กลรัก หนุ่มปริศนา

ตามถนนหนทางเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่เดินเที่ยวเต็ดเตร่ไปทั่ว ทุกคนมีรอยยิ้มบนใบหน้า ร้านขายหมวกซานตาคลอสใบเก๋ มีชายร่างท้วมใส่ชุดซานต้ายืนเรียกลูกค้าอยู่หน้าร้าน รดาดึงแขนสิทธาเข้าไปในร้านทันที สิทธาไม่อยากเข้าเลยสักนิด แต่ก็ไม่อยากขัดใจเธอจึงเดินตามเธอเข้าไปอย่าวว่าง่าย

“อันนี้เหมาะกับนายนะว่ามั้ย” หญิงสาวหยิบหนวดปลอมสีขาวอันใหญ่ ทาบไปที่จมูกของสิทธา แล้วก็เริ่มต้นหัวเราะจนตัวงอ

“ดูเข้ากับนายจริงๆด้วย ฮ่าฮ่าฮ่า” รดาหัวเราะเสียงดังอย่างอารมณ์ดี แต่สิทธาไม่หัวเราะด้วย

เมื่อรดาเผลอสิทธาไม่รอช้ารีบหยิบหนวดปลอมอีกอันใส่ให้รดาทันที ในจังหวะนั้นทั้งคู่หันไปมองกระจกใบใหญ่ในร้าน แล้วต่างคนก็ต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกัน ในความตลกของอีกฝ่าย

ก่อนออกจากร้านทั้งสองได้หมวกซานตาคลอสมาคนละใบ ใส่เดินออกมาจากร้าน

รดาชวนสิทธาซื้อหนวดปลอมอันใหญ่ติดมือมาด้วยแต่สิทธาไม่ยอม 

ทั้งคู่เดินฝ่าฝูงชนไปตามถนนที่แน่นขนัดไปด้วยรถมอร์เตอไซค์และผู้คนมากหน้าหลายตา ผ่านร้านแล้วร้านเล่าแวะดูแทบจะทุกร้าน สิทธาคว้ามือของรดามาจับไว้แน่นเพราะคนเยอะเกินไปเขาไม่อยากพลัดหลงกับเธอ 

เวลาผ่านไปเท่าไรไม่รู้ แต่น่าจะเลย 3 ชั่วโมงตามที่ตกลงกันไว้ไปมากแล้ว สิทธามองนาฬิกาข้อมือ ขณะนี้ทั้งสองเดินมาถึงการแสดงรถไต่ถัง ซึ่งมีทั้งเสียงเพลงและเสียงผู้คนต่างตะโกนคุยกันอื้ออึง

“นี่คุณ ดึกแล้วนะจะกลับกันรึยัง” สิทธาตะโกนถามรดา ท่ามกลางเสียงที่เซ็งแซ่

“หมดเวลาของนายแล้วเหรอ โทษทีฉันลืมดูเวลาไปเลย คิดบวกกับวันพรุ่งนี้เลยก็ได้นะ” รดาตะโกนกลับแต่สายตายังจ้องดูการแสดงรถไต่ถัง

“ไม่เกี่ยวกับเรื่องเวลาหรอกนี่มันดึกแล้ว คุณไม่กลับไปนอนรึไง พรุ่งนี้ทำงานไม่ใช่เหรอ” สิทธาพูดเสียงดังเพื่อให้รดาได้ยิน

“ไม่เป็นไรพรุ่งนี้งานแรกฉันพบลูกค้า 11 โมง นอนดึกได้ นายจะกลับก่อนก็ได้ฉันอยากเดินอีกหน่อย ยังไม่ได้อะไรกินเลย จะไปดูตรงโซนนั้นหน่อยน่ะ” รดาตะเบ็งเสียงสู้กับเสียงเพลง

“ถ้าจะกลับก็กลับพร้อมกัน คุณเป็นผู้หญิงจะปล่อยไว้คนเดียวได้ยังไง” สิทธาตอบเรียบๆแต่เสียงดังฟังชัด รดาหันมามองแล้วส่งยิ้มให้ทันที

ทั้งสองเดินจูงมือกันไปหาอะไรกิน รดาเริ่มหิวแล้วทั้งคู่เที่ยวเพลินจนลืมไปว่าตอนแรกนั้นแค่ตั้งใจมาหาอะไรกินแล้วก็กลับเท่านั้น

รดาเดินผ่านอะไรก็น่ากินไปหมดสำหรับเธอตอนนี้ เธอจึงได้ของมาหลายอย่างมีสิทธาช่วยถือของพะรุงพะรัง

“พอเถอะแม่คุณ จะกินกี่วันกันแน่เนี่ย” สิทธาบ่นอุบอิบเพราะของเต็มไม้เต็มมือ

“ก็มันน่ากินไปหมดเลยนี่นา” รดาตอบกลับ สายตายังจับจ้องไปยังขนมต่างๆด้านหน้า

“คุณมามอเตอร์ไซค์นะ เผื่อจะจำไม่ได้” สิทธาพูดประชดประชันขึ้น

“เออ จริงด้วยแฮะ ทั้งตุ๊กตาทั้งขนมและก็ของกินไหนจะกิ๊ฟช็อบต่างๆที่ขนซื้อมา เราจะกลับกันได้แน่เหรอ” รดาหันมาถามสิทธาด้วยท่าทางหนักใจ

“เฮ้อ เอาเป็นว่าถ้าแค่นี้เท่าที่มือในมือผมตอนนี้ ผมจะพาคุณเอากลับจนได้แหละ เพราะฉะนั้นเราต้องกลับได้แล้ว” สิทธาพูดเสียงเข้ม

“อืม..กลับก็ได้” รดาตกลงกลับแต่โดยดี มีสิทธาถือของพะรุงพะรังเดินนำหน้า หญิงสาวเดินตามหลังพลางมองของต่างๆข้างทางสายตาละห้อยส่งท้ายอีกรอบ

มาถึงมอเตอร์ไซค์ รดาถึงได้เข้าใจคำพูดของสิทธาอย่างถ่องแท้ รถมอเตอร์ไซค์ของสิทธาไม่มีตะกร้าวางของ ของทุกอย่างที่ซื้อมาเธอต้องเป็นคนถือเองทั้งหมดเพราะสิทธาต้องเป็นคนขับ

หญิงสาวกัดฟันหอบเอาของทุกอย่างขึ้นซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ ไม่กล้าบ่นอิดออดเพราะมีแต่ของๆเธอทั้งนั้น ถึงคอนโดฯ สิทธาช่วยรดาหิ้วสัมภาระทั้งหมดขึ้นห้อง

สิทธามองนาฬิกาข้อมือเป็นเวลาเที่ยงคืนเศษ

“สนุกมากเลย” รดาเอ่ยขึ้นในระหว่างทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟากลางห้อง

“เหนื่อยน่ะสิไม่ว่า” สิทธาพูดพลางเดินไปหยิบน้ำจากในตู้เย็นมาดื่มอย่างกระหาย

“ก็นานๆทีนี่นา ไม่เห็นเป็นไรเลย” รดาพูดพลางรับน้ำจากขวดที่สิทธาส่งให้

“กินข้าวด้วยกันก่อนค่อยกลับ” รดาเอ่ยปากชวน

สิทธารับคำทั้งคู่ช่วยกันจัดการสำรับกับข้าวที่ซื้อมาจนเรียบร้อย แล้วมานั่งผ่อนคลายที่โซฟาตัวเดิม

“ว่าแต่วันนี้ทำไมคุณไม่ไปทำงาน” สิทธาถามขึ้น

“เมื่อวานฉันทำมามากพอแล้วน่ะสิ” รดาตอบ

“หมายความว่าไง” สิทธาถามอย่างไม่เข้าใจความหมาย

“ก็หมายความว่า เมื่อวานฉันออกไปพบลูกค้าคนสำคัญรายใหญ่ และทำให้บริษัทมีรายได้เพิ่มขึ้นเป็นร้อยล้าน เจ้านายจึงให้ฉันหยุดพักผ่อนพิเศษในวันคริสต์มาสยังไงล่ะ” รดาพูดอย่างภูมิใจ

“จะว่าไปนะ คุณอาทิตย์ลูกค้าคนนี้ อายุอานามก็เท่าๆกับฉันเลยนะแต่ดูภูมิฐานและเท่ห์สุดๆไปเลยล่ะ เขาเนี่ยสเปคฉันเลยนะ” รดาเล่าให้สิทธาฟัง

“เพ้อเจ้อ” สิทธาตัดบทอย่างไม่สนสีหน้าของอีกฝ่าย

“นายว่าใครเพ้อเจ้อกันห๊ะ” รดาหน้าเปลี่ยนสีหันมาถามสิทธาเสียงเขียว

“ก็คุณไงล่ะ เขาเป็นลูกค้าแต่คุณดันคิดไปถึงเนื้อคงเนื้อคู่อะไรกัน อีกอย่างคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับคุณน่ะเขาแต่งงานมีครอบครัวกันหมดแล้ว น่าจะเหลือแค่คุณนี่ล่ะมั้งที่ยังไม่มีกับเขาน่ะ” สิทธาพูดตรงๆ ทำเอาอีกฝ่ายโกรธจนลืมตัวจับหมอนใบใหญ่ทุ่มไปที่หัวของเขาอย่างแรง

“โอ้ย..ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย” สิทธาถามโกรธๆมือยังคลำหัวที่เพิ่งโดนฟาดมาหมาดๆ

“รางวัลที่นายปากเสียไงล่ะ แค่นี้ถือว่าเบามือนะ” รดาพูดพร้อมกับถลึงตาใส่

“กลับไปได้ล่ะ ฉันจะอาบน้ำนอน” หญิงสาว

ไล่ทันที

“อะไรกันเพิ่งกินข้าวเสร็จ ข้าวยังไม่เรียงเม็ดด้วยซ้ำ จะรีบไล่ไปไหนใจคอคุณนี่ทำด้วยอะไรกันนะ” สิทธาบ่นไม่ยอมลุกขึ้นจากโซฟา

“ก็ได้ นายจะนั่งก็นั่งไป ฉันจะไปอาบน้ำ อย่าเดินเพ่นพล่านไปทั่วล่ะ” รดาสั่งเสร็จก็เดินเข้าห้องส่วนตัวไป

สิทธานอนเล่นโทรศัพท์สักพักจึงเผลอหลับไปเพราะนี่ก็ดึกมาก็แล้ว 

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง รดาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเดินออกมาจากห้องจึงเห็นว่าสิทธาหลับไปแล้ว หญิงสาวเดินเข้ามาใกล้ๆชายหนุ่มและจ้องมองใบหน้ายามหลับของเขา 

สิทธาเป็นคนหน้าตาดี และยิ่งเวลาหลับแบบนี้เขายิ่งดูมีเสน่ห์มากขึ้นอีก

รดาเอื้อมมือไปแตะเบาๆที่แก้มเพื่อปลุกให้เขาตื่นกลับห้อง แต่สิทธาพลิกตัวกลับและหลับต่อไป รดาจึงไม่ปลุกอีกปล่อยให้เขานอนอยู่อย่างนั้น เพราะเวลาก็

ล่วงเลยมาจน ตี 2 เข้าไปแล้ว รดาหันกลับเดินเข้าห้อง

หญิงสาวหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย……