ความสามารถในการสร้างสุดยอดเมด ที่โคตรจะโอพี

ตอนที่ 53 เมดและการปฏิเสธ

เช้าวันรุ่งขึ้นกอนที่มีอาการนอนหลับไม่เพียงพออยูแล้วหลังจากที่ถูกซีโร่สวบยับเมื่อคืนก็ต้องมาถูกอาจารย์อเล็กซ์สวดอีกรอบแต่ครั้งนี้โชคดีหน่อยที่มีคาร์ลและไรจิมาร่วมเป็นเพื่อนโดนสวดด้วย

ภายในห้องทำงานของอาจารย์อเล็กซ์มีสามหน่อถูกเรียกมาพบเป็นการส่วนตัว

อาจารย์อเล็กซ์นั้นไม่ได้กล่าวว่าอะไรมากเพียงแค่เตือนคาร์ลให้เบามือหน่อย เพราะตอนนี้รุ่นพี่จอนยาวยังหลับไม่ตื่นเลย...อีกทั้งอาจารย์อเล็กซ์ยังชมคาร์ลด้วยว่าทำดีมากแล้วยกนิ้วโป้งให้พร้อมกับยิงฟันที่ขาวสะท้อนแสงใส่

สายตาของอเล็กซ์ก็มองอย่างชื่นชมไปที่คาร์ลอย่างแท้จริง...

ส่วนอาการของคาร์ลหลังจากที่อาจารย์อเล็กซ์กล่าวชมดวงตาก็ระยิบระยับดีใจแบบสุดขีด

ศิษย์และอาจารย์ชื่นชมซึ่งกันและกันอย่างสุดซึ้ง

...เหมือนภายในห้องนี้มีแค่พวกเขาสองคนไม่รู้ว่าอาจารย์อเล็กซ์เรียกกอนและไรจิมาทำไม

“หาววว!!!”

กอนหาวออกมาดวงตาของเขาเหม่อลอย ‘อยากนอนจังเลยแฮะ’

เพียงไม่นานอาจารย์อเล็กซ์ก็เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้น

“ที่อาจารย์เรียกเธอมาในเช้านี้นั่นก็เพราะอาจารย์อยากให้เธอได้ลงแข่งการประลองเดี่ยว”

พูดจบนิ้วของอาจารย์อเล็กซ์ก็ชี้ไปที่นักเรียนผู้ที่ถูกเลือก

.

.

“เป็นผมจริงๆอย่างงั้นเหรอครับอาจารย์”

คาร์ลดูดีใจขึ้นมาอีกครั้ง...

“เป็นเธอนั่นแหละเหมาะสมที่สุดแล้ว ถ้าไม่เชื่ออาจารย์จะแบ่งกล้ามเป็นหลักฐานโชว์ให้ดูหนึ่งครั้ง”

พูดจบอาจารย์อเล็กซ์ก็แบ่งกล้ามโชว์ทันทีพร้อมกับเสื้อที่อาจารย์ใส่อยู่ฉีกขาดกระจุยไปทั่วห้องไม่ต่างจากพลุดึง

กอนไรจิมองไปที่อาจารย์อเล็กซ์และคาร์ลด้วยความงุนงง‘อาจารย์จะแบ่งกล้ามโชว์ทำไมเนี่ย’พร้อมกับความสัยสนในใจ

“โอ้ววว!!! สุดยอดเลยครับอาจารย์”

คาร์ลปรบมือด้วยความปลาบปลื้มและตอบรับโดยแทบจะไม่ทันได้คิด

สิ่งที่กอนและไรจิสงสัยยังคงเป็นเรื่องเดิม

“แล้วอาจารย์เรียกผมมาทำไมเหรอครับ”

ไรจิถามออกมา...

“ไรจิเธอเองก็เป็นหน้าใหม่คลาสบราวน์ทอรัสที่อาจารย์คาดหวังไว้เช่นกัน...มีกีฬาอะไรที่สนใจบ้างหรือเปล่า”

อาจารย์อเล็กซ์ถามด้วยรอยยิ้มและยังคงแบ่งกล้ามอยู่

หลังจากที่ไรจิฟังที่อาจารย์อเล็กซ์พูดจบอาการของเขาเรียกได้ว่าตรงข้ามกับคาร์ลแทบจะทุกอย่าง ก่อนที่จะปฏิเสธอาจารย์ไปอย่างสุภาพ

“ขอโทษด้วยครับอาจารย์ผมไม่มีกีฬาอะไรที่สนใจจริงๆ”

“งั้นเหรอ...น่าเสียดายนะเธอเองก็น่าจะลองหากีฬาสักอย่างไปวัดฝีมือดูหน่อย”

สิ่งที่อาจารย์อเล็กซ์ต้องการจริงๆคืออยากให้เหล่าศิษย์ของเขาได้เข้าร่วมกีฬาทุกอย่างในครั้งนี้อย่างเต็มที่แม้จะไม่มีโอกาศชนะตั้งแต่แรกก็ตาม

กอนได้แต่ยืนมองและไม่ได้ถามในสิ่งที่สงสัยออกไป

รอแค่อาจารย์อเล็กซ์ปล่อยตัวเขาจะรีบกลับไปนอนที่โต๊ะ…

“กอนคุงวันนี้เธอดูเงียบแปลกๆนะ เธอคิดจริงๆเหรอว่าเธอจะรอดเหรอ”

อาจารย์อเล็กซ์ยิ้มแล้วหันมามองที่กอน

“อาจารย์จะให้เธอลงแข่งการประลองประเภทเดี่ยวแทนรุ่นพี่นิกที่สลบไปจากการพ่ายแพ้พวกเธอ”

...กอนที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือดวงตาของเขาพลันสว่างจ้าขึ้นมาทันที

“อาจารย์พูดอะไรออกมานะครับ จะให้ผมไปแข่งแทนรุ่นพี่เนี่ยนะ!!!รุ่นพี่คนอื่นๆมีตั้งเยอะ อีกทั้งกามายของเจ้าคาร์ลก็สูงกว่าผมหลายเท่า...ไม่มีเหตุผลเลยที่จะให้ผมไปแข่งแทนรุ่นพี่เลย”

กอนคิดว่าอาจารย์อเล็กซ์ต้องพูดเล่นแน่ๆ

ในการแข่งขันกีฬาสีนั้นรุ่นพี่ไม่สามารถไปแข่งในระดับเดียวกับรุ่นน้องได้...แต่รุ่นน้องสามารถไปแข่งกับรุ่นพี่ได้

“นั่นแหละเหตุผลคาร์ลมีกามายสูงกว่าเธอเพื่อโอกาศชนะที่สูงขึ้นอาจารย์จะส่งคาร์ลไปแข็งกับบรรดาหน้าใหม่ด้วยกัน...ส่วนเธอต้องไปแข่งแทนรุ่นพี่เพราะอาจารย์คิดว่าไม่มีรุ่นพี่คนไหนดีเท่าเธอแล้ว...และหากระหว่างประลองอยู่เธอคิดว่าสู้ไม่ไหวก็แค่พูดว่ายอมแพ้”

กอนคิดจะถามอาจารย์อเล็กซ์ว่า‘อาจารย์พูดจริงเหรอครับ’ แต่เมื่อเห็นสายตาของอาจารย์อเล็กซ์แล้วเขาจึงเลือกที่จะไม่ถามคำถามนั้นออกไป

และไม่ว่ากอนจะปฏิเสธไปเท่าไหร่ก็ตามมันก็ไม่เป็นผล

---สุดท้ายสิ่งที่เขาหวังหลังจากออกมาจากห้องของอาจารย์อเล็กซ์คือการงีบหลับที่โต๊ะเรียน

แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้นแล้ว เพราะในตอนนี้เขาไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด

ความทรงจำร้ายๆและเหตุการณ์หน้าอายบนลานประลองตอนสอบเข้าในวันนั้นมันเด้งกลับเข้ามาในหัวของเขาอีกครั้ง...หากเขาสามารถใช้สุดยอดเมดของเขาเข้าร่วมการต่อสู้ได้เขาคงไม่รู้สึกแบบบนี้แน่นอน

อาจารย์พวกนั้นไม่นับว่าสุดยอดเมดของเขาเป็นมินเนี่ยนที่เกิดจากมานาสีเขียวหากเขายังฝืนให้สุดยอดเมดมาช่วยก็จะถือว่าผิดกฎอย่างร้ายแรง...

เขาต้องต่อสู้กับผู้ที่สามารถใช้สกิลของตัวเองอย่างเต็มที่ในการแข่งขัน...กอนรู่สึกว่าแบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับเขาเลย

และเมดสาวก็มองไปที่นายท่านของเธอด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ต้องเครียดไปหรอกนะเพื่อนสู้ไม่ได้ก็แค่ยอมแพ้...นายจะตะโกนว่ายอมแพ้ตั้งแต่การประลองเริ่มเลยก็ไม่มีใครว่านายหรอกนะฮ่าฮาๆๆๆๆ”

คาร์ลพูดด้วยน้ำเสียงที่กอนฟังแล้วรู้สึกหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

“สนใจตัวเองเถอะน่า...ไม่ต้องมาสนใจเรื่องของชั้นหรอก”

“โอ้ว!! หายห่วงได้เลย...ถ้าชั้นสู้ไม่ไหวชั้นก็จะยอมแพ้ทันทีเช่นกันว่ะฮะๆๆๆๆ”

คาร์ลยังคงขำออกมาอย่างอารมณ์ดี

.

.

.

----ช่วงเวลาเลิกเรียนก็มาถึง

ในวันนี้กอนเป็นฝ่ายชวนคาร์ลและไรจิไปหาอะไรกินด้วยกันเพื่อระบายอารมณ์ความเครียด

แต่ก็ดันถูกคาร์ลตอบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว

“โทษทีนะเพื่อนชั้นมีนัดต้องไปซ้อมส่วนตัวกับอาจารย์อเล็กซ์”

คาร์ลพูดจบก็จากไปทันทีแล้วไรจิก็ปฏิเสธตามมาติดๆ...

.

.

หลังจากวันนั้นคาร์ลก็ไม่เคยว่างอีกเลยไม่ว่าจะผ่านไปกี่วันแล้วก็ตาม

คาร์ลตั้งใจกับการประลองครั้งนี้เป็นอย่างมากเขาฝึกซ้อมกับอาจารย์อเล็กซ์อย่างหนักทุกวัน

แตกต่างกับกอนที่ยังคงใช้ชีวิตในแบบปกติแทบไม่ได้ฝึกซ้อมอะไรมาก...เพราะไม่ได้คาดหวังกับชัยชนะของตัวเองอยู่แล้ว...

แต่ก็ใช่ว่ากอนจะไม่ฝึกฝนอะไรเลยเสียทีเดียวเขายังมีฝึกฝนกามายในด้านที่ตัวเองต้องการอยู่บ้าง

.

.

.

-----เวลาร่วงเลยผ่านไปอย่างรวดเร็ว

และแล้ววันแห่งงานกีฬาสีของโรงเรียนเกรทเทอร์เกอแรนด้าก็มาถึง

.

.

.

ฝากติดตามผลงาน เพจเฟสบุ๊ค : https://bit.ly/3aJY2ic