บุปผาคืนชะตา หมื่นิญญาคำนับนาง
ตอนที่ 26 ก่อนประตูตำหนักคุนหนิงปิดลง
รถม้าลายหงส์ทองจอดรออยู่หน้ากรมบรรพชน
ม่านสีทองเข้มถูกปักด้วยหงส์กางปีกเต็มตัว ไม่ใช่หงส์ครึ่งปีกที่เคยปรากฏบนตราลับของสำนักผนึกิญญา แต่เป็ตราที่ใช้แทนพระราชอำนาจแห่งวังหลังอย่างเปิดเผย
มันไม่จำเป็ต้องซ่อนอีกแล้ว
เสิ่นเยว่หลันยืนมองรถม้าคันนั้นใต้แสงยามสาย ข้างหนึ่งของนางคืออวี้หรงที่กอดตราหงส์ของบิดาไว้แน่น อีกข้างคือหลี่เฟิงเหยียนผู้ยังมีสีหน้าซีดจากการใช้พลังต่อเนื่องตลอดคืน
ด้านหลัง หมอหลวงหลินถูกโซ่เงินมัดทั้งตัว ใบหน้าแก่ชราลงหลายสิบปีหลังสูญเสียเศษหัวใจของหลินหว่านชิง เขาหอบหายใจอย่างคนที่เพิ่งถูกดึงกลับมารับอายุทั้งหมดที่ขโมยไป
เยี่ยนชางยืนอยู่ข้างเขา
อดีตอาจารย์กับศิษย์เอกไม่ได้พูดกัน
คนหนึ่งเคยสอนวิชาให้ศิษย์เพื่อเฝ้าประตู
อีกคนใช้วิชานั้นขโมยอายุจากหัวใจผู้บริสุทธิ์
ระหว่างพวกเขาเหลือเพียงความผิดที่ไม่มีคำใดแก้ได้
ขุนนางฟ่านเหอแห่งกรมบรรพชนถือราชโองการด้วยมือสั่น
“รถม้าจากวังได้รับคำสั่งให้รับทุกคนเข้าเฝ้าทันทีขอรับ หากล่าช้า…”
เสิ่นจื้อหยวนหันไปมองเขา
ฟ่านเหอรีบกลืนคำที่เหลือ
ราชครูเฮยรับราชโองการมาตรวจอีกครั้ง ก่อนกล่าวเสียงต่ำ
“ตราจริง แต่ผู้ใช้ตรารู้รายละเอียดเร็วเกินไป เราต้องถือว่าคนส่งข่าวอยู่ใกล้พวกเราตลอด”
เยว่หลันมองเ้าหน้าที่กรมบรรพชนที่ยืนก้มหน้าเรียงราย
อาจเป็ใครคนหนึ่งในหมู่พวกเขา
อาจเป็ิญญาที่ถูกควบคุม
อาจเป็อักขระบนกำแพง
หรืออาจเป็เศษหัวใจที่หมอหลวงหลินเคยใช้เชื่อมกับตำหนักคุนหนิง
สถานที่ใดก็ตามที่มีหงส์ทองทิ้งร่องรอยไว้ ย่อมมีหูของมัน
“เราจะยังไม่ขึ้นรถวัง” เยว่หลันกล่าว
ฟ่านเหอหน้าซีด
“แต่ราชโองการ…”
“ไม่ได้สั่งให้ขึ้นรถคันนี้” นางตอบ “เพียงสั่งให้เข้าเฝ้า”
ประโยคเดียวกันกับคืนที่นางปฏิเสธรถม้าตำหนักคุนหนิง
ครั้งนั้นนางยังเป็คุณหนูใหญ่ที่ถูกบีบให้เข้าไปในกับดัก
ครั้งนี้นางถือปิ่นอีกครึ่งหนึ่ง มีเศษหัวใจมารดาอยู่ในมือ มีอวี้หรงผู้ถือสายเืราชวงศ์ที่ถูกลบชื่อ และมีคนที่ฮองเฮา้าปิดปากยืนอยู่ข้างหลัง
นางจะไม่ขึ้นพาหนะที่ศัตรูเตรียมให้อีก
เสิ่นจื้อหยวนออกคำสั่ง
“กลับจวนเสิ่น”
ฟ่านเหอรีบกล่าว “ท่านแม่ทัพ หากกลับจวนก่อนอาจถูกมองว่าขัดราชโองการ…”
หลี่เฟิงเหยียนตอบแทน
“จวนฉีหลิงต้องตรวจสอบของต้องห้ามก่อนนำเข้าวัง หากผู้ใดถาม ให้บอกว่าเป็คำสั่งข้า”
ฟ่านเหอไม่กล้าท้วง
เสิ่นเยว่หลันหันไปมองรถม้าหงส์ทองอีกครั้ง
หลังม่านรถไม่มีคน
แต่เงารูปหนึ่งคล้ายสตรีนั่งอยู่ด้านในเพียงชั่วครู่
เมื่อนางกะพริบตา เงานั้นก็หายไป
เสียงหงส์อาฆาตดังขึ้นในใจ
“หนีไปเถิด…”
“ไม่ว่าอย่างไร เ้าก็ต้องกลับมาหาข้า”
เยว่หลันไม่ตอบ
นางหันหลังขึ้นรถม้าจวนเสิ่น
การไม่ตอบรับคือด่านแรกของการไม่ถูกควบคุม
เมื่อขบวนกลับถึงจวนเสิ่น ประตูใหญ่ยังคงปิดแน่น
ร่องรอยการต่อสู้ในสวนเหมยยังไม่ได้เก็บทั้งหมด กลีบดอกสีแดงบางส่วนติดอยู่ตามพื้นทางเดิน รากต้นเหมยที่เคยพุ่งขึ้นจากดินกลับลงไปแล้ว แต่พื้นสวนยังมีรอยแตกเป็เส้นยาว เหมือนาแบนร่างของบ้านทั้งหลัง
บ่าวไพร่ทุกคนได้รับคำสั่งให้อยู่ในเรือน ห้ามออกมาโดยไร้เหตุผล
องครักษ์วางกำลังรอบกำแพง
พ่อบ้านเฉินเปลี่ยนคนเฝ้าประตูทั้งหมด
ธูปทุกดอกในจวนถูกตรวจ
น้ำทุกถังถูกปิดผนึก
แม้แต่กระดาษที่ใช้เขียนจดหมายก็ถูกนับ
จวนเสิ่นไม่ใช่เพียงบ้านอีกต่อไป
มันคือป้อมปราการที่กำลังเตรียมรับศึกครั้งสุดท้าย
เยว่หลันพาทุกคนเข้าเรือนหลันฮวา
บนโต๊ะกลางห้อง ปิ่นเหมยทองสองส่วนยังวางแยกกันอยู่บนผ้าดำ ด้านข้างคือกล่องหยกขาวที่บรรจุหัวใจส่วนหลักของหลินหว่านชิง
เมื่อเศษหัวใจที่นำกลับจากกรมบรรพชนถูกยกเข้ามา กล่องหยกก็สั่นขึ้นทันที
ตุบ
หัวใจด้านในเต้นหนึ่งครั้ง
เศษหัวใจในมือเยว่หลันตอบรับด้วยแสงสีขาวแดง
ตุบ
ทุกคนในห้องเงียบลง
หลัวมามาคุกเข่าอยู่ข้างโต๊ะ น้ำตาไหลทันที
“ฮูหยินกำลังเรียกส่วนของตนเองกลับเ้าค่ะ”
เสิ่นจื้อหยวนยืนอยู่หน้าโต๊ะ ร่างของแม่ทัพใหญ่แข็งเกร็ง
เขาอยากเข้าไปใกล้
แต่กลัวแม้แต่ลมหายใจตนเองจะทำให้หัวใจภรรยาเจ็บ
“ต้องทำอย่างไร” เขาถามเสียงแหบ
เยี่ยนชางตอบ
“ต้องประกอบหัวใจก่อนปิ่น”
ทุกสายตาหันไปหาเขา
“เหตุใด” ราชครูเฮยถาม
“ปิ่นเหมยทองเก็บความทรงจำของหลินหว่านชิงไว้จำนวนมาก หากประกอบปิ่นตอนหัวใจนางยังไม่สมบูรณ์ ความทรงจำเ่าั้จะไหลเข้าสู่รอยแหว่ง และอาจทำให้ิญญานางแตกซ้ำ”
เสิ่นจื้อหยวนกำมือแน่น
“แล้วการประกอบหัวใจอันตรายหรือไม่”
เยี่ยนชางมองเยว่หลัน
“อันตรายต่อบุตรีนาง”
เสิ่นจื้อหยวนหน้าเปลี่ยนทันที
“ไม่ได้”
เยว่หลันยังไม่ทันพูด เขาก็ปฏิเสธแล้ว
เยี่ยนชางถอนหายใจเบา ๆ
“ข้ายังไม่ได้บอกวิธี”
“ทุกวิธีของสำนักเ้าลงท้ายด้วยใช้เืลูกข้า”
“ครั้งนี้ไม่ใช้เื”
เสิ่นจื้อหยวนยังไม่คลายสีหน้า
“ใช้สิ่งใด”
“ความทรงจำ”
ห้องทั้งห้องเงียบลง
เยี่ยนชางมองกล่องหยก
“หัวใจของหลินหว่านชิงถูกแยกกันมาสิบหกปี ส่วนหลักจำความรักและความผูกพัน ส่วนที่หมอหลวงหลินฝังไว้ในร่างจำเพียงความเ็ป การแยกชิ้นส่วนกลับมาประกอบกันโดยตรง อาจทำให้ความเจ็บกัดกินความทรงจำทั้งหมด”
เยว่หลันเข้าใจช้า ๆ
“จึงต้องมีคนเป็สะพาน”
“ใช่”
“และคนผู้นั้นคือข้า”
เยี่ยนชางพยักหน้า
“เ้ามีทั้งเืของนาง ความทรงจำร่วมกับนาง และตราเหมยโลหิต หากเ้าทำให้อดีตทั้งสองด้านยอมรับกันได้ หัวใจจะกลับเป็หนึ่ง”
เสิ่นจื้อหยวนถาม
“ถ้านางทำไม่ได้”
เยี่ยนชางตอบตรง
“ความเจ็บจากหัวใจส่วนที่สองจะไหลเข้าสู่นางทั้งหมด”
ใบหน้าของเสิ่นจื้อหยวนเย็นลง
“หาอย่างอื่น”
ราชครูเฮยส่ายหน้า
“ไม่มีเวลา ถ้าหัวใจไม่ครบ เราใช้มันเปิดทางใต้โลงหินไม่ได้ และหงส์อาฆาตยังใช้รอยแหว่งดึงิญญาหลินหว่านชิงกลับไปได้ทุกเมื่อ”
หลี่เฟิงเหยียนมองเยว่หลัน
“ข้าจะเข้าไปกับเ้า”
เยี่ยนชางกล่าวทันที
“ไม่ได้”
เขาหันไปมองอดีตเ้าสำนัก
“เหตุใด”
“หัวใจิญญาของเ้าผูกกับนางอยู่ หากเข้าไปในความทรงจำหัวใจมารดาพร้อมกัน พลังทั้งสามอาจรวมเป็สัญญาที่ไม่มีทางถอน”
ราชครูเฮยถาม
“สัญญาชนิดใด”
เยี่ยนชางตอบช้า ๆ
“สัญญาคู่ชีวิตระหว่างคนเป็ ผู้ถือจันทร์ดำ และหัวใจผู้เฝ้าผนึก”
เสิ่นจื้อหยวนหันขวับไปหาหลี่เฟิงเหยียน
“ท่านอยู่ด้านนอก”
ฉีหลิงอ๋องยังไม่ละสายตาจากเยว่หลัน
“ถ้านางเกิดอันตราย…”
“ข้าจะดึงลูกข้าออกเอง”
“ท่านมองไม่เห็นสิ่งข้างใน”
“แต่ข้าเป็พ่อนาง”
น้ำเสียงของเสิ่นจื้อหยวนหนักแน่น
หลี่เฟิงเหยียนเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนกล่าวกับเยว่หลัน
“ถ้าได้ยินเสียงข้าในนั้น อย่าตอบ”
นางขมวดคิ้ว
“ท่านไม่ได้เข้าไป”
“เพราะข้าไม่ได้เข้า เสียงข้าในนั้นจึงไม่ใช่ข้า”
เยว่หลันพยักหน้า
“ข้าจะจำไว้”
เสิ่นจื้อหยวนกล่าว “พ่อด้วย หากได้ยินเสียงพ่อสั่งให้เ้าอยู่ต่อ อย่าเชื่อ”
นางหันไปมองเขา
“เหตุใดท่านพ่อปลอมจึงสั่งให้ข้าอยู่ต่อ”
“เพราะพ่อจริงจะสั่งให้เ้ากลับออกมา”
น้ำตาเกือบคลอขึ้นในดวงตาเยว่หลัน
แต่เวลานี้นางยิ้มเพียงบาง ๆ
“เ้าค่ะ”
พิธีประกอบหัวใจเริ่มขึ้นกลางเรือนหลันฮวา
ประตูหน้าต่างทุกบานถูกปิด
หลัวมามาเฝ้าทางเหนือ
ราชครูเฮยวางอักขระเงินทางใต้
เยี่ยนชางนั่งทางตะวันตกคอยนำพิธี
หลี่เฟิงเหยียนยืนทางตะวันออกพร้อมกระบี่ดำ
เสิ่นจื้อหยวนนั่งอยู่ใกล้บุตรีที่สุด
อวี้หรงยืนข้างชิงหลัวด้านนอกวงพิธี
นางกอดตราหงส์ไว้แน่น แต่ไม่ได้เข้ามาใกล้ เพราะตราในตัวนางอาจรบกวนการประกอบหัวใจ
หมอหลวงหลินถูกมัดไว้ในมุมห้อง
เมื่อเห็นสิ่งที่ทุกคนกำลังทำ เขาหัวเราะเสียงแหบ
“ต่อให้ประกอบได้ หัวใจนางก็ไม่ได้สะอาดเหมือนเดิม หงส์อาฆาตทิ้งรอยไว้ในนั้นแล้ว”
เสิ่นจื้อหยวนมองเขา
เพียงสายตาเดียวทำให้หมอหลวงหยุดหัวเราะ
เยว่หลันนั่งหน้ากล่องหยก
เศษหัวใจส่วนที่ได้คืนมาถูกวางบนผ้าขาวตรงหน้า
เยี่ยนชางกล่าว
“วางมือทั้งสองข้างข้างกล่อง ไม่แตะหัวใจโดยตรง”
นางทำตาม
“หลับตา”
เยว่หลันหลับตาลง
เสียงสุดท้ายที่ได้ยินคือหลี่เฟิงเหยียน
“กลับมา”
นางไม่ได้ตอบ
เพียงจำเสียงจริงของเขาไว้
จากนั้นความมืดก็กลืนทุกอย่าง
เยว่หลันลืมตาขึ้นกลางเรือนหลันฮวาในอดีต
แสงแดดอ่อนส่องผ่านม่านหน้าต่าง กลิ่นดอกกล้วยไม้กับน้ำชาลอยอยู่ในอากาศ ไม่มีธูปขาว ไม่มีเื ไม่มีรอยผนึก และไม่มีเสียงประตูใต้สวนเหมย
นางได้ยินเสียงหัวเราะของเด็ก
เมื่อหันไป นางเห็นตนเองในวัยห้าขวบกำลังวิ่งรอบโต๊ะพร้อมขนมในมือ หลินหว่านชิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะปักผ้า ใบหน้างดงามและมีชีวิต ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“หลันเอ๋อร์ อย่าวิ่ง เดี๋ยวล้ม”
เด็กหญิงหัวเราะ
“ท่านแม่จับลูกไม่ทัน!”
หลินหว่านชิงวางเข็มลงแล้วลุกไล่จับ
ทั้งสองหัวเราะ
ภาพนั้นธรรมดาเกินไป
และงดงามจนเยว่หลันเจ็บไปทั้งหัวใจ
นางยืนมองอยู่ข้างประตู น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
นี่คือความทรงจำของหัวใจส่วนหลัก
ความรัก
ความอ่อนโยน
ความสุขที่เคยมีจริง
หลินหว่านชิงในความทรงจำอุ้มเด็กหญิงขึ้น
“หากวันหนึ่งแม่ไม่อยู่ หลันเอ๋อร์ต้องกินข้าวให้ตรงเวลา”
เด็กหญิงทำหน้าบึ้ง
“ท่านแม่จะไปไหน”
“แม่เพียงพูดเผื่อไว้”
“ไม่เอา ลูกไม่ให้ท่านแม่ไป”
หลินหว่านชิงยิ้มเศร้า แล้วกอดลูกแน่น
“แม่ก็ไม่อยากไป”
เยว่หลันก้าวเข้าไปใกล้
“ท่านแม่…”
แต่ภาพตรงหน้าพลันเปลี่ยน
เสียงหัวเราะของเด็กหายไป
แสงแดดดับลง
กลิ่นดอกไม้กลายเป็กลิ่นยา
พื้นห้องเต็มไปด้วยเื
หลินหว่านชิงนอนอยู่บนเตียงในคืนสุดท้าย มือถูกมัด ใบหน้าซีดเผือด ฮูหยินรองยืนร้องไห้อยู่ด้านหนึ่ง ส่วนหมอหลวงหลินในวัยหนุ่มถือมีดเงินอยู่ข้างเตียง
“อย่าทำร้ายนาง” ฮูหยินรองพูดเสียงสั่น “ท่านบอกว่าจะเพียงทำให้นางหลับ”
หมอหลวงหลินตอบอย่างเ็า
“หงส์ทอง้าหัวใจ ผู้รู้มากเกินไปไม่มีทางหลับแล้วตื่นขึ้นอีก”
หลินหว่านชิงมองฮูหยินรอง
“เยี่ยนซู…ช่วยลูกข้า…”
ฮูหยินรองตัวสั่น
“ข้า…”
“นางไม่เกี่ยว”
หมอหลวงหัวเราะ
“บุตรีของท่านเกี่ยวมากที่สุด”
มีดเงินแทงลง
เยว่หลันกรีดร้อง
“หยุด!”
นางพุ่งเข้าไป แต่ร่างผ่านทุกคนราวหมอก
หลินหว่านชิงร้องด้วยความเ็ป
เสียงนั้นไม่ได้เหมือนคำบรรยาย ไม่ได้เหมือนภาพนิมิตจาง ๆ
มันจริง
จริงจนเยว่หลันล้มลงคุกเข่า มือกุมอกตนเอง
ความเจ็บของมารดาไหลเข้ามา
มีดกรีดอก
เืไหล
ลมหายใจขาด
หัวใจถูกฉีกออกจากร่าง
“หลันเอ๋อร์…”
หลินหว่านชิงเรียกลูกในวินาทีที่หัวใจถูกยกขึ้น
“อย่ามาเห็น…”
แต่นางเห็นแล้ว
น้ำตาของเยว่หลันไหลไม่หยุด
“ท่านแม่ ลูกอยู่นี่…”
ภาพเปลี่ยนอีกครั้ง
หัวใจส่วนที่ถูกตัดถูกฝังเข้าในอกหมอหลวงหลิน
มันไม่มีดวงตา
แต่รับรู้ทุกอย่าง
รับรู้ว่าร่างของคนขโมยมีชีวิตต่อ
รับรู้ว่าคนผู้นั้นหัวเราะ
รับรู้ว่าเืของตนถูกใช้ปรุงยา
รับรู้ว่าลูกสาวโตขึ้นโดยไม่รู้ความจริง
รับรู้ว่าฮองเฮาใช้เสียงปลอมเรียกลูก
รับรู้ว่าหงส์อาฆาตดูดความเจ็บไปหล่อเลี้ยงตนเอง
ความทรงจำส่วนนี้ไม่มีความอ่อนโยน
มีเพียงความเจ็บ
ความโกรธ
ความกลัว
และคำถามว่าเหตุใดลูกยังไม่มา
เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังเยว่หลัน
“เ้ามาช้า”
นางหันไป
หลินหว่านชิงอีกคนยืนอยู่ตรงนั้น
ไม่ใช่มารดาในความทรงจำอบอุ่น
แต่เป็มารดาที่อกมีแผลเปิด ดวงตาดำสนิท เืไหลลงตามชุดสีขาว ใบหน้านางเต็มไปด้วยความแค้น
“ท่านแม่…”
“เหตุใดไม่มาช่วยแม่เร็วกว่านี้”
คำถามนั้นแทงลึก
เยว่หลันรู้ว่านี่คือความเจ็บของหัวใจส่วนที่สอง
ไม่ใช่มารดาทั้งหมด
แต่เป็ส่วนที่ถูกทิ้งให้อยู่กับคนร้ายสิบหกปี
“ลูกไม่รู้…”
“เ้าไม่รู้?” ร่างเืหัวเราะ “เ้าดื่มชา ยิ้มให้องค์ชาย รักคนที่ช่วยพวกมันทำลายเรา แล้วบอกว่าไม่รู้?”
เยว่หลันหน้าเสีย
ภาพชาติที่แล้วปรากฏขึ้นรอบตัว
นางยิ้มให้หลี่จวินเฉิง
ยอมอ่อนข้อให้อวี้หรง
ไม่ฟังคำเตือน
ปล่อยให้ตระกูลเสิ่นถูกลากไปลานปะา
เสียงมารดาเืกล่าว
“ทุกคนตายเพราะเ้า”
ประโยคเดียวกับที่ความรู้สึกผิดเคยกระซิบแก่นางมาตลอด
เยว่หลันกำมือแน่น
“ไม่จริง”
“บิดาเ้าตายเพราะปกป้องเ้า”
“เขาตายเพราะคนชั่วใส่ร้าย”
“บ่าวทั้งจวนตายเพราะเ้าหลงผู้ชาย”
“ข้าผิดที่ไว้ใจคนผิด แต่คนฆ่าคือพวกเขา”
“แม่ถูกควักหัวใจ เพราะให้กำเนิดเ้า”
เยว่หลันตัวสั่น
คำนี้เจ็บที่สุด
มารดาเืเดินเข้ามาใกล้
“ถ้าไม่มีเ้า แม่คงไม่ต้องถูกใช้เป็สะพานของเหมยโลหิต”
เยว่หลันถอยหนึ่งก้าว
เสียงคนอื่นเริ่มดังรอบตัว
เสียงบิดา
“หลันเอ๋อร์ อยู่ที่นี่กับแม่เ้าเถิด”
ไม่ใช่เสียงจริง
นางจำได้
เสียงชิงหลัว
“คุณหนู ทุกคนข้างนอกตายหมดแล้ว อย่ากลับไปเลย”
ไม่ใช่เสียงจริง
เสียงหลี่เฟิงเหยียน
“ข้าเหนื่อยพอแล้ว เ้าควรอยู่กับความตาย”
ไม่ใช่เขา
เยว่หลันหลับตาลง
ความกลัวคืออะไร
กลัวว่ามารดาโทษนาง
กลัวว่าบิดาตายเพราะนาง
กลัวว่าหลี่เฟิงเหยียนช่วยนางเพราะหน้าที่
กลัวว่าการกลับมาของนางเป็สาเหตุให้ทุกคนเจ็บซ้ำ
นางยอมรับทุกความกลัวนั้น
แต่ไม่ยอมให้มันพูดแทนความจริง
เยว่หลันลืมตาขึ้น
“ท่านไม่ใช่มารดาข้าทั้งหมด”
ร่างเืหยุด
“เ้ากล้าปฏิเสธแม่?”
“ข้าไม่ได้ปฏิเสธท่าน” เยว่หลันกล่าว “ข้ายอมรับว่าความเจ็บนี้เป็ของท่าน ยอมรับว่าท่านโกรธ ยอมรับว่าท่านเคยรอจนสิ้นหวัง”
นางเดินเข้าไปใกล้
“แต่ท่านแม่ที่ข้ารู้จัก ไม่เคยใช้ความรักทำให้ลูกอยากตายตาม”
ร่างเืสั่น
เยว่หลันกล่าวต่อ
“ท่านอาจมีส่วนหนึ่งที่โทษข้า และข้าจะไม่บังคับให้ส่วนนั้นให้อภัยทันที”
นางยื่นมือออก
“แต่กลับมาเถิดเ้าค่ะ”
“กลับไปทำไม”
“กลับไปพบท่านพ่อ”
ดวงตาดำของร่างเืไหว
“เขายังรอท่าน”
เืที่ไหลจากอกมารดาหยุดลงเล็กน้อย
“จื้อหยวน…”
“เขาได้ยินเสียงท่านแล้ว เขายังโทษตนเอง และเขาอยากได้หัวใจของท่านคืน แม้ว่าหัวใจนั้นจะเต็มไปด้วยความเจ็บก็ตาม”
ร่างเืมองมือนาง
“แล้วเ้าไม่กลัวหรือ”
“กลัว”
“กลัวแม่เกลียดเ้า?”
“กลัว”
“แล้วยังอยากให้แม่กลับ?”
น้ำตาของเยว่หลันไหล
“เ้าค่ะ”
นางยิ้มทั้งน้ำตา
“เพราะหัวใจที่เจ็บก็ยังเป็หัวใจของท่าน ไม่จำเป็ต้องสมบูรณ์แบบจึงจะควรกลับบ้าน”
ความมืดรอบตัวสั่นไหว
ร่างเืค่อย ๆ ยื่นมือมา
ปลายนิ้วทั้งสองแตะกัน
ทันใดนั้น ความเ็ปทั้งหมดไหลเข้าสู่เยว่หลัน
นางกรีดร้อง
ภาพมีด
เสียงร้อง
ความหนาว
สิบหกปีในอกคนร้าย
ความเกลียด
ความคิดถึง
ความกลัวว่าลูกจะลืม
ความอยากกลับไปหาสามี
และความเสียใจที่ไม่ได้เห็นลูกเติบโต
ทุกอย่างไหลผ่านนาง
แต่เยว่หลันไม่ปล่อยมือ
“กลับบ้านเถิดเ้าค่ะ…”
ร่างเืร้องไห้
แผลที่อกค่อย ๆ ปิด
ดวงตาดำเปลี่ยนกลับเป็ดวงตาของหลินหว่านชิง
มารดายื่นมืออีกข้างแตะแก้มลูก
“หลันเอ๋อร์โตแล้ว”
เยว่หลันสะอื้น
“ท่านแม่…”
“แม่ไม่เคยโทษเ้า”
คำที่นางกลัวว่าจะไม่มีวันได้ยิน ถูกกล่าวออกมาเบามาก
“แม่โกรธ โกรธทุกคนที่ทำร้ายเรา โกรธตนเองที่ปกป้องเ้าไม่พอ แต่แม่ไม่เคยโทษที่เ้าเกิดมา”
เยว่หลันร้องไห้ราวกลับเป็เด็กอีกครั้ง
หลินหว่านชิงกอดนาง
“เ้าคือสิ่งดีที่สุดที่แม่เคยเลือก”
แสงสีขาวและแดงรวมเข้าด้วยกัน
ความทรงจำอบอุ่นกับความเ็ปไม่ได้ลบกัน
แต่วางอยู่ในหัวใจดวงเดียวกัน
หัวใจที่รักได้
เจ็บได้
โกรธได้
และยังเลือกกลับบ้านได้
ก่อนภาพดับ หลินหว่านชิงกระซิบ
“ระวังคนที่ถือพระลัญจกร…”
“ไม่ใช่จวินเฉิงคนเดียว…”
เยว่หลันยังไม่ทันถาม
แสงก็พุ่งเข้ากลางอกนาง
นางลืมตาขึ้นในเรือนหลันฮวา
ลมหายใจแรกเจ็บจนเกือบขาด
เสิ่นจื้อหยวนประคองนางไว้ทันที
“หลันเอ๋อร์!”
นางหอบหายใจ น้ำตายังไหล
แต่สิ่งแรกที่มองคือกล่องหยก
เศษหัวใจส่วนที่สองหายไปแล้ว
หัวใจในกล่องกลับเป็ดวงสมบูรณ์
รอยแหว่งปิดสนิท
สีขาวซีดเริ่มมีสีแดงอ่อน
และมันเต้นอย่างมั่นคง
ตุบ
ตุบ
ตุบ
หลัวมามาร้องไห้คุกเข่าลง
เสิ่นจื้อหยวนมองหัวใจภรรยา มือสั่นอย่างควบคุมไม่ได้
แสงขาวจากกล่องหยกลอยขึ้นเป็เงาสตรี
หลินหว่านชิงปรากฏตัวตรงหน้าเขา
ไม่ใช่บันทึก
ไม่ใช่เสียงแตกพร่า
ไม่ใช่เปลือกปลอมของหงส์อาฆาต
แต่ิญญาที่มีใบหน้าชัดเจนและดวงตาอ่อนโยน
“จื้อหยวน”
เสิ่นจื้อหยวนลุกขึ้นช้า ๆ
ดาบที่ไม่เคยหลุดจากมือเขาตกลงบนพื้น
เคร้ง
“หว่านชิง…”
นางยิ้ม
น้ำตาไหลจากดวงตาิญญา
“ข้ากลับมาแล้ว”
เสิ่นจื้อหยวนยื่นมือออก แต่หยุดก่อนแตะ เพราะรู้ว่าร่างนางอาจไม่มีัั
หลินหว่านชิงกลับยกมือวางทับมือเขา
แม้โปร่งแสง
แต่เกิดความอุ่นขึ้นชั่วครู่
แม่ทัพเสิ่นหลับตาลง น้ำตาไหลโดยไม่ปิดบัง
“ขอโทษ…”
หลินหว่านชิงส่ายหน้า
“พอแล้ว”
คำนี้ไม่ได้หมายถึงให้อภัยทุกอย่าง
แต่มันหมายถึงหยุดลงโทษตนเองเสียที
เสิ่นเยว่หลันมองบิดามารดา
ความเจ็บในอกยังอยู่
แต่ครั้งแรก ความเจ็บนั้นไม่ว่างเปล่า
หัวใจมารดากลับมาแล้ว
ครบจริง ๆ
อวี้หรงยืนอยู่ด้านนอกวงพิธี นางมองภาพครอบครัวตรงหน้าอย่างเงียบงัน ดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะเอ่ย
ทั้งอิจฉา
เศร้า
และดีใจแทน
นางเคยอยากแย่งทุกอย่างจากเยว่หลัน
แต่ตอนนี้เมื่อเห็นสิ่งที่เยว่หลันได้คืนมา นางกลับรู้ว่าความรักเช่นนี้แย่งไม่ได้ั้แ่ต้น
มันเกิดจากคนที่เลือกกัน
ไม่ใช่ตำแหน่ง
หลินหว่านชิงหันไปมองอวี้หรง
หญิงสาวตัวแข็งทันที
นางหลบตา
“ฮูหยินใหญ่…”
หลินหว่านชิงมองนางอยู่นาน
“อวี้หรง”
เพียงได้ยินชื่อจากปากผู้หญิงที่ตนมีส่วนทำร้าย ลูกตาของอวี้หรงก็แดงขึ้นทันที
“ข้า…”
นางคุกเข่าลง
“ข้าไม่กล้าขออภัย…”
หลินหว่านชิงตอบอย่างสงบ
“เช่นนั้นยังไม่ต้องขอ”
อวี้หรงเงยหน้าขึ้น
“คำขอโทษที่ยังไม่มีการชดใช้ ย่อมเบาเกินไป” นางกล่าว “แต่การที่เ้ากล้าเลือกปล่อยบิดา และปฏิเสธตราหงส์ คือก้าวหนึ่งแล้ว”
อวี้หรงน้ำตาไหล
“ท่านไม่เกลียดข้าหรือ”
หลินหว่านชิงนิ่งไปเล็กน้อย
“ข้าเกลียดสิ่งที่เกิดกับลูกข้า และยังไม่อาจมองข้ามสิ่งที่เ้าทำ”
คำตอบตรงทำให้อวี้หรงก้มหน้า
“แต่ข้าไม่คิดว่าเด็กคนหนึ่งควรถูกสร้างมาเพื่อเป็ภาชนะ”
หลินหว่านชิงกล่าวต่อ
“เ้ามีชีวิตอยู่เถิด แล้วพิสูจน์ว่าเ้าเป็คน ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสร้าง”
อวี้หรงคำนับจนหน้าผากแตะพื้น
“ข้าจะจำไว้”
หลังหัวใจสมบูรณ์ พิธีประกอบปิ่นจึงเริ่มขึ้น
ปิ่นเหมยทองสองส่วนถูกเลื่อนเข้าหากันบนผ้าดำ
หลินหว่านชิงนั่งอยู่ด้านหนึ่ง
เยว่หลันอยู่อีกด้าน
หลี่เฟิงเหยียนยืนระวังพลังประตู
ราชครูเฮยกับเยี่ยนชางปิดวงผนึก
ส่วนอวี้หรงถือ ตราหงส์ของบิดาไว้
ครั้งนี้ไม่มีเื
หลินหว่านชิงใช้แสงจากหัวใจแตะรอยหักของปิ่น
สองส่วนสั่นแรง
ความทรงจำมากมายลอยขึ้นรอบห้องเป็ภาพแตก ๆ
หลี่จวินเฉิงถือปิ่น
ฮองเฮาวางมันข้างโลงหิน
หมอหลวงหลินใช้ปลายปิ่นกรีดหัวใจ
หลี่เหวินเจามอบตราหงส์ให้หลินหว่านชิง
เยี่ยนซูขโมยเศษปิ่น
และภาพหนึ่งที่ไม่เคยมีใครเห็น
ฮ่องเต้ในวัยหนุ่มยืนอยู่หน้าหอคำสาบาน พร้อมขันทีผู้หนึ่งถือพระลัญจกร
ขันทีคนนั้นไม่ใช่คนที่อยู่ข้างพระองค์ในปัจจุบัน
แต่ใบหน้าคล้ายกันอย่างยิ่ง
ภาพผ่านไปเร็ว
เยว่หลันยังจับความหมายไม่ได้
ปิ่นทั้งสองส่วนประกบกัน
แสงทองพุ่งทั่วห้อง
รอยต่อหายไปช้า ๆ
ดอกเหมยทองบนหัวปิ่นบานออก กลีบชั้นในมีอักขระสีแดงเล็กมากซ่อนอยู่
ราชครูเฮยอ่านออก
“ประตูเปิดเมื่อหัวใจไร้ชื่อ
ประตูปิดเมื่อหงส์จำชื่อเดิม”
หลินหว่านชิงกล่าว
“ปิ่นสมบูรณ์แล้ว”
เยว่หลันใช้ผ้าขาวรับมัน
ทันทีที่ถือไว้ นางได้ยินเสียงจำนวนมาก
แต่ไม่ถูกดูดเข้าสู่ความทรงจำเหมือนก่อน
เพราะหัวใจมารดาคอยกั้นไว้
ปิ่นไม่ใช่เพียงกุญแจ
เป็หลักฐาน
เป็บันทึก
และเป็ดาบที่ใช้ตัดคำลวงของหงส์อาฆาต
“ตอนนี้เรามีปิ่นสมบูรณ์ หัวใจสมบูรณ์ และตราหงส์” ราชครูเฮยกล่าว “เข้าใต้ตำหนักคุนหนิงได้”
เยี่ยนชางมองหมอหลวงหลิน
“เหลือชื่อจริง”
ทุกคนหันไปหานักโทษ
หมอหลวงนั่งพิงเสา สีหน้าอ่อนแรงแต่ดวงตายังมีความดื้อรั้น
“ข้าบอกแล้ว จะพูดหน้าตำหนักคุนหนิง”
เสิ่นจื้อหยวนกล่าวเย็น ๆ
“หากถึงแล้วไม่พูด ข้าจะเริ่มตัดนิ้วเ้าให้ตรงกับจำนวนพยางค์”
ราชครูเฮยกระแอม
“ท่านแม่ทัพ ชื่อจริงของหงส์อาฆาตอาจยาวกว่าสิบนิ้ว”
“เช่นนั้นต่อด้วยขา”
หมอหลวงหน้าซีดลง
เยี่ยนชางหัวเราะเบา ๆ
“ข้าชอบวิธีเจรจาของจวนเสิ่น”
แผนเข้าสู่วังถูกวางบนโต๊ะเดียวกับปิ่น
ราชโองการ้าห้าสิ่ง
เยี่ยนชาง
หมอหลวงหลิน
ปิ่นเหมยทอง
ตราหงส์
และคุณหนูทั้งสอง
ถ้านำทุกอย่างจริงเข้าไปพร้อมกัน เท่ากับยกกุญแจทั้งหมดให้ศัตรู
จึงต้องมีของจริงและของปลอมสลับกัน
หลี่เฟิงเหยียนวางกระดาษดำห้าแผ่นบนโต๊ะ
“สร้างเงาได้สามอย่างโดยไม่ทำให้ตรวจพบง่ายเกินไป คนหนึ่ง ของสองชิ้น”
เยว่หลันถาม “คนใดจะเป็ตัวปลอม”
ทุกคนมองหมอหลวงหลิน
เขาหน้าซีดทันที
“ไม่ใช่ข้า”
“ท่านเป็คนที่ฮองเฮา้าฆ่าที่สุด” เยว่หลันกล่าว “จึงเหมาะเป็ตัวจริงที่สุด”
“แล้วใครปลอม”
เยว่หลันมองเยี่ยนชาง
ชายชราหัวเราะ
“ข้าแก่แล้ว แต่ยังไม่อยากให้เงาเดินเข้าวังแทนตนเอง”
ราชครูเฮยกล่าว “เยี่ยนชางต้องเป็ตัวจริง เขารู้ทางและผนึกเก่า”
อวี้หรงถาม “เช่นนั้นใคร”
สายตาของเยว่หลันเลื่อนไปยังตัวนางเอง
“ข้า”
เสิ่นจื้อหยวนปฏิเสธทันที
“ไม่ได้”
“เงาข้าจะขึ้นรถวังพร้อมของปลอม ให้พวกเขาคิดว่ากุญแจทั้งหมดมาถึงประตูหน้า ส่วนตัวจริงจะเข้าทางหอคำสาบาน”
หลี่เฟิงเหยียนขมวดคิ้ว
“หงส์อาฆาตจำิญญาเ้าได้ เงาหลอกได้ไม่นาน”
“ไม่ต้องนาน เพียงทำให้ตำหนักคุนหนิงเปิดวงพิธีด้านหน้า”
ราชครูเฮยเข้าใจ
“เมื่อวงพิธีด้านหน้าเปิด การป้องกันทางใต้โลงจะอ่อนลง”
เยว่หลันพยักหน้า
เสิ่นจื้อหยวนยังไม่ยอม
“ถ้าพวกมันจับได้ว่าเป็เงา พวกมันจะรู้ว่าตัวจริงกำลังเข้าอีกทาง”
“แต่ตอนนั้นเราจะอยู่ใต้ตำหนักแล้ว”
“คำว่าอยู่ใต้ตำหนักไม่ทำให้พ่อสบายใจขึ้น”
นางจับมือบิดา
“ท่านพ่อ ศัตรูรู้ทุกครั้งที่เราเดินตามเส้นทางปกติ เราต้องให้เขามองผิดทาง”
เสิ่นจื้อหยวนถาม
“แล้วใครไปกับเงา”
ชิงหลัวก้าวออกมาทันที
“บ่าวเ้าค่ะ”
เยว่หลันหันขวับ
“ไม่ได้”
“เงาของคุณหนูต้องมีสาวใช้ข้างกาย หากไม่มี พวกเขาจะสงสัย”
“อันตรายเกินไป”
ชิงหลัวมองนาง
“คุณหนูเคยบอกว่าคนที่ยังมีชีวิตต้องมีสิทธิ์เลือกเอง”
ประโยคของนางย้อนกลับมาหาเยว่หลัน
ชิงหลัวกล่าวต่อ
“บ่าวเลือกไปกับเงา”
“ถ้าถูกจับได้…”
“บ่าวจะไม่ยอมให้เขาใช้บ่าวล่อคุณหนู”
เยว่หลันหน้าเปลี่ยน
ชิงหลัวรีบกล่าว
“บ่าวไม่ได้จะตายเ้าค่ะ บ่าวเพียงจะจำทางหนี และฉีหลิงอ๋องสามารถวางสัญญาณช่วยบ่าวได้ใช่หรือไม่”
หลี่เฟิงเหยียนพยักหน้า
“ข้าจะใส่เงาจันทร์ในปิ่นผมเ้า ถ้าวงพิธีแตก เงาจะพาเ้าออกจากตำหนักทันทีหนึ่งครั้ง”
ชิงหลัวหันมามองคุณหนู
“เห็นไหมเ้าคะ บ่าวไม่ได้ไปมือเปล่า”
เยว่หลันไม่อยากยอม
แต่ดวงตาชิงหลัวมั่นคง
ไม่ใช่สาวใช้ที่หวาดกลัวผีจนร้องไห้ใต้ผ้าห่มอีกแล้ว
นางเติบโตขึ้นพร้อมคุณหนูของตน
“ได้” เยว่หลันกล่าวในที่สุด “แต่ถ้ารู้ว่าถูกจับได้ ให้หนีทันที ไม่ต้องรักษาเงา”
ชิงหลัวพยักหน้า
“เ้าค่ะ”
ของปลอมสองชิ้นคือปิ่นเหมยทองและตราหงส์
หลี่เฟิงเหยียนใช้เศษทองจากปิ่นเก่าและเงาความทรงจำสร้างสำเนา ส่วนตราหงส์ใช้คราบเือวี้หรงบนผ้าขาวประกอบเงา
หัวใจของหลินหว่านชิงจะไม่ถูกนำขึ้นรถวัง
มันจะซ่อนอยู่ในกล่องไม้ธรรมดาไร้ลาย และให้หลัวมามาถือผ่านทางิญญาใต้ดิน
ตัวจริงที่จะเข้าทางหอคำสาบานมีเยว่หลัน อวี้หรง หลี่เฟิงเหยียน ราชครูเฮย เยี่ยนชาง และหมอหลวงหลิน
เสิ่นจื้อหยวนต้องไปประตูหน้าวังกับเงา
เพื่อให้ฝ่ายตรงข้ามเชื่อว่าจวนเสิ่นนำทุกอย่างมาตามคำสั่ง
“ข้าไม่แยกจากเ้า” เขากล่าว
เยว่หลันตอบ
“ท่านพ่อต้องอยู่ด้านหน้า”
“เหตุใดต้องเป็ข้า”
“เพราะหากไม่มีท่าน ไม่มีใครเชื่อว่าจวนเสิ่นยอมส่งตัวลูกทั้งสองจริง”
เขากำมือแน่น
นางกล่าวต่อ
“และเมื่อเื่เปิดกลางวัง ลูกต้องมีคนอยู่้าคอยพาทหารที่ภักดีต่อฝ่าาเข้าควบคุมตำหนักคุนหนิง”
ราชครูเฮยเห็นด้วย
“หากทุกคนลงใต้ดิน เราอาจถูกปิดทางจาก้า แม่ทัพเสิ่นต้องเป็ดาบบนแผ่นดิน”
เสิ่นจื้อหยวนมองบุตรี
นางรู้ว่าเขาไม่กลัวศัตรู
แต่กลัว่เวลาที่มองไม่เห็นนาง
เหมือนชาติที่แล้ว
เหมือนคืนมารดาตาย
“ลูกจะกลับมา” นางกล่าว
“คำสัญญา?”
“คำสัญญาเ้าค่ะ”
เสิ่นจื้อหยวนหลับตาลง
ก่อนหยิบมีดสั้นอีกเล่มวางในมือนาง
“มีดเล่มนี้เป็ของมารดาเ้า”
เยว่หลันมองมีดด้ามหยกขาวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
“พ่อพบในห้องหนังสือหลังกลับจากกรมบรรพชน” เขากล่าว “ใต้ด้ามสลักชื่อของนางกับเ้า”
นางพลิกดู
มีอักษรเล็กสองคำ
หว่านชิง
หลันเอ๋อร์
“พ่อไม่รู้ว่ามันใช้กับิญญาได้หรือไม่”
หลินหว่านชิงกล่าวจากข้างกล่องหัวใจ
“ได้”
ทุกคนหันไป
นางยิ้มบาง
“ข้าเคยใช้ตัดเส้นธูปขาวครั้งหนึ่ง แต่ทำไม่สำเร็จ”
เยว่หลันถือมีดแน่น
“ครั้งนี้ลูกจะใช้แทนท่านเอง”
ก่อนออกเดินทาง หมอหลวงหลินเรียกเยว่หลันไว้
“เสิ่นเยว่หลัน”
นางหยุดห่างจากเขาสามก้าว
“มีอะไร”
“ถ้าเ้าคิดว่าฮองเฮาคือคนที่ควบคุมพระลัญจกร เ้าคิดผิด”
นางนึกถึงคำเตือนมารดา
คนถือพระลัญจกรไม่ใช่จวินเฉิงคนเดียว
“ใคร”
หมอหลวงยิ้มแห้ง
“ข้าจะบอกเมื่อพวกเรารอดเข้าใต้ตำหนัก”
เสิ่นจื้อหยวนยกดาบขึ้น
หมอหลวงรีบกล่าวต่อ
“ถ้าพูดตอนนี้ คนผู้นั้นจะรู้ทันที! พระลัญจกรมีิญญาเฝ้า ผู้ใดเอ่ยนามคนถือโดยไม่อยู่ในเขตผนึก จะถูกได้ยิน”
ราชครูเฮยขมวดคิ้ว
“ตราิญญาบนพระลัญจกรควรถูกทำลายไปั้แ่รัชกาลก่อน”
หมอหลวงหัวเราะ
“หลายสิ่งควรถูกทำลาย แต่ยังอยู่ไม่ใช่หรือ”
เยว่หลันมองเขา
“ท่าน้าให้เราพาท่านเข้าไปเพื่อเปิดโปงคนถือพระลัญจกร หรือพาท่านกลับไปหาเ้านาย”
“ข้า้ามีชีวิต”
“ยังตอบไม่ได้”
หมอหลวงหรี่ตา
เยว่หลันกล่าวต่อ
“คนที่ใช้ชีวิตผู้อื่นต่ออายุถึงสิบหกปี ไม่มีสิทธิ์ต่อรองว่าตนต้องรอด แต่หากท่านช่วยหยุดหงส์อาฆาต ข้าจะรับรองว่าท่านยังไม่ถูกฆ่าก่อนการสอบสวน”
เสิ่นจื้อหยวนมองบุตรี
เหมือนไม่พอใจคำว่าไม่ถูกฆ่า
เยว่หลันเสริม
“หลังสอบสวนเป็อีกเื่หนึ่ง”
แม่ทัพเสิ่นจึงนิ่งลง
หมอหลวงหลินกลืนน้ำลาย
“ตกลง”
ยามบ่าย รถม้าหงส์ทองออกจากจวนเสิ่น
ในรถคันหน้า มีเงาเสิ่นเยว่หลันนั่งเคียงเงาอวี้หรง ของปลอมทั้งสองชิ้นถูกเก็บในหีบผนึก ชิงหลัวนั่งเฝ้าด้านข้าง สีหน้าสงบกว่าที่รู้สึกจริง
เสิ่นจื้อหยวนขี่ม้านำขบวน
เยี่ยนชางและหมอหลวงหลินตัวปลอมถูกวางในรถนักโทษด้านหลัง
สำหรับสายตาคนภายนอก จวนเสิ่นกำลังส่งมอบทุกอย่างตามราชโองการ
ส่วนตัวจริงออกจากจวนทางอุโมงค์ใต้สวนเหมย
ประตูผนึกด้านล่างยังหลับไม่สนิท แต่เมื่อเยว่หลันถือปิ่นสมบูรณ์และหลินหว่านชิงถือหัวใจตนเอง เสียงิญญาทั้งหลายกลับเงียบลงและเปิดทางให้
เสี่ยวถงไม่อยู่แล้ว
จุดที่นางเคยยืนใต้ต้นเหมยว่างเปล่า
เยว่หลันหยุดมอง
หลินหว่านชิงยืนข้างนาง
“เด็กคนนั้นไปในที่ที่สงบแล้ว”
“ลูกยังไม่ได้ตั้งป้ายชื่อให้นาง”
“เมื่อเื่จบ ค่อยทำ”
เยว่หลันพยักหน้า
“ลูกจะตั้งไว้ใต้ต้นเหมย”
อวี้หรงยืนอยู่ไม่ไกล ได้ยินทุกคำ
ใบหน้าของนางเ็ป
เสี่ยวถงตายเพราะคนของมารดานาง
นางไม่มีคำใดแก้ได้
จึงเพียงคุกเข่าลงตรงดินใต้ต้นเหมย แล้วคำนับหนึ่งครั้ง
ไม่มีใครพูด
แต่หลัวมามามองนางด้วยแววตาที่อ่อนลงเพียงน้อย
ทางใต้สวนเหมยทอดเข้าสู่เงาใต้เมืองหลวง
ครั้งก่อนิญญานับพันเรียกเยว่หลันว่านายหญิง
ครั้งนี้เมื่อเห็นนางเดินมาพร้อมหัวใจหลินหว่านชิง ปิ่นเหมยทอง และอวี้หรงผู้ถือ ตราหงส์ ิญญาทั้งหมดกลับแยกทางออกสองข้าง
ไม่คุกเข่า
เพียงเงียบ
เหมือนรอการตัดสินครั้งสุดท้าย
หลี่เฟิงเหยียนเดินข้างเยว่หลัน
“ทางข้างหน้าจะแบ่งเป็สาม”
ราชครูเฮยถาม “สามทางใด”
“ทางหนึ่งไปหอคำสาบาน
ทางหนึ่งไปเงาประตูใต้ตำหนักคุนหนิง
ทางสุดท้ายไปยังห้องที่ไม่มีในแผนผังเมืองหลวง”
เยี่ยนชางชะงัก
“ห้องพระลัญจกร”
หมอหลวงหลินหน้าซีด
เยว่หลันหันไปมองพวกเขา
“คนถือพระลัญจกรอยู่ที่นั่น?”
หมอหลวงเม้มปาก
เยี่ยนชางตอบแทน
“ถ้ายังมีชีวิต”
“หมายความว่าอย่างไร”
ชายชรามองทางมืดเบื้องหน้า
“ผู้ถือพระลัญจกรไม่จำเป็ต้องเป็คนเป็เสมอไป”
คำพูดนั้นทำให้อากาศเย็นลง
อวี้หรงกอดตราหงส์แน่นขึ้น
“อาจเป็ิญญา?”
“หรือศพที่ราชวงศ์ไม่ยอมให้ตาย” เยี่ยนชางกล่าว
หลี่เฟิงเหยียนยกโคมิญญาขึ้น
“เราจะรู้เมื่อถึง”
พวกเขาเดินต่อ
แต่ยังไม่ทันถึงทางแยก เสียงระฆังวังดังขึ้นจากเหนือศีรษะ
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง
สามครั้ง
ไม่ใช่ระฆังเวลา
เป็ระฆังปิดวัง
หมอหลวงหลินหยุดเท้า
“สายเกินไปแล้ว”
เยว่หลันหันไป
“อะไร”
“เมื่อตำหนักคุนหนิงใช้ระฆังสามครั้ง ประตูวังทุกชั้นจะถูกผนึกด้วยพระลัญจกร ไม่มีผู้ใดออกจนกว่าผู้ถือจะอนุญาต”
หลี่เฟิงเหยียนมองไปยังทางมืดด้านหน้า
“พวกมันรู้แล้วว่าเงากำลังมา”
อวี้หรงถาม “ชิงหลัว?”
เยว่หลันแตะป้ายหยกดำที่ผูกกับสัญญาณของสาวใช้
ยังเย็น
ยังไม่แตก
แปลว่าชิงหลัวยังปลอดภัย
แต่เมื่อประตูวังปิด นางจะติดอยู่ข้างในกับเงา
ไม่มีทางหนีง่ายอีก
เยว่หลันกำป้ายแน่น
“เร่งทาง”
ทุกคนเริ่มเดินเร็วขึ้น
ทันใดนั้น โคมิญญาในมือหลี่เฟิงเหยียนดับลง
ความมืดปิดทับทุกสิ่ง
เสียงหมอหลวงหลินร้องขึ้น
“อย่าขยับ!”
จากความมืด มีเสียงฝีเท้าคนหนึ่งเดินมา
ช้า
หนัก
ลากโซ่บางอย่างตามพื้น
เคร้ง
เคร้ง
เคร้ง
แล้วเสียงชายแก่ก็ดังขึ้น
“ผู้ถือเหมยโลหิต…”
เสิ่นเยว่หลันถือมีดมารดาไว้
“ใคร”
เสียงนั้นหัวเราะ
“เ้าเอาหัวใจมาคืน
เอาหงส์มาคืน
เอาปิ่นมาคืน…”
เงาร่างหนึ่งปรากฏในความมืด
สวมชุดขันทีเก่าแก่สีม่วงดำ
มือหนึ่งถือพระลัญจกรทอง
อีกมือมีโซ่ผูกเข้ากับอกตนเอง
ใบหน้าของเขาเหมือนขันทีผู้ประกาศราชโองการในท้องพระโรง
แต่แก่กว่า
และตายมานานแล้ว
ราชครูเฮยหน้าเปลี่ยนสี
“ขันทีเว่ย…”
เยี่ยนชางหายใจเข้าแรง
“ผู้รักษาพระลัญจกรในรัชกาลก่อน”
ขันทีผีลืมตาขึ้น
ภายในเบ้าตามีแสงทองดำ
“ในที่สุด กุญแจทุกดอกก็มาถึง”
เบื้องบน รถม้าหงส์ทองเคลื่อนผ่านประตูวังชั้นสุดท้าย
ประตูเหล็กปิดลงด้านหลัง
ตึง!
ชิงหลัวนั่งอยู่ในรถข้างเงาคุณหนู
ป้ายหยกที่มวยผมเย็นจัดขึ้นทันที
นางมองม่านรถที่ค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีทองเป็สีดำ
เงาเยว่หลันข้างกายหันมามองนาง
ทั้งที่ไม่ควรมีสติของตนเอง
รอยยิ้มของเงาค่อย ๆ กว้างขึ้น
“ชิงหลัว…”
เสียงนั้นไม่ใช่เสียงเยว่หลัน
ชิงหลัวหน้าเปลี่ยนสี
เงายื่นมือมาหานาง
“เ้าพาคุณหนูของเ้ามาส่งถึงที่แล้ว”
ใต้เมืองหลวง ขันทีผียกพระลัญจกรขึ้น
แสงทองดำส่องไปทั่วทางเดิน
หลี่เฟิงเหยียนยกกระบี่ขวางหน้าเยว่หลัน
ราชครูเฮยปักไม้เท้าลงพื้น
อวี้หรงกำตราหงส์จนเืซึมจากฝ่ามือ
หลินหว่านชิงกอดกล่องหัวใจของตนไว้
ส่วนหมอหลวงหลินทรุดลงคุกเข่าทันที
“นายท่าน…”
ทุกคนหันไปมองเขา
หมอหลวงก้มศีรษะให้ขันทีผีอย่างหวาดกลัว
เยว่หลันเข้าใจในที่สุด
คนที่ถือพระลัญจกร
คนที่ส่งราชโองการ
คนที่รับใช้หงส์อาฆาตมาั้แ่รัชกาลก่อน
ไม่ใช่ฮองเฮา
ไม่ใช่องค์ชายสาม
แต่เป็ิญญาขันทีผู้รักษาพระลัญจกร ที่ใช้คนเป็หลายรุ่นเป็มือ
ขันทีเว่ยมองเยว่หลัน
“ข้ารอมารดาเ้าไม่สำเร็จ”
เขายิ้ม
“จึงรอลูกแทน”
เยว่หลันยกปิ่นเหมยทองขึ้น
แสงแดงจากปิ่นตัดผ่านความมืด
“เช่นนั้นท่านคงต้องผิดหวังอีกครั้ง”
รอยยิ้มของขันทีผีเย็นลง
เบื้องบน เสียงกรีดร้องของชิงหลัวดังผ่านป้ายหยก
“คุณหนู!”
หัวใจเยว่หลันกระตุก
ป้ายในมือเกิดรอยร้าวเส้นหนึ่ง
และประตูตำหนักคุนหนิงก็ปิดลงอย่างสมบูรณ์
29K
