากนั้นก้มมองร่างกายที่แทบเปลือยเปล่า...นอกจากกางเกงในตัวเล็กบางของเขาจะตั้งโด่แล้วยังเปียกอีก
แม่เ้าโว้ย! มือข้างหนึ่งของเขาปิด่หว่างขา ส่วนมืออีกข้างปิดปากตัวเอง จึงค่อยรู้ตัวว่าริมฝีปากตัวเองเปียกร้อนไปทั่ว
2K
